Extremely Loud & Incredibly Close (2011)

Hmm. Nogal moeilijk te beoordelen als ordinaire speelfilm met een gebeurtenis als 9/11 gaande in de achtergrond. 't Is allemaal vakkundig geregisseerd door Daldry en liefdevol geadapteerd door Roth echter is het haast onmogelijk om te onderscheiden welke emoties wél en niet zouden werken ware het niet voor de non-fictieve setting.

't Talent is dan ook volop aanwezig vóór de camera met nieuwkomer Horn - ontdekt via Jeopardy! overigens - aan het roer. Een hyperactieve geschreven en geacteerde rol die kantje boord binnen blijft dankzij het sympathieke achtergrondsverhaal, alhoewel wederom hier weer sprake is van tegenstrijdige emoties waarbij fictieve personages 'misbruik' maken van een non-fictieve gebeurtenis. Moeilijk te ondergaan en beoordelen allemaal, achteraf.

Misschien dat Foer z'n novel beter had kunnen situeren in een andere omgeving, Oskar Schell's immense zoektocht had genoeg potentie om op zichzelf te staan zonder 9/11 als kruk te gebruiken. Maar wellicht dat er dan geen interesse was om dit te adapteren. Of om het manuscript überhaupt te bevorderen naar gepubliceerd materiaal.

Vreemd dat mensen dit een kinderfilm noemen. Is geen seconde in me opgekomen. Zoals ik hier al eerder schreef is het boek van Safran Foer een mijn persoonlijke favorieten. De trailer en de uitblijvende prijzenregen deden me het ergste vermoeden. Ik ben dan ook erg blij te kunnen zeggen dat de film me 100% meeviel. Sterker nog ik vond hem zelfs meer dan behoorlijk.

Het begint al met het plot. De zoektocht van een jongen naar een kluis of deur waar de sleutel van zijn vader op past. Een zoektocht die in de praktijk overigens veel meer een zoektocht naar Oskar zelf en zijn vader is, dan een zoektocht naar een kluis of iets dergelijks. Een ontroerende ontdekkingstocht waarbij een aantal scenes toch wel indruk maakten. Ook indruk maken Thomas Horn als Oskar van Max von Sydow in een bijrol. De relatie tussen de twee is ook het mooiste en best uitgewerkte stuk van de film.

Natuurlijk vallen er ook wel wat dingen aan te merken op de film. Oskar was in het boek een personage dat vooral fascineerde door zijn prachtig beschreven gedachtekronkels. Iets wat moeilijk blijkt te vertalen naar het wittte doek. Het wordt wel geprobeerd met voice-overs maar de impact van het boek wordt nooit geevenaard. Ook is de film niet op alle punten even subtiel maar storen deed mij dat niet. Extremely Loud & Incredibly Close is wat mij betreft tegen alle verwachtingen in een prima geacteerde en mooie drama geworden die ik zeker niet als een kinderfilm zou bestempelen.

Tja, na een aantal mindere reacties ga ik nu toch het tegendeel zeggen.

