Akasen Chitai (1956)

Een inhoudelijk meeslepende en (voor jaren 50) vlot vertelde film. Bekende setting omdat meerdere Mizoguchi, maar ook Naruise films zich in deze periode en setting afspelen.

Maar waar de inhoud prettig wegkijkt is de aanpak (Mizoguchi werkte hier (min of meer gedwongen) met een andere cameraman en scenario schrijver) juist erg oubollig (Italiaans neorealistisch uit de jaren 40) aan.

Grappig dat Tony Rayns juist die 'vernieuwende' aanpak prijst op zijn commentaartrack op de DVD. Waar ik het sel mee eens ben is de 'revolutionaire' (want electronische) score van de film. Avantgardistisch en absoluut verfrissend. Jammer dat de vorm teruggrijpt naar het neorealisme en niet de voorloper blijkt van de Japanse New Wave,

Heb ik zo helemaal niet ervaren eigenlijk. Erg goed in beeld gebracht en ik vind dat de settings (studiowerk meen ik) visueel ook wat extras toevoegen. Volgens mij is dit die film waar Mizoguchi erg weinig leunde op pans en lange takes. Vond het ergens wel verfrissend.

Klopt weinig pans en lange takes (t is écht een stijlbreuk met eerder werk). Verfrissend is ook precies het woord dat Tony Rains gebruikt. Dan had ik een kleuren film toch wat verfrissender gevonden.

Dan kijk je de andere film op de dvd toch gewoon?

Ik vind het geen gemis in ieder geval. Vooral qua narratief een fijne Mizoguchi dit. Heel vlotte film eigenlijk, voor zijn doen.

Narratief vlot, dat zeker. Die andere film op de DVD had inderdaad het tegenovergestelde. Prachtig om te zien, maar inhoudelijk duf.

Op 1 scene na, zeer mee eens.

Mijn tweede Mizoguchi en deze was al veel beter dan Yokihi. Ik vond het thema van de film heel interesant en hij kijkte ook vlot weg. Ik wil zeker meer zien van Mizoguchi!

Pover.

Eerste Mizoguchi maar het smaakt absoluut niet naar meer. Gelukkig blijkt dit dan een wat atypische film te zijn, hopelijk is de rest wat beter.

Beetje saaie vertelling over een Japans bordeel. Een hoop personages met elk hun eigen miniprobleempjes, het enige leuke was eigenlijk de achtergrond van het verhaal, met de anti-prostitutiewet die aangehaald werd. Geen idee wat hier "vlot" aan is, maar dat komt misschien ook omdat het drama mij echt geen seconde geboeid heeft, waardoor het allemaal erg traag en levensloos wordt.

Visueel helemaal niks, de "experimentele" score is zo simplistisch dat ik er ook niks mee kon. Het klonk inderdaad nóg wat valser dan muziek uit die tijd, maar of dat nu positief is?

Zal binnenkort nog wel eens een Mizoguchi proberen. Leek me wel veilig om met z'n recentste film te beginnen (ook lekker kort), maar dat is geen al te beste keuze gebleken. Erg mat allemaal.

1.0*

Pover, is dat een woord dat standaard in je tekst kom te staan bij een lage beoordeling

Het is een perfecte vertaling van een 1* stem voor mij ja. Pover als in erg mat, matig, saai en ongeanimeerd, maar niet zo erg dat het bloedirritant wordt en 0.5* verdient

Buiten dat het Neo-realisme ook gewoon de directe voorloper wás van de new wave, is deze film in vergelijking met Mizoguchi's vroegere werk inderdaad eerder verfrissend dan oubollig te noemen. Moet het wederom met Tony Rayns eens zijn! Er zullen zeker elementen in deze film gezeten hebben die de nieuwe generatie (de suntribe films begonnen in hetzelfde jaar!) hebben aangesproken, niet in de laatste plaats de veel directere sociale kritiek. Mizoguchi maakt veel films met dit thema en er zijn er in de Japanse cinema, vanaf de jaren 20 al, überhaupt genoeg van te vinden, maar zó de actualiteit er bij betrekken als hier, waardoor er een bepaalde woede voelbaar wordt, is iets wat ik nog niet zo bij hem heb gezien... is meer iets wat Imamura later ging doen...

