Christine (1983)

I'll never be your beast of burden
My back is broad but it's a hurting
All I want is for you to make love to me....

De kracht van Christine is dat we een extreme 'afdaling in de duisternis' van een protagonist (Arnie Cunningham) zien en tegelijkertijd een onschuldig high school filmpje.

Titel refereert aan een prachtige, bezeten Plymouth Fury uit 1958. Cunningham is struck by lightning bij het zien van de auto, wordt verliefd en de rest is geschiedenis. Tot op de dag van vandaag zijn de special effects ongeëvenaard en voor een in 1983 gemaakte film gewoonweg fenomenaal. De score kenmerkt zich door een combinatie van nummers uit die tijd, met een aantal van Carpenter's gebruikelijke, epische, angstaanjagende synthesizer tonen. Zet Christine rustig ergens bovenaan in de hiërarchie van het gouden decennium van de horror.

Carpenter heeft geschreven, geregisseerd, geproduceerd, gecomponeerd, soms zelfs in dezelfde film. Maar Hollywood zou nooit, maakt niet uit hoe hard ze het ook probeerde, vat krijgen op dit buitenbeentje van de independent cinema. Niets dan ontzag.

Niet de beste King verfilming en verre van de beste film van Carpenter. Maar Christine is ook zeker niet het slechtste werk van beide heren. De film is geen moment eng en zelfs spanning is - op een paar sequenties na - vrij ver te zoeken. Interessant is het gelukkig wel. We krijgen een reeks flink over-de-top personages - de bebrilde klungelige nerd, de verknipte garagehouder en vooral de compleet overdreven pestkop, compleet met groot kapsel en stiletto. Diepe karakterstudies hoef je dus niet te verwachten, maar het sfeertje is uitstekend en Carpenter weet wel een paar voortreffelijke scènes in beeld te brengen. Telkens als Carpenter een actiesequentie brengt met het knalrode titelpersonage, wordt het leuk. Desondanks is de opbouw van de film beter en interessanter dan de uiteindelijke climax, die stelt wat teleur.

3,5 sterren.

Voor een euro gekocht op een rommelmarkt. En ik moet toegeven. Wat een leuke film. Ik had hem vroeger ooit wel eens gezien. Maar had niet verwacht dat hij zo'n goede 80's feeling had/heeft.

De special effects zijn erg sterk gemaakt voor die tijd. Ook het camera en de soundtrack zijn erg leuk.

De spelers doen goed hun best. Gewoon zeker de moeite waard als je van een bovennatuurlijke thriller houdt. En als je van een highschool film houdt.

Sfeervol. Spanning valt mee, het geheel voelt wat ontastbaar door de snelle vertelwijzen. Echter zijn de karakters sympathiek en uniek genoeg voor een erg fijne kijk ervaring. De film kijkt makkelijk weg en heeft heerlijke Carpenter's muziek die perfect in de setting past. Jammer vind ik dat nummers als 'bad to the bone' toegevoegd moeten worden. Breekt de toon een beetje. Effecten zijn leuk, hoewel het aan gore ontbreekt. Dit is de film die Carpenter een beetje moest oplappen na het falen van The Thing. Volgens mij heeft hij na deze prent even afscheid genomen van het horror genre. Jammer, want 70's/ en 80's horror en Carptenter zijn een perfecte combinatie.

Goeie film over een jongeman die geobsedeerd raakt door een oude auto die hij zelf opknapt. Een typisch Stephen King verhaal met een originele insteek over een jaloerse en wraakzuchtige auto. Met de sfeer van de film zit het wel goed en ook de special effects zijn mooi (de brandende en zelf-herstellende auto). De transformatie van sulletje naar iemand die niet met zich laat sollen gaat Keith Gordon goed af, echter had het verhaaltechnisch iets beter onderbouwd mogen worden. Een kleine 3.5 sterren.

Voor het eerst deze film uit mijn geboortejaar bekeken, en wat een aangename verrassing! Christine heeft de tand des tijds goed doorstaan en de SFX zien er strak uit (zeker voor die tijd). De sfeer zit er goed in al verliest de film tegen het einde haar kracht. Desalniettemin een dikke voldoende *3,5

Fijne rewatch. John Carpenter-muziekjes die op de essentiële momenten voorbij komen, lekkere eighties-sfeer (hoewel de film zich afspeelt in 1978/1979). Niet de beste John Carpenter-film, niet het beste Stephen King-verhaal, maar voor al diegenen die er bij waren in de jaren tachtig fijne memory-trip.

