Doodslag (2012)

Gewoonweg een prima film. Maassen en Scholten van Aschat zijn uitstekend en zorgen er voor dat de film wegkomt met de wat gemankeerde dialogen en niet altijd even sterke bijrollen. Vooral de scenes waarin de twee samen het podium delen zijn boeiend. Wat een contrast met die andere cabaretier Najib Amhali. Hij zit in slechts één scene maar is werkelijk tenenkrommend. Al ligt dat niet alleen aan Amhali ook het dialoog waarmee hij moet werken is ronduit slecht geschreven.

Ook op de regie heb ik wel het een en ander aan te merken. De indeling in hoofdstukken en de tijdelijke overstap naar zwart/wit komt vooral over als interessantdoenerij van regisseur Kuijpers, want iets toevoegen doet het niet. Gelukkig weet Kuijpers er wel voor te zorgen dat Doodslag geen moraliserende en overdreven maatschappijkritische maar een boeiende en bij vlagen zelfs ontroerende film is geworden.

Voor een uitgebereide recensie zie: Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Bijzonder gewaagd

Deze film is voor mij een bijzonder geval. Een half jaar geleden is het alweer dat de bel plots ging en er een mannetje van de locatiescout voor de deur stond. Ik geloof dat ze een keer of drie binnen zijn geweest. Uiteindelijk zijn we net niet gekozen en zijn het de overburen geworden. Wel drie dagen bij de opnames geweest waar ik Kuijpers, Maassen en de rest van de cast ontmoet heb. Toch probeerde ik zo neutraal mogelijk de film in te gaan zodat mijn stem niet beïnvloed zou worden. Ik kan er gewoon niet omheen dat dit een bijzonder gedurfde, brute, overweldigend goede Nederlandse film is.

Het verhaal gaat eigenlijk zoals alles al doet vermoeden. Maassen slaat een jongen dood en raakt hierdoor in de problemen. Het stuk dat volgt nadat hij weer vrij komt is uitmuntend vormgegeven. De situatie met de jochies die uit de hand loopt is natuurlijk wat voorspelbaar maar het wordt wel uitzonderlijk goed overgebracht. De dreiging die vanuit het groepje uitging werd steeds groter.

Twee veel besproken dingen zijn het onderverdelen in hoofdstukken en het grote zwart/wit stuk in de film. Over het onderverdelen in hoofdstukken ben ik het eens dat het gewoon erg amateuristisch aandoet alleen het zwart/wit wil ik toch nog wat zeggen. Het is het hoofdstuk nadat hij Mo heeft doodgeslagen. Volgens mij heeft het er mee te maken dat hij plots door dat incident beroemd is geworden. Iedereen heeft er een mening over. Er wordt erg objectief tegen hem aangekeken. Is het goed of slecht. Vandaar het zwart/wit effect.

Camerawerk was hier en daar wat schuddend. Waarschijnlijk om de psychose waarin Maassen zich bevind beter vorm te geven. Ik vind het een erg goede keuze.

Acteerwerk is het beste dat ik bij een Nederlandse film heb ervaren. Maassen en Van Aschat speelden geweldig, maar ook de jongens op de scouter deden het erg goed met een speciale vermelding voor de jongen met het open shirt. Erg realistisch, luguber en bij vlagen zelfs angstaanjagend geacteerd.

Bijzonder goede Nederlandse film die gedurende anderhalf uur weet te boeien, te fascineren, te vermaken. Net geen 4.5*.

4.0*

De frustraties lopen hoog op bij een ambulancemedewerker wanneer hij gehindert wordt door een groep buitenlanders, die liever eerder werden geholpen dan een baby in levensgevaar. Per ongeluk sterft een van de opstandige jongens en zo ontstaat er een dubieuze kwestie over goed en kwaad. Een caberatier profiteert van deze situatie door in te spelen op de gevoelens van het publiek in de zaal. Dit zou zo in de praktijk best kunnen uitpakken maar ik vind het wel een beetje onwaarschijnlijk dat werkelijk alle mensen zo simpel op dezelfde gedachte worden gezet. Hoewel het zwart/wit doorgaans aangeeft dat we te maken hebben met een flashback geeft het hier de moeilijke periode weer die Max moet ondergaan. Een opmerkelijke keuze maar ik vind het niet heel erg veel toevoegen. En zoals vaker bij een Nederlandse productie hadden sommige zaken hadden wat meer aandacht mogen krijgen zoals het storende geluid van de sirene en de vage motivatie om zelfmoord te plegen na het vernemen van Amira's trouwerij. Maar het keek erg makkelijk weg en Theo Maassen is overtuigend genoeg.

Film met een zeer eigenaardige stijl, bijna on-Nederlands. Opgedeeld in 4 hoofdstukken, waarvan eentje in zwart/wit geschoten. Ik kon de meerwaarde ervan niet vinden, maar het was apart. De film laat ook goed zien hoe de maatschappij beetje in elkaar zit. Mensen nemen massaal meningen over van televisie of andere media en veranderen die mening net zo snel weer. Personage van Scholten van Aschat(aardige rol) benadrukt dat op een knappe manier. Theo Maassen doet het goed als Max de grote vriendelijke reus, maar de mooiste rol is die van Najib Amhali. Helaas zeer klein, maar o zo ontroerend. Ik ben echter niet tevreden met het einde van de film en daardoor zakt de film onder de middenmoot.

