Rushmore (1998)

Leuke film. Minder geforceerd en daardoor leuker dan The Royal Tenenbaums. Bill Murray is altijd goed, maar ook Jason Schwartzman vond ik leuk. Tegen het einde iets minder scherp, maar over het geheel toch een fijne film met af en toe leuke wendingen. Mooie liedjes ook, Andersen heeft smaak. Toch begrijp ik de enorme cultstatus die Wes Andersen in (vooral) de VS heeft niet helemaal.

3.5*

Aardig filmpje.

Heerlijk om weer gewoon een filmpje van 90 minuiten te kijken na een saaie dobber van 6 uur.

Net zoals andere comedies van Anderson is het het ondergekoelde, gezapige sfeertje dat het leuk maakt. De combinatie van weirde situaties en personages met de droogklootuistralnig werkt goed.

Ook steeds visueel verzorgd. Camerawerk wat te braaf om mij echt over te halen, maar leuk kleurgebruik en aparte settings. Soundtrack is passend, hoewel ik het vaak niet echt mooi vind.

't Is een beetje jammer dat de humor niet helemaal uit de verf komt. Het is 90 minuten met een lichte glimlach filmpje kijken, maar echt lachen zat er jammer genoeg niet in. Daarvoor mist het toch allemaal wat scherpte vind ik. Blijft het iets te braaf.

Natuurlijk is dat ook gewoon onderdeel van het sfeertje, apprecieer het wel, maar het is niet iets waar ik plat voor ga. Toch een zeer verdienstelijke 3*. Einde begon wat melig te worden, jammer genoeg.

Een film waar ik erg veel van had verwacht, maar toch tegenvalt. De acties van de hoofdpersonen zijn maar moeilijk te begrijpen en OMG wat is Schwartzman irritant...

2,5*.

Wat een ontzettend leuke regisseur is die Anderson toch. Mooie individuele stijl, lekker aparte humor, en een zeer fijne muzieksmaak. Ook deze film heeft weer een heerlijke typische Anderson-soundtrack die de film echt heel veel extra sfeer geeft (Kinks, Faces, Stones, Donovan, Cat Stevens, etc.). Verder is ook het verhaal (samen met Anderson geschreven door Owen Wilson, die ook al meeschreef aan Bottle rocket en The royal Tenenebaums) hier weer erg fijn en verveelt de film geen moment. Een perfect klein meesterwerkje weer van deze man, net als Tenenbaums en Zissou dat zijn. Ik kan er nu net geen 4,5/5 aan kwijt maar dat zou zomaar bij alle drie nog kunnen komen. Nu snel op naar de laatste Anderson die ik nog moet zien, Bottle rocket.

Vaag figuur, die hoofdpersoon van deze film. Ik moest om zijn capriolen soms wel smakelijk lachen hoor. Verder een typische jaren '90-film die toentertijd meer indruk gemaakt zou hebben op de kijkers dan de hedendaagse filmkijkers, me dunkt.

Ik vond het een erg aanstekelijke film ! De 15 jarige Max komt onwaarschijnlijk volwassen en bedachtzaam over, een beetje té mooi om waar te kunnen zijn. Nadat zijn eerste échte verliefdheid op een jonge volwassen vrouw onbeantwoord blijft begint hij wraak te nemen op iedereen die hem de laatste tijd iets in de weg heeft gelegd. Tot daar gaat zijn volwassenheid dus maar...

Er zit een lekkere vaart in het verhaal en ik moest regelmatig luidop lachen met de vele grappige situaties die zich voordoen. De levensvreugde spat van het scherm, daarvoor alleen al is het een aanrader ! Alles aan deze film kwam me 'o zo bekend' voor uit het echte leven, maar dan serieus aangedikt en over-the-top zodat het een interessante kijkervaring oplevert.

Ik heb hem bekeken in crappy VHS-kwaliteit, een 8 jaar oude opname die wat het beeld betreft er nog erg goed uit zag maar het geluid liet te wensen over, dat ging in volume op en neer dat het een aard had. Aangezien het verhaal me kon meeslepen van begin tot eind vielen deze technische mankementen op den duur niet eens meer op, da's een duidelijk bewijs dat het hier om een goeie film gaat !

