Child's Play (1972)

minder bekende film van Lumet met een heel sinistere sfeer en een uitstekende James Mason.

heb deze heel lang geleden gezien en ik geloof dat deze ook wel eens vrijdag de 13e word genoemd ma kweet het niet zeker. niet zo heel slecht maar wat weinig aktie erin

"Child's Play" uit 1972 heeft hoegenaamd niets met de pop Chucky te maken. Het is een verhaal, gesitueerd in een streng Jezuïetencollege, van autoritaire leraar die tot zelfmoord gedreven wordt. Een erg deprimerende, angstaanjagende film met zorgvuldig opgebouwde dramatische effecten en bijzonder overtuigende vertolkingen. Wie of wat de drijfveer is achter het wreedaardig complot zal ik niet verklappen, maar ik heb gruwel hier in elk geval in de rauwe werkelijkheid, en zonder mogelijkheid eraan te ontvluchten, als een verstikkende ervaring beleefd. Veel griezeliger dan Chucky!

Eindelijk een release op DVD en zelfs op Blu-Ray:

Amazon.com: Child's Play [Blu-ray]: James Mason, Robert Preston, Beau Bridges

Bedankt Olive Films!

DVD Release Date: September 4, 2012

Nederlandse titel was "Bloedige Spelen", niet "Vrijdag de 13de".

In het derde middelbaar verraste klastitularis mr. Michiels ons met de uitspraak dat zijn schoonbroer een heuse Hollywood scenarist was. Leon Prochnik. "Een lastig vak, heel wisselvallig. Ik kan het zo merken wanneer hij een nieuwe schnabbel heeft, dan trakteert hij gul." liet mijn leraar verstaan. "Hij maakte o.a. een film met Faye Dunaway. Al is Faye Dunaway behoorlijk passé naar mijn mening."

Nieuwsgierig als ik ben, heb ik de filmografie van Leon Prochnik bij thuiskomst meteen opgezocht. Twee miezerige feature film credits. En geen Faye Dunaway te bespeuren. Dat moet behoorlijk frugaal geweest zijn, die zogezegde traktaties.

De brillekas-revolverheld film 'Four Eyes and Six-Guns' laat me siberisch onverschillig, maar deze Child's Play heeft altijd tot mijn verbeelding gesproken. 1972 als productiejaar leek me destijds een eeuwigheid geleden, maar nu, zoveel jaren later, lijkt het plots niet zo ver weg. De paradox van het ouder worden!

Eigenlijk is het onmogelijk voor mij om de film nog met een schijn van objectiviteit te benaderen. Door de smakelijke anekdote en de genadeloze melancholiek van mijn vervlogen jeugdherinneringen (die Michiels moet ondertussen al jaren met pensioen zijn) behoort Child's Play ondertussen tot een uitpuilende cataloog van persoonlijke fetishobjecten. Dat de film zich bovendien nog eens intra muros in een middelbare school afspeelt, geeft het allemaal nog eens een extra bevreemdende metatekstuele laag.

Child's Play doet me inderdaad denken aan mijn eigen schooltijd, of beter gezegd, aan de projectie van mijn schooltijd. Ik ben erg getroffen door de doffe grimmigheid van het geheel. De bijna sacrale manier waarop Lumet de tijdloze schoolobjecten filmt: individuele lessenaars. Een wereldbol. Een liniaal. Een kapel. Een muf ruikende gymzaal - waar de nadruk uiteraard op toestelturnen ligt. Meer dan een verering van voorwerpen, merken we in Child's Play een uitgesproken gevoel voor traditie. De schooljaren zijn een vormingsritueel, waar met sterke genegenheid naar teruggekeken wordt. Vereist hiervoor is volledige onderwerping van zowel leerlingen als leerkrachten. Eindeloos opnieuw Latijnse spreuken scanderen, ontleden en herhalen. Generatie na generatie volgt dezelfde leerstof. Een onenigheid over pedagogische aanpak is zowat het enige waar twee tegenpolen, Dobbs en Mallory, zich mee bezighouden in hun leven. Het zijn slechts nederige dienaren van een groot bolwerk. Het personage Mallory, gespeeld door de voortreffelijk morsige James Mason, is een strenge leerkracht klassieke talen. Hij wordt gestuwd door verantwoordelijkheidszin en zijn identiteit valt nagenoeg volledig samen met zijn rol als leerkracht. Hij zorgt ook goed voor zijn zieke moeder. Niettemin is het iemand die een rijk menselijk bestaan leidt. "Door de vriend te willen spelen van jouw leerlingen, tracht je te verhullen hoe leeg en middelmatig je eigen leven is" bijt hij de behaagzieke Dobbs toe. Zelden hoorde ik een meer oprechte uitspraak.

Dat Lumet dit allemaal met een zeker minimalisme in beeld brengt, heeft natuurlijk een stilistisch oogmerk, nl. om de claustrofobie van de setting te accentueren. Maar ik word er zowaar weemoedig van. De eenvoud en de bescheidenheid van de premisse raakt me. Het publiek van Child's Play kon er destijds redelijkerwijze van uit gaan dat ze naar iets universeel keken: er zullen toch altijd scholen zijn? Er zal toch altijd Latijn onderwezen worden? Gaandeweg is het gevoel voor collectiviteit echter geërodeerd en vervangen door een tomeloos, publicitair gestuurd individualisme. De verstikkende navelstaarderij en zelfgenoegzame ironie van eenderwelk eigentijds individu zou een hedendaagse update van Child's Play onkijkbaar maken. Hoe komt het toch dat alle maatschappelijke zuilen in het Westen onverbiddelijk zijn beginnen afbrokkelen sinds de jaren '70? Gesprekstof voor mr. Michiels en zijn schoonbroer tijdens hun volgende copieuze maaltijd.

Wordt deze maand uitgebracht op blu ray door Vinegar Syndrome.

Sfeertje heeft wel iets en het is lang onduidelijk hoe get in elkaar steekt, maar vond het uiteindelijk niet erg overtuigend.

Krappe 3,5