Rushmore (1998)

“She's my Rushmore.”

“I know. She was mine too.”

Prima film weer van Wes Anderson. Eén van zijn eerste films, en als beginnend regisseur mag je best trots zijn dat Rushmore als één van de eerste films op je cv staat. Want de film is een originele coming of age film met dat eigenzinnige en 'quirky' sfeertje dat Anderson's films altijd hebben. Met veel kleurrijke personages weer, en het acteerwerk van Schwartzman, Bill Murray en Olivia Williams is sterk. Anderson kan soms zeer vreemde films maken, maar hij zorgt er wel altijd voor dat zijn films ook een menselijke en oprechte kant hebben. En dat is bij Rushmore niet anders.

Puntje extra voor de muziek. Film vond ik soms echt vervelend.

Hoofdrolspeler vond ik onuitstaanbaar. Murray hier ook geen uitblinker.

Leuk! Ik ging er blanco in (mijn to-see-list is te groot, ik lees niet meer in) en bleek in een comedy beland; niet mijn favoriete filmgenre, maar werd blij verrast. Absurdistisch, maar in normale kaders. Bijna alle karakters hebben wel iets aparts en de onderlinge vriendschappen tussen oud en jong, die compleet scheef zouden gaan in 'de normale' wereld, geven een frisse benadering.

Een paar keer goed gelachen, voor de rest zit het hem voornamelijk in een sluimerende glimlach. Stiekem ontrolde de film zich als romance, waar ik vrij allergisch voor ben. Maar verrek, door de Hollywoodclichés te omzeilen, keek het nog gewoon lekker weg ook. Bijzonder debuut van de jonge hoofdrolspeler en smullen van de rol van Bill Murray. In het laatste kwart flikkert de film wel als een kaartenhuis in elkaar, als de humor wat verdwijnt en toch die Amerikaanse moralen er doorheen komen. Dan voelt het net wat minder sarcastisch aan dan de rest van de film. Hoe dan ook, Wes Anderson is toch een aparte.

Toch wel een van zijn betere. Goede personages, een leuk verhaal en een paar mooie scènes. Blijft een fijne film dit.

Rushmore oogt iets minder pittoresk dan Andersons latere werk, maar is daarom niet minder mooi. Ook grijs heeft zo z’n charme. En uiteraard heeft deze film veel meer in petto dan fraaie tableaus. Anderson trakteert op een mix van olijke kwajongensstreken en cynische dialogen. Voeg daarbij een topcast, met o.a. Murray als lusteloze industrieel en Schwartzman als zelfverklaard wonderkind, en je hebt een pareltje.

Wel mis ik een beetje spontaniteit in het werk van Anderson. Voor een regisseur die zo nadrukkelijk dweept met de Nouvelle Vague (een stroming die bol staat van de improvisatie), heeft hij een opvallend grote behoefte om alles tot in de puntjes te ensceneren.

Hoe dan ook een boeiende creatie. 4*

Mwa.

Rushmore is wat mij betreft een iets minder typisch voorbeeld van de films van Wes Anderson. Ik heb vaker bij zijn films neergezet dat zijn latere delen, eigenlijk elke film na deze film, meer hebben ingezet op de presentatie die wordt bijgestaan met droge komedie. Rushmore is echter een wat klassiekere komedie, maar nog steeds kurkdroog.

Uiteraard is het allemaal best aardig neergezet en het feit dat Anderson nog relatief jong was toen hij dit had gemaakt verdient uiteraard complimenten. Waarschijnlijk is dat ook een reden waarom het jongere tienerleven op deze manier wordt neergezet. Best herkenbaar en daarom ook leuk. Jammer genoeg vond ik de humor zelf snel repetitief aanvoelen. Al die "leuke" grapjes met handjobs gingen na een tijdje wel vervelen.

Schwartzman vond ik in tegenstelling tot veel anderen eigenlijk niet zo heel goed acteren. Zijn rol is erg apart waardoor acteurs er veel leuke dingen mee kunnen doen. Bij Schwartzman voelt het eerder aan als altijd hetzelfde. Dezelfde uitdrukking, dezelfde soort dialogen. Zal er uiteraard bij horen, maar dat houdt voor mij geen komedie van meer dan 90 minuten overeind. Eerder geschikt voor een kortfilm.