Wellicht is dit die film van Mizoguchi waar ik bij Bakumatsu Taiyôden (1957) aan moest denken, maar nog niet gezien had. Deze is dus vlotter en luchtiger dan andere Mizoguchi's?

edit: beavis geeft juist het tegenovergestelde aan

nee ik was het eens met Ramon die MR weersprak, sorry als mijn quotering hier voor verwarring zorgt. vind deze film inderdaad iets moderner dan de oudere Mizoguchi's die ik zag. verfrissend is een betere omschrijving dan vlot en luchtig, want dat laatste is het zéker niet en het blijft verder natuurlijk wel Mizoguchi, maar volgens mij heb je de juiste film in gedachte

Ik heb volgens mij nog nooit iemand geslagen maar ik denk dat ik als ik daar over de Japanse wallen liep ik toch echt een keer voluit zou uithalen naar die opdringerige dames van lichte zeden. (niet dat dat wat op zak heeft want ik sla nog geen deuk in een pakje gesmolten boter)
Leuke film over de dagelijkse dingen van prostituees in die tijd.

Mijn vijfde Mizoguchi en in tegenstelling tot de vier anderen, wordt hier eens een thema uit het heden van toentertijd behandeld. Werken in de prostitutie was na de Tweede Wereldoorlog blijkbaar een heikel punt in Japan. Mizoguchi probeert hiermee echter te laten zien, dat hoertjes ook doodnormale vrouwen zijn, met hun eigen problemen en tekortkomingen en dat daarnaast niet altijd iedereen vrijwillig dit werk doet. Een beetje propaganda-achtig misschien, maar dat is totaal niet storend.

Het dram wordt hier redelijk goed uitgewerkt. Er wordt stilgestaan bij een aantal hoertjes, waarvan de één wat interessanter is dan de ander, maar over het geheel gezien was het allemaal behoorlijk boeiend. De mooiste scene vond ik het moment, dat één van de hoertjes bezoek krijgt vanhaar vader, die haar verwijten maakt en zich voor zijn omgeving schaamt, maar daarna even goed op zijn plaats wordt gezet door dochterlief. Dat voelde toch wel lekker moet ik zeggen.

Verder is het best een fijn filmpje dus. Wat korter, met een behoorlijk boeiende inhoud en niet al te vallend maar wel degelijk camerawerk. Mizoguchi bewijst zich wederom als een prima filmmaker en daarnaast is dit een prima einde van zijn carrière.

3,5*

Na Gion Bayashi (1953) mijn tweede Mizogushi op rij. Net als de vorige film vind ik ook deze erg mooi.

Thematisch zijn er wat overeenkomsten tussen de twee films die ik nu gezien heb, zij het dat deze in tegenstelling tot de vorige film gaat over echte prostituees in een bordeel en hoe die met pijn en moeite het hoofd trachten te bieden aan hun dagelijkse kopzorgen.

De settings ogen authentiek en het acteerwerk is goed verzorgd met de enigszins nonchalante Machiko Kyō als uitblinkster. Een prima film. Wat Mizogushi betreft begin ik —veel te laat besef ik nu— de smaak te pakken te krijgen.

Mijn eerste Mizoguchi pas. Aardig drama over 5 prostituees (niet 6, zoals in de synopsis staat, of je moet het jonge meisje meetellen dat op het laatst haar intrede doet) in het Japan van net na de Tweede Wereldoorlog. De film gaat over vrouwen aan de onderkant van de maatschappij maar het zijn toch vooral de mannen die slecht uit de verf komen: het zijn gewelddadige, domme schepsels -of noem het verblind door liefde- soms op het randje van een karikatuur. Sowieso maken sommige acteurs zich schuldig aan overacting, het deed meer dan eens aan een toneelstuk denken waarbij de acteurs iets te grote gebaren maken en te luid praten alsof ook de mensen achterin het moeten kunnen volgen.

De malle score had van mij achterwege gelaten mogen worden.

Mijn achtste Mizoguchi, maar ik vind het niet een van zijn betere. Haalt het niet bij Ugetsu Monogatari (1953)