Ik vond ‘Christine’ zelf best vermakelijk, had het eigenlijk niet zo leuk ingeschat al zeg ik het zelf. Carpenter is wel één van mijn favoriete regisseurs en dat zeker op het gebied van de horror en de spanning. Ook met ‘Christine’ wist de beste man eigenlijk goed te overtuigen maar, echt spannend werd de film niet in mijn ogen. Het had meer een jaren tachtig stijl over zich heen hangen wat het hem voor mij wel deed. De film was aangenaam om te zien, mooi in elkaar gezet en zag er over het algemeen best strak uit.

We volgen in het verhaal de jonge scholier Arnie. Een jonge man die vaak getreiterd word op school maar altijd de steun krijgt van zijn grote vriend Dennis. Op een dag, tijdens de reis terug naar huis ziet Arnie zijn favoriete auto en wil die hoe dan ook kopen, en oplappen. De auto heeft een naam: Christine. Eenmaal gekocht en opgeknapt veranderd Arnie in een stoere bink maar, word nog steeds getreiterd. De auto kent enkel speciale krachten lijkt het wel die arnie doen veranderen tot heuse moordenaar en hij gaat zijn slachtoffers één voor één af, na de wil van de auto. Dit loopt niet goed af en Arnie overlijd, de film eindigt dat aardig rap en is dan toch zoet geëindigd.

Ja, leuke film en aardig blij toen hij op Netflix verscheen. Heb me prima vermaakt met deze film, en ik blijf nog steeds fan van Carpenter!

4.0*

Hmm, ik had hier iets meer van verwacht. Het grootste probleem van de film in mijn ogen is dat spanning grotendeels ontbreekt omdat je al weet dat er iets met de auto scheelt. Je gaat daardoor geen moment Arnie verdenken en dat haalt veel van het mysterie weg. Verder is het wel een vlotte film met een vrij typische opbouw. Muziek is ook niet al te uitblinkend voor een Carpenter.

Acteerwerk vond ik zeker goed met die garageverkoper en ook Harry Dean Stanton. Ook de hoofdpersoon speelt zeer geloofwaardig. De special effects zijn zeer goed (hoe die auto zichzelf weer oplapt is altijd zot goed gedaan) De kills zijn ook wel aardig maar gore komt er niet aan te pas.

Christine is een Amerikaanse actiethriller, gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen King.

De 17-jarige Arnie is een buitenbeentje dat gepest wordt door de andere leerlingen op zijn midddelbare school. Op een dag ontdekt hij een oude auto op een verlaten erf. Hij besluit de auto te kopen en noemt haar Christine. De auto heeft echter een abnormale invloed op hem, hij verandert van een gevoelige nerd in een stoere bink. Hij wordt opstandig tegen zijn ouders en versiert het mooiste meisje van de school. Iedereen die Arnie dwarszit, of die tussen hem en Christine in wil komen, wordt echter genadeloos uit de weg geruimd.

Christine is een aardige Steven King-verfilming, maar niet zo goed als Carrie (1977), The Shining (1980), Misery (1990) of The Shawshank Redemption (1994). Toch is het een film die lekker wegkijkt, en met een lengte van 110 minuten niet te lang. De soundtrack is bovendien goed verzorgd, met prima nummers als 'Bad to the Bone' (George Thorogood & The Destroyers), 'Beast of Burden' (The Rolling Stones) en lekker veel rock 'n roll uit de jaren '50. Aardige film dus, die de tand des tijds redelijk heeft doorstaan. 3,5*

De Heilige Koe met kuren.

Ook na herziening blijft het een prima film. Toch grappig hoe zo'n mooie auto zo angstaanjagend neergezet kan worden. Dat doet John Carpenter goed.

Er wordt meteen een sfeertje gezet. De fijne muziekscore zowel op de achtergrond als de 50's rock 'n roll die uit de autoradio schalt helpt daar goed bij. De transformatie van suffige nerd naar griezelige coole gast is prima uitgewerkt. Mooie special effects ook, met explosies, vuur en vooral het ontdeukproces van Christine ziet er gelikt uit. Verder is de Plymouth Fury 1958 een prachtige auto, het zou een mooie oldtimer zijn om te hebben.

