Doodslag (2012)

Matige film, heb op het punt gestaan om het af te zetten vanwege de politieke correctheid in hoofdstuk 1, laf zooitje. Was nog even bang dat de jongeren een stel kaaskoppen zouden zijn maar dat viel gelukkig nog mee, al had de casting van die gasten nog wat ruwer/realistischer gemogen. (Over Amhali nog maar gezwegen, zit je eindelijk redelijk in de film komt hij ineens in beeld in zo'n serieuze rol. Slechte keuze).

Hier en daar wel goede muziek gehoord, een paar aardige shots gezien en het trucje van de cabaretvoorstelling - eerst iemand een held laten zijn, daarna de misdadiger - is leuk gevonden. De film herpakt zich dus weer maar het draaft veel te ver door met het einde (en vooral de zelfmoord bij de bruiloft). Zo hinkelt de hele film onhandig tussen symboliek/uitvergroting en anderzijds een meer waarheidsgetrouwe weergave.

Pieter Kuijpers wil ook meerdere zaken aan de kaak stellen, zogenaamd confronterend maar zo pakt het niet uit. Ook dat DWDD erin is verwerkt is te gekunsteld ('kijk ons toch eens actueel zijn'). Nee een tegenvallertje allemaal, ook de credits voor Maassen in de rol van ongeschoren sjokkende zombie met duffe blik en weinig woorden, vind ik overdreven. Speelt aardig, maar ook niet meer dan dat.

film waarin je je sterk kan inleven en daarmee vanaf de eerste minuut interessant. eerst door het kijkje in het werk van ambulancepersoneel, daarna door het handelen van Max en door de maatschappelijke invloed. het handelt gebeurtenissen waar je vanzelf een mening over vormt/hebt en daarmee blijf je goed in de film. het acteerwerk en sfeer zijn prima, hoewel de muziek (klanken) sommige scenes meer afleiden dan versterken.

in tegenstelling tot buitenlandse films, hebben Nederlandse meteen meer aantrekking door de setting, zoals het begin rond het Philips-stadion, de Eindhoven-shots en de vaak bekende koppen (in de feestscene veel BN-ers langs zien komen). nadeel daarvan is bijvoorbeeld de scene bij Mo's ouders thuis, waar je met Maassen en Amhali twee cabatiers bloedserieus ziet doen. er zijn maar weinig acteurs die zo fijn donker kunnen kijken als Maassen. het verwerken van DWDD is erg slim, het geeft nog sterker het gevoel dat dit een waargebeurde film kan zijn (buiten het feit dat we wéten dat dergelijke dingen gebeuren).

het soms sullige optreden van Max kan wat irritant zijn, maar dat is toch ook onderdeel van de ontwikkeling tijdens de film én van het inleefvermogen ('kom op man!'). ook bij het einde kun je je vraagtekens zetten, maar feit is dat het origineel is. waar ik lange tijd een afkeer heb gehad van Nederlandstalige films, is Doodslag een van de bewijzen dat de 'lompigheid van weleer' niet altijd perse meer aanwezig hoeft te zijn. de scene waar Max aan de ene kant het verdriet van Mo's familie ziet (en beseft dat hij overleden is) en aan de andere kant ziet dat de moeder en baby overleven én de scene in het theater waar op pijnlijke wijze duidelijk wordt gemaakt hoe media de publieke opinie kan beïnvloeden, zijn ijzersterk en 2 van de beste die ik in Nederlandse cinema gezien heb.

sterke thriller met hoog inlevinggehalte.

Kwam sterk uit de startblokken maar ontspoorde helemaal in de tweede helft. De film gaat vooral over morele dilemma's. Is het nemen van een leven gerechtvaardigd als je er twee mee kan redden? Goed begin tot de scène waar hij een bezoekje brengt bij de vader van het slachtoffer. Daarna sloeg het helemaal nergens meer op. De makers doen alsof de mensen idioten zijn die niet voor zichzelf kunnen denken. Zie de publieke talkshows waar Max nu eens een held is dan eens een moordenaar. En dan dit totaal mislukte laatste hoofdstuk, waar hij zijn eigen gebrek aan morele beoordeling uitleeft op de presentator, zijn vroegere collega en nog onbegrijpelijker, die oude vent die zijn collega een kutmarokkaan noemde.