Het maatschappelijk thema van deze film is natuurlijk zeer interessant. Ambulancebroeder Max moet naar een spoedbevalling maar wordt onderweg verhinderd zijn werk uit te voeren omdat hij een gewonde jongeman geen bijstand kan verlenen omdat assistentie bij de spoedbevalling voorrang heeft. Gevolg; Max verliest zijn zelfbeheersing en tegen de orders van het politieburo in blijft Max niet in zijn auto en geeft een van de opgeschote jongere een doodsklap. Wat weegt zwaarder; de orders die Max krijgt vanuit het hospitaal of de orders die Max krijgt vanuit het politieburo. Een enorm dilemma, voldoende stof dus tot nadenken en genoeg om van het maatschappelijk thema "Agressie tegen hulpverlenend personeel" een interessante film te maken. Dat dit niet gebeurt ondanks de best wel goede eerste twee delen komt omdat de film naar het einde toe strandt in enorme overdrijving en ongeloofwaardigheid. Heel jammer dus want het acteerwerk in deze film was over het algemeen best goed.

2,0*

Wat is normaal?

Dat is een van de vragen waar je je als kijker mee bezig kunt houden, tijdens het zien van Doodslag. De nieuwe film van Kuijpers haakt in op de actualiteit (aanvallen van hulpverleners, ruzie tussen Wilders en Rutte, invloed van media etc.) en zet ons aan het denken zonder direct zelf met het vingertje te wijzen. Iets waar ik wel blij mee was. Het is daardoor een film geworden die na de aftiteling nog wel even door mijn hoofd bleef spoken. Dat is meestal wel een goed teken, al is dat met dit soort thema's wel wat makkelijk te bewerkstelligen.

De wijze waarop Kuijpers zaken uit de maatschappij aan het licht wil brengen is met name in de eerste 'hoofdstukken' goed gedaan. Ook wordt dit wel eens minder subtiel gebracht. Denk bijvoorbeeld aan de scenes op het podium met de cabaretier (waar Theo door zijn intonatie ineens weer zelf de cabaretier leek), waarbij het leek alsof de regisseur tot de kijker sprak. Wel wordt in een van deze scenes op doeltreffende wijze het hypocriete denken van de mens aan ons gepresenteerd. En weer hebben we stof tot nadenken.

Ik wil nog kort even stilstaan bij de gekozen stijlvormen van Kuijpers. De film wordt opgedeeld in hoofdstukken, waarvan een volledig in zwart-wit is. Een opmerkelijke keuze. Het werkte voor mij niet storend en ik interpreteerde het zelf als metafoor voor de kleurloze periode die Max doorliep. Wel voelt het een tikkeltje geforceerd. Net als de hoofdstukindeling. Geen idee wat daar de toegevoegde waarde van is.

Het acteerwerk van Maassen was voor mij, zoals altijd, dik in orde. Ook hier laat hij weer moeiteloos zien hoe getalenteerd hij is. Met name de verandering van onschuldige en lieve knuffelbeer naar de donkere kant van zijn personage (of doorgedraaide kant) is treffend gedaan. Verder vond ik niemand echt opvallend, maar ook zeker niemand storend. Iets wat voor mij al een pluspunt is in een Nederlandse film.

Naar het einde toe neemt de kwaliteit, zoals eerder al aangegeven, wat af. Niet alleen wordt het een en ander minder subtiel gebracht, ook wordt het wat ongeloofwaardiger. Ik vind dat je altijd uit moet kijken door meteen te stellen dat Max niet op deze manier kan doordraaien, maar helemaal logisch vond ik het niet. Zeker gezien de persoon die hij in het begin van de film was.

Verder is het gedeelte rondom de gevoelens die Max voor zijn nieuwe vrouwelijke collega heeft ook niet helemaal goed gedaan wat mij betreft. Het is voor mij wel duidelijk dat hij een soort van verliefd is geworden op haar, maar hoe dit gebracht wordt is te mager en matcht niet echt met het einde.

Al met al zeker geen verkeerde film dit. Het goede zit hem voor mij in het feit dat Kuijpers niet de moraalridder wil uithangen. En verder gaat de film best snel onder de huid zitten. Het is hier en daar gewoon beklemmend. Tel daarbij het goede acteerwerk en de opvallende/verfrissende soundtrack op en ik kom uit op ruim 3,5*.

Prima film die je aan het nadenken kan zetten. Het verhaal is interessant en sterk maar de uitwerking is iets minder. Na afloop was ik tevreden maar ik had ook het gevoel dat het beter kon. Zo kon ik mij niet genoeg inleven in het personage van Theo Maassen. Nu vind ik hem sowieso geen geweldige acteur. Hij heeft een goede kop en is spontaan maar hij komt nooit overtuigend over in zijn films. Het feit dat Max in een soort psychose belande ontging mij een beetje. Wat dan wel weer erg meehielp was de geweldige soundtrack. Een van de grootste pluspunten van de film. Het einde vond ik oke maar nogmaals, het was mooier geweest als ik me meer had kunnen inleven in Max.

