Young Adult (2011)

Nietszeggende film waarvan ik echt niet begrijp dat Mevrouw Theron zich hiervoor heeft geleend. Paar fijne turn-offs ook voor mannelijke Theron fans, ewww. Een 13-in-een-dozijn film, zonde.

Best aardig, mooi spel van Theron en af en toe best grappig.

Ben altijd een fan geweest van Charlize Theron, en dat ben ik nog steeds, maar deze film is toch wel de minst goede waarin ik haar heb zien acteren.

Flutverhaal, saai, meer kan ik er niet over zeggen.

Het is dankzij de aanwezigheid, de looks zeg maar, van Theron, dat ik de film heb uitgekeken.

Maar het is er eentje om snel te vergeten.

Dit is zo'n film waarvan je had kunnen zeggen dat ie helemaal gedragen wordt door de geweldige centrale rol van Charlize Theron – als het niet zo'n sterk verhaal was met zoveel kleine grapjes ("Hi mom") en zoveel kleurrijke personages (zoals de baliemedewerkster van Therons hotel, maar ook haar neef de positivo). En anders zou het wel zo'n film zijn die door de prachtige bijrol van Patton Oswalt als Matt Freehauf naar een hoger niveau wordt getild. Qua film misschien niets nieuws, niets verrassends en niets wat we niet al eerder hebben gezien (hoewel het open en bepaald niet happy end wel verfrissend is), maar allemaal schrijnend, allemaal ontroerend, allemaal grappig, en soms dat allemaal tegelijkertijd (zoals Therons monoloog op het grasveld met de wijn –of is het grenadine?– over haar zijden blouse – alleen daarvoor al zou ze wat mij betreft een derde Oscarnominatie hebben verdiend). Die Jason Reitman is toch wel een hele meneer.

Het valt niet mee om met/over een onsympathieke hoofdpersoon een film te maken die niet ook onsympathiek is. Missie: hier niet geslaagd. Maar Patton Oswalt als Matt maakt wel enige indruk. De goede scènes zijn die met hem.

Was benieuwd naar Charlize's real age = 38. 37 in de film....moest ze iets ouder zijn om haar (filmische) verleden realistisch te kunnen noemen? 'Funny'.

Moest dit 4 keer lezen en zelfs nu weet ik niet zeker of ik je goed heb begrepen

Misschien moet ik kortere zinnen maken:

Algemeen gesteld: Het valt niet mee om een sympathieke film te maken met/over een onsympathieke hoofdpersoon.

Dat dat niet meevalt blijkt maar weer met deze film. Want, ook deze film slaagt daar niet in: de film is vervelend om naar te kijken, vanwege de verschrikkelijk onsymapthieke hoofdpersoon. Of dat Theron dat met verve doet laat ik in het midden, ook als ze perfect onsympathiek acteert blijft dit dus een vervelende film.

En Patton Oswalt als Matt is dus wel goed, maar dat had je geloof ik wel begrepen

Sympathiek of onsympathiek is niet zozeer waar het om gaat lijkt me. Het is nostalgie, terug naar de middelbare school willen en bemerken dat iedereen is veranderd, behalve jij dan misschien. Mooie grappige film die wellicht minder luchtig is dan op het eerste oog lijkt. Toch ook wel een midlife crisis film.

Er zijn juist heel veel comedies waarin er wordt gefocust op een onsympathiek persoon. De ene keer met meer succes dan de andere natuurlijk want het merendeel van de comedies vind ik het echt te pruimen.

Dit vond ik juist de uitzondering. Ten eerste omdat het niet een "lollige" comedie is maar een meer subtiele. Maar ook omdat de hoofdpersoon wel degelijk een gelaagdheid bevat (met haar frustraties), en niet door en door slecht is. Het gaat hier inderdaad om een midlife crisis zoals Redlop hierboven al schrijft.

Ik vond het juist een prettige, grappige en juist sympathieke film.