De conclusie was bij mij : Max is inderdaad een grote looser. Jammer dat het met deze simpele conclusie moest eindigen.

Had meer ingezeten, zeker naar het einde toe. Maassen is bij vlagen wel fantastisch, maar weet het einde helaas niet te redden. Zonde. Doet enorme afbreuk aan de film.

Erg sterk.

Geniaal goed gespeeld door Theo Maassen. Geen speld tussen te krijgen. Het veelbesproken gebruik van zwartwit past wat mij betreft prima om de sfeer te zetten - tijdens de film viel het me eigenlijk nauwelijks op dat het zwartwit was, het kwam vanzelfsprekend over en past bij het verhaal waaruit - hoe cliche ook - alle kleur verdwenen is.

Wel is het verhaal misschien wat te subtiel qua boodschap. Nee, volgens mij gaat het niet over de vraag of Max een held is - onzin. Een ambulancebroeder die een omstander doodslaat een held? Hoe denk je dat hij zich daar zelf bij voelt? Veel meer dan een noodlottig ongeval kan je het echt niet noemen, vind ik.

Wat voor mij de echte boodschap is is dat de media met hun berichtgeving absoluut niet vrijuit gaat. Wat er nog eens heel weinig subtiel ingewreven wordt ook - ze doen tenslotte alleen maar hun trucje, zodat de mensen lachen. De boodschap die het begin van de eindscene ook zin geeft - als ouderwetse wraak. Zo ver komt het, zover vallen we terug in de beschaving doordat Max met zijn problemen in de steek gelaten wordt door de samenleving om hem heen. Want daar zijn de echte hufters - wij, de brave burgers, en de politiek - die als uberhufters dit soort situaties gebruikt om zelf beter van te worden. Niet die jochies. Niet de getergde hulpverlener die het even verliest, en die we daarna met z'n allen als een aap in een kooi tentoonstellen voor het vermaak van het publiek. Zonder oog te hebben voor de persoon. Die we hadden moeten helpen. Maar daar zijn we te beroerd voor.

Mak.

Het scenario lijkt allemaal wat veel op de barkruk bedacht. Bij Kuijpers komt het wel vaker over alsof hij vooral waarheden via krantenknipsels en televisie tot zich krijgt. Hier lijkt dat wat magertjes te werken.

Hij wil van Max een "normaal" persoon maken i.t.t. Travis Bickle uit Taxi Driver, die toch tot waanzinnige dingen instaat komt. Wat in het begin nog niet zo heel erg is. De dingen die hij doet zijn nog best plausibel. Maar daarna handelt hij vreemd. Zo kiest hij nooit om weg te gaan uit deze stad. En het ontsporen op het eind wordt nooit gerechtvaardigd in het script.

Het werd daardoor nooit een film waar ik me in kon verplaatsen of me tot nadenken zet. Audiovisueel niet bijzonder, begreep het zwart/wit ook niet erg. irriteerde me ook lichtjes daardoor. Muziek leek ook wat doelloos eronder geplakt soms.

2 sterren.

Begint ok, maar het verhaal voelt op een gegeven moment zo gekunsteld aan en de acteerprestaties waren zo pover dat het niet meer geloofwaardig werd.

De scenes met Max en die cabaretier waren zo zwak en waren eigenlijk de doodsteek voor deze film, voordat die caberetier een grote rol in de film speelde was het nog een prima film.

Scholten van Aschat was zwak maar ook het spel van Maassen was weinig bijzonders (terwijl ik hnem heel goed vond in TBS).

Dat groepje Marokkanen en met die ene Hollander erbij waren de enige die goed acteerden.

Eindelijk eens een goede film van Nederlandse bodem. Maassen komt overtuigend over.

Sterke film.