Kortom: Deze film is absoluut het kijken waard maar er had meer uit gehaald kunnen worden. Dan heb je ook nog het nederlandse acteerwerk. Op Amhali na was het niet overtuigend. Ik vind vooral Stefan van de Walle eigenlijk een slechte acteur. Misschien hadden ze toch stukken beter onbekende mensen kunnen casten. Ook voor die scootoo boy's.

''You either die a hero or you live long enough to see yourself become the villain.'' (The Dark Knight)

Los van het geheel, gaat deze film voornamelijk over het onderwerp. En ik ben van mening dat Max een held is. Na die fatale vechtpartij zie je een held (helaas )doordraaien.
En dat de dood van dat tuig gerechtvaardigd is. Eigen schuld. Ik had ook liever die andere dood gezien. Maar ik kom hier niet praten over mijn mening, maar dit wilde ik toch even zeggen.

Dat een film zulke emoties losmaakt zegt dat dit een zeer goede film is. En iedereen (zelfs 'het tuig') speelde hun rol bijzonder sterk. Ook vond ik de bijrollen van cabaretiers (denk aan Eric Sauders en Najib Amhalli) en het blikje bekende gezichten (die overigens geen benoemingswaardige rol hadden) een nuchtere toevoeging.

Ik zou graag zien dat deze film op scholen gedraait zou worden, om een beetje hufterigheid uit te bannen.

@merlijn82, een mooi stukje.

Sterk op veel vlakken. Ben het alleen niet eens met de weg van verhaal wat verteld wordt, en dan doel ik op het segment van Gijs Scholten van Aschat , als pijnlijk niet-overtuigende cabaretier. Tuurlijk is het een manier om de discussie te vertalen, maar was dit de beste manier? Ik ben van mening dat dit op een andere manier net zo overtuigend was, maar dan geloofwaardig. Want het cabaretteketet van Scholten van Aschat is nogal nep. Ik denk ook dat als deze handelingen van de man in het 'echt' worden uitgevoerd, en een groter mediacircus omheen gekweekt werd. Het verhaal waar het om gaat steekt wel sterk in elkaar, is gewaagd en zet de kijker tot nadenken. Theo Maassen is geknipt voor de rol, die hij voortreffelijk speelt. Daarnaast zijn de ballen van regisseur Pieter Kuijpers duidelijk aanwezig. Mooie, inventieve en sprankelende ideeën werken op zowel de emotionele- als de verstandszenuw. Een film waar over na gesproken wordt.

Het einde snap ik dan weer niet: Waarom rijdt Max zijn auto en zichzelf kapot op de mooiste dag uit het leven van zijn gewaardeerde collega? Dit snap ik niet helemaal. Het einde heb ik hierdoor dus ook als teleurstellend ervaren.

Veelbelovend maar jammer

Vooral jammer dat er in deze film zo'n groot onderscheid wordt gemaakt tussen goed of fout,

Deze film had moeten zijn zoals het gaat in de echte wereld, geweldplegers worden verkeerd afgebeeld, het wijkt te ver af van hoe het echt gaat in nederland, iedreen die weleens opsporing verzocht heeft gekeken weet wat ik bedoel, tevens cijfers liegen niet

vooral jammer dat nederlanders worden wegezet als racisten.

allochtone mannen die willen niet gehopen worden door vrouwen en het borsteltje mag niet van varkens haar zijn, dat is hoe het gaat in de echte wereld.

deze film draait het precies om

nederlanders worden weg gezet als racisten, autochtonen worden weggezet als veelplegers terwijl allochtonen worden wegegzet als 'weinig plegers' terwijl het juist andersom is.

De trailers zijn helemaal zot, ik zie wel van 1 kant mensen ''haat'' dingen zeggen, maar niet van de andere kant. ik kan genoeg haat tirades van moslims bij pauw en witteman opsnorren die ze konden gebruiken voor de trailers, maar natuurlijk die gebruiken ze niet.

jammer dat deze maatschappelijk beladen film zo richting gekleurd is, goed wordt fout en fout wordt goed.

jammer.

Ze willen zo overdreven graag de kijker aan het denken zetten over bepaalde dingen dat het ten koste gaat van het realisme. We krijgen een zeer karikaturaal beeld te zien van Nederland waarin ik weinig terugherkende van ons dagelijks leven. Aan het einde ontspoort de film helemaal als het een soort Falling Down wordt.

In de Volkskrant las ik waarom er gekozen werd voor zwart/wit (polarisatie) maar tijdens het kijken vond ik het vooral afleiden. Net als de rol van Najib Amhali overigens. De hele bioscoop had er last van aangezien iedereen begon te lachen. Een miscast, al kan hij daar niet zo gek veel aan doen. Zijn acteerwerk was verder prima.

Ik vond het morele dilemma ook helemaal niet door je strot gedouwd, wat dat betreft werkt het scenario perfect en blijft continu de vraag: is Max nu een held of niet? Slim ook om DWDD in de film te betrekken aangezien daar dit soort vraagstukken ook regelmatig ter sprake komen en het de film zo meer in de werkelijkheid plaatst. De werkelijkheid haalde de film dan ook in toen Prem Radhakishun in DWDD stelde dat je een inbreker gewoon dood mag slaan.

Maassen is echt geknipt voor een rol als deze en hij doet het dan ook erg goed. Dat geldt overigens voor vrijwel de hele cast. Wel grappig dat in een film met veel cabaretiers een acteur de rol van cabaretier op zich neemt. Geen verkeerde keus, Scholten van Aschat is prima op zijn plek.

