Extremely Loud & Incredibly Close (2011)

Dit is nou een mooie film. Had bij de oscars wel wat mogen winnen. wat een gweldige rol van de jongen die Oskar speelt. Super!

Absoluut een prachtige film, echter wel met een "maar". Waar het boek hier en daar nog een hele uitgekiende dosis humor bezit, mis ik dat in de film grotendeels. Juist die combinatie van gitzwarte dramatiek en zeer doordachte humor maakte voor mij het boek zo speciaal.

Tom Hanks heb ik beter zien acteren dan in deze film en vond ik persoonlijk geen goede keuze voor deze film. Naarmate de film vordert, lijken de prestaties van de jonge Thomas Horn gelukkig te groeien. In begin valt de film hem simpelweg te zwaar en ja, het is ook een onmogelijke klus voor zo'n jonge acteur. Al met al een geslaagde verfilming van een bijzonder boek!

On Topic: Waanzinnig mooie film, komt wat langzaam op gang maar houdt je toch 2 uur geboeid bezig, mooie rol voor zo'n jong ventje. En ook Tom Hanks speelt uiteraard weer op zijn eigen manier een goede rol.

Off Topic: M1701, het is waarschijnlijk niet zo bedoeld maar Asperger is geen ziekte maar een autistische stoornis die niet te genezen valt (een ziekte meestal wel) maar waar men mee moet leren leven.

je snapt toch wat ik bedoel?!?! daar gaat het om....

ik reageerde juist op iemand, die die jongen raar vond acteren.... dus heb t even uitgelegd

sorry dat ik een verkeerd woord gebruikte

Prachtige karakters in deze beeldschone film.

Met name de rollen van tom hanks, sandra bullock en nog velen kwamen verrassend goed over.

kheb wel het idee dat de film erg independent is, maar hier weet ik voor de rest niks van.

Maar ja, independent maakt in ieder geval niet zoveel uit, altijd velen malen beter dan een verschrikkelijke komedie zoals bucky larson.

Na ruim een uur afgezet. Wat is die jongen strontvervelend. En uit die zoektocht komen ook geen aanwijzingen, tot zover ik heb kunnen aanschouwen. Ik geef natuurlijk geen cijfer, omdat ik het niet heb afgezien.

Een week met deze reactie gewacht omdat ik deze film (over de grootste hedendaagse tragedie voor de inwoners van de USA) eerst wat wilde laten bezinken: ik had wat moeite met de zelfzucht van een kind (ondanks het syndroom van Asperger). Voorop staat dat het een drama is met fantastische ideeën en dat de regisseur er niet enkel in geslaagd is het verhaal licht te vertellen, maar ook om hoop voorop te laten staan, ondanks het zware en moeilijke thema (een traumatisch verlies). En dat hij duidelijk maakt dat het nooit meer zo zal zijn als het was. Hij vertelt het verhaal op een indringende manier, maar met een mijns inziens wat teveel aan sentiment en toegeeflijkheid. De cast is ijzersterk.

Wat kan dat ventje acteren zeg! Ongelooflijk. Steelt de show op alle vlakken. De film is meeslepend, ontroerend, alles. Mooie muziek, mooie setting van The Big Apple en een handjevol geweldige acteurs/actrices. Bullock schittert als altijd, Hanks doet wat hij doet in zijn minirol (altijd goed) en Von Sydow... tja, gewoon goed. Zeker een aanrader.

wauw! wat een ontzettend mooie film!

Heb deze herbekeken en toch nog een halve ster erbij, blijft een erg goede film die lekker wegkijkt.