Wat mij betreft hoeft Maassen zich niet meer te bewijzen als acteur,

dit is zeker niet zijn eerste sterke rol.

Film zakt niet in, maar gaat richting de ongeloofwaardige kant op.

Jammer, want dat had deze film niet nodig.

0,5 aftrek voor de blik met BN-ers die ook in deze film weer opengetrokken is.

Dat moeten ze toch echt een keer afleren.

*3.0

Heel langdradig en het lange stuk in wit zwart vond ik heel vervelend. Had een mooie film kunnen zijn.

Maassen laat hier toch wel zien bij de top van het Nederlandse acteursgilde te horen. Ik krijg dat trouwens bijna niet over mn lippen want zo'n hoge pet heb ik niet op van het gemiddelde acteerwerk dat we zien in filmmateriaal van eigen bodem. Maar Theo is hier opnieuw erg sterk.

Doodslag is een film die een van de meest actuele problemen van de maatschappij aansnijdt. En om maar met de deur in huis te vallen. Nee, een oplossing geeft de film niet. Vrij logisch, deze is namelijk zo radicaal dat Kuijpers daar zijn vingers niet aan durft te branden. Jammer, maar begrijpelijk.

Wat niet zo begrijpelijk is de manier waarop hij het verloop van de film aanpakt. Cinematografisch is het allemaal prima; een rauw randje past hier uitstekend en de zwart/wit beelden brengen deze sfeer goed over. Het is echter vooral het plot dat strookt. De ongeloofwaardigheid begint na de zoveelste vreemde gebeurtenis de kijker toch echt tegen te staan. Ga dan of écht over the top of breng een normaal en realistisch beeld van het leven na de fatale klap.

Nee, op de een of andere manier wist Doodslag mij niet te blijven boeien ondanks dat het thema dat wel doet.

2,5*

De film begon heel goed, goed verhaal, heel spannend.

Maar bleef op een zeker moment steken.

Daarna werd het een ongeloofwaardige film, jammer het begin was heel sterk.

De afloop van de film was heel matig

Ik weet niet zo goed welke waardering ik deze film moet geven. Er zijn namelijk grote delen van de film welke redelijk saai zijn. Het begin van de film, wanneer de grote gebeurtenis waar de film om draait plaats vindt, is het meest indrukwekkend. Dit deel had ik ook redelijk vaak in trailers en previews van de film gezien en ook in de trailers maakte dit veel indruk op me. Dit zorgde er ook voor dat ik de film graag wilde zien.

Theo Maassen vond ik ontzettend goed in deze film. Hij wekt sympathie op en het is jammer dat hij op het einde zo doordraait, dat deze sympathie helaas steeds meer verdwijnt. Maar hulde voor zijn acteerprestaties. Hij weet de film toch goed te dragen.
Gijs Scholten van Aschat doet het ook goed, maar zijn personage haalde echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Wat een egocentrische, vervelende man. De focus op de film lag natuurlijk het meest op Max, maar daarnaast ook veel op Felix en dit vond ik geen goede zet. Personages als Amira en de vader van Mo vond ik namelijk veel interessanter.

Zoals ik al zei zijn er helaas ook delen van de film erg saai, omdat deze teveel op hetzelfde focussen en er weinig hierin gebeurt. Toch geef ik de film met mijn waardering het voordeel van de twijfel, omdat Max me toch bijblijft en het einde toch redelijk veel indruk heeft gemaakt.

*3

Deze nogal onevenwichtige film over een actueel onderwerp begint erg sterk, maar zwakt per episode af. Ik weet niet of het aan het acteren ligt of aan de inhoud van de hoofdrol of aan mij, maar ik kon mij steeds minder inleven in de hoofdpersoon.

Ondanks dat ik veel slechte en matige verhalen over de film gehoord had én dat ik Theo Maassen een lul van een vent vind, toch de film bekeken omdat het verhaal me wel aansprak.