Bijrollen zijn gelukkig wat beter. Verhaaltje is niet echt mijn ding, maar gezien de goede reacties vinden anderen het een stuk leuker. Het is vooral zo dat Anderson het allemaal gelukkig niet langer maakt dan dat het hoeft te zijn. De film wordt op het juiste moment afgesloten op de juiste manier. Anderson vermengt ook redelijk typerende thema's voor zijn doen in het verhaal, dus ergens is het best herkenbaar.

Het is alleen niet een soort komedie dat me erg aanspreekt, dus het is uiteraard een kwestie van smaak. Ik vond het allemaal te veel een herhaling. Types zoals die van Schwartzman vind ik persoonlijker geschikter als bijrol of voor kortfilms. In een film van 90 minuten gaan dergelijke figuren na enige tijd vervelen, en dan komt het menselijkere tintje te laat. Verder uiteraard redelijk.

Wes Anderson is een regisseur die 100% mijn ding kan maken.

Op zich een eenvoudig verhaal zo uitputten en dan aankleden in een droog komisch, kleurrijk jasje. Dit is een romcom die de romantiek eigenlijk vooral gebruikt heeft om het verhaal aan op te hangen, en echt super grappig is hij ook niet. Meer een soort hartverwarmend gezellig.

Als je maar de cast krijgt weer je wat je kunt verwachten: top prestaties, en een Murray die weeral een soort vermoeide kerel is die zich door de film heen sloft. Daar kan ik nog wel een film of 5 van kijken denk ik!

Aan het hoofdpersonage is het even wennen, maar eens ik er mee weg was vond ik hem eigenlijk fantastisch. Ondanks zijn hoogdravend praten en wat ijdele voordoen is het best een sympathieke kerel die gewoon geen blijf heeft met zijn inspiratie.

De beelden zijn iets minder opvallend gestyleerd dan Wes zijn latere werk maar wel al direct prachtig gedaan. Ook de muziek is goed gekozen.

Meer kan ik niet verwachten van een film.

Tussendoortje.

De eerste film van een geplande inhaalreeks voor Wes Anderson's films (waar ik nog maar een stuk of 3, 4 van gezien heb). Eén van zijn eerste films ook, en dat is er aan te zien. Het is nog niet helemaal de Anderson zoals ik hem ken, maar zijn gevoel voor humor en personages zijn toch erg herkenbaar.

Die personages zijn soms ook wel gewoon vervelend. Vraag is hoe grappig ze kunnen zijn in hun irritante gedrag. Jason Schwartzman kan dat soms, maar lang niet altijd. Bill Murray is eveneens wat zagerig - vind die eigenlijk nogal overschat. Maar Olivia Williams is wel een frisse toevoeging. Een typetje, maar wel een redelijk normaal typetje. De scènes met haar en ofwel Schwartzman ofwel Murray zijn steeds de moeite. Erg droog en soms bizar maar wel heel leuk.

Al bij al dus een geslaagde, andere kijk op de (high) schoolfilm. Toch al herkenbaar Anderson. Visueel solide en met een aantal grappige dialogen en een leuk typetje hier en daar, maar evenzeer een film die daar nooit bovenuit stijgt. Benieuwd naar de rest van de inhaalreeks.

3

Geinig eens een oudere Wes Anderson te zien. Ergens is zijn stijl al wel zichtbaar, maar wel geplaatst in de echte wereld en niet tussen fake decors en een nep wereldje zoals zijn films de laatste 10 jaar vooral zijn. Niettemin, film zakt voor mij wel te snel weg en gaat alle kanten op richting het einde zonder echt boeiend te worden. Het eerste halfuur is nog wel geinig maar zowel op komisch als dramatisch niveau is de film niet sterk genoeg en houdt uiteindelijk de aandacht niet erbij. 2,5*.