7,5/10.
Een aanrader voor iedereen die zich nog eens jong wil voelen en nog niet is aangetast door de zogenaamde 'verzuring' van onze maatschappij

Zoals Goongumpa hierboven al zegt valt het niet te ontkennen dat Anderson erg bijzonder is, maar het blijft voor mij toch een regisseur die op een afstandje blijft. Met uitzondering van Fantastic Mr. Fox kom ik eigenlijk nooit echt op een lijn met zijn gevoel voor humor lijkt het wel. Zo'n Rushmore is daarom enerzijds leuk om te kijken door zijn originaliteit en onvoorspelbaarheid, maar anderzijds gaat het toch een beetje aan me voorbij zonder echt indruk te maken. Ik moest eigenlijk nergens om lachen, ondanks dat ik de humor herkende. De muziek is eigenlijk het beste, zoals wel vaker bij Anderson.

Wel een serieus pijnpunt was de hoofdrol. Nergens kreeg ik ook maar een grijntje sympathie voor hem. Ik weet dat hij een arrogante snob is, maar deze is iets teveel van zijn menselijkheid beroofd om mij aan te spreken. Je zit dan toch de hele tijd naar iemand te kijken waarvan je hoopt dat hij snel uit de film verdwijnt. Bill Murray speelde hier volgens mij voor het eerst die uitgebluste rol die hij later heel vaak zou herhalen. Het blijft leuk, maar ik mis de verrassing erin die mensen in 1998 waarschijnlijk wel zagen. Murray won dan ook veel prijzen voor deze film. Dit is trouwens de derde film met Olivia Williams die ik in korte tijd zie. Zo heb je nooit van haar gehoord, zo duikt ze overal op. Dat heb ik wel vaker met bepaalde acteurs.

3*

Heel voorzichtige, maar tegelijk gedurfde film met de immer sympathieke Schwartzman. Vroeger meen ik dat ik murw was geslagen door 'Rushmore'. Overweldigende tragikomedie met puik acteerwerk, passende muziek en een boeiend verhaal dat alle kanten uit lijkt te stuiteren. Er zit werkelijk van alles in verwerkt. Liefde, jaloezie en oneindig veel andere emoties. Allen omringt door zachte, allesbehalve opdringerige humor.

Steeds een plezier om na verloop van tijd nog eens op te leggen. Doorspekt met een dikke laag jeugdsentiment - tevens één van de eerste films die ik zag - kom ik aan een meer dan behoorlijke score.

4,00 (3,75)

Had een leuke vermakelijke film verwacht maar had heel veel moeite in het verhaal te komen.
De rol van Jason Schwartzman sprak me niet echt aan en leek op sommige punten wel veel op overacting, gelukkig blijft Bill Murray leuk om te zien en maakte het geheel wat dragelijker.
Wat ik wel positief en origineel aan Rushmore vond is de muziek en de manier van filmen en montage, jammer van het standaard verhaaltje en het cliché einde, wanneer leren ze dat eens af..

Rushmore viel me best tegen, de film is uit te zitten tot het einde maar daar is veel mee gezegd.

2*

Aardige film, die in ieder geval leuker is dan The Royal Tenenbaums.

Anderson maakt in ieder geval bijzondere films, zoveel is zeker. Dat wil niet zeggen dat ze ook allemaal even goed zijn. The Fantastic Mr. Fox vond ik erg leuk, maar The Royal Tenenbaums juist niet. Rushmore komt ergens in het midden hiervan terecht. Vooral de soort humor die gebruikt wordt is apart, maar werkt niet altijd voor mij. Ik was vooral benieuwd op sommige momenten hoe de film verder zou gaan, maar echt supergrappig wordt het allemaal nooit.

Jason Schwartzman speelt hier degelijk, maar zet vooral toch ook een personage neer die ik vaker irritant vond dan leuk, hoewel dat misschien ook en beetje de bedoeling is. Bill Murray is wat mij betreft het leukst. Hij kan als geen ander enorm droog spelen en doet dat hier ook weer met verve. De leukste momenten in de film komen dan ook absoluut van zijn personage. Ik moet Wes Anderson trouwens hier wel complimenten maken voor de muziek. Die is fris, leuk en vaak ook erg goed.

Uiteindelijk is het geen slechte film, maar ik ben wel bang dat Anderson nooit een persoonlijk favoriet van mij zal worden.

3,0*

Heerlijke film, misschien wel Andersons beste.

Vind het moeilijk te zeggen, omdat zijn films qua sfeer en stijl wel op elkaar lijken, heb ze dan ook allemaal op 4* staan, geen een springt er duidelijk uit, maar elke film die ik van hem zie is wel gegarandeerd leuk.