Tijdens de eerste 2 akten van de film verbaasde ik me over de slechte verhalen en was het absoluut aangrijpend! Ik leefde echt mee en bedacht me of ik zijn schoenen anders gehandeld zou hebben? Ook het moment dat hij naar de ouders van de jongen ging kon ik me ook helemaal voorstellen, zelf xou ik dat denk ik ook willen als ik in die situatie zou zitten. Maar daarna ontspoort de film volledig en wil het een Nederlandse 'Falling Down' worden ofzo. Had het op de voet van de eerste helft door gegaan had het een ijzersterk drama kunnen zijn die echt aangrijpend was, maar helaas veranderd het in een ongeloofwaardig stuk onzin.

De eerste helft is echt minimaal 4* waard, maar de laatste helft kan ik geen volle * geven. Dan toch totaal maar 2* omdat 1,5* te weinig is door het begin.

Heel erg onwaarschijnlijk verhaal met enkele markante absurditeiten, maar te onthouden zijn de gevatte manier waarop het racisme in onze samenleving en het gemak waarmee de publieke opinie te bespelen valt in het verhaal verweven zijn.

Het hoofdpersonage is een erg afhankelijke man, rol die door Theo Maassen in die zin wordt vertolkt. Sterke act is zekerlijk die van Gijs Scholten van Aschat.

Begon goed, veelbelovend. Maar naarmate zwakte ie zo af. Echt jammer, had zo'n goed verhaal kunnen zijn. Jammer ook dat iedereen het heeft over eigen rechter spelen en wordt hierboven zelfs vergeleken met de juwelierszaak, maar dat is totaal een ander scenario. Zij deden het uit zelfverdediging. Deze ambulancebroeder wilde hem alleen slaan, zodat ie er door kon. Hij had niet de intentie om hem te vermoorden dus vind die titel doodslag dan ook nergens over gaan. Los daarvan vond ik het wel grappig dat hij de cabaretier z'n werk afnam op gore wijze. Maar ja het was natuurlijk niet zijn fout, cabaretiers roepen maar wat, jij bent degene die uiteindelijk handelt. Het eind sloeg ook nergens op: hij geeft om Amira, vindt haar een topvrouw, maar gaat toch even haar mooiste dag verzieken? Haha hoe dan? Tja rare aparte film.

Best een aardig concept voor een film maar qua uitwerking komt het er echt totaal niet uit. Zeker dat met die cabaretier gaat echt nergens over. Dat moment dat Max in de zaal zit en de cabaretier dat benoemt is iets wat in het echt nooit zou gebeuren, maar ook alle andere scènes met hem voelen ongeloofwaardig aan en dwalen wat mij betreft teveel af van de kern.

Verder probeert de film nog een stilistisch dingetje in zwart wit wat totaal niet uit de verf komt, en vond ik de kleine rollen van Eric van Sauers maar vooral die van Najib Amhali erg afleiden. Normaal gesproken vind ik het altijd wel leuk om veel bekende koppen te zien in een Nederlandse film, maar hierbij kreeg ik echt een gevoel van een soort vrienden-onderonsje, ‘zij mogen ook meedoen’.
Theo Maassen vond ik overigens ook niet echt optimaal gecast. Het is geen slecht acteur, maar vond hem niet geschikt voor zijn rol en wat hij zou moeten uitstralen als persoon.

Het einde met het pistool is puur qua bevrediging nog wel vermakelijk om te zien (vond ik dan), maar het vliegt vanaf dan ook behoorlijk uit de bocht. Zeker met het gijzelen van de cabaretier.

Was dit een film geweest over hoe een man getergd wordt in zijn werk, en vooral na de daad met zichzelf in het reine moet zien te komen of iets, oke, maar nu dwaalt het veel te veel af waardoor je echt een zwakke ongeloofwaardige film overhoud.


