Apt Pupil (1998)

Vreemd, ik vond het een best wel goeie, aangrijpende film en ik stoorde me in het geheel niet aan de acteerprestaties (die vond ik zeker niet slecht). Brian Singer heeft natuurlijk beter gedaan, maar voor de rest is dit gewoon een goed gemaakte film die spannend genoeg is voor een 3,5.

Het verhaal van King is weer eens duivelsachtig goed (wat is die man toch de bron voor veel geweldige films), en hier is het ook goed uitgewerkt. Interessante stof.

3,5*.

Dat Singer deze geregisseerd heeft is trouwens een nieuwtje voor mij. Opvallende keuze dan na The Usual Suspects.

De regisseur van The Usual Suspects nog wel ... zou het er niet aan gezien hebben.

Al verklaart het wel waarom een film met een scharen aan B-acteurs (Ros! Casey! Harry & The Hendersons! - wat zag ik een hoop jeugdsentiment voorbijkomen) er nog filmisch redelijk aantrekkelijk uitzag.

Verhaal op zich is best boeiend maar wordt weinig genuanceerd, en vooral totaal ongeloofwaardig, gebracht. Volgens mij wil Singer teveel van het boek in de film proppen. Het voelt ook teveel aan als 4 hoofdstukken (jongen bedreigt oude man, oude man neemt wraak, oude man heeft hulp nodig, einde).

Vond het verder een weinig aparte film. Visueel degelijk, soundtrack was kut, acteerwerk beneden niveau en het verhaal te opgedrongen. Idee was dan wel weer erg leuk.

2*

In tegenstelling tot Onderhond vind ik dat de regisseur te weinig van het originele verhaal van King gebruikt heeft. De film laat te weinig zien van de emoties die Kurt Dussander/ Arthur Denker tegenover de jongen heeft. De dreigende sfeer mis ik in de film totaal terwijl er die in het boek duidelijk aanwezig was.

Als je deze film zonder ondertiteling kijkt is het vaak ook erg moeilijk het neppe Duitse accent van Dussander te verstaan en lijkt het niet meer als een flauw gerochel en gemompel. Nee geef mij maar het verhaal van de beste schrijver die Amerika ooit gekend heeft (naar mijn mening, voordat mensen zich aangevallen gaan voelen )..Daar vermaak ik me beter mee. 1,5*

Vermakelijke King-verfilming met uitstekende cast en een prima verhaaltje. Soms een beetje voorspelbaar maar enigszins origineel. Goed.

De eerste keer dat ik deze film zag vond ik hem zeer boeiend en ook spannend. Het einde is ook best goed. Verder wordt er goed in gespeeld door Brad Renfro, maar vooral door Ian McKellen die uitstekend de rol van nazi-oorlogsmisdadiger speelt. De bijrol van David Schwimmer als leraar was ook best goed (alhoewel ik geen Schwimmer fan ben).

Ooit op cult night met Jan Verheyen gezien, maar veel herinnerde ik me er niet van. Na de herziening blijkt dit een matige film te zijn. Het is niet meteen het meest geloofwaardige verhaal van King dat ik al gelezen/gezien heb. Het vergt al heel wat inlevingsvermogen om je te laten meeslepen door de verschillende plotwendingen. Mits die voorwaarde zitten er wel een aantal sterke sequenties in de film. De manier waarop de psychologische macht als een pingpongbal tussen de twee hoofdpersonages heen en weer gaat houdt de film lange tijd boeiend. Vanaf het stuk met de zwerver schuift de film echter flink uit. De wendingen worden steeds ongeloofwaardiger en de opgebouwde suspense ebt volledig weg. Naar het einde toe kent de film nog wel een opflakkering met het uiterst cynische slot.

