Shadow Dancer (2012)

Traagjes.

De lome aanpak is in dit geval de fatale nekslag voor het verhaal. Het siert de film dat een plot over de IRA (bijna) zonder geweld wordt verteld, maar het wordt langzaamaan een beetje saai.

Het feit dat de federale agent (de altijd degelijke Owen) ook nog eens warme gevoelens voor de spionne ontwikkelt is een dooddoener voor het script.

De film rust daarbij teveel opde schouders van de 2 hoofdpersonen, waarvan de dame misschien een tikkeltje te koel haar personage neerzet. Bijrollen voelen niet noodzakelijk aan.

Geraffineerde thriller waarin steeds twijfel gezaaid wordt over de intenties van zijn karakters en aan welke kant zij staan. Het creëert zo een treurig beeld van hoe de wisselwerking tussen inlichtingendiensten en terroristen tot gevolg had dat het humane aspect uit het oog werd verloren. In eerste instantie was ik wat teleurgesteld in de wat karige interactie tussen Collete en haar familie, maar daarom komt de onthulling dat Connor eigenlijk een hardcore terrorist is en hun moeder de mol is, ook harder aan. Het is alsof die twee personages op deze manier ook in de schaduw bestaan en onverwacht er weer uit komen

Net-niet film.

Men probeert duidelijk aandacht te besteden aan zaken als sfeer en vormgeving, maar uiteindelijk is de afwerking niet optimaal. Soms een interessant shot, vooral als er vanachter een ruit die het beeld vervormd gefilmd wordt, of een fel rode jas die sterk afsteekt tegen de grauwe omgeving maar ook veel beelden waarbij de vormgeving weer wat matigjes is. Muziek was ook nogal standaard. De hoofdrolspeelster wist wel erg te bekoren. Ik moet zeggen dat ik haar qua uiterlijk vrij gewoontjes vond vergeleken, ze had van de straat geplukt kunnen zijn, wat juist weer vrij ongewoon is voor film. Maar ik moet zeggen dat ik uiteindelijk erg gecharmeerd raakte van haar en het personage dat ze neerzette.

Verhaal weet wel behoorlijk te boeien. Er zijn natuurlijk al meer van dit soort verhalen verfilmd, Donnie Brasco bijvoorbeeld, en in een iets mindere mate moest ik ook wel denken aan Jin-Roh (wat politieke intriges betreft), maar de IRA is toch wat dichter bij huis, waardoor deze film toch wat reëler aanvoelt. Het onderwerp is dus best interessant! Maar ook hier faalt in mijn ogen de uitwerking. De kus komt voor mij volkomen uit de lucht vallen. Dat hij hierdoor zijn professionaliteit lijkt te verliezen eigenlijk ook, want hij komt weliswaar erg met haar betrokken over, maar niet meer dan dat. De ontknoping wie de andere mol is, vond ik heel erg interessant, maar de afwikkeling daarna is voor mij vrij onbegrijpelijk. De hoofdpersone kwam op mij over als iemand die het geweld zat is, het moge duidelijk zijn dat hij heel veel sympathie voor haar heeft, dan ga je die toch niet afmaken?

Kortom, overal net niet, dus ook net geen voldoende. 2,5*.

Een aangrijpende thriller die zich geraffineerd opbouwt tussen IRA en het familieleven.

Heel aardig vertolkt door de twee hoofdpersonen. Het moeder-instinct speelt hier in twee generaties een belangrijke rol.

Vertrouwen is aan beide kanten zoek en dat maakt het net zo spannend tot het laatste moment.

Het verloop is vlot. Ook al zit men voortdurend in twijfels en achterdocht te puren.

Het verhaal lijkt uit het echte leven geplukt. Zoals dat begrafenismoment een top is van doordrijvers die hun leven volledig inzetten voor hun doel.

Voor wie de IRA-toestanden gevolgd heeft beseft hoe gevoelig de snaren op mekaar moeten afgestemd zijn om te overleven.

Voor mij een 4.0 waard ondanks de eerdere lage scores.

James Marsh is een uitstekend documentairemaker, maar als filmregisseur schiet hij vooralsnog een beetje tekort. Ook zijn Shadow Dancer wil maar niet uitstijgen boven de middelmaat. Het verhaal, over een IRA-lid (Andrea Riseborough) die in het geheim gaat werken voor de britse geheime dienst, zit uiteindelijk best goed in elkaar (met een flinke dosis venijn in de staart), maar echt boeiend, spannend of zelfs maar interessant is de film zelden. Goed gespeeld, overtuigende sfeertekening, maar aan de saaie en vlakke kant.

Een goede thriller/drama film...

Spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Clive Owen...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Deze eens meegenomen uit de bib omdat de cast me nog wel aansprak, maar jammer genoeg was dit dan ook wel de grootste troef. De rest was toch iets minder. Nogal een langdradig en niet zo'n boeiend verhaal.

'k had er toch wat meer van verwacht. Het was toch niet echt m'n ding.

Goeie film waarin een Ierse vrouw een informant wordt bij de Engelse politie. Gesitueerd begin jaren '90. Twee sterke openingsscenes die nieuwsgierig maken naar het verdere verloop. Aan de trage kant, maar wel goed opgebouwd. Een prima cast waarbij de innerlijke tweestrijd uitstekend wordt neergezet door Andrea Riseborough.

Dit is een politieke thriller in een realistische stijl, zonder overbodige actiescènes of bombastische muziek. Het is gebaseerd op een boek van Tom Bradby, die zelf even te zien is als staande reporter in een tv-journaal. Het werkt, doordat je gemakkelijk mee kunt leven met het hoofdpersonage. Andrea Riseborough weet de emoties te vertolken van een vrouw die geconfronteerd wordt met een moreel dilemma: loyaliteit aan de ideologie of er zijn voor haar zoontje. Met haar felrode mantel valt ze op in een grijze omgeving. Het toont aan hoe een politiek conflict een familie uiteen kan halen. Je krijgt weinig sympathie voor de radicale IRA-leden, noch voor de Britten van de harde lijn (Gillian Anderson), wel voor de gewone mensen die zich tussen twee vuren bevinden.

Als thriller is het goed opgebouwd, met als sleutelpunten enkele aanslagen en een cruciale verrassende wending. Het gaat niet enkel om een conflict tussen twee kanten, maar ook over conflicten binnen dezelfde kant. Een veelzeggende scène is wanneer de Britten proberen te beletten dat Brendan een militaire begrafenis krijgt als IRA-lid. Sterke punten zijn de historische achtergrond, de geloofwaardige benadering, de spanningsopbouw en het gepassioneerde acteerwerk.

Goede film met een goed verhaal. Wat traag mer verder prima.