Ook nog een even een pluim voor de muziek, een onderdeel van film dat me zelden opvalt maar hier wel omdat het zo goed was.

4*

Boeiende Nederlandse thriller.

Dat Pieter Kuijpers een goede film kan maken was meal opgevallen bij TBS, waar niet geheel toevallig ook Theo Maassen de hoofdrol speelt. Maassen weet ook hier te overtuigen evenals Gijs Scholten van Aschat, die samen met hem prima acteerwerk aflevert.

Kuijpers slaagt erin een actueel onderwerp te verfilmen, het gevoelig te maken en zowat alle kanten van de situatie te belichten. Daarnaast laat hij de keuze volledig aan de kijker om te oordelen over wie er nu fout is en wie niet. De film voelt realistisch aan, ondanks dat sommige zaken wat overdreven worden neergezet. Alleen in het laatste kwartier ontspoort de film een klein beetje en worden er een paar rare beslissingen gemaakt.

Qua regie is het erg degelijk. Het zwart-wit hoofdstuk is een aardige inhoudelijke keuze, al voegt het visueel niet zo heel veel toe. Ook de muziek was niet onaardig. Doodslag is uiteindelijk een goede film geworden, soms erg goed, soms iets minder, maar de boodschap komt in ieder geval goed over, daar ben ik wel zeker van.

3,5*

Fantastische film. Goed geacteerd door Theo Maasen. TBS was erg goed en deze net ietsjes beter al is het einde ontzettend tegenvallend. Zou geweldig geweest zijn met een ander einde.

Het afwisselen met zwart-wit en kleur is goed bevallen, sterke soundtrack en die hoofdstuk verdeling is ook fijn. Gewoon erg jammer dat einde.

Realistisch.

Wat zou jij doen? Een vraag die velen zichzelf hebben gesteld tijdens het bekijken van deze film. Sterk verhaal met in de hoofdrol een goed acterende Theo Maassen. Einde kwam haastig en afgeraffeld over. Rest van de film pakte goed uit.

Op naar de volgende telefilm!

Uitstekende film waarin een ambulancemedewerker tijdens zijn werk in het nauw wordt gedreven en maar één oplossing ziet. De film weet op een treffende wijze een actueel maatschappelijk probleem aan de kaak te stellen, en de situaties aan het begin van de film zijn geloofwaardig neergezet. Mede door de hoofdstukindeling wat onsamenhangend. Verder zet Theo Maassen, zeker voor zijn doen, een vrij ingetogen rol neer. Alleen slaat zijn personage tegen het einde wel wat te ver door.

De film is wat mij betreft in twee facetten of invalshoeken op te delen, psychologie en actie/reactie
(persoonlijk en maatschappelijk).

Ik vond het in ieder geval een goede film over extreme stress (bv tijdens het werk), waardoor iemand uit gevoelens van onmacht, wanhoop, verdriet en woede over z’n eigen grenzen kan gaan. Niet goed te praten, maar wel begrijpelijk als je het zo ziet. Mensen kunnen elkaar behoorlijk gek maken. Het verhaal vind ik dus tot zover realistisch en goed geacteerd en psychologisch vond ik het ook interessant.
Ik vind Theo Maassen de perfecte man voor zo’n rol, hij had de juiste getergde uitstraling te pakken.

Verderop, in de tv-shows, toen Max ging doordraaien vond ik het acteren wat minder overtuigend.
Ook alle talkshowhosts (in het begin en later) vond ik over de top, volgens mij erin verwerkt om escalaties te creëeren. Voor mij niet geloofwaardig. Ook het taxi323 onderdeel vond ik erbij gesleept.
Dit stuk had wat mij betreft toch beter wat kleiner en ‘intiemer’ kunnen worden uitgewerkt, voor de geloofwaardigheid.

Aardige film, die helaas in die aardigheid blijft steken en nooit zijn potentie volledig benut. Als thriller niet spannend genoeg en voor een drama interesseerde het me wat te weinig. Als genre-overstijgend betoog komt de film wat te kort Verder dan een lichte ergernis over het onrecht (alhoewel dat onrecht ook bediscussieerbaar is, wat ook direct het hele punt is) dat Maassen werd aangedaan kwam ik niet. Dat hele punt waar ik het tussen de haken over heb, is wat simplistisch, maar toch ook interessant. Blijf Kuipers een van de betere actieve Nederlandse filmmakers vinden, maar hij kan beter. 3 sterren geval.

Die Theo kan toch behoorlijk acteren.. Na TBS wederom een zeer puike rol. Verder ook een goed verhaal maar net geen topper. Inderdaad meerdere gezichten, goede stukken worden afgewisseld met beduidend mindere. Ik vond persoonlijk het stuk waar Theo het spoor volledig bijster raakte wat minder, en de rol van de cabaretier (en dan met name zijn shows) vrij irritant. Ik had gehoopt dat er meer gedaan werd met het feit dat hij het publiek volledig kan manipuleren, en hoe dat deze dagen eigenlijk voor de gehele media geldt. Boodschap komt zo wel naar voren, maar had iets meer mee gedaan mogen worden wat mij betreft.