Ik was erg onder de indruk van deze film, Verder vind ik dat de film verre van een geromantiseerd " event" is.
9/11 staat niet eens centraal in deze film. Wat centraal staat is de zoektocht van een kleine jongen (met een bepaalde vorm van autisme) naar het bijpassende slot van de sleutel. Dat 9/11 de aanleiding is, is misschien in de ogen van veel mensen tever gezocht. Thomans had ook kunnen overlijden door een auto ongeluk, maargoed....dit komt net iets harder aan bij de kijker en maakt misschien meer indruk (bij mij in iedergeval wel).
Acteerwerk was subliem te noemen van de kleine Oskar, door zijn manier van acteren kwam zijn karakter echt tot leven. Hank en Bullock komen niet heel erg veel voor in de film, maar ik ben altijd wel te porren voor een film van een van hen.
Over het verhaal hoef ik niet veel van te vertellen, dat spreekt gewoon voorzich. Jongen vindt sleutel en gaat opzoek naar het bijpassende slot.
Onderweg ontmoet hij wel allerlei personen maar deze worden niet tot nauwelijks uitgewerkt.
Wat de film juist in mijn ogen zo bijzonder maakt, is de gedachtengang van Oskar. Dit wordt erg goed in beeld gebracht.
Ondanks dat Oskar bijna heel newyork doorkruist, zien we zelden mooie plaatjes hiervan. Hier wordt ook nergens de nadruk op gelegd. De manier van filmen is vrij standaard, gewoon goed.
Het geheel wordt ondersteund door een mooie maar soms iets te sentimentele score (persoonlijk vond ik dit niet erg, want juist de score was het extra zetje tot de tranen).
Zoals veel amerikaanse films hangt ook deze vast aan clische's en happy endings...gescheiden echtpaar zijn weer bijelkaar, opa en oma zijn weer bij elkaar, het mysterie van het 6de district is opgelost en hij durft uiteindelijk toch nog op de schommel.
Misschien zullen mensen zich afvragen waarom ik deze film dan toch 4,5* geef als het een 13 in een dozijn film is!!!
Dat is puur te wijden aan het acteren van Oskar die zijn rol als "autistische" jongen zo goed neer heeft weten te zetten dat het echt leek. Maar ook de niet sprekende opa vond ik het schitterend doen.
Maar ook de opzet van het verhaal, want ondanks de zware lading van 9/11 voelt de film nergens echt zwaar aan.
Ook het feit dat dit een kinderfilm zou moeten zijn ben ik het niet mee eens. Althans dat idee is ook nergens in mij opgekomen...gezien het taalgebruik van Oskar soms verre van kinderlijk is!!!
Van mij krijgt deze film een wel verdiende 4,5*

Een geweldige mooie en aangrijpende film over het thema verdriet en rouwproces de rol van Thomas Horn als de zoon Oskar Schell is gewoon belachelijk goed wat een wereldprestatie van het kleine mannetje. Ook Tom Hanks laat weer eens zien hoe goed hij is op de spaarzame momenten dat hij in beeld kwam, de moeder Linda Schell gespeeld door een prima ingetogen rol van Sandra Bullock laat zien dat ze tot veel meer in staat is dan alleen komedie en luchtige films. Verder een kleine maar mooie rol van Viola Davis als mevrouw Black die na The Help (2011) zich mach scharen tussen de toekomstige wereldsterren

Mooie film alles zat goed in elkaar en klopte allemaal.

Tom hanks en sandra bullock zijn natuurlijk top acteurs.

en van Thomas Horn gaan we nog veel horen in de toekomst weet ik zeker.

Deze jongeman verdient gewoon een oscar voor deze film.

Zeker een aanrader. Een film met een hoog niveau!

Extremely sentimental and incredibly boring, zullen we maar zeggen, al doe ik de film daar wel iets tekort mee. Er zijn best een paar mooie momenten, vooral wanneer Max von Sydow zijn intrede doet, maar overwegend is de film te gekunsteld en oppervlakkig. Nergens weet het drama te ontroeren of zelfs maar mee te slepen. Alles komt neer op de schouders van de jonge Horn, die zijn best doet maar de loodzware last van de film niet kan dragen. Vooral in de meer heftige scenes schiet hij tekort en wordt zijn personage behoorlijk irritant. Jammer, hier had absoluut meer ingezeten. Viola Davis en Jeffrey Wright hebben mooie bijrollen en visueel weet regisseur Daldry er wel iets van te maken, maar inhoudelijk laat de film gewoonweg te wensen over.

Het boek is beter, geleend indertijd van een kennis die het uit Amerika het meegenomen, dus helemaal precies weet ik het niet meer. Vond de film in ieder geval lang niet zo sterk. Overigens is er inmiddels een Nederlandse vertaling verkrijgbaar die zelfs bij de stationsboekhandels ligt. Misschien een ideetje voor de know-nots hier?