Ik denk dat ik bij Rushmore misschien nog wel het meest heb moeten lachen. Vooral Bill Murray vond ik weer fantastisch, maar ook Jason Schwartzman doet het geweldig (die scene met Luke Wilson in dat restaurant ).

Een hoop supergrappige scenes, al is het wel duidelijk humor die je moet liggen. Als je de lulligheid van mensen en hun motivaties niet helemaal kan vatten wordt het een ander verhaal denk ik. Verder blijft het geweldig hoe Anderson het tempo van zijn films beheerst, ondanks dat zo'n 75% weinig tot geen binding met het plot of verhaal wat hij vertelt heeft. Maakt het allemaal des te leuker.

4* dus.

'k ben er toch iets minder enthousiast over. Misschien komt het door het hoofdpersonage, die me niet echt kon bekoren. 'k had niet echt een idee wat je van hem moest denken. Ook qua humor had 'k er wel veel meer van verwacht. Voor de rest kon het verhaal me wel bekoren en paste de muziek wel bij de film.

Tja, de film was toch minder m'n ding en 'k vrees dat het bij één kijkbeurt zal blijven.

Lekker onvolwassen filmpje, maar dan op een volwassen manier... of andersom. 4*tje

Dramedy à la Wes Anderson en in zijn wereld gaat het er allemaal wat excentrieker aan toe. Iets rondom een driehoeksverhouding waarin elk persoon in een andere fase van hun leven verkeert en zo zijn of haar eigen complicaties heeft. De strak gekadreerde, bijna feeërieke shots zijn hier en daar al aanwezig en de muziek van Mothersbaugh pruttelt vrolijk mee. Ik kan ook wel wat met die oude rocksongs, zeker wanneer The Who hun medley inzet en de haantjes los gaan.

Probleempje is de spil van dit alles. Schwartzman kan er weinig aan doen, zijn personage wil simpelweg maar niet al te sympathiek worden. Murray daarentegen zit gegoten in dit rolletje en Williams doet precies wat ze moet doen: lief zijn. En een beetje pittig. Filmpje kabbelt aardig voort met een mild grappig karakter, maar zonder vaak een grote lach te scoren. Al mag het block van Herman er wel zijn. Al met al toch net iets te weinig innemend om er helemaal in op te gaan.

Het blijft altijd weer iets om naar uit te kijken, je een half uurtje laten onderdompelen in het licht absurde universum van Wes Anderson. Na een aardig, maar nog zoekend debuut met Bottle Rocket is Andersons tweede worp wel een echte voltreffer en wat mij betreft zelfs voorlopig (ik hoef nu enkel nog The Darjeeling Limited en The Grand Budapest Hotel) z'n beste.

Een geweldig op dreef zijnde Jason Schwartzman speelt Max, een intelligente scholier die zich vol enthousiasme op alles stort wat maar mogelijk is (van de debatclub over de schermclub tot z'n grote liefde toneel), maar daarbij z'n studie vergeet en daardoor van school getrapt dreigt te worden. Wanneer hij ook nog eens vriendschap sluit met de welgestelde, maar aan de rand van een depressie staande fabriekseigenaar Herman Blume (een sterke Bill Murray) en verliefd wordt op een lerares (de erg schattige Olivia Williams), ontspint zich een knap geschreven verhaal.

Visueel zet Anderson een flinke stap vooruit na Bottle Rocket, met strakke composities en fijn kleurgebruik. Dit wordt aangevuld met een goede soundtrack: onder meer The Kinks, Cat Stevens en The Who zorgen voor de perfecte aanvulling. Om te concluderen: uitstekende acteerprestaties, visueel de eerste echte Anderson, sterk verhaal en dito soundtrack. 4* en erg jammer dat ik bijna door de mans oeuvre heen ben.

Het wordt nooit superleuk, ook nooit superstom. Het kabbelt wat door, het verhaal en de gebeurtenissen zijn meestal wat apart, de relaties tussen de personen zijn meestal wat vergezocht, en alles heeft eigenlijk nogal een rommelige en 'slordige' feel over zich. Het is allemaal nog niet zo (storend) excentriek als in zijn latere films, wel weet het maar te boeien tot ongeveer de helft, daarna zakt het allemaal dermate in dat het nog een lange zit naar het einde wordt.

Mijn vierde en laatste probeersel van Anderson was dit. Niet mijn regisseur.