3*

Theo Maassen is een erg fijne acteur, duidelijk één van de beste van Nederland, al wordt hij zelden als zodanig erkent. Misschien omdat zijn werk als cabaretier zijn acteercarrière overschaduwt. Hoe dan ook, een deel van het succes van Doodslag is te verklaren dankzij Theo Maassen, die mij echt wis mee te slepen in de aftakeling van een in essentie goed mens. Maar de eer gaat niet alleen naar Maassen, want Kuijpers blijkt een meer dan goede regisseur te zijn om dat ook in filmstijl over te brengen. Oké, een Scorsese is hij nog niet (Taxi Driver lijkt me een duidelijk voorbeeld voor Doodslag) en trucjes als het segment in zwart-wit voelen wat te gekunsteld aan, maar hij maakt er over het algemeen wel veel van en weet de intensiteit op te voeren. Het helpt daarbij ook dat het morele dilemma dat centraal staat ook echt complex is en boeiend genoeg is om verder over na te denken.

Al deze pluspunten kunnen echter toch niet verbergen dat Doodslag maar een half geslaagde film is. Bijna letterlijk, want de eerste helft is duidelijk sterker dan de tweede. Waar ik het aanvankelijk een zeer geloofwaardige, indringende film vond, werd het me later wat te bedacht allemaal. Die scènes op het podium bij de cabaretier zijn leuk bedacht en het punt dat er gemaakt wordt is interessant, maar ik weet niet of ik de uiteindelijke scènes wel geloof. De manier waarop het publiek daar bewerkt werd door de cabaretier was net iets te vlekkeloos. Natuurlijk stoppen cabaretiers wel vaker serieuze momenten in hun voorstellingen, maar die maken daar dan vaak wat meer een spel van en de besten laten je merken dat je gemanipuleerd wordt en stellen daarbij vragen over die manipulatie. Hier is het de film die de vragen stelt en de cabaretier doet dat achter de schermen. Maar of een publiek dat op lachers uit is werkelijk een voorstelling slikt die zo zwartgallig wordt en zich dan ook nog zo laat meeslepen? Ik weet het niet. Net iets te makkelijke scènes. Toegegeven, ik had ook wat moeite met Gijs Scholten van Aschat in die rol. Een goede acteur verder, wat je ook ziet in de scènes achter de schermen, maar hij duidelijk geen komiek. Het gaat me er niet om dat de grappen slecht waren (dat viel wel mee), maar dat hij iets mist, misschien iets luchtigs of de indruk dat alles een grap is, dat cabaretiers wel hebben en ook nodig hebben om grappig gevonden te worden. Van Aschat is te zwaar, denk ik.

Nog minder is het einde. Het is moeilijk om voor een verhaal als deze met iets echt sterks te komen en eigenlijk is er ook een speelduur van misschien wel twee uur voor nodig om Maassens aftakeling echt tot zijn recht te laten komen, maar niettemin is het einde dat we krijgen wel erg teleurstellend. De cabaretier vastbinden in een ziekenwagen en vervolgens door een bruidstoet jezelf tegen een muur rijden? Kon er niet iets sterkers verzonnen worden. Dan moet ik toch weer aan Taxi Driver denken, waarbij de laatste scènes niet alleen als een onvermijdelijk gevolg van het voorgaande overkomen, maar waarbij ik ook zo diep in de psychologie van de hoofdpersoon geklommen ben dat ik weet hoe hij zover komt. Allebei mis ik hier. Ik miste het nut van de actie en weet ook welke gedachtegangen hem zover brachten. Het lijkt een poging van een schrijver die het ook niet meer weet en voor een einde gaat waarin alle elementen bij elkaar komen. Het werkte voor mij niet echt.

Aan Maassen dan de taak om alles geloofwaardig te houden. Het lukt hem deels. Ook de tweede helft heeft soms nog wel wat te bieden, maar het is toch vooral de eerste helft die indruk maakt.
3*

Een goede Nederlandse thriller film...

Uitstekend acteerwerk...

Acteur Theo Maassen speelt zeer goed...

Bekende acteur Gijs Scholten van Aschat...

Prima verhaal...

Dan zie je maar dat de vervelende jongens (te jong leeftijd)...

Prima HD kwaliteit, behalve grijse tinten, soms veel geruis...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Eindelijk goed voor de Nederlands film, regisseur Pieter Kuijpers...

Phoe, wat kan die Pieter Kuipers films maken zeg!

Dit is weer de 2de keer dat hij in duo met Theo Maassen gaat en, na TBS weer een dijk van een film aflevert en weer alles doet waar hij goed in is. De film is weer kei en kei hard, waar Pieter Kuipers ook vaak voor kan zorgen is dat je bepaalde dingen in zijn films echt erg goed kan meevoelen alsof je het zelf meemaakt of alsof je het zelf meemaakt. Je krijgt er een onaangenaam en verschrikt gevoel van. Bijna bij al zijn films lukt dat, in Van God Los was dat al heel sterk, en ook in Off Screen en TBS, ook hier doet ie het weer.

