The Bellboy (1960)

Na het zien van The Nutty Professor (1963) van en met Jerry Lewis, had ik niet zoveel vertrouwen meer in dit debuut van hem. Maar eerlijk gezegd valt deze film nog wel mee.

Het concept, een reeks losstaande sketches waarin Lewis telkens als piccolo een (bij)rol speelt, is best leuk gedaan. Gelukkig heeft hij zich niet laten verleiden tot makkelijke platte humor, maar blijven de grappen leuk, en soms zelfs erg goed bedacht.

Maar helaas kan ik Jerry Lewis zelf, met zijn zogenaamde gekke bekkentrekkerij (ik vermoed dat Jim Carrey goed naar hem gekeken heeft), vaak gewoon niet grappig vinden. Hij is m.i. dan toch een beetje een egotripper, die zichzelf wel erg leuk vindt.

Eerste van Lewis achter de camera.

Je merkt aan deze film toch wel dat hem iets van de lever moest. Allicht was hij het een beetje beu in verhaaltjes mee te draaien, daarom gewoon een pure opeenvolging van sketches. Er is een rode draad in de vorm van een hotel, maar dat is het wel zo'n beetje.

Het gaat vooral om de grappen. Vaak visueel, soms pure slapstick, soms ook iets absurder en maffer. En dat in combinatie met Lewis' typische houdingen en uitdrukkingen. Het is een acteur waar je denk ik makkelijk een hekel aan kan hebben, maar ik kan hem nog best goed hebben.

Film duurt gelukkig ook niet al te lang en ondanks ook een paar mindere grappen zitten er toch aardig wat lollige momentjes in. Audiovisueel is het, zoals de andere Lewis films, helemaal niks, maar de humor maakt dat deze films toch nog steeds relatief vlot wegkijken.

2.0*

Situatiehumor in een hotel in Miami Beach, met enkele grappige momenten. Visueel zien de beelden er in het hotel goed uit, hoewel in zwart/wit gefilmd. Sommige mensen hebben een hekel aan Jerry Lewis, anderen vinden hem geweldig. Zelf vond ik hem als kind eerder een rare snuiter en nogal irritant, maar tegenwoordig kan ik zijn soms absurde humor beter appreciëren. Vooral in deze film, die toch wel experimenteel en vernieuwend was voor zijn tijd.

Alleen worden goed gevonden grappen vaak afgewisseld met minder geslaagde grappen. Bij momenten deed de situatiehumor waarbij Lewis niet spreekt, mij denken aan de humor van Jacques Tati, zij het dan minder geniaal.

De irritante stem van het Jerry Lewis typetje wordt ons grotendeels bespaard in The Bellboy. Gelukkig want zijn gezichtsuitdrukkingen en gebaren zijn dan ook veel grappiger dan dat schreeuwerige stemmetje waar hij altijd gebruik van maakt. Jerry wordt in deze film gecrediteerd zowel als "Jerry Lewis" als als "Joe Levitch", zijn echte naam. Jerry Lewis speelt in deze film dus Stanley, the bellboy, en Joe Levitch speelt zichzelf, namelijk Jerry Lewis.

Het moment dat die Stan Laurel lookalike en Jerry Lewis elkaar in verwarring aankijken en niet weten wat te zeggen of doen, vond ik erg leuk!