Het ging er mij om dat bij een onsympthieke hoofdpersoon er iets tegenover moet zijn als het personage zelf iemand is die weinig medelijden (of zo) opwekt. Blijkbaar vond Redlop het wel overkomen, ik vond Theron gewoon vervelend.

Vorige week was het 'grappige' relatiedrama The Break-Up met Aniston.Vaughn ook al zoiets. Gewoon heel vervelende mensen en dat werd helemaal een marteling.

Verrassend sterk komisch drama. Problematische homecoming queen met onverwerkt trauma denkt haar levensverhaal in goedkope romantische-jeugdboeken-stijl te kunnen herschrijven, maar moet uiteindelijk haar sentimental journey afbreken, sadder, maar nadrukkelijk not wiser.

En met dat laatste tilt deze film zichzelf nog verder boven de middelmaat uit, dan het al deed met een aantal geestige scènes, goed spel over de hele linie, en bovenal een uitstekende Charlize Theron, die haar personage mooi laat balanceren op het randje van het karikaturale en het deerniswekkende.

Je kan Mavis Gary onsympathiek noemen, maar ik vind haar ook heel komisch, hoe ze vol zelfvertrouwen in haar waan blijft geloven, ondanks alle waarschuwingssignalen dat de middelbare schooltijd toch echt afgelopen is.

Theron laat de kijker (deze althans) hoe dan ook toch voortdurend hopen dat Mavis – zeker met de ‘hulp’ van Matt – op een gegeven moment de schellen van de ogen zullen vallen, maar nee. De toch al gekromde tenen van genoemde kijker boorden zich definitief door de zolen van zijn pantoffels heen tijdens de showdown op de babyshower.

Die scènes zijn zelfs voor Amerikaanse begrippen fors over the top, jeukend van plaatsvervangende schaamte. En het leuke is dat het nu eens niet uitdraait op een obligate catharsis gevolgd door een happy end, maar dat Mavis kans ziet om toch gewoon door te blijven malen in haar meisjesboeken-proza, dankzij de hulp van haar ene overgebleven bewonderaarster.

Een creatieve triomf van de schrijfster, zou ik zeggen. En van de scenarist. Maar je zou het ook een superieure sneer kunnen noemen naar alle zeikerige coming-of-age jeugdfilms waarmee Hollywood de markt overspoelt.

Zeer goede film. Ik snap die lage scores niet! Charlize speelt geweldig. En de film is juist erg sterk gemaakt. De meid is depressief en denkt geluk te gaan vinden door terug te gaan naar haar oude omgeving, vrienden, etc. Er zit ook zo'n leuke climax in, waar Charlize helemaal 'los' gaat. Zeker de moeite waard.

Leuke film! Soms wat langdradig maar Theron deed het erg goed.

Enig minpuntje vond ik het einde.... had wel iets leuker gemogen

3*

Wat kan die Charlize Theron toch acteren.

Ik moest er wel om lachen, Theron die met een geteisterde blik in deze film speelt. Ze heeft een rare humor en is volgens mij ook wat contactgestoord maar het keek wel lekker weg en Theron kan zeker een film dragen. Ook de bijrollen waren prima.

Een beetje flauw. Het verhaal is op zich vrij dun; schoolbabe in midlifecrisis gaat terug op zoek naar haar schoolvriendje en komt diens vrouw en de nerd uit die tijd tegen. Het begint vrij fris maar wordt snel een standaard romantische komedie. Het (droog)komische en het dramatische is niet echt in elkaar verweven, wat ik minder geslaagd vind, en slaat in vrij korte tijd om van komedie naar drama, met het opgeplakte miskraamverhaal als dramatisch hoogtepunt.

De film wordt vooral gedragen door de twee hoofdrolspelers, zonder hen zou volgens mij van deze film niet veel overblijven. Lang niet zo goed als de twee andere titels die de poster aanhaalt (Up in the Air en Juno). 2,5 dunne sterretjes.