En waar zijn we nou in beland? De Nederlandse maatschappij is al aardig plat en verpest. Mensen kunnen niet meer elkaar gewoon in de waarde nemen, ben je anders? dan word je het doelwit, de media is bijna 9 van de 10 keer meer in staat mensen te willen kwellen en kwetsen ipv goede informatie te willen opspeuren. De hufterigheid stijgt en het zinloos pesten en kwetsen en racisme lijkt heel normaal te zijn geworden. Sommige wisten dat. In Doodslag krijgen we dus letterlijk te maken met zo'n maatschappij en Kuipers geeft er nog een flinke draai aan en maakt van Nederland nu echt het land der blinden, op een paar na dan...

Theo Maassen speelt hierin weer ijzersterk een rol als ziekenbroeder Max die maar tegen al die hufterigheid hinkt, maar toch nog in staat zijn schouders op te halen, moet ook wel, want daar ben je ziekenbroeder voor. Hij lijd een normaal vrijgezel leven met zijn kat en zijn buurvrouw waar hij zo nu en dan eens mee van bil gaat en waar hij goede vrienden met haar zoontje is. Zijn werk is geen pretje, zeker niet voor zijn Marokkaanse collega, die wederom weer prachtig is neergezet door Maryam Hasounni. Elke keer moeten ze tijdens het werk maar alle beledigingen en ondankbaarheid naar hun kop geslingerd krijgen. Zelfs Matthijs van Nieuwkerk moet nog stiekem lachen als hij voorkomt in camerabeelden met dat hij en zijn collega van alle kanten beledigt worden in een fictieve aflevering van DWDD, maar een aanwezige caberetier zet hem op andere ideeen. En inderdaad, hij slaat een Marokkaanse jongen dood die met de groep hem de weg versperd tijdens een spoedgeval van een bevalling.
Kind is gered... ten koste van die Marokkaanse jongen. En hierbij beginnen de problemen, of toch niet?

Nadat hij uit de gevangenis komt swicht de film de hele middenstuk, verrassend genoeg over op zwart-wit beeld wat mij direct deed verwijzen naar La Haine. De sfeer is er iig pikdonker op. Max word aan alle kanten als held uitgemaakt voor zijn daad, dankzij Caberetier Felix, schitterend neergezet overgens door Gijs Scholten van Asschat. Max word beroemd, word de bestuurder van Felix en word helemaal de hemel in geprezen. Maar natuurlijk denken de vrienden van die Marokkaanse jongen er heel anders over en tegelijkertijd komt Max in de vicieuze cirkel terecht. Met heel veel pijnlijke en bikkelharde gevolgen van dien. En alles word maar van kwaad tot erger. Ook Eric van Sauers als die taxichauffeur alias mafialid is ubercool die Max een pistool geeft om de problemen op te lossen. Nouja... oplossen....

Het moment dat blijkt dat caberetier Felix hem gewoon heeft bespeeld is een mokerslag. Het einde is ook bikkelhard.

Conclusie: weer gewoon een prachtwerk van Pieter Kuipers en weer een typische maatschappelijke sire-achtige boodschap. Rauw, donker, meedogenloos. Ik ben nou al benieuwt naar zijn nieuwe project. Als Nederland door gaat met dit soort films maken zeg ik ook gewoon: Hup Holland!

4,0*

Bijzonder.

Een interessante film met een aantal gedenkwaardige scènes, waarbij de regisseur de tijd neemt om de kijker te doen raken. Maas is geheel op zijn plek als doordraaiende ambulancechauffeur en Van Aschat is sterk als de cabaretier zonder moraal. Het einde is er wellicht wat over, maar de maatschappijkritiek en griezelige actualiteit in combinatie met het soms tragi-komische ondertoontje werken wonderwel samen, met als eindresultaat een bijzondere thriller. Er zijn tevens een aantal aardige bijrollen die voorbijkomen, waaronder een geweldige Van Sauers en Amhali.

Zeer goed.

Wauw. Ik ben erg onder de indruk. Niet verwacht.

Nooit veel met Maassen gehad, maar ik vond hem erg goed als Max. Ontzettend sterk acteerwerk. Ik leefde van begin tot eind met hem mee. En ik voelde ook een vreselijke afkeer tegen dat groepje jongeren, wat een bloedirritante schoftjes, met hun 'Fack jou' in elke zin. Najib als vader van Mo, wat een verrassing. Ik vind Najib normaal niet goed acteren, maar ook zijn emoties kwamen echt op me over.

Alleen jammer dat die herriemuziek er zo vaak tussendoor kwam. Was niet kapot van de soundtrack. Ook vond ik het personage van Gijs Scholten van Aschat erg irritant, wat dus eigenlijk betekent dat hij zijn rol goed gespeeld heeft. De aanval van de broer van Mo en zijn twee vrienden op Max vond ik indrukwekkend neergezet, met name hoe de broer opgejut werd.

Het einde had ik enigszins zien aankomen, maar daardoor niet minder aangrijpend. Ik ben positief verrast.

Oh ja, enige minpuntje vond ik ook nog dat de rol van Maryam uiteindelijk vrij beperkt aanvoelde, had meer uitgehaald kunnen worden. Die 'gevoelens' die Max voor haar voelde leken mij een beetje uit de lucht te komen vallen, was erg snel en ik vond het ook niet echt wederzijds.

Goede film, met een sterk uitgangspunt, en boeiende vraagstukken.