Wat een opening. Onder begeleiding van de rauwe klanken van het nummer 'Bad to the Bone' van George Thorogood opent de film grandioos. Een assemblage lijn. Een rij afgemoneerde Plymouths, waarvan één heel opvallend rood is gekleurd. De kleur van leven. De kleur van passie. De kleur van bloed. Een fabrieksarbeider die een laatste check doet, ervaart het allemaal. En hij is niet de enige. Christine is een eigenzinnige auto die zelf bepaalt wie haar betast en berijdt. Zoveel is duidelijk. De autoradio speelt intussen het nummer ‘Not fade away’ van Buddy Holly. Tja, wat een opening.

De opwindende verbijstering stopt niet na de opening. De film vertelt op een prikkelende en intrigerende manier hoe nerd en buitenbeentje Arnie eindelijk volwassen wordt door verliefd te worden. En die liefde is wederzijds. Het is geen echte vrouw die van hem een man maakt. Het is althans geen vrouw in de biologische zin van het woord. Het is Christine die hem ‘ontmaagdt’ en die zijn slappe, schuchtere en onzekere persoonlijkheid vertrapt en een nieuwe doet opbloeien. Christine en Arnie. Een symbiose waar niets tussen kan komen. Niets is gevaarlijker dan een jaloerse helleveeg.

Arnie’s metamorfose van buitenbeentje naar coole gast en verder is spannend uitgewerkt. Het perspectief van het verhaal wordt af en toe naar zijn twee vrienden verplaatst en dat heeft een verhelderend effect. Het afglijdende proces waarin Arnie zich bevindt en de reden waarom hij steeds minder grip heeft op de realiteit, heeft zodoende een extra beklemmende werking en is creepy om te zien.

De Plymouth Fury is fantastisch. De scènes waarin de auto met agressief brandende koplampen en brullende motor zijn duivelse kunsten vertoond, zijn spannend en duister. Soms ook wat pijnlijk. Christine raakt namelijk soms behoorlijk beschadigd. Gelukkig beschikt de auto over diabolische zelfgenezende eigenschappen, die met behulp van ouderwetse speciale effecten prachtig in beeld worden gebracht. Echt mooi gedaan.

De score is geweldig. De typische minimalistische elektronische klanken die Carpenter componeerde, worden afgewisseld met oude rock ‘n roll. Sinister en lekker.

De film is sfeervol, is spannend, is energiek en geeft een goed gevoel. Ondanks dat Christine misschien niet tot de meest geïnspireerde filmwerken van Carpenter behoort, werd ik er in ieder geval ontzettend blij van.

Dat een verfilming uit mijn geboortejaar (en mijn favoriete auteur!) na zoveel jaar nog zo goed blijft staan is veelzeggend. Nog steeds heerlijk spannend, heerlijke sfeer, heerlijke muziek. God, I love rock 'n' roll. Mijn favoriet is "I wonder why" van The Belmonts. Denk dat ik er een King-marathon van maak vandaag gezien het me toch veel te warm is.

De twee andere films van John Carpenter die ik gezien heb, The Thing en Halloween, heb ik een hoge score toegekend. Van Christine wist ik dat het om een terror-auto ging en dat de film uit de jaren 80 stamde. Voor mij was dat reden genoeg om de film eens te aanschouwen.

Ik heb me hier heel goed mee vermaakt. De film haalt het niet bij de twee andere titels van Carpenter die ik gezien heb, maar de reden daarvoor is eigenlijk heel simpel: bij die films zat ik op het puntje van mijn stoel en hier niet. Christine is nergens (meer) eng, maar dat wil niet zeggen dat de film niet meer de moeite waard is. De film is in vrijwel elk opzicht nogal eenvoudig (relatief weinig locaties, weinig personages), maar dat zorgt er wel voor dat het overzicht goed bewaard blijft en dat je als kijker niet onnodig wordt afgeleid. Qua sfeer is de film uitstekend en tijdloos: niet alleen vind ik de typische jaren 80-look geweldig, ook de special effects (ik denk aan het ontploffen van het benzinestation) doen niet onder voor die van vandaag de dag.

Bovendien weet de film richting het einde toch nog even spannend te worden. De climax steekt goed in elkaar en de wraakacties van Christine zijn ook stuk voor stuk goed. Het meest opvallende smetje vond ik dan nog dat de transformatie van Arnie wat snel gaat en daardoor niet echt geloofwaardig is. Met het acteerwerk is verder vrij weinig mis, ondanks dat het ook niet bepaald denderend is. Leuk om Roberts Blossem (die ook de 'enge' buurman in Home Alone speelt) in de rol van de autoverkoper te zien en Harry Dean Stanton is goed in zijn bescheiden rolletje als detective.

