The Odd Life of Timothy Green (2012)

Vorige week gezien in de bioscoop in Canada.

The Odd Life of Timothy Green is een ontroerende, grappige en boeiende Disneyfilm. Het verhaal is erg voorspelbaar, maar toch blijft het verfrissend. Timothy Green zelf is uberschattig en hij acteert ook erg goed. Jennifer Garner is ook erg goed in de film. Joel Edgerton vond ik dan weer niet zo goed. Het einde vond ik erg mooi en ik zat ook met een krop in m'n keel toen ik de bioscoop verliet. 3,5*

Sentimenteel sprookje en op het einde een tranentrekker. Voor een productiehuis als Disney is een formule als deze ideale koek om te verkopen : haal er een bijna perfect kindje dat als een godsgeschenk uit de moestuin komt en met een hoog knuffelgehalte bij, voeg daar nog twee hopeloze ouders bij die geen kinderen kunnen krijgen en je hebt gegarandeerd een film die zal ontroeren. En het werkt allemaal wel door de sprookjesachtige situatie in een herkenbare schets van een eenvoudig dorpsleven te plaatsen. Edgerton en Garner, die hier beiden goed overkomen, zijn als ouders al even zoet als het kind zelf

Niks groots, zelfs gevoelsmanipulerend maar zo lief en schattig dat het soms onweerstaanbaar is. Sommigen zullen er misschien tandbederf aan overhouden.

Redelijk, maar eigenlijk alleen maar door de cast die het zeer degelijk vertolkt. Ze maken er geen geheim van hoe de film zal lopen - ik vond de vooruitblikken los daarvan sowieso een slechte zet. Qua verrassingen moet de film het dan ook hebben van kleine momenten als waar Timothy wel het winnende goal scoort, maar in het verkeerde doel.

Het ergste probleem ligt hem echter in dat het me niet helemaal pakte. Waarschijnlijk doordat - ondanks dat ik het wel een interessant iets vond - ik zelf niet volledig van Timothy ben gaan houden en het qua emotie soms wat feller uit de hoek mocht komen.

3*

Dit filmpje heeft qua verhaal alles in zich om een fijn feelgood-filmpje te worden, maar er zijn een paar dingen die dat compleet om zeep helpen.

En met paar dingen bedoel ik bijn alle personages, lang geleden dat ik zoveel nare mensen in een film heb gezien. Livingston is vreselijk als klootzak van een baas, Wiest belachelijk als ijskoude bitch, acteurs als Common (nou ja, acteur) en Morse zijn platte stereotypes, DeWitt irritant als opschepperige zus en het duo Edgerton en Garner werkt voor geen meter.
Edgerton komt als acteur veel tekort en Garner is bijna in elke scene onverdraagbaar.

Ook de scenes bij het adoptiecentrum zijn tenenkrommend. Bah!

Een mooie en ontroerende film die wel stijf staat van de zoetigheid maar er wel erg goed mee weg kan komen.

Het verhaal is mooi gebracht en kijkt lekker vlot weg.

De personages zijn leuk uitgewerkt en acteerwerk is prima gedaan. Het geheel wordt ondersteund door goed camera werk, mooie shots en een uber sentimentele soundtrack die er mede voor zorgen dat je het bij sommige scenes niet droog kunt houden.

Disney heeft een goede film neer gezet, memorabel is het echter niet.

Het verhaal is in mijn ogen orgineel maar wel zeer voorspelbaar. Dit vond ik overigens niet storend.

Van mij krijgt deze film een 3,0*

Ook deze eens bekeken en 'k vond het een goeie film. Een origineel verhaal, maar ook wel redelijk wat drama. Niet direct de meest feel-good film van Disney.

Qua cast zat het wel goed. Ze kwamen overtuigend over.

'k heb niet echt slechte punten over deze film, toch wel aangenaam verrast.

Ai Walt Disney ... en ja ik voelde aan mijn dikke teen dat het zo'n belerende, met een kanjer van een moraal , stroperige en tot tranen toe bewegende familiefilm zou zijn , waardoor ik een flash-back kreeg van 40 jaar terug, waarin ik mijn zussen snotterend op een poef zag zitten turen naar zo'n zelfde begrafenisstemmingmakende film.

Maar eerlijk is eerlijk ... deze film heeft mij op een subtiele manier ingepakt als het perfecte cadeau onder de kerstboom. De prachtige omgeving waarin het geheel zich afspeelde, de bossen en de dwarrelende bladeren, het typische lokale boerendorp met een uitstervend potloodfabriek en potloodmuseum, de sociale banden tussen de bevolking ,de snobistische irriterende familie en de kille in-een-ivoren-toren-levende bedrijfsleider. Dit samen met de lieflijk uitziende Timothy met zijn pretoogjes en een onovertroffen knuffelgehalte, die verschijnt in het leven van Cindy en Jim , een kinderloos koppel dat bij een glas wijn 's avonds een opsomming maken van de ideale zoon, dit in een sigarendoosje steken en achter tussen de groenten planten. Van daaruit weet je stap voor stap wat er gaat gebeuren en wat de bedoeling is en wat de uitkomst is ... maar dit maakte me voor één keer geen reet uit, want ik heb er van genoten.

Een familiefilm dus die in de galerij van "De betere familiefilms" gerust een plaatsje mag innemen. Een lach, een traan en een droevig maar toch uiteindelijk happy end.
Tja, het voordeel van ouder worden is dat je dan ook zo'n films kan appreciëren

Beste en link uit de hoek komend moment voor mij was : de voorspelling dat Timothy als abominabel slechte speler, het winnend doelpunt zou scoren, komt uit, behalve in het verkeerde doel

3.5*

Matige film over een echtpaar dat bedenkt hoe hun kind dat ze niet kunnen krijgen eruit zal zien. Een origineel verhaal over het opvoeden van kinderen, verpakt als een eigentijds sprookje. Niet direct saai, maar vooral te braaf en voorspelbaar om te kunnen boeien. Het ziet er allemaal wel goed uit, maar 3.0 sterren is net te veel.

Gemiddeld.

Ontzettend zoet, heel voorspelbaar, opgeklopt en een redelijke speelduur. Maar toch gemakkelijk te behappen. De film heeft een paar momentjes die er best uitgelaten hadden kunnen worden, maar anderzijds ben ik minstens een keer verrast geweest. Nooit gedacht dat die een owngoal ging maken.

Jennifer Garner heeft echt het talent niet, ook typisch zo'n weengezichtje vol hysterie. Ik kan daar niet echt goed mee om. Joel Edgerton zal ook eens iets anders gewild hebben, ook hem zie ik liever in rauwere rollen.

Hoe dan ook visueel gelikt en af en toe mooie plaatjes. Muziek zeker weten te klef, maar ach ach. Eniger wat de regisseur niet had moeten is die vertelstructuur, ook gedateerd m.i.

3

Zwaar zoet en overdreven sprookje. Het moralisme druipt er vanaf. Qua sprookjes magie heeft het weinig in huis en wil eerder moralistisch zijn dan sfeervol. Zware tegenvaller.