Hoever kun je gaan als je dit soort situaties tegenkomt. De regisseur speelt goed in op de situaties van de laatste tijd ivm. de agressie tegen hulpverleners. Daarbij weet hij het verhaal op verschillende manieren te vertellen. Wat vind je er zelf van. In de film wordt dit erg goed in twee scènes weergegeven. Je kan het verhaal zo vertellen dat je Max een held vind, en je kunt het verhaal zo vertellen dat je niet het niet vind kunnen wat Max gedaan heeft. De film blijft tot het slot de wraak die Max wil nemen erg interessant. Massen speelt zijn rol erg overtuigend, maar vooral Gijs Scholten van Aschat is wel erg goed op dreef. De film is fantastisch geschoten, waarin visueel vooral het zwart wit gedeelte erg stijlvol is. De muziek werkt fantastisch. Alleen het einde werkte mij een beetje tegen in het geven van een hogere waardering. Vond het niet goed passen in het geen wat we daarvoor hebben gezien. Wel weer goed is het laatste shot waarin Hassouni Massen reanimeerde, je weet niet of Max nu gestorven is of niet .

Ja beter dan ik had verwacht, vooral omdat Nederlandse films mij vaak niet echt liggen, op een aantal uitzonderingn na. Toch krijg ik steeds meer waardering voor dit soort films.

Doodslag begint wat stroef (de stand-up comedian scène, etc.) en geforceerd (leven en dood scène, al heeft dat iets prachtigs in zich) en direct al komen er al een aantal morele kwesties aan bod, iets waar de film van leeft.

Vanaf hoofdstuk II wordt het sterker. Het zwart/wit komt eveneens ietwat geforceerd over, maar persoonlijk niet storend en daarnaast vind ik zwart/wit beeld vaak werken bij films. De hoofdstukken zelf roepen meer vragen op dan ze iets toevoegen.

Ik dacht dat Maassen het best op zijn plek was als komiek (Het Geheim), maar ik moet mijn mening wijzigen. In Doodslag acteerde hij op z'n best, vooral zijn machteloosheid komt goed uit de verf. Enig kritiekpunt is dat hij de omschakeling naar totale gekte niet goed genoeg uit, maar dat heeft ook met het script te maken. Gijs Scholten van Aschot doet het ook niet slecht als bloedirritante cabaretier, al vond ik hem in Cloaca, bijvoorbeeld, nog een tikkeltje sterker. Najib heeft geoefend - zonder echt goed te zijn natuurlijk - maar zijn verschijning haalde me meteen uit de film. Laat hem maar lekker op de planken staan en grappen vertellen.

De soundtrack is dik in orde - ondersteund de emoties goed, eigenlijk iets te. Maar gelukkig niet weer die standaard geluiden, met jankende violen, etc.

Het einde, inclusief Koninginnedagmomentje, komt nogal onverwachts en dat komt vooral doordat het wat ongeloofwaardig is, en/of niet op de juiste manier gebracht. Het is natuurlijk erg boeiend als een persoon in een verhaal zonder dat je het goed beseft steeds krankzinniger aan het worden is, maar Max leek eerder ongelukkig en ineens hélemaal door te slaan.

Hoofdstuk I beloofde niet veel goeds, maar gelukkig komt een hoofdstuk nooit alleen.

(kleine) 3,5*

Sterke film!

Theo Maassen zet een indrukwekkende rol neer als ambulancebroeder Max. Hetgeen hem overkomt is meerdere malen keiharde realiteit geweest en naar mijn mening mag er dan gerust op los geslagen worden. Helaas slaat hij de verkeerde neer, ik had eerder die blonde lijpo een enorme dreun verkocht. Toch is het zeker een moreel dilemma of geweld nou wel of niet toegestaan is in dit soort situaties, vooral met de gevolgen die er zijn in een film als deze.

De film boeide van begin tot eind. Gijs Scholten van Aschat zet ook een keigoede rol neer als irritante caberetier. Zijn rol heeft zeker invloed op het personage Max en ik moet zeggen dat ik het wel een interessant steekspel vond.
Maryam Hassouni is een leuke verschijning en blijkt ook nog te kunnen acteren. Ik vond het acteerwerk sowieso niet zo slecht, ook de bijfiguren irriteerden me niet.

Ik denk dat de film nog wel even in m'n hoofd zal blijven rondspoken. Ook het einde is natuurlijk schokkend, hij is helemaal doorgedraaid en ziet geen toekomst meer en besluit om zelfmoord te plegen. Het moment op zich vond ik wat vreemd gekozen, maar goed.
Een ruime voldoende heeft de film zeker verdiend!

Totaal niet wat ik ervan verwacht had.