Filmisch gezien is Apt Pupil weinig interessant. Op audiovisueel vlak valt er niets te beleven. De film moet het vooral van de personages en hun onderlinge interacties hebben. Net die aspecten zijn voornamelijk aan het vakmanschap van King te danken en niet zozeer aan de regie. Al moet je dat ook relativeren aangezien de ontwikkelingen dus niet bepaald geloofwaardig zijn, zoals eerder gezegd. Gelukkig zijn de vertolkingen wat dat betreft goed genoeg om de film staande te houden.

Conclusie: Niet de beste King-adaptatie, maar ook zeker niet de slechtste.

goede film met sterke acteerprestaties en een mooie twist die ervoor zorgt dat de film spannend blijft tot het einde. Een klein aanradertje...

3.5*

Redelijke film van Bryan Singer, die al een meesterwerk afleverde met The Usual Suspects. Deze film haalt helaas bij lange na niet dat niveau. De covor doet je denken dat het een horrorfilm is. Dat is Apt Pupil natuurlijk niet, al zitten er best wat spannende scenes in. Het is wel redelijk interresant om te zien hoe de jongen geobserdeerd is van de verhalen van McKellen, maar om eerlijk te zijn kon het me allemaal niet heel veel boeien. Het spel van de acteurs was best oké, al zette Brad Renfro een zeer matige rol neer. McKellen deed het daarintegen een stuk beter. Maar erg onder de indruk van de film was ik niet, zeker niet zelfs.

2,5*

Deze eens bekeken en het is wel een bijzonder, niet alledaags verhaal. Het eerste uur wist 'k niet direct naar waar het verhaal ging evolueren, maar het tweede uur werd de film erg boeiend.

Erg goeie acteerprestaties van beide hoofdrolspelers en er was ook nog een bijrol voor David Schwimmer (Ross uit Friends).

Zoals gezegd een beetje een bijzonder verhaal, maar vond hem eens het bekijken waard.

Gewoon een supersterke thriller in mijn ogen....met een flinke vleug drama.

Goed acteerwerk en flink wat spanning in deze film....dus zeker het kijken waard.

Visueel is deze film ook prima in orde.

De verwachtingen van deze 'Apt Pupil' zullen ongetwijfeld zeer hoog hebben gelegen in 1998, aangezien regisseur Bryan Singer voor deze prent natuurlijk kwam met 'The Usual Suspects'. Deze week maar eens even gaan zitten voor deze 'Apt Pupil'. Prima film, maar toch nergens echt bijzonder, op 1 scene na die ik niet snel zal vergeten dan; het moment dat McKellen in z'n pakkie + hoed gaat marsen voor Renfro. Vond 't echt totaal onnozel. In een 'Boys From Brazil' werkte zoiets prima, maar hier niet. Verder speelt McKellen wel een schitterende rol trouwens. Heb me goed vermaakt. Maar geen film die me lang zal bijblijven.

Het eerste deel van deze film was abnormaal slecht. Zelden heb ik me zo verveeld tijdens een film. Net voordat ik de film wilde afzetten, gebeurde er iets "spannends", iets wat ik nog niet had bespeurd tijdens de eerste pak 'm beet 40 minuten. Daarna werd het steeds beter tot een uiteindelijk prima climax. Redelijk tevreden met mezelf dat ik 'm niet heb afgezet. Als je het eerste deel kan uitzitten heb je een aardig thrillertje te pakken.

Deze film heb ik in de loop der jaren drie keer gezien, en elke keer heb ik dezelfde ervaring : indrukwekkend maar me tegelijkertijd achterlatend met een licht gevoel van teleurstelling, alsof ik eigenlijk had gehoopt dat hij nóg beter (en ècht beklemmend) zou zijn. Aan Ian McKellen ligt het niet, en Brad Renfro doet het ook prima (zeker met zijn laatste scène nog in het vat) – misschien komt het wel doordat het serieuze psychologische deel helaas ook het minst spannend is en de film pas echt op stoom komt wanneer Ian McKellen de bordjes verhangt en de film meer een traditionele thriller met kat-en-muis-elementen wordt, inclusief boe-momenten en bloederige pogingen tot moord met een spade, op zich gewoon minder interessante ontwikkelingen. Kortom, het in potentie boeiendste deel van de film wil mij maar niet echt bij de strot grijpen. Een goede maar geen grootse film.

