Nightmares in Red, White and Blue: The Evolution of the American Horror Film (2009)

Een best interessante documentaire die de ontwikkeling van de Amerikaanse horrorfilm verklaard aan de hand van feiten, zoals de Vietnam oorlog en meer van dat soort dingen. De Amerikaanse horrorfilms lijken vanaf het begin tot aan nu altijd een soort reflectie te hebben van de samenleving of de politieke situatie van de periode waarin het is gemaakt.

Persoonlijk vond ik vooral de gedeeltes van de voor mij nog steeds redelijk onbekende veertiger en vijftiger jaren interessant, puur omdat ik mezelf hier tot nu toe het minst in verdiept heb op het gebied van horrorfilms. Het tempo zit er stevig in zonder dat het te storend word. Ze hebben namelijk meer dan 80 jaar aan horrorfilmgeschiedenis in anderhalf uur gepropt.

Er word bij de negentiger jaren films helaas een beetje teveel (onnodige) aandacht aan de film Seven gegeven. Natuurlijk had de film kenmerken van de horrorfilms overgenomen, maar dat maakt het nog niet gelijk een echte horrorfilm.

Ondanks dit minpuntje is het gewoon een vermakelijke en interessante docu om naar te kijken. Leuk voor de horrorliefhebbers.

Nightmares In Red, White, and Blue - YouTube

moet ik snel zien.

Geweldige docu die elke rechtgeaarde horrorliefhebber moet zien. Fijne overview van het genre met een heldere duiding hoe de invloeden van buitenaf het genre steeds weer beïnvloede. Veel leuke fragmenten. Friday the 13th montage is fantastisch. Filmisch stelt het verder overigens niet zoveel voor. Hoop talking heads (O.a. Carpenter, Romero, Dante, Corman, Lynn Bowden) en heel veel hip gesneden beelden uit vrijwel alle horrorklassiekers.

Toch een kleine 4, omdat dit natuurlijk volledig mijn theekopje is.

Prima tour door de Amerikaanse (en een beetje Europese) horror geschiedenis. Kende al een hoop informatie en wist al een hoop over invloeden van de tijdsgeest en invloeden van buiten af, oa. door andere docu. Blij dat de veronderstelling dat horrorfilmmakers en liefhebbers zelf ook psychopaten zouden zijn eindelijk wordt ontkracht. Over het algemeen behoorlijk interessant en leuk gemonteerd. kleine 3,5*

Zeer goede, interesante en leerzame documentaire. De meesters van het genre aan het woord. Als horrorliefhebber moet je deze gewoon gezien hebben.

Oppervlakkige documentaire die het vooral goed doet als compilatie van de fijnste Amerikaanse horrorfilms van het begin van film tot nu. De meeste films zullen enigszins ervaren horror-kijkers wel bekend voorkomen. Altijd weer leuk om de bekende namen in de horror hun mening te horen geven, maar echt diep gaat de film nergens echt op in.

Het zijn ook wel weer iedere keer dezelfde meesters die aan het woord zijn. Dat is natuurlijk vrij interessant maar daarom wordt deze docu toch ook weer niet echt verrassend. En aangezien die bekende koppen allemaal gemiddeld 30 seconden spreektijd krijgen per onderwerp kun je toch ook weer niet van 'diepgaande interviews' spreken - wat bij de omschrijving hierboven wel gebeurd.

Leuk globaal overzicht dus, met enkele interessante inzichten en wetenswaardigheden maar echt hemelbestormend, vernieuwend of diepgravend... niet echt.

Edit - En de aandacht voor Se7en vind ik niet geheel onterecht aangezien het hier gaat om een mainstream Hollywoodfilm die behoorlijk wat (duistere) grenzen overgaat.

Weinig nieuws onder de zon. Bekende namen, bekende films. Wat dat betreft natuurlijk precies in de lijn der verwachting. Er zijn gelukkig genoeg docu's die zich specialiseren in een stroming en/of subgenre dus dat is an sich geen gemis bij deze. Het biedt een leuke, globale kijk in het horrorgenre en de grootste/meest duidelijke veranderingen. Aantal leuke sprekers (maar inderdaad weinig verrassend, al vind ik namen zoals Yuzna altijd wel interessant - met name over Re-Animator) en een stel geliefde classics. Daarmee vond ik de segmenten vanaf de jaren 60 een stuk interessanter dan alles daarvoor, waar ik weinig affiniteit mee heb.

Door deze documentaire krijg je weer zin om in de duistere hoeken van je verzameling te snuisteren.

De documentaire beperkt zich vooral tot de Amerikaanse horrorfilms. Het is wel interessant om daar een beeld van te krijgen, maar uiteindelijk zijn veel films uit het genre ook elders gemaakt. De sterkte van de documentaire is dat er chronologisch een beeld wordt geschept door fragmenten van horrorfilms te tonen. Je merkt dan ook de verandering in stijl die het kreeg door de jaren. Al had ik wel de indruk dat ik meer kwam te weten van de beelden en de verteller dan van de regisseurs die aan het woord kwamen. Een documentaire dus voor de filmliefhebber, maar geen ultieme documentaire. In afwachting daarvan, kan u hier terecht.

Leuk.

Al was het begin duidelijk interessanter dan het einde. Toevallig ook de periode waar ik minder van wist. Maar ook, zoals Carpenter al zegt, omdat mensen als kind toch sneller verwonderd zijn over films die ze zien. En de docu probeert dan wel wat te variëren met de leeftijd van de talking heads, het zijn toch vooral oude mannen aan het woord.

