Tiempo de Morir (1966)

Ze bestonden nog niet : films van Arturo Ripstein...zijn debuut kon hij financieren met hulp van zijn papa die producent was, hijzelf had enige naam als assistent van Bunuel. Deze auteur kreeg voor het scenario assistentie van 2 niet misselijke auteurs op papier : Gabriel Garcia Marquez en Carlos Fuentes nog wel.
Op deze voor westernliefhebbers zwarte dag zou het onbetamelijk zijn een spaghetti- achtige klucht te bespreken, het is nu eerder tijd voor een noodlotswestern van het tragische type waarin het sterven zo absurd is als in het eggie...en die zijn naam niet voor niets draagt.
De film begint met een knipoog naar de searchers : de deuren gaan open, Juan verschijnt van achter de tralies. Die tralies komen doorheen de film terug, evenals andere metaforen die staan voor gevangenschap en onmacht, op het opdringere af uiteindelijk. Zoals gezegd wil Juan slechts een square leven leiden in zijn geboortedorp met zijn Grote Liefde Mariana- Lopez, het noodlot en een feodale, achterlijke maatschappij besluiten anders en we begrijpen zonder de titel te kennen al dat dit de kroniek van een aangekondigde dood gaat worden.
Juan wordt continu gemaltraiteerd door de gebroeders Trueba, de erfgenamen van de schurk- geen echte bandiet maar een haciendist trouwens- die hij min of meer gerechtvaardigd omlegde. Ook deze 2 zitten gevangen in hun eigen achterlijke normen en waardenpatroon : ze willen eerwraak omdat het zo hoort al weten ze dat de moord op hun vader gerechtvaardigd was, en dat Juan niet op hun duelleerzucht ingaat moet wel betekenen dat hij een lafaard is, al bewijst Juan meermaals zijn prowess als charro en pistolero. De jongste van de 2 broers heeft eigenlijk al snel geen zin meer in deze flawekul en is liever samen met zijn vriendinnetje, ook hij ontsnapt echter niet aan noodlot en vooroordelen.
Het slot is opzettelijk zo anti- climactisch als maar zijn kan : Juan maakt zich op voor het laatste duel, haalt haastig zijn..brilletje tevoorschijn, schiet bijna onverschillig en amper 2 seconden later de oudste broer dood, dan draaft de jongere broer op die Juan hysterisch uitdaagt.
Hij reageert niet, loopt weg en wordt in zijn rug geschoten, en sterft aan de voeten van het kruis.
Geen Ford of Leone heroiek hier.
Een film kortom meer voor auteurscinemabuffs dan voor westernliefhebbers, wel goed maar met wat opdringerige metaforiek en boodschap, bovendien in een zeer bedaagd tempo met erg lange takes en langzame pans, leek af en toe bijna een Antonioni goes west.