Uitstekende film waarin en vrouw terugkeert naar haar geboorteplaats om haar ex opnieuw voor haar te winnen. Een boeiend hoofdpersonage wat vooral goed werkt vanwege een juiste casting. Charlize Theron weet de rol dan ook perfect neer te zetten. Het verhaal heeft veel weg van een romcom, maar dat is deze film zeker niet. Genoeg goeie momenten die vaak grappig en pathetisch tegelijk zijn.

Charlize Theron is een prachtvrouw!

Maar de film zelf vond ik niet echt wauw.. helaas!

Reitman is toch een regisseur die downhill gaat met elke film (laatste twee nog niet gezien). Van het quirky humoristische blijft nauwelijks iets over in deze prent. Charlize Theron doet haar ding, maar het is onmogelijk om maar een halve seconde in te leven in de leefwereld van iemand die twintig jaar is blijven steken in high school (waardoor dit eigenlijk een high school drama is met volwassenen in de hoofdrol).

De enkele leuke momenten in de film zijn die waarin het personage van Theron wordt duidelijk gemaakt - eerste ontmoeting met die gehandicapte, eerste date in het begin van de film. Maar dat oppervlakkige, egoiïstische karaktertje is uiteraard al snel afgezaagd en zorgt nadien niet meer voor humor.

De rol van die gehandicapte is ook wel tenenkrullend en vreselijk voorspelbaar dat hij uiteindelijk toch eens zijn fluit mag gebruiken

Tweede samenwerking tussen schrijfster Diablo Cody en regisseur Jason Reitman (na het weergaloze Juno) is een erg fijne film geworden. Niet meer dan dan, maar zeker en vast ook niet minder. En dat vind ik al een hele prestatie voor dit soort film. Het is zeker geen film waarover je vol lof gaat praten binnen een aantal jaren, maar dat is ook niet altijd nodig. Gewoon een leuke film van tijd tot tijd moet zeker en vast kunnen. En bovendien is Charlize Theron perfect gecast voor deze rol. Volledige recensie kan je hier lezen: Recensie: Young Adult – Popcorn Tales - popcorntales.com

Simpele maar goede film. Geen komedie met de standaard grapjes, daar vond ik het te diep voor. Een ongelukkige vrouw, die haar "geluk" probeert terug te vinden. Ik vond Therzon trouwens zeer sterk in haar ietwat depressieve / onverschillige rol.

In deze film vind ik Charlize goed "lelijk" en vervelend acteren. De verhaallijn is wel okay en bevat toch wel een verrassend element. Het is zeker geen feel-good film en in "dat genre" zijn er betere gemaakt. Desondanks heb ik me prima vermaakt en ook af en toe gelachen om de cynische humor.

“Sometimes in order to heal a few people have to get hurt.”

Leuke maar ook tenenkrommende film waar je soms met plaatsvervangende schaamte naar zit te kijken. Dat is helemaal niet erg want het levert wel een film op die schuurt en venijn heeft. Charlize Theron laat zien wat ze allemaal in huis heeft en schittert als een vrouw die niet volwassen wil worden, en denkt dat ze haar schoolliefde kan terugwinnen.

Dat deze Mavis wat problemen heeft (waanideeën, jeugdtrauma, zelfdestructie, alcohol etc.) is al snel duidelijk maar regisseur Reitman maakt er geen melodrama van. De film heeft ook voldoende humor en vooral het samenspel tussen Theron en Oswalt is genieten. De film mist wel iets extra's en vooral in het middengedeelte wordt het wat saai. Mavis’s acties om haar getrouwde jeugdliefde terug te winnen zijn aardig maar echt beklijven wil het niet. Het einde heeft een heerlijk donkere ondertoon en dat zie ik graag in dit soort films. En Theron mag weer een mooie rol aan haar cv toevoegen.

Charlize theron.. Waarom heb je je uitgeleend voor dit..