Verder is het niet onaardig; de jongen speelt redelijk en Hanks komt nauwelijks in het stuk voor (deze film is daarom ook geschikt voor alle Forrest Gump haters ). Max von Sydow zet de sterkste rol neer, dat staat buiten kijf. Niet geheel toevallig één van mijn favoriete acteurs. Anyway, ik heb me prima vermaakt, maar ik raad iedereen toch aan om voor het boek te gaan. 3,5*

Net als bij ''Everything is Illuminated' is dit een mooie filmische vertelling die het heerlijk fantasievolle universum van Jonathan Saffran Foer tot leven brengt. Ik heb zelf ook asperger en ben extra kritisch als het om de representatie van deze obtwikkelingsstoornis gaat. Daarom vind ik het ook grappig dat er vaak de kritiek langs komt dat Oskar zo irritant zou zijn. Wat mij betreft slaagt deze film er juist verrassend goed in om èn het irritante van het syndroom èn het aandoenlijke ervan in beeld te brengen.

In het begin vond ik er niet veel aan, maar na een tijdje begon ik het wel leuk te vinden.

Duurde aan de ene kant voor mij iets té lang, maar zeker een goede film.

Gisteren in de bios gezien en op zich wel een mooie film, had er alleen toch wel iets meer van verwacht.

Het verhaal wordt op zich wel mooi in beeld gebracht en erg sterk acteerwerk van de jonge Horn.

Alleen jammer dat de film teveel om de 'hete brei' heen draait en zich voor het grote merendeel geen richting weet te geven op enkele indrukwekkende momenten na.

De lange speelduur van 129 minuten helpt ook niet echt mee, waardoor het af en toe langdradig kan overkomen.

3,0 Sterren.

Extremely Loud and Incredibly Close is niet bepaald universeel geliefd (al valt het in de berichten op deze site enorm mee en ook de score is nog goed te doen) en vaak wordt dit gewijd aan de sentimentaliteit of saaiheid van de film. Saai vond ik hem niet, sentimenteel wel, maar het meest storende voor mij was de complete ongeloofwaardigheid van de film. Ik kon hier bijna niets van geloven. En de film verloor me al heel snel, vanaf het moment dat Oskar zegt dat hij moeite heeft om onbekende mensen aan te spreken (waarschijnlijk door Asperger). Want supervader (een vreselijk overdreven personage dat Tom Hanks met al zijn nederigheid niet kan redden) heeft een oplossing: Oskar een opdracht geven waarin hij met ieder persoon in het park moet praten. Inclusief zwervers! Als iemand die zelf ook moeite heeft met nieuwe mensen aan te spreken durf ik toch wel met zekerheid te zeggen dat die aanpak de meest debiele en ook nog eens totaal onverantwoordelijke manier is om Oskar wat socialer te maken. De enige reden waarom het voor oskar werkt is omdat de schrijver iedereen in de film sympathiek maakt. Meteen werd mij gesignaleerd dat ik niet zoiets als het echte leven hoef verwachten terug te zien, nota bene in een verhaal over verlies, rouwverwerking en een echt gebeurde terroristische aanslag. Dit is een sprookje, maar wel van het type dat doet alsof het waarheden bloot legt. Maar dat gebeurt niet. Het is een verzameling naïeve pretenties dat vals sentiment grijpt waar het maar grijpen kan. Overigens, om nog even terug te komen op Oskars sociale angsten: die verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra het werkelijke plot begint. Als hij eenmaal alle Blacks afgaat is hij nooit meer bang voor mensen. En nee, maak me niet wijs dat dit komt omdat hij recht voor zijn doel gaat. Zo gemakkelijk werken die dingen niet, ongeacht verschillen in karakter.