Een student ontdekt dat een oude man die bij hem in de buurt woont een Nazioorlogsmisdadiger is. Hij confronteert de oude man hiermee en dreigt om hem aan te geven als hij hem niet wil vertellen over zijn verleden in de oorlog. Het oprakelen van de herinneringen aan de Holocaust maakt echter iets wakker in de oude man en het heeft ook een vreemde invloed op de jonge student.

Ian McKellen, een Brit van in de 50, speelt ogenschijnlijk moeiteloos een Duitser van in de 70. In het begin heb je haast een soort medelijden met zijn personage als hij door de student wordt gechanteerd. Niet veel later ontpopt hij zich echter tot een soort personificatie van het kwaad, wat ook de manier was waarop McKellen het personage zag. Met name de scène waar hij een kat probeert te vergassen was vrij schokkend.

Hoewel Stephen King natuurlijk naam heeft gemaakt met zijn sterke bovennatuurlijke verhalen, vind ik vaak juist zijn niet-bovennatuurlijke verhalen ook bijzonder beklemmend en sterk. Neem Misery, Stand by Me of The Shawshank Redemption bijvoorbeeld. De film heeft een erg intrigerende opzet en de manier waarop de twee personages elkaar onder druk zetten en chanteren is ook interessant. Toch mistte de film ergens iets. We horen slechts flarden van wat de oude Nazi zegt, de echte vraag die bij de student speelde wordt niet beantwoord en we krijgen geen indrukwekkende flashbacks te zien. Hoe groot is de kans ook dat een Holocaust-overlevende en een Nazi naast elkaar in een Amerikaans ziekenhuis liggen? Ondanks die onwaarschijnlijkheid werkte het wel goed als ontknoping.

Een fijne film van Bryan Singer, maar had ook makkelijk beter gekund.

Nobele poging van Bryan Singer om Victor Salva te onttronen als Hollywood's pedo auteur. Lekkere jaren '90 wansmaak, een soort 'Joel Schumacher meets Larry Clark' en MTV-versie van The Night Porter over een sado-masochistische ménage à trois tussen eeuwige bad boy Renfro (vers van Huckelberry Finn en Sleepers faam), een oud-nazi en een creepy schoolbegeleider gespeeld door David Schwimmer met een snor. Je moet het zien om het te geloven, wat een opmerkelijk curiosum. Tjokvol dubieuze scènes en concentratiekamp kitsch. Klungelachtig gefilmd, zelfs de scène waar een schattige, struise rosse kater in de oven beland, werkt eerder op de lachspieren, terwijl ik normaal gezien echt een doetje ben op vlak van dierenleed, zelfs bij Pet Sematary II hield ik het niet droog. De film draagt verder bij aan de esthetisering en occultisering van het nazisme, alsof het een soort paranormaal verschijnsel betreft - de ideologie van McKellen's personage neemt de vorm van een paroxysme aan. Evil never dies!!! Die gekke Amerikanen ook. Toch is het de vreemde seksuele spanning die overheerst – en dit is de hand van Singer, die het nazisme als een 'grooming' ritueel voorstelt, geobsedeerd lijkt door strakke leren uniformpjes en Renfro permanent met de camera begluurt, terwijl z'n meissie welgeteld 40 seconden schermtijd krijgt. Of om het met de gevleugelde woorden van McKellen te zeggen: "My dear boy, can't you see we are fucking each other?"

Best wel redelijke film van een meer dan prima verhaal van de hand van Stephen King.