Heb em ook gezien, en vind dit ook 1 van de betere films ooit, met een oscarnominatie voor beste film.
Ook al kreeg ie em niet, `t was een klein meesterwerkje in mijn ogen.
Voor mij 4.5 sterren.
Sydow was zeer goed, hoe de man met zijn gezichtsuitdrukking, en zijn handpalmen ja en nee moest zeggen...uitmuntend.
Maar, die kleine Thomas Horn, wat speelt die fantastisch.
Een klein meesterwerkje, waar ik me geen moment verveeld heb.
Klassefilm.

mooie aangrijpende film.... het kleine mannetje zat echt ijzersterk in zijn rol !

Echt super acteerwerk ....

Zeker een aanrader om te kijken mensen !

Erg vervelende hoofdrol waarbij ik vind dat "ja, maar... Asperger!" geen uitleg is. Er zijn genoeg voorbeelden van sympathieke autisten waarbij hun vreemde tics gewoon duidelijk een last zijn die ze moeten dragen. Hier vind ik het gewoon om een egocentrisch ventje gaan, die dan toevallig die dan ook nog eens een of andere vorm van autisme heeft.

Ik weet alleen nog niet helemaal of het nu aan de vertolking ligt of aan het script. In 't begin was Horn sowieso matiger, af en toe zag je hem gewoon acteren, wat natuurlijk dodelijk is voor een rol, al verbetert hij wel tijdens de film.

Voor een betweterig joch dat zogezegd erg slim is voor zijn leeftijd, vond ik het ook nogal vreemd dat hij het zelf blijkbaar een goed idee vond om in zijn eentje door het hedendaagse New York te wandelen. En dat hij denkt dat alle Blacks in het telefoonboek staan. En waarom die zeker in New York woont. En.... en .... en.....

Net als bij ''Everything is Illuminated' is dit een mooie filmische vertelling die het heerlijk fantasievolle universum van Jonathan Saffran Foer tot leven brengt. Ik heb zelf ook asperger en ben extra kritisch als het om de representatie van deze obtwikkelingsstoornis gaat. Daarom vind ik het ook grappig dat er vaak de kritiek langs komt dat Oskar zo irritant zou zijn. Wat mij betreft slaagt deze film er juist verrassend goed in om èn het irritante van het syndroom èn het aandoenlijke ervan in beeld te brengen.

Geweldig acteerwerk van vooral de jonge 'Oskar' !

Voorde rest niet echt geweldig, beetje langdradig.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar niet helemaal mijn ding, iets teveel 'drama'.

Geweldig goed gespeeld!

9-11 heeft een rol in de film, maar uiteindelijk is het vooral het verlies van zijn vader in combinatie met zijn Asperger. En met name de rol van Oskar wordt heel goed neergezet. Alle kenmerken worden goed verwerkt en geacteerd: houterige motoriek, slimheid, gebrekkige herkenning en explosieve erupties van emotie, vergrote angsten, onrust, dingen perse af willen maken, etc.

Verhaal zelf is goed, al hoewel wel een paar dingen niet 100% kloppen. Onderliggende boodschap is prima en ook niet te dik erop gelegd. Iets teveel flashbacks misschien en mindere rol van Bullock.

Al met al een uitstekende film die ik zeker nog eens ga kijken.

Wat weet je zelf precies van Asperger?

Ieder persoon, Asperger of niet, gewoon een eigen karakter. Een autist of Asperger hoeft niet perse sympathiek te zijn. Daarnaast hoeft een Asperger helemaal geen 'tic' te hebben.

Ik herken overduidelijk een Asperger in Oskar. De denkpatronen, het slimme (tot eigenwijze aan toe), niet kunnen stoppen als hun doel nog niet bereikt is, emoties niet goed kunnen benoemen en ook niet goed onder controle hebben. (de woede uitbarsting b.v.)

Dat hij in z'n uppie door NY reist doet hij doelbewust. Hij ziet de sleutel als opdracht die hij moet voltooien. Hij denkt dat zijn vader hiermee hem nieuwe dingen wil leren en zijn angsten gaat overwinnen. Voor 9-11 ging hij ook alleen van school naar huis, dus waarom ook niet. Je ziet hem heel bewust bij iedere streep inhouden en kijken of hij kan oversteken. "Gevaren" als de bus en metro mijd hij. Voordeel van een Asperger: verstand redeneert stukken sneller dan hij emoties en andere prikkels kan begrijpen / interpreteren. Vandaar dat hij soms ook 'domme' dingen kan doen.