Even los van dit persoonlijke element deugt er niet veel aan het verhaal. Het hangt af van toevalligheden waardoor de zoektocht nooit spannend wordt en afhankelijk lijkt te zijn van de volgende schrijverstruuk. Er wordt veel gemaakt van het feit dat Oskar de verhalen van al die mensen die hij ontmoet meekrijgt, maar wij krijgen daarvan nauwelijks iets te horen (verloren gegaan tijdens de adaptatie van boek naar film?), waardoor de zoektocht ook wat punt mist en een gekunstelde manier wordt om Oskar tot berusting te laten komen. Dat iedereen zo goed reageert, op een enkele persoon die de deur sluit na, is ook iets dat ik moeilijk kan slikken. Er wordt iets te hard getracht om er een humanistische vertelling van te maken. Het moge duidelijk zijn dat ik liever had dat het allemaal wat meer om echte mensen draaide dan om schrijversexcentriciteiten. Als het dan toch zo'n afwijkende film had moeten worden had er op zijn minst ook een wat alternatievere regisseur gekozen moeten worden (Wes Anderson ligt voor de hand), iemand die dit gekke wereldje begrijpt en er emotie uit kan putten. De laatste die je nodig hebt is Stephen Daldry, de meest degelijke regisseur sinds Ron Howard.

Er waren wel goede momenten. De scène waarin Oskar de eigenaar van de sleutel vind was verrassend effectief, mede door een prima optreden van Jeffrey Wright. Ook het afluisteren van de telefoonopnames is terecht pijnlijk. Ik was aanvankelijk ook wel onder de indruk van de uitbarsting van Oskar over de begrafenis, die eindigt met Oskar beweerd dat hij wilde dat het zijn moeder was die gestorven was op 11 september, een opmerking die hij niet kan terugdraaien. De kracht van deze scène wordt echter teniet gedaan door het meest stompzinnige moment van de hele film, namelijk dat de moeder wist dat haar zoon heel New York afstruinde. Niet alleen voegt dit niets toe aan het verhaal (behalve enorm onverdiend sentiment) het slaat gewoon nergens op. Er is zo geen reden voor haar om Oskar niet te stimuleren. Die eerdere ruzie had nooit plaats hoeven vinden. Oskar had duidelijk iemand nodig op zijn zoektocht en de enige reden waarom dit niet de moeder is is omdat de schrijvers opa moeten introduceren. Er zijn weinig films waarin het script in zoveel bochten wringt om maar tot de momenten te komen die de schrijver wil. Daar zou ik geen problemen mee hebben als de gekunsteldheid onderkent werd of in ieder geval als de scènes op zich oprecht lijken, maar dit kan toch niemand serieus nemen? Daldry lijkt echter te denken dat hij een nieuw evangelie gevonden heeft of zoiets.

Geloof de reputatie.
2*

Een film met twee gezichten. Aan de ene kant het schitterende acteerwerk van Thomas Horn die echt dé ster van de film is en aan de andere kant overdreven sentimenteel gedoe en een ongeloofwaardig plot.

Zoals gezegd is het acteerdebuut van Thomas Horn er één om in te lijsten. Zijn rol als zeer intelligent ventje die tevens Asperger met zich meedraagt komt overtuigend over en ik heb genoten van zijn acteerwerk. Hij laat zien de meeste emoties de baas te zijn en ik had nergens het gevoel dat ik naar een jongetje zat te kijken dat voor het eerst op het witte doek te zien was.

Het verhaal vond ik wat minder. Natuurlijk is het vreselijk wat er gebeurd is op elf september, en het is goed dat de filmmakers laten zien wat dat met een kind kan doen, maar verder wordt het nogal aangedikt met violenspel en emotionele uitbarstingen.

Toch laat ook Sandra Bullock wel zien dat ze het genre drama aankan, want het laatste half uurtje is het beste van haar kant.

De rol van Tom Hanks is nauwelijks noemenswaardig maar ergerde me een beetje aan z'n overdreven gedoe met al die puzzeltjes etc.

