Rio Grande (1950)

Deze western is een gezellig namiddagfilm met cowboys en indianen. Maar meer ook niet. Met de romantiek in een western wil m'n blijkbaar zowel mannen als vrouwen aantrekken. Actie is er ook aanwezig, alhoewel hier in veel scènes nogal amateuristisch wordt gefilmd door de opnames vrij duidelijk in een versneld tempo te laten afspelen. Komt meer over als een slapstick dan als een western. Ik verwachtte elke moment een taart die zou passeren.

Wayne acteert niet slecht, maar is niet echt m'n favoriete acteur. Zeker als je dan een western ziet met Eastwood merk je zeker het verschil. Ook heeft het leger nooit echt weerstand. De slechten van dienst zijn slechts bijfiguren, waardoor de spanning te zoeken is. De indianen mogen al blij zijn als ze iemand geraakt hebben en dan nog zijn het over het algemeen nobele onbekenden.

Conclusie is dat deze film qua entertainement wel leuk is, maar als klassieker veel te kort komt. Zowel qua verhaal als het maken ervan.

Degelijke John Ford-film, maar niet echt bijzonder. Visueel is het allemaal weer prachtig, zoals in alle Fordfilms, maar het verhaal is niet meer dan gemiddeld, evenals de acteerprestaties. Het eerste half uur bouwde op naar een luchtige actiewestern zoals bijvoorbeeld Stagecoach, maar de film weet dit niet echt waar te maken, vooral omdat het middenstuk wat traag is. Het drama en de romantiek werken hier stukken minder dan in My Darling Clementine omdat de personges minder sterk zijn, evenals de mythe die er achter ligt. Ook is het mij volstrekt onduidelijk waarom er zoveel gezongen wordt in deze film. Het werkt nooit zo goed als in Rio Bravo. Gelukkig kijkt de film wel lekker weg en zijn Fords visuele krachten altijd wel betrouwbaar, waardoor Rio Grande nooit vervelend wordt. Maar het is wel hopen dat de andere twee delen van de cavalerie-trilogie beter zijn. Ik vermoed van wel eigenlijk.

3*

Ik snap het degelijke er niet van als je zegt dat dit een degelijke John-Ford-film is. Het enige dat klopt aan deze film is de toonhoogte tijdens het vele gezang. Het verhaal is niks, de acteerprestaties ook niet bijzonder en de uitvoering (logica) van de gebeurtenissen zijn, zelfs voor begrippen van 1950, om te janken.

Voor het eerst geef ik een western, waarvan ik een liefhebber ben, een 0,5.

Ik vind Wayne al nooit bijzonder in zijn films, maar hij voegt ook helemaal niets toe waardoor je een flim meer gaat waarderen.

Oh ja, mooie omgevingen las ik eerder. Daar heb ik National Geographic voor.

Een behoorlijk waardeloze film van John Ford. Een maandje geleden vond ik die man nog een uitstekende regisseur, maar mijn mening is nu flink veranderd. Hij heeft een aantal goeie films gemaakt. The Searchers, Stagecoach en The Grapes of Wrath waren prima films. Sergeant Rutlegde vond ik zelfs erg sterk, maar na het zien van Rio Grande ben ik wel even klaar met die vent. Wat een vreselijk matige film is dit! Het verhaal is compleet oninteressant en de romance tussen Wayne en O'Hara werkte totaal niet. Ford probeert hier een boeiende film over de cavalerie tussen maken, maar helaas werd dit een behoorlijk slechte western. Tot nu toe de minste western die ik heb gezien.

Alleen John Wayne is eigenlijk positief aan deze film. Maar verder dus een erg matige film, slecht zelfs. 1*

Haha, ik dacht eigenlijk voor E5,- de DVD van deze film in handen te hebben... Ook met John Wayne dus de vergissing is begrijpelijk

Nu vind ik Ford een prima regisseur dus daar wil ik best een paar eurootjes aan spenderen. Toch vind ik Rio Grande de minste film van Ford die ik tot nu toe heb gezien. Op zich zijn er wel een aantal goede Ford elementen aanwezig. Actiescènes met paarden en een mooi landschap maar goed de rest van de film is maar zozo.

Verhaaltje is weinig aansprekend en vooral vaak saai. De eerste helft van de film is echt langdradig om uit te zitten. Obligate humor, niet al te interessante personages en soms het idee naar Country Music TV te zitten kijken. Daarna komt er wel wat meer actie in de film maar het geheel blijft slordig aanvoelen en komt nergens echt lekker uit de verf. De relatie tussen man, vrouw en zoon lijkt nergens echt diepgang te krijgen en zodoende voegt het uiteindelijk allemaal niet zo veel toe. Ook een beetje vaag hoe het nu precies zat met die indianen.

Had Ford dan maar gekozen voor een meer actie gerichte western dan had het nog wel wat kunnen worden.