In het begin vond ik er niet veel aan, maar na een tijdje begon ik het wel leuk te vinden.

Duurde aan de ene kant voor mij iets té lang, maar zeker een goede film.

I've tried so hard to tell myself that you're gone,

But though you're still with me I've been alone all along.. - Evanescene, my Immortal.. Mooi en toepasselijk, vond ik.

Want ja hoor, dit vond ik gewoon zo triest. Triest omdat Stephen Daldry echt op het gevoel speelt, en ik moest de tranen echt wegvegen, was ook heerlijk sentimenteel en emotioneel. Pracht spel van vooral Sandra, die het geheel, samen met filmzoon, naar een hoger doel trekt. Het is mooi in elkaar gezet. Al ken je de beelden, ze zijn tot uit den treure tenslotte voorbij getrokken, het sleept zover mee... Het is een prachtige prent. Mijn hemel, ik heb echt een record voor mezelf gevestigd qua tranen, of het moet zijn geweest bij Hachi, dat ik echt tranen met tuiten huilde? Maar nee, ik huilde hier toch wel net iets meer bij.

Pracht film. Meeslepend. Mooi spel, alles is goed gespeeld en ontroerend.

Wat een draak van een film. Bullock geheel niet in haar doen. En inderdaad een vervelend ventje met die achterlijke kleertjes en lakschoentjes. Verhaal slaat nergens op en leidt ook nergens toe. Begrijp best waar de filmmakers heen willen, maar slaat de plank finaal mis. Weer een hoop hete lucht in de media, maar achteraf een koude douche. Je wordt weer met veel opgeklopte prietpraat een val ingelokt. Gelukkig ook voor deze shit niet betaald. Spijtig voor de mensen die dat voor deze troep wel moeten doen.

Hanks speelt op zich wel aardig als vrolijke vaderfiguur die zo uit een sprookje lijkt te zijn gestapt. Hij verwaarloosd alleen zijn vrouwtje een beetje, jammer want die Bullock is geen weggooier. Dit even gezegd te hebben geef ik helaas maar twee sterren voor deze misser.

P.s.: Leuk om Goodman weer eens te zien in een grote productie. En wat een meesterlijke, uitmuntende rol is hem toebedeeld in deze kraker. Hahaha.....

Wat een verschrikkelijke film! Samen met War Horse kreeg het nogal wat kritiek vanwege de Best Picture nominatie en dat is mijn inziens volledig terecht. Geen Drive, Tinker Tailor Soldier Spy of Shame maar wel dit gedrocht. Leuk die hele Asperger discussie hierboven maar ik vond het kereltje zo vreselijk irritant dat het mijn hele beleving tot een dieptepunt bracht. Heel lang geleden dat ik echt op het punt heb gestaan om de zaal voortijdig te verlaten .

Wat een belachelijk gemiddelde op IMDB, 6.6 !

Begrijp ik niets van...

Wij vonden het een goede en mooie film. Ja het jongetje is irritant, maar wellicht is dat ook zo goed aan zijn acteerprestatie. Het is een kind met asperger en met een enorm trauma. een trauma dat daar een hele natie aan het verwerken is. Wij vonden dan ook dat ie het briljant speelt!

Dikke 3,5* voor deze mooie film! En ja dat manneke had absoluut een OsKar verdiend.

Een tragische verfilming van een goed boek.

Met Extremely Loud & Incredibly Close heeft de wereld er weer een jankfilm bij; het boek van Jonathan Safran Foer is omgebouwd tot een 'extremely' verdrietig drama. De continue tragiek doet het geweldige acteerwerk en met vlagen prima regie tekort.

