Un Homme et une Femme (1966)

Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant zijn natuurlijk voortreffelijke acteurs, maar Claude Lelouch biedt beiden in deze film amper de kans hun talent te tonen. Vaak op zoek naar een poëtische vormgeving heeft Lelouch dikwijls te weinig aandacht voor de inhoud van het verhaal. Zo is hier nauwelijks sprake van enige ontwikkeling van de relatie tussen Aimée en Trintignant. Het gaat met grote stappen, gauw thuis. Daarentegen is er heel veel aandacht voor de autosport en daar heb ik absoluut niets mee. Een tegenvaller, ondanks het fraaie einde.

Een aardige film, waar de romantiek op sommige momenten zeker wel vanaf druipt, maar in zijn geheel niet een film die me echt wist te pakken.

Claude Lelouch weet in ieder geval behoorlijk zijn stempel te drukken hier. De hoofdrolspelers weet hij vaak erg goed in beeld te brengen met fraaie close-ups, ondersteund door een soort van zwoele zomeravondachtige muziek. Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant doen het beiden heel behoorlijk en hebben een goede chemie met elkaar, iets wat in dit soort films toch altijd wel belangrijk is. Ook leuk is de keuze om het heden in zwart-wit te laten zien en het verleden in kleur, al wordt daar op een gegeven moment wel enigszins van afgeweken. Ondanks dat dit waarschijnlijk vanwege budget technische redenen is gebeurt, ziet het er wel mooi uit.

Maar die afwisseling is voor mij ook de voornaamste reden, dat het niet allemaal even goed werkt. Ik vond te vaak dat de switch naar het verleden of iets anders, mij teveel uit het eigenlijke verhaal haalde, dat daardoor enigszins naar de achtergrond verdween. Ook zaten er opvallend veel autosport scènes in. Je zou bijna denken dat dat misschien een sponsor van deze film was. Ik vond het in ieder geval ietwat storend en daardoor het verhaal ook iets teveel van de hak op de tak springen.

Uiteindelijk is de poging zeker niet slecht, maar de ultieme romantische film, zoals de Fransen dat destijds zagen, zie ik er zeker niet in.

3,0*

Destijds erg geliefde film, terecht met filmprijzen overladen.

De vernieuwende manier van filmen van Lelouch, het charisme van Trintignant en de minzaamheid van een Anouk Aimée deden de rest.

De scene in het restaurant met de kinderen is een typisch voorbeeld en ook "stijloefeningen" als gepraat binnen de wagen terwijl de camera er zich buiten bevindt, brachten de kijker intenser bij het gebeuren.

Na 50 jaar (Of moet ik zeggen "50 ans déjà" ?) heeft de tand des tijds wat geknabbeld, maar "Un Homme et une Femme" blijft een te koesteren werk.

Leuke, dromerige film over een flirt in het Frakrijk van de jaren 60. Hoewel het een luchtige toon heeft en een romance volgt, zou ik dit toch geen chick flick of date movie willen noemen. Daarvoor is het toch te eigenzinnig - de helft van de film speelt zich bijvoorbeeld af in een auto, ook wordt er nogal wat geëxperimenteerd met chronologie en innerlijke monologen- er is goed beschouwd ook geen happy end; ze vallen elkaar wel in de armen bij het laatste treffen maar dat ziet er van de kant van de vrouw toch eerder uit als een afscheid dan een verwelkoming. Sowieso, als er al sprake is van liefde, is dat die tussen de vrouw en haar overleden man (die wel op een erg suffe wijze omkwam trouwens).

Perfect passende soundtrack ook. Het titelnummer is erg bekend, zo bekend dat ik zou zweren die ook in meerdere andere (Franse?) films te zijn tegengekomen.

Verrassend weinig daadwerkelijk akteerwerk in deze dromerige jaren '60 romance. Het is vooral veel knip- en plakwerk dat moet zorgen voor de sfeer. Jean-Louis Trintignant is oké als de autocoureur die verliefd wordt op weduwe Anouk Aimée, maar haar rol bestaat voornamelijk uit frunniken aan haar kapsel. En ik werd helemaal gek van die dik aangezette kitscherige soundtrack.

Door de nadrukkelijke invloed van Nouvelle Vague en Cinéma Vérité leidt het camerawerk en de stilering regelmatig af van de karakters in dit fraai geconstrueerde en uitstekend gespeelde portret van een korte, maar hevige affaire tussen weduwe Anne [Anouk Aimée], een scriptgirl, en weduwnaar Jean-Louis [Jean-Louis Trintignant], een autocoureur. De twee ontmoeten elkaar op de school waar haar dochter en zijn zoon bij elkaar in de klas zitten. De film volgt het verloop van hun opbloeiende relatie en wisselt dat af met flashbacks die uiteindelijk - in één van de fraaiste liefdesscènes ooit - ook verklaren waarom de twee niet bij elkaar kunnen blijven.

Een arthouse-favoriet, deze winnaar van vele filmprijzen (waaronder twee Oscars). Gevolgd door een remake, en twee sequels. Gedateerd, maar nog altijd bewonderenswaardig en het is zeker aan te raden om het tweede vervolg Les Plus Belles Années d'une Vie (2019) ook te zien. Een fraai doublebill voor iedere romanticus.

Poëtische cinema. Alleskunner Claude Lelouch staat in voor de productie, regie en fotografie, en deels het scenario. Dat levert een prachtig werk op. De combinatie van de beelden, verhaallijn, muziek … en schitterende acteurs … en het Frans is ook de perfecte taal voor zulk werk. Ik zie het pas nu voor het eerst maar het komt me tijdloos over. En tegelijk ook nostalgisch. Die nostalgie zit niet alleen in de ouderdom van de film maar in de beleving van de personages … de reflectie van hun relatie naar de kinderen toe geeft nog een extra dimensie. Het project stond onder budgettaire druk dus moesten ze slim met de middelen omgaan. Dat verklaart ook waarom een deel van de film in b&w werd gedraaid. Maar ik had toch het gevoel dat de vorm en keuzes van het moment helemaal pasten in het concept van het verhaal.

Visueel fijn (in een zacht palet, een soort van donker pastel) en de twee hoofdrolspelers (allebei aantrekkelijke mensen en smaakvol gekleed) hebben ook wel een zekere klik al ontbreekt de echte chemie. Daarmee zijn de scènes rond de autosport vaak interessanter dan de scènes waar het om de liefde gaat. 3,0*.

Franse romantiek uit de jaren zestig, met een mooie, tikje mysterieuze Anouk Aimée en een nog jonge Jean-Louis Trintignant, een tweetal maar wie het fijn kijken is, met een vleugje 'tristesse', want dat hoorde bij die tijd. Op zo'n film, die je toch nog wel met bewondering bekijkt, kun je na zestig jaar geen kritiek meer leveren. Toen was toen en nu is nu en nu worden er andere films gemaakt, ook goede en slechte. Wat me wel tegenstond, was dat verdurend wisselen van kleur naar zwartwit. De film had voor mij best geheel in zwartwit gemogen. En dan natuurlijk nog die iconische muziek, eigenlijk nog beroemder dan de film zelf. Ook na zo'n lange tijd nog een bijzondere kijkervaring.