2.5* is wel het maximum voor Rio Grande.

Een aardige film van Ford, waarvan ik op de een of andere manier altijd het idee had, dat dit een kleurenfilm was, maar dat bleek niet het geval te zijn. Geen probleem, want zwart-wit kom hier misschien nog wel mooier uit de verf.

Het wordt hier al eerder gezegd, maar dit is vooral een erg degelijke western. Ford vertelt een simpel verhaaltje, en licht dat toe aan de hand van een aantal mooi geschoten scènes. John Wayne is niet in elke film even goed, maar hier doet hij het vrij goed en is vrij prettig om naar te kijken. De eerste helft is ietwat traag, maar in de tweede helft komt het allemaal goed los, met een aantal leuke actiescènes. Echt hoogstaand wordt het allemaal nooit, daarvoor ontbreekt de spanning en zijn de personages ietwat te oppervlakkig. Dan vind ik de westerns van Anthony Mann toch wel een heel stuk beter, om maar even wat vergelijkbaars aan te halen.

Rio Grande is een leuke wegkijker, kent een mooie cinematografie heeft een paar leuke momenten, verveelt niet en scoort zo net genoeg punten om op een stabiele voldoende uit te komen.

3,0*

Hier en daar was Rio Grande tamelijk te vertoeven, vooral de, mij onbekende, Ierse acteur was erg hilarisch in zijn rol. Al bij al zet John Ford een alledaagse western neer, waarin indianen niet al te snuggere schurken zijn, blanken sympathiek doch streng zijn en vrouwen vooral volkomen nutteloos zijn met veel bekende flauwval- en zeurtaferelen, iets dat blijkbaar symbool stond als de perfecte vrouw in de jaren '50. John Wayne speelt niet slecht maar heeft zeker beter in zijn schoenen gestaan. Vooral in de late jaren '50, waar Wayne bewees dat hij ook complexe rollen aankon. De spanning zit er soms aardig goed in. Met name de laatste scène bleek de reden te zijn om mij op de bank zittend te houden. Voor iemand die echter niet veel met western heeft, zoals ik, trekt deze film nergens echt de aandacht. Een zwakke voldoende, zoiets had ik in gedachte. Totdat een groep soldaten zich aan de gitaar waagden en midden in de 19de eeuwse woestijn de meest zeikerige jaren '50 liedjes uit hun agressie-opwekkende tienerkelen lieten komen; waarschijnlijk om de jeugd uit het oude decennium naar de cinema te trekken. Als kerst op de teleurstellende taart wordt dit grapje nog een aantal keer herhaalt in Rio. Hierdoor maakt Ford van een ernstig storend detail een reden om Rio Grande nooit meer te willen herzien. Wat een slechte poging tot tienerpotentie. Wat een teleurstelling, voor een voor de rest nog aardig ogende Ford-film.

Nadat de eerste twee delen van de zogenaamde ‘cavalry trilogy‘ van John Ford lichtelijk waren tegengevallen door overbodige liefdesverhalen en nadat ik zag dat romantiek hier zelfs als genre wordt genoemd waren mijn verwachtingen niet al te hoog. Daardoor kon Rio Grande alleen nog maar meevallen.

De romance is verwikkeld in een verhaal dat interessant in elkaar steekt en komt daarnaast niet overdreven veel aan de orde. Het is meer de familieaangelegenheid waar de aandacht naar uit gaat. De drie gezinsleden komen, al dan niet toevallig, terecht in een fort te midden van de indianen en worden daar herenigd. Die hereniging gaat niet gemakkelijk aangezien ze nogal van mening verschillen. Colonel York staat voor een moeilijke keuze tussen zijn (ex-)vrouw en zijn zoon en het is mooi om te zien hoe uiteindelijk beiden tevreden gesteld worden.

Het zijn na She Wore a Yellow Ribbon wederom John Wayne en Ben Johnson die de show stelen. Ben Johnson kreeg net als Victor McLaglen, die ook weer een leuke rol had, voor het gemak ook maar meteen dezelfde naam als in de voorgaande film.

Mooi zwart-wit is niet lelijk. Dat wordt ook maar weer eens duidelijk bij het zien van prachtige beelden van het wonderschone Monument Valley. John Ford heeft daar toch wel weer een zeer aardig filmpje weten te maken.

In het begin is dit nog wel het zien waard is door spectaculaire stuntscenes met paarden. Maar daarna vervalt Rio Grande in een routineuze western met opvallend veel liedjes. Karakters met een verleden, een romance en wat actiescenes met indianen, ik heb het wellicht iets teveel gezien. De combinatie Ford-Wayne is niet altijd een garantie tot succes.