Die puzzel gedurende de film vond ik ook wat overdreven, alhoewel het bezoek van Thomas aan de Black's mooie beelden opleverde.

Die brief aan het eind was dan veel te veel van het goede.

Al met al is dit een redelijke film met plus- en minpunten, maar toch ben ik stiekem wel blij dat ik me aan de film gewaagd heb.

Een voldoende.

Wat een indrukwekkende film!!! met prachtig acteerwerk en verhaal!

Aardig dramafilmpje over rouw. Het is altijd een zeer groot risico om bijna de hele film te laten dragen door een kind, maar Thomas Horn doet het op meerdere momenten uitstekend en zijn naam zou eigenlijk eerder genoemd moeten worden dan zijn door wol geverfde co-cast. Bullock ben ik sowieso geen fan van, vind haar ook weinig toevoegen. Hanks zijn rol is net te klein en ik zie de genialiteit van de voor een Oscar genomineerde rol van Von Sydow ook niet echt. Desondanks blijft dit een goed kijkbare film die niet al te lang zal blijven hangen.

Tot slot HET moment v/d film:

- De climax op het einde waar alles duidelijk wordt en Oskar het gebouw op de tv ziet instorten bezorgde me wel even kippenvel

Verrassend goede film!

Film komt beetje traag op gang, maar sleurt je geleidelijk mee en laat je achteraf met een 'leeg' gevoel en een gevoel van verstomming achter.

Terechte oscarnominaties, en perfect geacteerd van alle bekende namen (als minder bekende namen).

4*

Meh, wat een sentimentele draak weer van Daldry. De man heeft met uitzondering van zijn debuutfilm nu alleen nog maar van die vergezochte huilplotjes verfilmd.

Enige leuke aan de film vond ik bekende plekken uit New York weer even zien, maar verder is dat jong stierlijk vervelend en was alleen Max von Sydow de moeite waard om te aanschouwen. Snel vergeten dit.

Op een bedje van asperges.

Dat er met een hoofdrollende autist tranen kon worden getrokken weet men in cinemaland al sinds Rain Man. Toch zal het moeilijk te doorgronden en soms irritante gedrag van het jochie door menig filmkijker niet worden gewaardeerd. Waarschijnlijk omdat hij zo goed acteert dat het wel haast echt moet zijn. Debutant Horn wekt de ontwikkelingsstoornis bijna tot leven tijdens het aardige avontuur dat hij beleeft. Daar heeft hij bijna geen Hanks of Von Sydow voor nodig. Of een sentimenteel, zoet smakend script. Alhoewel. Bitterzoet is niet vies.

Zeer goed.

Wat een tegenvallende film. Traag, ongeloofwaardig etc. etc. Trouwens, die jongen is me een partijtje irritant/eigenwijs. Pure Amerikaanse propaganda. Mensen doen geloven dat ze superieur zijn aan anderen. Weer die aanslagen gebruiken om medelijden op te wekken bij de vooral Westerse kijker. Vooral doorgaan zo. Komen we ooit nog een keer dichter bij elkaar als mensheid......

Extremely Loud & Incredibly Close is een mooi geacteerde film, waar vooral het jochie een verassend realistische rol weet neer te zetten. Af en toe richting de irritatiegrens, maar op de juiste momenten weet Extremely Loud te ontroeren. Ondanks het welbekende 9/11 thema en de te lange speelduur.

3*

Het tweede deel van film vond ik wel aardig, maar het eerste uur kon mij nauwelijks boeien. Een mooie hoofdrol van Thomas Horn en ook Max von Sydow is goed op dreef. Valt al met al toch een beetje tegen.

