Tears of the Sun (2003)

“I broke my own rule. I started to give a fuck... And I brought you guys along with me.”

Tears of the Sun heb ik altijd wel een sterke en indrukwekkende oorlogsfilm gevonden. De kijker wordt niet gespaard, en de gruwelijkheden worden expliciet getoond. In het begin is het een spannende ontsnappingsfilm, met Willis en zijn team die Monica Bellucci moeten bevrijden uit een oorlogsgebied in Nigeria. Er is nog weinig actie, maar de ijzingwekkende spanning vergoedt veel. Wanneer de actie uiteindelijk losbarst, gaat het ook helemaal los. De gruwelijkheden en genocide in oorlogsgebieden in Afrika zijn bekend, maar het blijft indrukwekkend en verschrikkelijk om naar te kijken.

Redelijke oppervlakkig film die vooral draait op stoere mannen met een klein hartje, het nodige sentiment en ongeloofwaardige plotwendingen. In het begin heeft het nog wel iets met het nodige detail voor gruwel en wreedheden maar ik begin me na de helft vooral bijzonder te irriteren aan de 'domheid' van de SEAL's geleid door Willis, maar vooral ook aan het door de mand vallen wat tactieken en vuurbeheersing betreft. Dat is puur regie en script uiteraard maar in die zin bijzonder matig. Vooral die schietscene op het einde waarbij ze eerst optrekken, dan weer terugtrekken, hun eigen vuurlijn inlopen en staan te 'sproeien' alsof ze de tuin water geven. Gewoon matig, en voor mij een irritatie.

Anyway, voor de gemiddelde een spannende en aardige film wellicht, maar mij niet weggelegd.

Afknapper.

Ben altijd wel te porren voor dit soort films, en met een regisseur als Fuqua moet je ook wel een stevige houvast hebben. Alhoewel het geen geweldige regisseur is, weet hij wel wat vermaak is en doet vooral waar hij goed in is. Actie met een sparkje drama tussendoor.

Dit is echter wel een teleurstelling op dat gebied en tot nu toe 1 van de mindere Fuqua films die ik heb gezien. Niet de slechtste, Olympus Has Fallen was dan wel wat minder. Maar alsnog is het niet best wat Fuqua laat zien en dit laat dan ook zien dat drama wellicht niet de sterkste kant is van Fuqua.

Want het drama ligt er soms echt bizar dik bovenop. Sterk aangezette en overdreven sentimentele muziek die soms door de scenes heen wordt geknald en behoorlijk het doel mist. Het voelt allemaal nogal geforceerd aan en de vele zoom-ins op de treurige gezichten van het volk helpt daar ook niet aan mee.

Willis speelt waarschijnlijk 1 van zijn betere kaalkoprollen hier, maar deze film was langzaam een teken dat hij aan het afzwakken was. Zijn emotie lijkt met zijn haar te zijn verdwenen. Bellucci slaat al helemaal een stompzinnig karakter. Typisch jankkaraktertje wat er maar even doorheen moet lopen maar niet veel weet toe te voegen.

De looks van de film zijn wel geslaagd. Rauw sfeertje, knappe cinematografie. Beelden door het bos heen zien er goed uit en de sets zijn ook solide. Maar vooral de spanningsopbouw naar enkele scenes toe is wel geslaagd en de spanning komt dan plots even goed naar voren. Dan kan je van knappe regie spreken.

Tweede deel kent echter meer actie en dat staat daar dan ook centraal. De drama moet ertussendoor nog steeds even flink doorheen getoeterd worden. De actie zelf ziet er wel redelijk uit, maar het camerawerk wil niet echt mee werken waardoor een echt intens gevoel helaas uitblijft.

Ook jammer dat de villain een beetje typerend is. Ze proberen hem er zo gemeen en inhumaan mogelijk eruit te laten zien maar het is vooral een figuurtje dat niet perse nodig was. De soldaten die ook weer zo heldhaftig zijn want oh wat is Amerika dapper, hadden ook een toontje lager mogen zingen.

Nogal een overdreven film soms over een boeiend onderwerp. Maar echt heel gruwelijk is de film niet en de spanning van de situatie is helaas ook niet constant voelbaar. Wel enkele spannende scenes tussendoor, maar de hele film kent helaas geen dreiging of paranoia. Een misser dit van Fuqua.

Puik gefilmde actie/oorlogsfilm van Fuqua die tot het laatste halfuur ook realistisch overkomt. Bruce speelt de hoofdrol als starre leidend luitenant bij een reddingsbrigade in de Afrikaanse jungle. Zijn mannen moeten in Nigeria een dokter (Belucci) uit een vluchtelingenkamp redden. Zij is echter niet van plan de mensen uit het kamp in de steek te laten.

De actie is mooi in beeld gebracht en de schietpartijen klinken realistisch. Net als gebruikers hieronder deed het me aan de Vietnamoorlog denken. Er is opvallend veel aandacht voor de gruwelijkheden van de rebellen. Ook de manschappen van Bruce krijgen het te verduren. Het einde is bombastisch, minder realistisch maar spectaculair. Het sentimentele gedoe kon mij niet erg raken, al ben ik daar doorgaans wel voor te porren. Het stuk waarin Bruce halfdood zijn baas uitgebreid inlicht over de missie en deze hem onderbreekt is hilarisch..

Tears of the Sun is een oorlogsfilm die rust op ondoorgrondelijk sentiment en daarbij een acteur die zelden heeft bewezen dit waar te kunnen maken. Toch is de uitwerking in beeld en geluid best fraai. Met een korreltje zout dus prima te behappen.

Vandaag voor het eerst bekeken en wel op een mooie blu-ray disc!

Moet zeggen dat deze film meer de nadruk heeft richting de drama kant dan actie/oorlog.

Begin was vrij spannend als ze iemand moeten redden, daarna volgt een lange tocht door de jungle en ook redelijk spannend omdat ze steeds achterna gezeten worden door de rebellen.

Het laatste half uur word pas echt interessant als er nog veel meer rebellen worden opgeroepen en een complete chaos wordt kwa schietpartijen en explosies, dat stuk vond ik ook het mooist.

Aan het eind ook weer veel drama en is het vrij emotioneel allemaal.

Al met al wel een voldoende en heb mij hier wel mee vermaakt en mooie beelden ook van de jungle, erg mooi in beeld gebracht.