Grootste probleem van de film is dat, ondanks het aardige verhaal, de redelijk acteerprestaties en een best wel hele mooie opgebouwde scene van de ouder man in het ziekenhuis die Dussander herkent om zich vervolgens huilend in de armen van een verpleegster te werpen, die scene doet me best wel wat, de film nergens echt spannend wordt of wint aan een duistere sfeer die er wellicht wel goed bijgepast had. Het gevoel dat bespeelt had kunnen worden met de duistere fascinatie van de jongen en het idee van de oudere man die een nietsontziende en sadistische misdadiger is wordt te weinig uitgespeelt. Qua sfeer had er nog veel meer gedaan kunnen worden ondanks het prima verhaal en de wurggreep waar de twee elkaar in hebben.

Leuk om weer eens te zien maar geen top film.

Singer.

Een regisseur die wel bekend is geworden, maar het naar mijn mening gewoon niet echt in zich heeft om een echt goede film af te leveren. In het superheldengenre vond ik hem ook al niks, en in Hollywood heeft hij ook niet zo veel te zoeken. De enkele uitschieter was The Usual Suspects.

En na het zien van Apt Pupil blijft het ook bij die film naar mijn mening. Apt Pupil is anders dan een hoop andere Singer-films, maar niet beter. Het ging wel een tijdje de goede kant op, maar op een gegeven moment laat de film een aantal steken vallen. Overgenomen van het boek of niet, enkele scenes hadden gewoon niet in het eindresultaat gemogen of hadden beter uitgewerkt moeten worden.

Eén van de grootste problemen waar Apt Pupil mee zit is McKellen. Doorgaans een goed acteur, maar in deze rol was hij echt een miscast. Het accent alleen al bewijst dat McKellen gewoon de verkeerde keuze was. Had dan liever een daadwerkelijk Duitse acteur genomen, al had dat dan weer met eer te maken kunnen hebben.

Renfro doet het voor de rest redelijk. Op zijn meer emotionele momenten komt hij best uit de verf, maar als hij dreigend wil acteren valt het weer door de mand. Je kan het enthousiasme van Renfro niet ontnemen, maar qua acteren wil het niet altijd even lekker lopen. Wel jammer, want aan McKellen had hij weinig concurrentie.

Verhaaltje is voor de rest wel leuk bedacht, maar ik was wel even verbaast toen ik las dat dit een verhaal van King was. Ik heb het boek niet gelezen, maar zoals de film het weergeeft lijkt het me wel heel simpel voor zijn doen. Buiten dat het verhaal "wel leuk bedacht is" wil het niet altijd boeien. De sfeervollere momenten voelen cheesy aan en de chemie tussen McKellen en Renfro wil nooit van de grond komen.

De film moet het vooral hebben van de streken van Renfro, een paar leuke twistjes en een redelijk tempo. De film wordt regelmatig geremd door ridicule scenes (een marcherende McKellen) en een te lange speelduur, maar het eindresultaat is niet heel dramatisch. Singer heeft ze slechter gemaakt, maar toch behoort dit wat mij betreft tot 1 van de mindere Singer-films. Zijn films zijn nooit echt goed, maar ook nooit echt dramatisch. Ik denk eigenlijk dat creativiteit een beetje het missende ingrediënt is binnen zijn carrière.

Is en blijft een prachtige film, een beetje miskent, maar een echte aanrader !!

Echt interessante films zetten je aan het denken. Star wars of lord if the rings doen dat bij mij niet. Daarom vond ik deze film geweldig. Zou ik ook zo hebben gehandeld? Zou ik zijn doorgedraaid? Zou ik gek zijn geworden? Zou ik het ergst van allemaal zijn geweest? Die vragen stel ik me niet bij 5 sterren blockbusters. Das leben der anderen, the killing fields, starship troopers, natural born killers.....films met een boodschap...

..zo ontzettend zonde dat ze commercieel niet interessant zijn omdat glad vermaak beter verkoopt.