2,5*

De enige film van de heer Anderson die ik nog niet gezien had is me nadat ik eindelijk wat in de film zat, niet tegengevallen. De excentrieke Max Fischer vind ik dan wel geen boeiend personage toch zitten er genoeg geinige dingetjes in deze film.

Eigenzinnige coming-of-age komedie zoals die je die van Wes Anderson mag verwachten. Visueel heel sterk, maar ondanks het prima acteerwerk van de protagonisten niet helemaal mijn ding. Dat zit ‘m vooral in het feit dat ik sommige grappige ontwikkelingen eerder als absurd dan als geestig heb ervaren. M.u.v. van zijn Moonrise Kingdom blijft Anderson een “moeilijke” regisseur voor mij.

Die Wes Anderson creëert weer een fijn wereldje hoor. Er is ook maar één man die dit op zo'n manier kan. Ik heb genoten. Prachtige balans tussen humor en drama. Schwartzman is grappig en bij vlagen aandoenlijk. Bepaalde scenes zijn echt gortdroog en hilarisch. Die eetscene bijvoorbeeld.

Sowieso het idee dat alles qua leeftijd in bepaalde mensen hun hoofd niks uit maakt is erg leuk. Murray als vriend van Swartzman, die vervolgens weer verliefd is op een lerares en alles maar normaal vind, dan nog de vriendschap tussen hem en het zoontje van de lerares. Geen verschil tussen jong en oud. De gedrevenheid van Swartzman z'n karakter is heerlijk om te zien - alles wat-ie organiseert en doet. Leuk.

Ja een fijn karakter in een sympathiek, knap en scherp geschreven verhaaltje. Tussendoor leuke muziekjes en het toneelspel op het einde is een mooie afsluiter van deze 'Rushmore'. Blijf toch wel fan van Wes Anderson hoor. En Bill Murray in een film van hem is altijd genieten. Dikke voldoende voor deze prent.

Die droomjuf blijft ook een plaatje, enkel voor haar zou ik Rushmore al kijken.

“She's my Rushmore.”

“I know. She was mine too.”

Prima film weer van Wes Anderson. Eén van zijn eerste films, en als beginnend regisseur mag je best trots zijn dat Rushmore als één van de eerste films op je cv staat. Want de film is een originele coming of age film met dat eigenzinnige en 'quirky' sfeertje dat Anderson's films altijd hebben. Met veel kleurrijke personages weer, en het acteerwerk van Schwartzman, Bill Murray en Olivia Williams is sterk. Anderson kan soms zeer vreemde films maken, maar hij zorgt er wel altijd voor dat zijn films ook een menselijke en oprechte kant hebben. En dat is bij Rushmore niet anders.

Leuk! Ik ging er blanco in (mijn to-see-list is te groot, ik lees niet meer in) en bleek in een comedy beland; niet mijn favoriete filmgenre, maar werd blij verrast. Absurdistisch, maar in normale kaders. Bijna alle karakters hebben wel iets aparts en de onderlinge vriendschappen tussen oud en jong, die compleet scheef zouden gaan in 'de normale' wereld, geven een frisse benadering.

Een paar keer goed gelachen, voor de rest zit het hem voornamelijk in een sluimerende glimlach. Stiekem ontrolde de film zich als romance, waar ik vrij allergisch voor ben. Maar verrek, door de Hollywoodclichés te omzeilen, keek het nog gewoon lekker weg ook. Bijzonder debuut van de jonge hoofdrolspeler en smullen van de rol van Bill Murray. In het laatste kwart flikkert de film wel als een kaartenhuis in elkaar, als de humor wat verdwijnt en toch die Amerikaanse moralen er doorheen komen. Dan voelt het net wat minder sarcastisch aan dan de rest van de film. Hoe dan ook, Wes Anderson is toch een aparte.

Mwa.

Rushmore is wat mij betreft een iets minder typisch voorbeeld van de films van Wes Anderson. Ik heb vaker bij zijn films neergezet dat zijn latere delen, eigenlijk elke film na deze film, meer hebben ingezet op de presentatie die wordt bijgestaan met droge komedie. Rushmore is echter een wat klassiekere komedie, maar nog steeds kurkdroog.

