O Melissokomos (1986)

Ruim 20 twintig jaar geleden gezien op het Rotterdams Filmfestival en zojuist voor de tweede keer. Destijds maakte de film veel indruk op me, maar nu viel hij me nogal tegen. De beelden zijn beslist mooi maar ik begon me al snel te ergeren aan het stoicijnse gedrag van Mastroianni en dat glazige staren van hem. Zelfs wanneer hij succes heeft bij een mooie jonge vrouw blijft hij voor zich uitkijken als een schelvis op het droge. Ik moet bekennen dat ik zelfs wel een beetje blij was toen hij uiteindelijk werd doodgeprikt door zijn bijen.

Mijn score is een gemiddelde van beide keren dat ik de film heb gezien.

Deze film heeft een speciale plek in m’n hart. Mijn opa ( van moederskant ), GOD hebbe zijn ziel, was imker.

Misschien wel de beste film van Theo Angelopoulos en 1 van mijn lievelingsfilms.

Imkers zijn romantici in hart en nieren !

***** / *****

Op DVD in juni in de UK bij Artificial Eye!

Mooi!

Spyros ziet zijn existentiele angst onder ogen. Deze angst heeft hij zijn hele leven gekend, maar hij heeft het verdrongen, zoals mensen dat vaker doen: ze trouwen, krijgen kinderen, nemen een hobby... Door in zijn verleden te graven hoopt hij met zichzelf in het reine te komen. Het is voor Spyros echter te laat, het verleden is onherroepelijk verloren gegaan.

Zeer voelbare spanning tussen de (lichamelijke) ouderdom en de energie van het jonge vrouwelijke lichaam. Het blijkt een faux pas, echte verbinding kan de oude Spyro niet aangaan.

Het laatste punt op de kaart is niet toevallig een cinema: het is een persoonlijke ontboezeming van Angelopoulos. De film is hem het meest dierbare in zijn leven. Helaas blijft het scherm leeg, de angst is niet overwonnen en blijkt ook te sterk voor de protagonist.

Onderkoeld spel in het kwadraat van Mastroianni als de uitgebluste Spyro.

De onbeholpen pogingen van Spyros om zich te vergrijpen aan het meisje hadden iets ongemeens treurigs, de hele film is eigenlijk een grote afwijzing. En hoewel Spyros nou niet echt een sympathiek personage speelt is het wel een goedzak, die ergens in zijn leven verkeerde keuzes heeft gemaakt, en te laat probeert het tij te keren.

Erg somber allemaal maar wel fraai gemaakt.
Mooiste scene vond ik het langzaam inzoomen op het meisje die in Spyros' hand bijt en die daarna liefkoost.

Een van de weinige Angelopoulos films (samen met Trilogy) die apart te verkrijgen zijn , zonder peperdure DVD-verzamelingen. Ik kijk er erg naar uit, alleen jammer dat bijen zo te zien een rol spelen in deze film. Wat een klotebeesten

Wat is eigenlijk de reden dat Artificial Eye The Beekeeper met meer dan twintig minuten heeft ingekort? Vond de film niet alleen 'snel' gaan voor een film van Theodoros Angelopoulos maar in het midden van The Beekeeper lopen een aantal scènes ook niet helemaal lekker. Onder andere het plotselinge moment dat Spiros (Marcello Mastroianni) weer terug gaat bij zijn (ex-)vrouw.

Volgens theoangelopoulos.com duurt de film gewoon 120 minuten. Ik weet niet wat de de bron is van de 140 minuten die hierboven staan, maar zou dat niet gewoon een foutje kunnen zijn?

Ik kan me niet voorstellen dat AE naar eigen goeddunken in de film is gaan knippen. Het bedrijf koopt volgens mij alleen het recht om de film te verkopen, de film(inhoud) blijft volgens mij intellectueel eigendom van de producer. Dus als er al iets aan veranderd is dan is de producer ervoor verantwoordelijk.