Levensles 'wie laatst lacht ....' : de promqueen van toen staat nu nergens meer, gescheiden, alcoholprobleem, door iedereen verstoten, een boekenverkoop aan de grond en op de koop toe verlaagt ze zich schaamtelijk om haar gelukkig getrouwd ex-lief terug te winnen. Scenes vol plaatsvervangende gène is het gevolg. Vechtend tegen de stereotiepe American Dream met bloedmooie Charlize Theron in de rol van haar leven, meesterlijk kwetsbaarheid en grofheid in één acterend. Opmerkelijke interactie met Patton Oswalt trouwens, samen de Will & Grace. 3*

Psychotic prom queen bitch! Charlize Theron is op dreef als de ongenaakbaar mooie vrouw van bijna middelbare leeftijd die voelt dat ze ergens in haar leven de boot gemist heeft en dat een nostalgische trip down memory lane haar enige redding is. De geërgerde frons op haar voorhoofd als de plannetjes niet werken om Buddy Slade terug te halen van zijn frustrerende volwassenheid naar de tijd dat voortplanting en verantwoordelijkheid nog niet bij de kalverliefde hoorden. Haar een-tweetjes met Matt Freehauf als het lekkere ding van weleer en de gepeste nerd meer mer elkaar gemeen hebben dan ze aanvankelijk van elkaar dachten. Oh ja, en zelfs die afzichtelijk lelijke UGG's zijn cool als Charlize Theron ze draagt! Ergens heeft een regisseur als Jason Reitman de vervelende neiging om zijn satirisch getinte films nooit echt voorbij een bepaald punt te laten gaan; het blijft een tikkeltje te vrijblijvend en vrolijk om echt te steken of onder de huid te gaan zitten. Young Adult (2011) lijkt niet ergens heen te gaan en het eindigt uiteindelijk met een anticlimactische sisser.

Dweilen met de kraan open.

En uit die kraan komt een onafgebroken stroom zelfmedelijden. Genreaanduiding mag dan komedie/drama zijn, maar met personages als deze is het maar lastig om het comedy gehalte enig gewicht te geven. Vond de film regelmatig erg sterk sleuren en het drama gehalte te overheersend.

Theron's personage is ook redelijk ééndimensionaal (en aangezien hier precies wat twijfel over bestaat, de titel verwijst niet rechtstreeks naar haar maar naar haar beroep - een 37-jarige is niet bepaald een young adult meer). Een hoop gejank, gemok, zielige blikken en wat egoïstisch geblabber. En als tegenspeler ... een exacte kopie. Nog meer droevige gezichten.

Af en toe wel een geslaagd grapje, maar vaak wel nogal makkelijk. Zelden scherp of spannend, het low-hanging fruit grapje zou zo op de film zelf kunnen slaan. En zo hobbelt het allemaal wat lusteloos verder. Acteurs doen het op zich nog wel goed, maar hun personages zijn onuitstaanbaar en de humor is de mak.

Gaat niet de goeie kant op met Reitman.

2.0*

Sympathiek is Mavis inderdaad niet, maar wel tragisch. Daarom kon ik zonder veel moeite met haar meeleven. De problematiek is invoelbaar, van iemand die door haar uiterlijk alles altijd goed voor elkaar leek te hebben maar zich uiteindelijk volkomen onvervuld voelt (dat dit aan het ontbreken van een relatie wordt opgehangen is nogal clichématig, helaas). De scene dat ze het liedje hoort dat ze aan Buddy koppelt, uitgevoerd door zijn huidige partner, dat komt toch wel even aan. En heeft ze dan soms geen klein beetje recht van spreken? Had het niet allemaal anders kunnen verlopen? Verder paar aardige dingen in het script ("pee, Dulce, pee"), en sowieso is het allemaal goed kijkbaar, niet in de laatste plaats door Charlize Theron (hoewel het natuurlijk niet de rol van haar leven is, dan komt eerder Monster in aanmerking).

Geen Tully, maar aantal scènes waren toch raak.