Een beetje doelloos ronddobberen in het leven van Max Fischer (Schwartzman) met zijn wat ongebruikelijke coming-of-age. Onderhoudend is het beslist, al vroeg ik me wel meermalen af waar het nu weer heen zou gaan - of wellicht zelfs waar het dan over zou gaan. Het hoort er wel een beetje bij als je een film van Anderson kijkt, dus geen kritiek daarmee.

Murray vond ik eigenlijk wat teleurstellend bleekjes en dun overkomen - van karakter, niet van postuur. En vooral Williams had wel wat meer ruimte mogen krijgen. Schwartzman aan de andere kant doet het wel erg leuk en krijgt die ruimte volledig.

En ook een van de heel weinige films waar ik de liedjes van de soundtrack niet eerder vind afleiden dan dat het iets aan de film toevoegt - ik bedoel dan in contrast met de stroming van de laatste pak 'm beet twintig, vijfentwintig jaar waarin er soms films verschijnen waar het alleen maar om de muziek lijkt te gaan.

Een film met karikaturen, wat ik niet zo in één hokje kan plaatsen. Aparte film, zoals alleen Anderson het kan. Nu moet ik zeggen dat ik pas aan het einde van de film zag dat 'ie van Anderson is, aangezien ik de pastelkleurtjes heb gemist.

Zoals hieronder ook al aangegeven is het een ongebruikelijke 'coming-of-age', over een jongen die 'out of the box' leeft. Qua cijfers geen hoogvlieger, maar qua buitenschoolse activiteiten wel weer de kartrekker. Murray kan ik altijd wel waarderen, hoewel zijn personage niet veel om het lijf had. Williams is een leuke verschijning, waar je niet precies kan aflezen wat ze wil in de film. Zo is eigenlijk de hele film wel. Onvoorspelbaar.

Prima film, niets meer, niets minder. Niet Anderson's beste.

Ik weet niet goed of ik die film goed vind of niet. Max Fischer is niet echt een likeable personage, zeker omwille van wat hij Herman aandoet uit wrok. Hij is ook te onrealistisch om je eraan te hechten. Wie zit nu in meer dan twintig verenigingen? Wie kan werkelijk iedereen rond zijn vinger winden? Toch wekt hij later in de film wat meer sympathie op. Vreemde vogel die Fischer maar ik kreeg er geen vat op.

Andersons films konden me tot nu toe weinig overtuigen. Hij is heel creatief en heeft een overvloedige fantasie, maar ik moet telkens de klik hebben met zijn films en de personages. Rushmore heeft me uiteindelijk ook weinig doen lachen; vooral zwart en een tikkeltje absurd. Zo vindt Fischer een gemeenschappelijk punt om toenadering tot Mvr Cross te zoeken namelijk dat ze beiden een overleden familielid hebben. Tja, moet ik daarmee lachen? En een remkabel doorknippen staat imo gelijk aan poging tot moord. Daar kom je niet zomaar mee weg. De restaurantscène met Wilson was grof op een genante manier, Etc. Kleine 3*

Aardig en leuk filmpje van Wes Anderson, maar meer is het ook niet en dat gevoel heb ik wel vaker bij zijn films. De film draait rond een 15-jarige jongen die verliefd wordt op een lerares, maar die liefde kan niet beantwoord worden. Die 15-jarige jongen is een apart personage en boeiend genoeg voor een speelduur van 90 minuten. De intro waarbij al zijn bezigheden worden opgesomd, is wel een leuke opener om zijn personage voor te stellen.

Bill Murray behoort niet tot mijn favoriete acteurs, maar hier komt hij erg droog en niet te uitbundig over, zoals het wel past in de sfeer van de film. Even een telefoongesprek onderbreken om een kind op een basketbalveld een blockshot te geven, is wel dat soort leuke, droge humor dat ik kan appreciëren. Jammer genoeg bleef het over het algemeen bij dit soort gezapig humor en die next level, die extra versnelling of hoe je het ook mag noemen, ontbrak toch wel een beetje in deze film. Het bleef allemaal wat te braaf zonder ergens een echt hoogtepunt te creëren.

Aardig filmpje om als tussendoortje te kijken, maar ik vrees dat ik deze film al snel zal vergeten zijn.

3*