Ik heb genoten van Tom Hanks, Sandrah Bullock en Max von Sydow, allemaal schitterend in deze film. Daarentegen had ik moeite met Thomas Horn als Oskar. Het eerste half uur kon ik hem niet uitstaan. Hierbij moet ik wel zeggen dat ik het al twee keer had gelezen voordat ik voor deze film ging zitten en ik dus redelijk ander karakter in gedachten had. Daarom kan ik heel goed begrijpen hoe sommige critici deze film volledig haten, want wat was Oskar soms irritant om naar te kijken, zeg. Dat ligt denk ik eerder aan het geschreven karakter dan het optreden van Horn, want het is een aardig verhaal dat hij als hoofdpersoon waar moet maken. Zeker voor een debuut is dit knap.

Naast de manier waarop Oskar werd vertolkt had ik twee nog veel grotere problemen met Extremely Loud & Incredibly Close. Één seconde beeld van Tom Hanks die op de camera af komt vallen... afgrijselijk. Dat haalde voor mij echt een hele ster van de film af. Daarnaast vond ik het einde tegenvallen, een echte cliché fade-out. Zo'n zonde, want met Extremely Loud & Incredibly Close had Daldry net zo goed de drama van het jaar binnen kunnen halen.

Lezers van het boek zullen denk ik redelijk tevreden zijn met deze verfilming: sommige dingen waren geweldig, anderen compleet weggelaten. Voor de niet-lezer onder ons is dit nog steeds een film van kwaliteit, alleen 'incredibly' dramatisch. Niet per se alleen een vrouwenfilm, maar wel degelijk eentje waar je een traan bij wegpinkt. Al om al is Extremely Loud & Incredibly Close nog lang zo slecht nog niet. Een paar flinke minpunten houden mij op 3,5*

Dat is nog hoog vergeleken met Metacritic en Rottentomatoes. Laagst gewaardeerde film uit de oscargeschiedenis (bij beste film dan) sinds het internet bestaat.

Gisteren in de bios gezien en op zich wel een mooie film, had er alleen toch wel iets meer van verwacht.

Het verhaal wordt op zich wel mooi in beeld gebracht en erg sterk acteerwerk van de jonge Horn.

Alleen jammer dat de film teveel om de 'hete brei' heen draait en zich voor het grote merendeel geen richting weet te geven op enkele indrukwekkende momenten na.

De lange speelduur van 129 minuten helpt ook niet echt mee, waardoor het af en toe langdradig kan overkomen.

3,0 Sterren.

IMDBscore is al een tijdje ongelofwaardig. Eerst Mission Impossible 7,7 wat overdreven is. Heb de Muppets niet gezien, maar lijkt me ook wat overdreven.

dat ventje had de zoon van Sheldon cooper van de Big bang kunnen zijn ! hahaahhaa

Extremely Loud and Incredibly Close is niet bepaald universeel geliefd (al valt het in de berichten op deze site enorm mee en ook de score is nog goed te doen) en vaak wordt dit gewijd aan de sentimentaliteit of saaiheid van de film. Saai vond ik hem niet, sentimenteel wel, maar het meest storende voor mij was de complete ongeloofwaardigheid van de film. Ik kon hier bijna niets van geloven. En de film verloor me al heel snel, vanaf het moment dat Oskar zegt dat hij moeite heeft om onbekende mensen aan te spreken (waarschijnlijk door Asperger). Want supervader (een vreselijk overdreven personage dat Tom Hanks met al zijn nederigheid niet kan redden) heeft een oplossing: Oskar een opdracht geven waarin hij met ieder persoon in het park moet praten. Inclusief zwervers! Als iemand die zelf ook moeite heeft met nieuwe mensen aan te spreken durf ik toch wel met zekerheid te zeggen dat die aanpak de meest debiele en ook nog eens totaal onverantwoordelijke manier is om Oskar wat socialer te maken. De enige reden waarom het voor oskar werkt is omdat de schrijver iedereen in de film sympathiek maakt. Meteen werd mij gesignaleerd dat ik niet zoiets als het echte leven hoef verwachten terug te zien, nota bene in een verhaal over verlies, rouwverwerking en een echt gebeurde terroristische aanslag. Dit is een sprookje, maar wel van het type dat doet alsof het waarheden bloot legt. Maar dat gebeurt niet. Het is een verzameling naïeve pretenties dat vals sentiment grijpt waar het maar grijpen kan. Overigens, om nog even terug te komen op Oskars sociale angsten: die verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra het werkelijke plot begint. Als hij eenmaal alle Blacks afgaat is hij nooit meer bang voor mensen. En nee, maak me niet wijs dat dit komt omdat hij recht voor zijn doel gaat. Zo gemakkelijk werken die dingen niet, ongeacht verschillen in karakter.