De gesprekken over de oudere films zijn dan ook gepassioneerder. Eens bij de jaren '70-'80 moeten ze over hun eigen werk beginnen praten (al wordt dat volgens mij wel deels vermeden door een regisseur nooit echt rechtstreeks over z'n eigen film te laten praten), eens we bij de '90 zijn aangekomen is het toch vooral wat factueel door de bekende namen heenlopen. Daar was een verversing van de commentatoren duidelijk beter geweest.

Verder soms iets te gezocht, zeker om alles aan het Amerikaanse tijdsgeest te blijven koppelen. Niet eens zozeer de regisseurs zelf, wel de paar filmgeschiedkundigen die erbij zaten. Vind ik vaak toch niet de meest interessante personen. Ook dat korte stukje over internationale horror op het eind had er niet in gehoeven (daar gaat de docu niet over en veel meer dan een slordige montage is het niet), het goedpraten van de Hollywood luiheid op het eind is ook een klein smetje.

Verder wel het type docu wat ik wél interessant vind. Gewoon over een onderwerp, vlotjes en redelijk neutraal uitgewerkt. Enige wat ik écht niet begrijp is dat Texas Chainsaw Massacre geen eigen stukje krijgt? Wordt toch algemeen gezien als mijlpaal en voor zover ik weet komen alle andere grote mijlpalen toch wel aan bod. Of heb ik die ergens gemist?

Uiteindelijk toch net iets teveel hoekjes en kantjes af om écht goed te zijn, maar voor de liefhebber van horrorfilm (of mensen die interesse tonen in het genre maar er nog niet zo vertrouwd mee zijn) een goed startpunt. Echt in-depth gaat het niet, maar een gezellige reis door 100 jaar horrorcinema is het wel.

2.5*

Leuke documentaire over Horror in Amerika.

Vooral leuk dat ze Carpenter hebben geïnterviewd. Hij was ook degene met de meeste zinnige inbreng. Het nadeel van de docu vond ik dat het af en toe te Amerikaans werd. Telkens maar suggereren dat politiek en dergelijke ontwikkeling invloed hebben op de filmindustrie, naast de wereld oorlogen, vietnam, de koude oorlog en de twin towers zal dat enorm hebben meegevallen. Soms werd het mij ook een beetje te onzinnig, de uitspraak "Alien is acually about sexuality" slaat werkelijk nergens op als je het mij vraagt.

Maar, de film geeft een mooi beeld van de vooruitgang van de horrorfilm. Al vergeten de documentaire makers na het einde wel een beetje dat ze het over de Amerikaanse horror hadden (ik zag namelijk duidelijk een heleboel Italiaanse en Britse horror voorbij komen).

Ook laat de film mooi zien waarom ik de oudere horror beter kan waarderen dan de horror van deze eeuw. Het on-natuurlijk snelle bewegen en de flikkeringen die je bij de re-make van Texas Chainsaw ziet vind ik niet om aan te zien en ik houd niet van horror die alleen maar shokeerd met gruwelijke beelden.

Horrorfans moeten deze doc zeker zien, erg interessant om Carpenter, Romero en Roger Corman te horen over hun genre.

De editing van de docu vond ik wel een beetje vervelend, zo commercieel.

Kun je vinden, maar het is écht waar Dan O'Bannon heeft dat nota bene zelf aangegeven.

Daarnaast moet je vooral niet onderschatten hoe politiek-gericht horrorfilms destijds (iets meer dan nu) waren. De oorlogen zijn het ''meest obvious'', evenals dat de maatschappij-kritiek van een Romero er altijd lekker dik bovenop ligt. Maar ook vele eco-horrors e.d waren het resultaat van specifieke rampen. Vaak als excuus voor een lekker slijmerijge creature feature, maar ook vaak genoeg om een oprechte boodschap te verkondigen.

Aardige film over de geschiedenis van de Amerikaanse horrorfilm, ook gespiegeld aan de samenleving en tijdsgeest. Een standaard documentaire met veel fragmenten afgewisseld met talking heads. De talking heads hebben weinig nieuws te melden en de fragmenten die voorbij komen zijn zeker wel leuk om te zien, maar de titels zijn wel voor de hand liggend. Een nipte 3.0 sterren voor de horrorfans.

Geen vernieuwende documentaire, maar gelukkig wel verzorgd en erg vlot gesneden. Met een paar geinige montages, snelle vertelstijl en met Lance Hendrikson een prima verteller. Welke films het langst aan bod kwamen leek te liggen aan welke sprekers de makers konden vinden. Men gaat in een sneltreinvaart langs een hoop films, waarbij soms de makers, maar meestal een filmcriticus één á twee anekdotes geeft. Meer tijd is er ook niet. Sommige van deze anekdotes lijken behoorlijk vergezocht, zo wordt Jason Voorhees gekoppeld aan de natuur en God, omdat het vaak regent in de films. Desondanks een prima kleine trip in de geschiedenis van de Amerikaanse horrorfilm (waar dat buitenlandse blokje voor nodig was mag Joost weten). Maar erg veel (nieuws) zul je er niet van leren.

3 sterren.

Op zich een prima docu met veel beelden en veel feiten. Maar het ziet er allemaal helaas maar matig uit. De titels, de greenscreens, de beeldkwaliteit, de geluidseffecten. Eigenlijk gewoon storend en amateuristisch. Leuk om te zien maar niet goed.