In zekere zin is Christine niets nieuws onder de zon. De formule die de film volgt heb je waarschijnlijk al in tig andere films gezien, maar de combinatie van het geraffineerde concept en de geweldige sfeer zorgt ervoor dat dit nog steeds uniek is. De film voelt absoluut niet gedateerd en volgens mij staat dit gewoon garant voor een amusante avond.

3,5*

Prima.

Ergens is dit een hele typische Carpenter, maar aan de kant is dit ook weer een beetje anders dan de algemene Carpenter. De lompe toon van Carpenter blijft er wel in, maar qua lomp geweld is het minder. Dan gaat de film meer in op een psychologische toon.

Film verveelt nergens echt. Maar maakt aan de andere kant nergens ook ongelooflijke indruk. Een aantal leuke stunts, maar daar blijft het dan eigenlijk wel bij. Film is vermakelijk, en dat is dan ook wel zo'n beetje alles wat Carpenter hier weet te doen met zijn film.

Soms ook wat klunzig gebracht. 110 minuten is best lang, maar toch voelt de "transformatie" van Gordon te haastig aan. Het gaat gewoon te snel en te chaotisch. Alsof Carpenter het meeste snel even achter de rug wou hebben.

Eenmaal wanneer de horror de overhand neemt, maakt het wat meer indruk, maar ook nooit optimaal. Het lijkt alsof Carpenter zichzelf heeft ingehouden qua bloedig geweld. Dat verklaard ook gelijk de 12+ kijkwijzer. Nu is een auto best een grappig moordwapen, maar de kills zijn niet creatief genoeg op een aantal geinige stunts na.

De film is vermakelijk, maar dat is het dan ook wel weer zo'n beetje.

“Her name's Christine.”

“I like that.”

Prima horrorfilm van John Carpenter. De grote kracht van Christine is de combinatie tussen het tienerleven van Arnie, en de thrillerachtige elementen die zeker in het tweede gedeelte langskomen. De transformatie van Arnie, van sukkelachtige 'punching bag' tot psychopaat, wordt door acteur Keith Gordon uitstekend gespeeld. Maar de regie van Carpenter is toch wel het grootste pluspunt van de film, en zeker bepaalde nachtelijke scenes met de schitterende auto Christine zijn een pareltje.

Sinds lange tijd weer gekeken. Ik vond 'm vroeger al vet en nu nog steeds. Geweldige film!

Klassieke autohorror duurt te lang en kent te weinig hoogtepunten. De transformatie van Arnie (lees: hij ging lenzen dragen, kennelijk dé oplossing voor elke Amerikaanse high school nerd) ging nochtans nogal rap. Weinig meer van die acteur vernomen. Wel leuk om good old Harry Dean Stanton te zien in een klein rolletje.

Christine wordt nog wel enigszins gered door een drietal memorabele scenes en een fijne score maar vond het verder vooral een flauwe bedoening. Ook geen enkel moment eng, voor een horror toch ook wel een minpunt. Maar met zo’n idioot uitgangspunt viel ook geen avondje griezelen te verwachten. Een remake met een fiets in de hoofdrol zou ik nog wel willen zien.

Lekker filmpje doordrenkt met de typische jaren 80 sfeer. Christine schreeuwt in alles Stephen King; zelfs als je het niet weet op voorhand kan je al vanaf het begin raden dat het gebaseerd is op een boek van hem. Heb het boek nooit gelezen, lijkt me ook nauwelijks één van zijn sterkere werken, maar bon; het concept is leuk genoeg. Carpenter weet evenwel zijn eigen stempel op het geheel te drukken.
Een zwakte van de film is dat, ondanks een sterke sfeer, het geheel heel oppervlakkig blijft. De transformatie van de hoofdpersoon kwam voor mij eerder belachelijk over, dat gebeurt werkelijk in een minuutje. De acteur weet het ook niet te brengen. Met zijn extreem geforceerde psychopatische blikken moest ik echt af en toe lachen. Neen, kon hier moeilijk in mee gaan. Zijn maat was dan een veel sympathieker personage, zelfs in het begin.
In de tweede helft van de film weet Carpenter wel enkele rete-coole en spannende scènes uit zijn hoed te toveren. De brandende auto op de snelweg, maar ook de andere kills waren qua suspense en coole visuals om je vingers bij af te likken. En de spanning rond de auto wordt sowieso wel goed opgebouwd, en is vanaf het begin voelbaar. Die lage, frontale shots doen een zeer banale auto er verontrustend uitzien. De dreigende muziek helpt hier ook wel bij.