Even los van dit persoonlijke element deugt er niet veel aan het verhaal. Het hangt af van toevalligheden waardoor de zoektocht nooit spannend wordt en afhankelijk lijkt te zijn van de volgende schrijverstruuk. Er wordt veel gemaakt van het feit dat Oskar de verhalen van al die mensen die hij ontmoet meekrijgt, maar wij krijgen daarvan nauwelijks iets te horen (verloren gegaan tijdens de adaptatie van boek naar film?), waardoor de zoektocht ook wat punt mist en een gekunstelde manier wordt om Oskar tot berusting te laten komen. Dat iedereen zo goed reageert, op een enkele persoon die de deur sluit na, is ook iets dat ik moeilijk kan slikken. Er wordt iets te hard getracht om er een humanistische vertelling van te maken. Het moge duidelijk zijn dat ik liever had dat het allemaal wat meer om echte mensen draaide dan om schrijversexcentriciteiten. Als het dan toch zo'n afwijkende film had moeten worden had er op zijn minst ook een wat alternatievere regisseur gekozen moeten worden (Wes Anderson ligt voor de hand), iemand die dit gekke wereldje begrijpt en er emotie uit kan putten. De laatste die je nodig hebt is Stephen Daldry, de meest degelijke regisseur sinds Ron Howard.

Er waren wel goede momenten. De scène waarin Oskar de eigenaar van de sleutel vind was verrassend effectief, mede door een prima optreden van Jeffrey Wright. Ook het afluisteren van de telefoonopnames is terecht pijnlijk. Ik was aanvankelijk ook wel onder de indruk van de uitbarsting van Oskar over de begrafenis, die eindigt met Oskar beweerd dat hij wilde dat het zijn moeder was die gestorven was op 11 september, een opmerking die hij niet kan terugdraaien. De kracht van deze scène wordt echter teniet gedaan door het meest stompzinnige moment van de hele film, namelijk dat de moeder wist dat haar zoon heel New York afstruinde. Niet alleen voegt dit niets toe aan het verhaal (behalve enorm onverdiend sentiment) het slaat gewoon nergens op. Er is zo geen reden voor haar om Oskar niet te stimuleren. Die eerdere ruzie had nooit plaats hoeven vinden. Oskar had duidelijk iemand nodig op zijn zoektocht en de enige reden waarom dit niet de moeder is is omdat de schrijvers opa moeten introduceren. Er zijn weinig films waarin het script in zoveel bochten wringt om maar tot de momenten te komen die de schrijver wil. Daar zou ik geen problemen mee hebben als de gekunsteldheid onderkent werd of in ieder geval als de scènes op zich oprecht lijken, maar dit kan toch niemand serieus nemen? Daldry lijkt echter te denken dat hij een nieuw evangelie gevonden heeft of zoiets.

Geloof de reputatie.
2*

helaas kon niet veel met deze film...de jongen irriteerde me zelfs. verhaal is wel ok, maar het raakte me niet.