2*

Ervaren ambulancebroeder Max [Theo Maassen] komt voor een moreel dilemma wanneer een aantal jongeren hem en verpleegkundige Amira [Maryam Hassouni] ervan weerhouden op tijd te helpen bij een gecompliceerde bevalling. Opgekropte frustratie, versterkt door een confrontatie met een naargeestige komiek [Martijn Koning], leiden ertoe dat Max een van de jongens [Ilias Addab] in het gezicht slaat. Max redt hiermee het leven van een moeder en haar baby, maar belandt een jaar in de cel omdat de jongen aan de gevolgen van de klap overlijdt. Wanneer Max vrijkomt, raakt hij in de ban van komiek Felix [Gijs Scholten van Aschat], die hem gebruikt bij zijn optredens. Maassen legt de emoties er te dik op, vooral in de tweede helft en hoewel het scenario (nog steeds) relevante vraagstukken opwerpt over de behandeling van hulpverleners en het gebruik/de invloed van media, is het verhaal nauwelijks geloofwaardig.

Mwa.

Pieter Kuijpers laat ons kundig zien hoe je een film per 20 minuten steeds verder kan verkloten. Doodslag wordt opgedeeld in vier hoofdstukken waarvan I verreweg het interessantste stuk is. II, III en IV kunnen dat niveau niet meer halen, maar ik verkies dan ook vooral om het perspectief van een hulpverlener te belichten over één of ander afgezaagd discriminatieverhaal.

Niet dat de film overigens inhoudsloos is. Het wil behoorlijk wat vertellen en de problemen die worden aangehaald zijn hoe dan ook relevant, alleen zo ongeloofwaardig naar voren gezet. De mentale aftakeling van Maassen is rond het begin nog wel in te beelden, maar uiteindelijk is de sprong naar wanhoop te gehaast en lijkt het alsof Maassen op en dag wakker werd en besloot lekker gek te gaan doen. Ik snap de sprongen in tijd tussen de hoofdstukken wel, maar dat vind ik een slap excuus om zo'n ingewikkeld verhaal te vertellen.

Rauw is de film absoluut niet, geen idee wat Kuijpers dan ook met II in gedachte had. Rare regiekeuze om opeens te wisselen naar een zwartwit-contrast. De intrede van Aschat is ook een misser. Natuurlijk een ontzettende zak waar we als kijker moeten meedenken over zijn bewoordingen en het achterliggende moraal, maar de connectie tussen hem en Maassen vond ik allesbehalve overtuigend. Ik vond de onderbouwing vooral te gemakkelijk. Dat Maassen zijn chauffeur werd bijvoorbeeld, het komt bijna uit de lucht vallen. De manipulatie van het publiek en de finale in de ziekenwagen vond ik nog erger. Dat soort dingen liggen veel dieper, je kan dit gewoon niet binnen twee scenes afhandelen. Typisch voorbeeld van te veel hooi op je vork nemen.

Ik lijk nu wel kritisch, want de eerste twee hoofdstukken waren erg vermakelijk voordat Doodslag uit de bocht vliegt. De film is vooral het eerste kwart erg sterk en de eerste consequenties van de stoot logisch. Daarna ontspoort de film volledig en komen we bij een uiterst matige finale terecht. Daar vond ik Maassen ook stukken zwakker acteren dan in het begin van de film. Voor een Nederlands project is het best oké, maar inhoudelijk vond ik het helaas veel te gemakkelijk. Dat neemt niet weg dat het qua niveau zeer redelijk is en een hoop andere NL-werkjes voorbij schiet.

Ingrijpende film. Wat zou jij doen als je voor die dilemma stond als Theo Maassen? Theo Maassen is niet alleen een goed cabaretier maar ook best een goed acteur. Met andere woorden, hij neemt geen blad voor zijn mond. Hij zegt wat hij denkt. Ik heb het niet zo erg op Nederlandse films, maar bij deze film, zet het jezelf wel aan het denken: wat zou ik doen in zo'n geval? Zeer dramatisch in beeld gebracht, een vleugje thriller, maar des te meer rauwe drama. En natuurlijk, je mag niet voor eigen rechtertje spelen, maar wat moet in zo'n geval? Lijdzaam toekijken, hoe iemand anders waarschijnlijk doodgaat? Nogmaals het zet mij aan het denken, ik hoop ook bij andere kijkers van deze film. Toch wel zeer de moeite waard.