Akasen Chitai (1956)

Mijn tweede Mizoguchi en deze was al veel beter dan Yokihi. Ik vond het thema van de film heel interesant en hij kijkte ook vlot weg. Ik wil zeker meer zien van Mizoguchi!

Pover.

Eerste Mizoguchi maar het smaakt absoluut niet naar meer. Gelukkig blijkt dit dan een wat atypische film te zijn, hopelijk is de rest wat beter.

Beetje saaie vertelling over een Japans bordeel. Een hoop personages met elk hun eigen miniprobleempjes, het enige leuke was eigenlijk de achtergrond van het verhaal, met de anti-prostitutiewet die aangehaald werd. Geen idee wat hier "vlot" aan is, maar dat komt misschien ook omdat het drama mij echt geen seconde geboeid heeft, waardoor het allemaal erg traag en levensloos wordt.

Visueel helemaal niks, de "experimentele" score is zo simplistisch dat ik er ook niks mee kon. Het klonk inderdaad nóg wat valser dan muziek uit die tijd, maar of dat nu positief is?

Zal binnenkort nog wel eens een Mizoguchi proberen. Leek me wel veilig om met z'n recentste film te beginnen (ook lekker kort), maar dat is geen al te beste keuze gebleken. Erg mat allemaal.

1.0*

Mijn vijfde Mizoguchi en in tegenstelling tot de vier anderen, wordt hier eens een thema uit het heden van toentertijd behandeld. Werken in de prostitutie was na de Tweede Wereldoorlog blijkbaar een heikel punt in Japan. Mizoguchi probeert hiermee echter te laten zien, dat hoertjes ook doodnormale vrouwen zijn, met hun eigen problemen en tekortkomingen en dat daarnaast niet altijd iedereen vrijwillig dit werk doet. Een beetje propaganda-achtig misschien, maar dat is totaal niet storend.

Het dram wordt hier redelijk goed uitgewerkt. Er wordt stilgestaan bij een aantal hoertjes, waarvan de één wat interessanter is dan de ander, maar over het geheel gezien was het allemaal behoorlijk boeiend. De mooiste scene vond ik het moment, dat één van de hoertjes bezoek krijgt vanhaar vader, die haar verwijten maakt en zich voor zijn omgeving schaamt, maar daarna even goed op zijn plaats wordt gezet door dochterlief. Dat voelde toch wel lekker moet ik zeggen.

Verder is het best een fijn filmpje dus. Wat korter, met een behoorlijk boeiende inhoud en niet al te vallend maar wel degelijk camerawerk. Mizoguchi bewijst zich wederom als een prima filmmaker en daarnaast is dit een prima einde van zijn carrière.

3,5*

Na Gion Bayashi (1953) mijn tweede Mizogushi op rij. Net als de vorige film vind ik ook deze erg mooi.

Thematisch zijn er wat overeenkomsten tussen de twee films die ik nu gezien heb, zij het dat deze in tegenstelling tot de vorige film gaat over echte prostituees in een bordeel en hoe die met pijn en moeite het hoofd trachten te bieden aan hun dagelijkse kopzorgen.

De settings ogen authentiek en het acteerwerk is goed verzorgd met de enigszins nonchalante Machiko Kyō als uitblinkster. Een prima film. Wat Mizogushi betreft begin ik —veel te laat besef ik nu— de smaak te pakken te krijgen.

Mijn eerste Mizoguchi pas. Aardig drama over 5 prostituees (niet 6, zoals in de synopsis staat, of je moet het jonge meisje meetellen dat op het laatst haar intrede doet) in het Japan van net na de Tweede Wereldoorlog. De film gaat over vrouwen aan de onderkant van de maatschappij maar het zijn toch vooral de mannen die slecht uit de verf komen: het zijn gewelddadige, domme schepsels -of noem het verblind door liefde- soms op het randje van een karikatuur. Sowieso maken sommige acteurs zich schuldig aan overacting, het deed meer dan eens aan een toneelstuk denken waarbij de acteurs iets te grote gebaren maken en te luid praten alsof ook de mensen achterin het moeten kunnen volgen.

De malle score had van mij achterwege gelaten mogen worden.