Enorm indringende film en dan ook mijn derde 5* voor een Angelopoulosfilm. Ook deze maakt een verpletterende indruk met dank aan - onder meer - prachtige beelden, trage scenes en een schitterend spelende Marcello Mastroianni. Ook deze keer is hij weer een soort van stoïcijnse ouder wordende man, echter maakt Marcello in The Beekeeper nog een veel grotere indruk. In de meeste films speelt hij een ouder wordende playboy met een leeg bestaan, maar nu speelt hij juist een man die zijn gevoelens totaal niet kan uiten. Hij is introvert, stoïcijns en erg hardhandig in de omgang. In plaats van het tonen van gevoelens door zijn woorden, doet hij het hier met hardhandige pogingen om zijn liefde te tonen aan het meisje, maar ook aan zijn ex-vrouw. Van binnen zit het wel goed met de ouder wordende Spyros, maar wat er van hem overblijft is een triest omhulsel die té laat in zijn leven bepaald om weer te gaan ''leven''.

Een prachtige reflectie op het ouder worden en hoe men zich kan verschuilen in hobby's. Je leeft pas echt als je dat loslaat en dat lijkt Spyros zich op het einde ook goed te realiseren, als hij uiteindelijk maar weinig overhoud.

Één van de meest trieste films die ik ooit heb gezien, met een enorm aangrijpend eind. 5/5

Prima verwoord, Dave.

Wat een goede meningen hier Kijk er nu wel erg naar uit.

Gek genoeg vond ik dit juist een tegenvaller. Ja, het verhaal is aandoenlijk, tragisch maar niet heel bijzonder, origineel of opvallend uitgevoerd. Angelopoulos' lange takes en prachtige shots missen in deze film vrijwel volledig. Je kan het als een pluspunt zien dat daardoor juist het drama kaal en indringend overeind blijft, maar ook daarin vond ik te weinig om me mee te slepen en te raken.

Ik zal hem later nog een kans geven want ik was gister moe en onrustig, wat een oordeel sterk kan beïnvloeden.

Hier kan ik wel weer een standaard hoera-zinnetje uit de la trekken: prachtig geschoten film met een hele reeks memorabele scènes, bla bla bla.

Zo is het maar net, wat ik je brom.

Maar - ook dat is wel vaker bij mij het geval - de ultieme charme zit voor mij toch in de opbouw, in dat wat er 'gebeurt' in de film. Angelopoulos vervlecht Spyros' relatie met de liftster fraai met zijn verhouding met vrouw en dochters in heden en verleden, waarbij die aanvankelijk realistisch aandoende relatie gaandeweg in steeds theatraler en surrealistischer vaarwater terechtkomt.

Het zal zo zijn dat Spyros alsnog het leven in handen probeert te krijgen wat hij eerder door zijn vingers liet glippen, en dat hij daar (opnieuw) niet in slaagt, maar het is vooral de manier waarop Angelopoulos dit in de verf zet, dat dit tot een bijzonder geslaagde film maakt. Dancing like a butterfly, stinging like a bee.

Een minder Angelopoulos, absoluut. Minder poëtisch, minder visueel indrukwekkend en minder technisch complex dan zijn andere. Nochtans zitten we in het eerste shot direct in Angelopoulos land : een lege tuintafel in de regen, melancholie (het liedje), grauw en verlaten. Maar de existentiële crisis van Spiros wordt ons met minder bravoure dan gewoonlijk voorgeschoteld. De rechtlijnigheid van de vertelling, het ontbreken van een historische context (enkel een verwijzing naar het verdwijnen van de ambachtelijke imker), de meer traditionele shot/tegenshot neemt het over van de lange takes ... Nee, niet de Angelopoulos die ik ken en daarom ook een middelmatige kijkbeleving. Er is een co productie van de Franse MK2. Misschien een reden waarom de film minder eigenzinnig (maar dus ook minder uniek) is dan zijn andere films.

Mijn tweede kennismaking van Angelopoulos zijn werk na Landscape in the Mist op het Film Fest Gent.