Damn, Sandra Bullock lijkt écht op Michael Jackson. Dat terzijde. Hier had ik veel meer van verwacht. De film leek me op basis van de trailer best leuk te worden, helaas trakteerde Daldry me op een deceptie. Totaal vergezocht filmpje, die bij mij geen enkele vorm van emotie naar boven wist te krijgen. Integendeel; op een gegeven moment werd alles zelfs wat vervelend. Ik kon helemaal niks met het verhaal, de uitwerking en het hoofdpersonage. Jammer, maar helaas. Boutfilm.

Potdikkie, wat speelt dat menneke goed. Schitterende scène als hij zijn opa zijn verhaal verteld.

Prachtig boek, puike verfilming.

4*

Eén sterke scène: Oskar die de eigenaar van de sleutel vindt. Verder is dit vooral erg stom: stomme personages, stom plot, stomme dialogen. Stomme voice-over ook, zelden zo'n slechte gehoord. Stom acteerwerk, stomme muziek, stom sentimenteel geneuzel. Met name: wat een ontzettend stomme hoofdpersoon. Ik heb héél lang geleden het boek eens gelezen en toen vond ik 'm al stom, maar zoals hij hier neer wordt gezet, slaat echt alles. Deze hele film slaat nergens op, maar lijkt de pretentie te hebben iets dieps te zeggen - en wil ermee weg komen door over 11 september te gaan. Het was ze misschien gelukt als niet elk element ontzettend stom was geweest.

Onevenwichtig is wel een kernachtige omschrijving van deze verfilming van het boek van J.S. Foer. Die heb ik weliswaar niet gelezen maar de vergelijkingen met Kraus' History of Love zijn soms niet van de lucht, waarbij de laatste op basis van deze film mijn voorkeur houdt. Extremely Loud schakelt namelijk van ontroerende naar nikszeggende momenten en het jongetje is het ene moment bloedirritant en dan weer meelijwekkend. Mooie apotheose, dat wel, maar ik had toch constant het gevoel dat met dit basisgegeven meer was te doen.

2,5*.

Adoratie van een super-intelligente (de US promoot dit graag) en erg "levendige" jongen, voor zijn in 9/11 omgekomen vader wordt gebracht doorheen een avontuurlijk en fantasierijk verhaal.

In de aanvang wat moeilijk met dat zoekwerkgedoe, maar eens daar doorheen, toch een filmisch genietbaar werk, goed geacteerd vind ik en met naar het einde toch iets te veel opgelegde sentimentaliteit.

Mooie film en geweldige acteerprestaties van Bullock en de jonge Thomas Horn. Ook Hanks zit goed in de vaderrol en samen met Max van Sydow weet hij de film nog wat kleur te geven. De film zit goed in elkaar, heeft zowel mooie als treurige herinneringen en weet mij mee te sleuren met het verhaal. Alexandre Desplat maakt het plaatje compleet met zijn mooie, en soms simpele, muziek. Een mooie film, ik kan niet anders zeggen!

Mooie ingetogen en ontroerende film over rouwverwerking na 9/11. Thomas Horn speelt zeer goed en het is alleen jammer dat hij overduidelijk ouder is dan de rol van negenjarige die hij moet spelen. Verder viel Max von Sydow me weer in positieve zin op. Wat een geweldige acteur is dat toch en wat triest dat mensen het hier constant over Bullock en Hanks praten, terwijl deze qua wat carrière betreft niet eens de schoenen mogen poetsen van von Sydow!!

Ontroerend vond ik dat heel veel Blacks de jongen ontvangen en medelevend en betrokken zijn bij zijn zoektocht, iets dat óók in mensen zit, naast vele verderfelijke karaktereigenschappen.

Hoewel ik zelf af en toe onpasselijk werd van het voortdurende gehuilebalk van de Amerikanen na 9/11, vind ik dat geen reden om tegen deze film te gebruiken. Natuurlijk mogen mensen daar boeken over schrijven en films over maken, want 9/11 heeft ook veel mensen persoonlijk geraakt en heeft nog veel effect op het leven van mensen. Het mooie van deze film is dat deze alleen het persoonlijke drama en verdriet toont, zonder te vervallen in gebruikelijke patriottisch gez**k.

