O Melissokomos (1986)

Onderkoeld spel in het kwadraat van Mastroianni als de uitgebluste Spyro.

De onbeholpen pogingen van Spyros om zich te vergrijpen aan het meisje hadden iets ongemeens treurigs, de hele film is eigenlijk een grote afwijzing. En hoewel Spyros nou niet echt een sympathiek personage speelt is het wel een goedzak, die ergens in zijn leven verkeerde keuzes heeft gemaakt, en te laat probeert het tij te keren.

Erg somber allemaal maar wel fraai gemaakt.
Mooiste scene vond ik het langzaam inzoomen op het meisje die in Spyros' hand bijt en die daarna liefkoost.

Enorm indringende film en dan ook mijn derde 5* voor een Angelopoulosfilm. Ook deze maakt een verpletterende indruk met dank aan - onder meer - prachtige beelden, trage scenes en een schitterend spelende Marcello Mastroianni. Ook deze keer is hij weer een soort van stoïcijnse ouder wordende man, echter maakt Marcello in The Beekeeper nog een veel grotere indruk. In de meeste films speelt hij een ouder wordende playboy met een leeg bestaan, maar nu speelt hij juist een man die zijn gevoelens totaal niet kan uiten. Hij is introvert, stoïcijns en erg hardhandig in de omgang. In plaats van het tonen van gevoelens door zijn woorden, doet hij het hier met hardhandige pogingen om zijn liefde te tonen aan het meisje, maar ook aan zijn ex-vrouw. Van binnen zit het wel goed met de ouder wordende Spyros, maar wat er van hem overblijft is een triest omhulsel die té laat in zijn leven bepaald om weer te gaan ''leven''.

Een prachtige reflectie op het ouder worden en hoe men zich kan verschuilen in hobby's. Je leeft pas echt als je dat loslaat en dat lijkt Spyros zich op het einde ook goed te realiseren, als hij uiteindelijk maar weinig overhoud.

Één van de meest trieste films die ik ooit heb gezien, met een enorm aangrijpend eind. 5/5

Hier kan ik wel weer een standaard hoera-zinnetje uit de la trekken: prachtig geschoten film met een hele reeks memorabele scènes, bla bla bla.

Zo is het maar net, wat ik je brom.

Maar - ook dat is wel vaker bij mij het geval - de ultieme charme zit voor mij toch in de opbouw, in dat wat er 'gebeurt' in de film. Angelopoulos vervlecht Spyros' relatie met de liftster fraai met zijn verhouding met vrouw en dochters in heden en verleden, waarbij die aanvankelijk realistisch aandoende relatie gaandeweg in steeds theatraler en surrealistischer vaarwater terechtkomt.

Het zal zo zijn dat Spyros alsnog het leven in handen probeert te krijgen wat hij eerder door zijn vingers liet glippen, en dat hij daar (opnieuw) niet in slaagt, maar het is vooral de manier waarop Angelopoulos dit in de verf zet, dat dit tot een bijzonder geslaagde film maakt. Dancing like a butterfly, stinging like a bee.