Vermakelijk, maar iets te oppervlakkig. 3*.

Zijn van die films. die ik als tiener, in de midden en late 90s wel zeer vermakelijk vond, zelfs paar x gezien deze Christine, maar vond deze toen al meer een comedy-thriller, nooit echt horror en dan heeft deze door de jaren heen nog wat van z'n 'kracht' moeten inleveren, zeker omdat ik deze destijds al niet serieus nam. Dan schiet hier nu nog maar weinig boeiends van over, maar ik moet deze dus nog een score geven en deze ga ik toch grotendeels baseren op m'n kijkervaring van dikke 20j geleden en heeft toch wel een bepaalde cultstatus en best origineel, daarom toch nog een 6/10.

Tijd voor een rewatch !

De reden lag vooral door de hoge notering tijdens de Top 300 Horrorchallenge want deze film had plaats 41 bereikt. Dit wekte mijn nieuwsgierigheid naar deze film terug op, vooral dat het ook heel lang geleden was dat ik deze film nog had gezien. Zelfs een score of een review was hier op moviemeter nog niet aan de orde gekomen. Het is een leuke rewatch geworden want veel wist ik er toch niet meer van. Het verhaal (gebaseerd op novel van Stephen King ) wordt goed opgebouwd en heeft ook aandacht voor de verschillende personages. Maar de ster van de film is toch wel Christine, een schitterende wagen met duivelse krachten. Er passeren een paar knappe shots en de film heeft een heerlijk sfeertje aangedikt door de aanwezige muziek. Een film met een cultstatus die nog steeds heerlijk wegkijkt. Voor mij uiteindelijk geen topper, maar wel een goeie film. 7,5/10

Opnieuw eens bekeken deze inmiddels dus 38 jaar ouder film.

Blijft een topper in het genre!!

Come on.

Come on Christine.

Come on baby, please? It's all right. Everything is the same.

Och och...wat had ik deze lang niet gezien, en wat heb ik gisteravond zitten genieten van het fijne John Carpenter sfeertje. Laten we eerlijk zijn, The Green Mile en The Shawshank zijn natuurlijk next level shit, daar komt deze Christine niet bij in de buurt, maar een 6.7 op IMDb is toch wel erg laag, en de 3.3 op MM vind ik ook aan de lage kant.

Om meteen maar af te trappen, heel erg gaat Christine niet de diepte in met zijn karakters. Zeg maar gerust dat het aan de oppervlakte blijft, een heel verschil met één van Stephen King's betere boeken met 500 blz. Uiteraard wordt daar meer tijd aan de personages besteedt en gaat de transformatie iets langzamer. Toch is dit niet iets dat echt pijn doet, het verhaal is simpel te noemen. Nerd vind auto, en raakt in de ban van deze bijzondere wagen...het mag dan ook gerust gezegd worden dat Gordon en Stockwell het aardig doen, vooral Gordon, maar de ware ster natuurlijk de Plymouth is en de sfeer en het mysterie rond deze wagen.

Heerlijk is het begin meteen al, mede vanwege de heerlijke muziek, Buddy Holly, The Stones, George Thorogood met zijn Bad to the bone, Bonny Raitt en ABBA, maar vooral ook vanwege de muziek die Carpenter zelf geproduceerd heeft. Fraai zijn de wagens met de Plymouth, maar nog mooier de Charger van Dennis en de Camaro van Buddy. Dan is er de prima cast met Gordon, Stockwell en Paul maar mag Ostrander als het uitermate goed gecaste stuk tuig Buddy Repperton extra benoemd worden. Stuk voor stuk redelijk onbekende acteurs die hun rol naar behoren invullen. Het is toch de subliem opgebouwd sfeer naar de tweede helft van de film die uitbetaald. Fenomenaal is de combinatie tussen de duistere stad, de kwaadaardige auto en de tonen van de soundtrack. Fantastisch is de opbouw rond de sloop partij, eveneens het vinden van de auto, fraai geacteerd door Gordon, als mede de hersteltruc. Enkele van deze momenten zijn echt kippenvelwaardig wat mij betreft.

Christine is wat mij betreft dan ook heerlijk te noemen als sfeericoon en vooral een film waar veel dingetjes, zoals onbekende acteurs of het gebrek aan diepte in de karakters, wegvallen en een fraai groter geheel vormen. Lekker, gewoon lekker!