Werkelijk prachtige film. In al zijn eenvoud met beeld, acteurs en de muziek in een prachtige balans. Werkelijk onbegrijpelijk dat Max von Sydow wel 5 keer(!!!) met verschillende prijzen is genomineerd voor dezelfde film en niets kreeg. Een werkelijk prachtige rol, goed gecast. En zo zie je maar dat je niet altijd veel hoeft te zeggen om indruk te maken.

Volledig eens met 'Baggerman". Hanks moet toch maar eens uit de feelgood pappa rol!

Bullock heb ik nog nooit serieus genomen ( wil niet zeggen dat ik haar niet waardeer)

Extremely Loud & Incredibly Close.. Mijn interesse was al sinds de release van de film gewekt, maar het is niet echt in me opgekomen om hem ook daadwerkelijk te gaan kijken. Uiteindelijk is het er toch van gekomen en laat de film mij met gemengde gevoelens achter.

Het hoofdpersonage is meteen de directe aanleiding voor deze twijfel. De jongeman is dusdanig interessant dat je hem moeiteloos wil volgen, maar hem begrijpen doe ik niet helemaal. Het ene moment leefde ik met hem mee, raakte hij me. Het andere moment irriteerde ik me aan hem. Heel vreemd om mee te maken, omdat ik bij een filmpersonage meestal óf het een (positief) óf het ander (negatief) voel maar bij deze was het een afwisseling. Ik weet verder niet of het personage in kwestie autistisch was of iets dergelijks. Daar heb ik tijdens het kijken iig niet zo bij stilgestaan. Hoe het ook zij; Thomas Horn slaagt erin ieder geval goed in om een excentriekeling neer te zetten en zijn prestatie moet ik, wegens de sterke momenten die zo nu en dan naar boven kwamen, absoluut goed noemen. Toch waren het vooral de twee volwassen acteurs (met een hoofdrol) die mij nieuwsgierig maakten naar deze film. Tom Hanks deed het prima als sympathieke vader en Sandra Bullock is eveneens sterk als de moeder. Max von Sydow was ook een leuke toevoeging.

Het verhaal is volgens mij het sterkste punt uit de hele film. Films omtrent 9/11 wekken altijd vrij gemakkelijk mijn aandacht, en ook hier hakt het weer op me in. De film kent best wel een aantal heftige momenten. Die met Hanks zijn stem op het antwoordapparaat zijn veruit het ergste. Ik heb eens een reportage gezien over de aanslagen waarbij constant berichten van antwoordapparaten werden afgedraaid; daar moest ik constant aan denken toen Oskar die berichten achtereenvolgens af liet spelen. Ook zet de film je best wel aan het denken over wat jij zou doen in de situaties waar Oskar zich in bevindt. Zijn zoektocht is interessant, maar mysterieus. Ik had geen idee waar het toe zou leiden. Daarnaast bleef de voorspelbaarheidsfactor sowieso redelijk gedempt, want het feit dat Bullock het kereltje overal was nagereisd had ik nooit zien aankomen.

Als ik nu terugdenk aan de film, (het is alweer een tijdje geleden) bestempel ik hem vooral als het welbekende fenomeen 'mooie film'. Dat is denk ik voor mij de beste manier om deze te beschrijven. Het is niet geniaal of uitzonderlijk, maar de film kent een bijzonder verhaal, levert een aantal mooie plaatjes op en wijkt toch wel af van de standaard Hollywood-formule. Het speelduur had misschien iets korter gekund, maar de film valt desondanks toch prima uit te zitten. Goed uitgewerkte en bij vlagen aangrijpende dramafilm.

3,5*

Een mooie drama/avontuur/mysterie film...

Mooi verhaal (en lang verhaal 129 minuten)...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Tom Hanks en John Goodman...

Ook een bekende actrice Sandra Bullock...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital 5.1)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...