Uiteraard is het allemaal best aardig neergezet en het feit dat Anderson nog relatief jong was toen hij dit had gemaakt verdient uiteraard complimenten. Waarschijnlijk is dat ook een reden waarom het jongere tienerleven op deze manier wordt neergezet. Best herkenbaar en daarom ook leuk. Jammer genoeg vond ik de humor zelf snel repetitief aanvoelen. Al die "leuke" grapjes met handjobs gingen na een tijdje wel vervelen.

Schwartzman vond ik in tegenstelling tot veel anderen eigenlijk niet zo heel goed acteren. Zijn rol is erg apart waardoor acteurs er veel leuke dingen mee kunnen doen. Bij Schwartzman voelt het eerder aan als altijd hetzelfde. Dezelfde uitdrukking, dezelfde soort dialogen. Zal er uiteraard bij horen, maar dat houdt voor mij geen komedie van meer dan 90 minuten overeind. Eerder geschikt voor een kortfilm.

Bijrollen zijn gelukkig wat beter. Verhaaltje is niet echt mijn ding, maar gezien de goede reacties vinden anderen het een stuk leuker. Het is vooral zo dat Anderson het allemaal gelukkig niet langer maakt dan dat het hoeft te zijn. De film wordt op het juiste moment afgesloten op de juiste manier. Anderson vermengt ook redelijk typerende thema's voor zijn doen in het verhaal, dus ergens is het best herkenbaar.

Het is alleen niet een soort komedie dat me erg aanspreekt, dus het is uiteraard een kwestie van smaak. Ik vond het allemaal te veel een herhaling. Types zoals die van Schwartzman vind ik persoonlijker geschikter als bijrol of voor kortfilms. In een film van 90 minuten gaan dergelijke figuren na enige tijd vervelen, en dan komt het menselijkere tintje te laat. Verder uiteraard redelijk.

Wes Anderson is een regisseur die 100% mijn ding kan maken.

Op zich een eenvoudig verhaal zo uitputten en dan aankleden in een droog komisch, kleurrijk jasje. Dit is een romcom die de romantiek eigenlijk vooral gebruikt heeft om het verhaal aan op te hangen, en echt super grappig is hij ook niet. Meer een soort hartverwarmend gezellig.

Als je maar de cast krijgt weer je wat je kunt verwachten: top prestaties, en een Murray die weeral een soort vermoeide kerel is die zich door de film heen sloft. Daar kan ik nog wel een film of 5 van kijken denk ik!

Aan het hoofdpersonage is het even wennen, maar eens ik er mee weg was vond ik hem eigenlijk fantastisch. Ondanks zijn hoogdravend praten en wat ijdele voordoen is het best een sympathieke kerel die gewoon geen blijf heeft met zijn inspiratie.

De beelden zijn iets minder opvallend gestyleerd dan Wes zijn latere werk maar wel al direct prachtig gedaan. Ook de muziek is goed gekozen.

Meer kan ik niet verwachten van een film.

Tussendoortje.

De eerste film van een geplande inhaalreeks voor Wes Anderson's films (waar ik nog maar een stuk of 3, 4 van gezien heb). Eén van zijn eerste films ook, en dat is er aan te zien. Het is nog niet helemaal de Anderson zoals ik hem ken, maar zijn gevoel voor humor en personages zijn toch erg herkenbaar.

Die personages zijn soms ook wel gewoon vervelend. Vraag is hoe grappig ze kunnen zijn in hun irritante gedrag. Jason Schwartzman kan dat soms, maar lang niet altijd. Bill Murray is eveneens wat zagerig - vind die eigenlijk nogal overschat. Maar Olivia Williams is wel een frisse toevoeging. Een typetje, maar wel een redelijk normaal typetje. De scènes met haar en ofwel Schwartzman ofwel Murray zijn steeds de moeite. Erg droog en soms bizar maar wel heel leuk.

Al bij al dus een geslaagde, andere kijk op de (high) schoolfilm. Toch al herkenbaar Anderson. Visueel solide en met een aantal grappige dialogen en een leuk typetje hier en daar, maar evenzeer een film die daar nooit bovenuit stijgt. Benieuwd naar de rest van de inhaalreeks.

3

Geinig eens een oudere Wes Anderson te zien. Ergens is zijn stijl al wel zichtbaar, maar wel geplaatst in de echte wereld en niet tussen fake decors en een nep wereldje zoals zijn films de laatste 10 jaar vooral zijn. Niettemin, film zakt voor mij wel te snel weg en gaat alle kanten op richting het einde zonder echt boeiend te worden. Het eerste halfuur is nog wel geinig maar zowel op komisch als dramatisch niveau is de film niet sterk genoeg en houdt uiteindelijk de aandacht niet erbij. 2,5*.