Waar De Palma de verfilmde klassieker Carrie (Film, 1976) op zijn naam heeft, doet Carpenter zeker niet onder met die andere bekende topper van auteur Stephen King. Carrie en Christine, het is moeilijk kiezen voor mij. Beiden zijn erg intrigerend.

Niet dat de films absolute toppers zijn, maar ze spreken wel tot de verbeelding. Het grootste probleem lijkt wel de vlakke afhandeling van het plot en de personages. Je ziet Arnie wel evolueren van sul naar macho. Die transformatie zit redelijk in elkaar, maar kent weinig nuance. De andere personages zijn maar zus en zo en zijn weinig interessant.

Christine is gewoon geweldig. Prachtige wagen en alleen daarom al nostalgisch. Ook de aangeduide muziek onderstreept het nostalgische gevoel van de film. Eng wordt de film nooit, maar dat hoeft ook niet. De sfeer is top en enkele camerashots zijn geweldig. Erg fijn om na die jaren nog eens terug gezien te hebben!

Christine is qua film echt een kunstwerkje. Het verhaal en de uitwerking ervan zijn haast perfect. Echt een geweldige film die blijft staan als een huis, wanneer je hem ook maar kijkt.

Een lekkere film met een fijne jaren tachtig sfeer en rock&roll muziek. Vakmanschap wel maar toch ben ik niet super enthousiast, daarvoor iets te vlak naar mijn smaak. Het draait allemaal om Christine.

Interessant filmpje deze Christine. Het boek heb ik niet gelezen, dus ik liet mij lekker verrassen door Carpenter. Als Carpenter himself een horror/thriller gaat regisseren, dan kan het niet fout gaan. Net als je Messi in zijn topjaren een penalty liet nemen, je weet op voorhand al dat die raak gaat schieten. Zo is dat ook met Carpenter (denk aan The Thing, The Fog en natuurlijk Halloween). Maar goed, terug naar de film.

De film begint aan de trage kant, maar daardoor neemt Carpenter mooi de tijd om de personages aan de kijker voor te stellen. De spanning laat dan ook even opzich wachten, maar wel worden we beloond met paar waanzinnig mooie effecten. Ja, en de bolide maakt ook heel veel goed. Het is een prachtige wagen, waar men zich nu ook nog voor zou omdraaien. Christine is een vermakelijke film, die lekker weg kijkt en die ik nog in de toekomst vaker zal zien. Vorige week heb ik The Thing in 4K ontvangen en ik verheug me erg op om deze weer te zien. 3,5

Een bijzondere en fantastische eighties classic.

Blijft een hoog kwalitatieve sterke thriller film.

En hoort bij de betere eighties films.

Met een uitstekende acterende cast.

Een tijdloze film en blijft genieten.

Christine is een Stephen King-verfilming met een nogal maf uitgangspunt. Je kunt daar twee kanten mee uit. Je maakt of een wat silly horror of je probeert het maffe gegeven serieus te krijgen. Carpenter komt jammer genoeg daar ergens tussen uit. De film mist vooral de kans op de grimmige uitwerking door de karakterverandering die Arnie doormaakt weinig overtuigend en vooral weinig gedetailleerd te brengen. Als dat beter was gedaan had Christine van het niveau Carrie kunnen zijn.

Ook de kans om de film meer silly te laten zijn laat de film nogal liggen. Eigenlijk heeft alleen de laatste scene, als de politieagent, Leigh en Arnies vriend bij de overblijfselen van Christine staan een toon alsof de film het silly gegeven echt omarmt.

Beetje jammer. Ik vind dit niet echt een overtuigende Carpenter.

Net als the Terminator uit '84 had ik Christine een jaar eerder nog nooit gezien. En ik moet zeggen hij is me meer dan prima bevallen. Vooral de muziek is een pluspunt al zijn de beelden op 4K ook een genot om naar te kijken. Ook de hoofdrolspelers spelen voortreffelijk en dan met name Keith Gordon als Arnie. Vooral zijn karakterwisseling vond ik subliem! Eén met zijn Christine. Moet ook zeggen voor die tijd prima gemaakt. Vond 'm ook wel uniek in zijn soort. Het pakketje doet denken aan een vervolg maar die is er nooit gekomen. Vind het eigenijk wel prima zo!

Film 4,0

Beeld (4K) 4,5

Geluid 5,0