Ik was ervanuit gegaan dat ze het hekel punt zouden aanspreken als het aankomt op bedrijging naar "ziekenhuis/ambulance verpleeg en verzorgende".
Jammergenoeg was dit niet het uitgangspunt waar de film in mijn ogen naar toe wilde gaan.
Wat je krijgt te zien is een verpleegkundige die langzaam maar zeker aan het doordraaien is. Verder niets vertellend over de film inhoudelijk.
Kortom het verhaal viel mij heel erg tegen. Ik had gehoopt dat Max flinke wraak zou nemen en gewoon zou fungeren als de ambulance broeder met een gun en daarmee de wet probeerde te handhaven.
Dit doet overigens niets af aan de acteerqualiteiten van Theo Maassen. Hij zet hier een erg goede personage neer.
Hier en daar leuke BN'ers die een bijrolletje hebben.
Score was soms net iets te nadrukkelijk aanwezig en bij tijden en wijlen erg irritant (snerpende hoge tonen).
Toch heeft de film mij wel weten te boeien (na ik een heel kwartier was afgeleid van het zwart/zwit beeld....want waar dat goed voor was zal mij echt een raadsel blijven. Ik zacht dus echt dat mijn beeld het had begeven).
Al met al een redelijke nederlandse film die jammergenoeg niet heeft waar kunnen maken bij mij van wat ik ervan verwacht had.
Daarvoor kreeg ik wel voor een in de plaats, een redelijke Thriller met een goede hoofdrolspeler. Toch heeft de film mij nergens echt weten te raken en waarschijnlijk komt dat doordat het allemaal net iets te fictief was en ik niet wist waar de filmmakers nou echt opaan wilde gaan.
Van mij een 3,0*

Theo op zijn best

It's all over the news these days; geweld door en tegen ambulance broeders maar ook politie ambtenaren. Een ethisch vraagstuk wat bij veel mensen vragen op roept. Want wanneer kun je spreken van verdediging en wanneer gaat men te ver hier in? Persoonlijk vond ik het incident wat in Rotterdam plaatsvond -op het moment van schrijven een paar dagen geleden- waarbij een politieagent een weerloze zwerver toetakelt absoluut onze maatschappelijke norm overschrijden. Anderzijds las ik ook het bericht dat een ambulance broeder een kopstoot verkocht werd, op het moment dat hij een slachtoffer probeerde te helpen waarbij we weer kunnen spreken van een ander uiterste.

Het verhaal van ambulance broeder Max haakt hier perfect op in waardoor de film meteen ook erg actueel en bekend op de kijker over zal komen. Ethische vragen zoals waar trekt men de grens en of Max het juiste gedaan heeft zijn vragen die veel naar voren zullen komen en de kijker aan het denken zullen zetten.Persoonlijk kon ik mij verplaatsen in de actie van Max, die gewoon een onevenredig gevolg opleverde, als je je bedenkt waarvoor Max het deed. Zeker omdat er ook absoluut geen intenties tot doodslag waren.
Dit blijft een persoonlijke mening die mijn beoordeling van de film echter niet veranderd.

De film laat een aantal interessante voorbeelden van het kudde gedrag van de mens zien die me veelal lieten denken aan het conformisme in de Asch-experimenten uit de jaren 50. Met name de cabaret voorstellingen waarbij Max op het podium staat zijn hier een uitstekend voorbeeld van. Dit waren dan ook erg interessante ontwikkelingen om te zien en deze liet de film sterk uitkomen. Een leuk pluspunt voor mij persoonlijk was dat de film in mijn eigen stad (Eindhoven) was opgenomen waar de filmlocaties varieerden van het centrum waar ik wekelijks kom, tot scene's die een paar straten achter mijn huis plaats vonden.

Echter ben ik niet mild als het aankomt op de inhoud; doodslag laat namelijk flink wat steken vallen. Zo vond ik het jammer dat er minder tijd in de verschillende relaties die de personages met elkaar hadden gestoken werd. Ik doel dan op Max en zijn buurvrouw en Max en Amira. Eerstgenoemde verdwijnt net zo snel als dat ze weer gaat, vooral omdat je benieuwd bent hoe hun ''relatie'' nu precies tot een einde is gekomen. Sommige scene's lagen er ook iets te dik bovenop waardoor ze ongeloofwaardig werden. denk hierbij aan de taxi chauffeur die een wapen voor Max regelt, en de cabaretier die de ziekenbroeders in een van de eerste scene's publiekelijk voor het blok weet te zetten. Dit is jammer, omdat het zeker niet aan de prestaties van de hoofdrolspeler ligt. Maassen acteert subliem en laat hiermee goed zien dat hij meer kan dan alleen grappen maken. Dit bewees hij een aantal jaren geleden ook al met TBS, waarbij het script hem helaas wel wat beter gezind was.

Met name de eind scene voelt abrupt, en niet bevredigend genoeg waardoor ik toch liever had gewild dat de film wat langer had geduurd en er meer aandacht aan de onderlinge relaties zou zijn besteed. Nu is er te weinig diepgang waardoor ik toch met een leeg gevoel achtergelaten werd. Doodslag is al met al een leuke vermakelijke film maar had op sommige punten wat meer diepgang en verduidelijking mogen geven.

3,0*

Tegenvaller van regisseur Pieter Kuijpers. Het gegeven van een ambulancebroeder die tijdens zijn werk te maken krijgt met uit de hand lopende aggressie is veelbelovend, maar na een redelijk begin ontspoort de film al snel. Het script wordt steeds meer gekunsteld en ongeloofwaardig naarmate de film vordert. Theo Maassen doet zijn best in de hoofdrol, maar zijn personage wil maar niet interessant worden. De rest van de cast loopt tegen hetzelfde probleem aan. De film wil zinnige dingen zeggen over bepaalde misstanden in de maatschappij, maar doet dit op zo'n weinig subtiele manier dat de boodschap absoluut niet overkomt. Jammer, hier had zeker meer ingezeten. Beetje vervelende soundtrack ook.