To my only rival, the United States Cavalry

Gisteren overleed Maureen O'Hara op 95-jarige leeftijd. Een gezegende leeftijd voor een gezegende actrice die in haar carrière 5 keer samenspeelde met John Wayne. Het was altijd een leuke wisselwerking tussen die twee en Rio Grande was de laatste film uit het reeksje van 5 (voor de geïnteresseerden: de andere titels zijn The Quiet Man, Big Jake, The Wings of Eagles en McLintock) die ik nog moest zien. Ideaal moment om een tribute aan de rosse furie te brengen.

Ik speelde eigenlijk met het idee dat de drie Rio films (Rio Bravo, Rio Lobo en Rio Grande) telkens remakes van elkander waren. Rio Lobo is inderdaad een film met eenzelfde uitgangspunt als Rio Bravo, maar Rio Grande staat daar compleet los van. Logisch ook als je bekijkt dat Bravo en Lobo van Howard Hawks is.. Soit, het is in ieder geval wel weer een vermakelijke film geworden en één waar Ford, tegen mijn verwachting in als ik eerlijk moet zijn, er in slaagt om een degelijke relatie op het scherm te toveren. Beetje jammer van het veelvoudig gebruik van Sons of the Pioneers die het tempo toch wat onderuit halen met hun gezang. Iets waar ten tijde van de release al kritiek op was, maar Harry Carey Jr (die Daniel Boone speelde) verdedigde de keuze van Ford met het feit dat de cavaleriesoldaten effectief op regelmatige basis zongen. Hoewel het iets is dat ik me perfect kan voorstellen, had één of twee nummers wel geknipt mogen worden.

De laatste film dus met John Wayne en Maureen O'Hara die ik nog moest zien en ironisch genoeg was dit de eerste samenwerking tussen beide, maar het zat er in ieder geval al boenk op. Wayne is subtiel voor zijn doen (zeker in de scènes in het kamp waar hij twijfelt hoe hij nu met Jefferson moet omgaan) en O'Hara heeft zo'n geweldige screen presence dat ze een ietwat cliché rol zoals de vrouw die de officierskleren wast en flauwvalt wanneer er geschoten wordt nog met een zekere diepgang weet te brengen. De poging tot humor komt er in de vorm van Victor McLaglen die de Ierse Quincannon speelt. Werkt niet altijd even goed (dit komt van iemand die types als Ward Bond dan wel weer kan waarderen), maar het meest verraste me nog het trio Ben Johnson, Claude Jarman Jr. en Harry Carey Jr. die de drie jonge kadetten spelen.

Naar het schijnt bestaat Rio Grande ook in een met de computer ingekleurde versie. Doe me een plezier en ga voor de normale zwartwit release. Ford is zo'n regisseur die perfect weet wat hij moet doen met zijn beelden en deze Rio Grande is daar een mooi voorbeeld van. De film wordt op MovieMeter niet altijd even positief beoordeelt, maar ik vind het één van de beste Ford films.

4*

Matige western die te veel hooi op de vork neemt en bijgevolg nogal doelloos en onuitgewerkt aanvoelt. Het verhaal omvat onder meer een verloederde relatie tussen een vader en zoon, aangewakkerde romantiek tussen een Southern Belle en een blauwbloes, conflicten met lokale indianenstammen en een moordenaar op de vlucht. Een behoorlijk aantal liedjes en serenades verwateren het geheel nog meer. Hoewel de film enkele mooie scènes en beelden heeft te bieden, verhindert het gebrek aan focus zowat elke kans op spanning of medeleven. De verloren zoon komt zodanig weinig aan bod dat je op den duur vergeet dat hij bestaat. Op die manier heeft het einde natuurlijk niet veel impact. Net zoals in Stagecoach zijn de achtervolgingen te paard (en huifkar) zeer spectaculair voor die tijd en halen de crewleden enkele stunts uit die niet zouden misstaan in een rodeo. Ik zal wellicht nooit een fan worden van de klassieke Amerikaanse western en neig meer naar het latere, meer gewelddadige 'heruitvinden' van het genre.

Matige film over een luitenant wiens zoon bij hem in het regiment wordt geplaatst. De film begint op zich best goed met de moeizame relatie tussen vader en zoon, maar hier wordt verder te weinig mee gedaan. Een paar aardige scenes, maar te langdradig omdat de film een duidelijke richting mist (ook de vele liedjes hadden beter achterwege gelaten kunnen worden). Van de cast zet Victor McLaglen zijn rol het vermakelijkst neer.

De film wordt steeds zwakker. Het eerste uur vond ik sterk, op dat legerkamp waar vooral veel sfeer wordt geschetst en er nog weinig plot is. Met dat paardenrennen, een ruzietje hier, et cetera. Dat is gewoon aangenaam kijkvoer met af en toe ook sterke beeldvoering. Daarna wordt de film dus steeds minder, gaat mer op plot en wordt simpelweg minder interessant. De film wil ook op den duur te vel vertellen en verliest focus. 3,0*.