Een beetje doelloos ronddobberen in het leven van Max Fischer (Schwartzman) met zijn wat ongebruikelijke coming-of-age. Onderhoudend is het beslist, al vroeg ik me wel meermalen af waar het nu weer heen zou gaan - of wellicht zelfs waar het dan over zou gaan. Het hoort er wel een beetje bij als je een film van Anderson kijkt, dus geen kritiek daarmee.

Murray vond ik eigenlijk wat teleurstellend bleekjes en dun overkomen - van karakter, niet van postuur. En vooral Williams had wel wat meer ruimte mogen krijgen. Schwartzman aan de andere kant doet het wel erg leuk en krijgt die ruimte volledig.

En ook een van de heel weinige films waar ik de liedjes van de soundtrack niet eerder vind afleiden dan dat het iets aan de film toevoegt - ik bedoel dan in contrast met de stroming van de laatste pak 'm beet twintig, vijfentwintig jaar waarin er soms films verschijnen waar het alleen maar om de muziek lijkt te gaan.

Een film met karikaturen, wat ik niet zo in één hokje kan plaatsen. Aparte film, zoals alleen Anderson het kan. Nu moet ik zeggen dat ik pas aan het einde van de film zag dat 'ie van Anderson is, aangezien ik de pastelkleurtjes heb gemist.

Zoals hieronder ook al aangegeven is het een ongebruikelijke 'coming-of-age', over een jongen die 'out of the box' leeft. Qua cijfers geen hoogvlieger, maar qua buitenschoolse activiteiten wel weer de kartrekker. Murray kan ik altijd wel waarderen, hoewel zijn personage niet veel om het lijf had. Williams is een leuke verschijning, waar je niet precies kan aflezen wat ze wil in de film. Zo is eigenlijk de hele film wel. Onvoorspelbaar.

Prima film, niets meer, niets minder. Niet Anderson's beste.

Ik weet niet goed of ik die film goed vind of niet. Max Fischer is niet echt een likeable personage, zeker omwille van wat hij Herman aandoet uit wrok. Hij is ook te onrealistisch om je eraan te hechten. Wie zit nu in meer dan twintig verenigingen? Wie kan werkelijk iedereen rond zijn vinger winden? Toch wekt hij later in de film wat meer sympathie op. Vreemde vogel die Fischer maar ik kreeg er geen vat op.

Andersons films konden me tot nu toe weinig overtuigen. Hij is heel creatief en heeft een overvloedige fantasie, maar ik moet telkens de klik hebben met zijn films en de personages. Rushmore heeft me uiteindelijk ook weinig doen lachen; vooral zwart en een tikkeltje absurd. Zo vindt Fischer een gemeenschappelijk punt om toenadering tot Mvr Cross te zoeken namelijk dat ze beiden een overleden familielid hebben. Tja, moet ik daarmee lachen? En een remkabel doorknippen staat imo gelijk aan poging tot moord. Daar kom je niet zomaar mee weg. De restaurantscène met Wilson was grof op een genante manier, Etc. Kleine 3*

Aardig en leuk filmpje van Wes Anderson, maar meer is het ook niet en dat gevoel heb ik wel vaker bij zijn films. De film draait rond een 15-jarige jongen die verliefd wordt op een lerares, maar die liefde kan niet beantwoord worden. Die 15-jarige jongen is een apart personage en boeiend genoeg voor een speelduur van 90 minuten. De intro waarbij al zijn bezigheden worden opgesomd, is wel een leuke opener om zijn personage voor te stellen.

Bill Murray behoort niet tot mijn favoriete acteurs, maar hier komt hij erg droog en niet te uitbundig over, zoals het wel past in de sfeer van de film. Even een telefoongesprek onderbreken om een kind op een basketbalveld een blockshot te geven, is wel dat soort leuke, droge humor dat ik kan appreciëren. Jammer genoeg bleef het over het algemeen bij dit soort gezapig humor en die next level, die extra versnelling of hoe je het ook mag noemen, ontbrak toch wel een beetje in deze film. Het bleef allemaal wat te braaf zonder ergens een echt hoogtepunt te creëren.

Aardig filmpje om als tussendoortje te kijken, maar ik vrees dat ik deze film al snel zal vergeten zijn.

3*