360 (2011)

Geen film die je moet kijken als je niet lekker in je vel zit en erg moe bent. Ik vond het lastig om er bij te blijven met mijn gedachten, ze dwaalden telkens af. Er waren voor mij teveel gezichten, teveel verhalen en te weinig introductietijd om de personages eerst goed in me op te kunnen nemen. Erg onsamenhangend. Voor mij sprong het te vaak van de hak op de tak zonder dat zaken eerst toegelicht werden. Sommige dingen bleven voor mij dan ook onduidelijk, al kan dat ook aan het feit gelegen hebben dat ik er niet lekker in zat.

Ik wist ook niet wat ik moest verwachten van deze film, heb het in eerste instantie gekeken vanwege de acteurs en omdat ik een -achteraf gezien erg beknopte- plot had gelezen. Hopkins maakte echter veel goed, ik vind hem een briljant acteur en zijn verhaal sprak me dan ook erg aan.

Misschien was het beter geweest wanneer er één verhaal minder was geweest, zodat er ook wat meer ruimte zou zijn voor character development.

Overdaad schaadt.

Dat bewijst 360 eens te meer. Op het eerste gezicht heeft het alles om te slagen, maar wanneer na meer dan een uur nóg maar eens een nieuwe verhaallijn aangeknoopt wordt is wel duidelijk dat er te veel hooi op de vork genomen is.

Het logische gevolg is dat slechts weinig personages enige sympathie kunnen opwekken. Sommige plotlijnen blijven erg vaag en het einde is er dan ook eentje dat weinig tot niets opwekt.

De uitgebreide cast doet het over het algemeen wel goed. Van het bekende viertal Anthony Hopkins, Jude Law, Rachel Weisz en Ben Foster doet vooral die laatste het zeker niet slecht. Hij is dan ook de enige met een uitdagende rol.

De andere acteurs - stuk voor stuk onbekenden voor mij - doen niet onder voor hen. Vooral de Slovaakse vrouwen acteren op niveau.

Waar de inhoud niet consequent is is de verpakking dat wel. 360 is bijzonder aangenaam in z'n soberheid. Alles is mooi in beeld gebracht (met erg veel spiegels), de kleuren zijn sober maar mooi en ook de muziek is keer op keer juist gebruikt - wat niet wil zeggen dat het goede muziek is.

En de speelduur tot slot, die is feitelijk ook voorbij voordat je het weet.

3

Vlakke mozaïek van levens, interessant qua opzet maar niet bepaald boeiend. De meeste personages zijn op het karikaturale af en zowel visueel als inhoudelijk houdt de film niet echt over. Halverwege komt het geheel kortstondig tot leven wanneer Anthony Hopkins en Ben Foster komen opdraven, maar na dit korte hoogtepunt zakt de boel snel weer in. Misser van regisseur Fernando Meirelles, die echt wel beter kan.

Als je geen verhaal hebt om te vertellen, dan vertel je er gewoon twee. En als je er geen twee hebt, dan doe je er drie. Vandaar dat deze film kennelijk op vijf - of is het zes - verhalen uitkomt. In een ideaal geval komen dan al die verhalen samen. Vaak is dat dan wat gezocht, en wordt de film daardoor wat krampachtig. Deze film ontsnapt daaraan door de verhalen voor het gemak helemaal maar niet te laten samenkomen. Als een standup comedian die maar op zoek blijft welke grap bij dit moeilijke publiek dan wel aanslaat.

Tsja. Toch wel een triest nieuw dieptepunt, dit. Zoveel talent, zoveel geniale, mooie acteurs een zinloos, doelloos, mislukt verhaal te laten uitbeelden. Hulde aan degenen die dit mogelijk gemaakt hebben. Je moet het lef maar hebben. En je moet er maar mee kunnen leven.

Tenslotte, fragment- of episodefilms zijn een apart vak. De makers van dit prul hebben dat kennelijk niet door. Dat een enkel fragment nog wat sympathie opwekkken kan is - ben ik bang - meer per ongeluk dan bedoeld. Een vlakke mozaïek des levens, zoals james_cameron het noemt. En vlak is daarbij toch echt het maatgevende woord.

Maar dan spreek ik toch liever een andere taal. Gepruts, is het woord wat mij dan op de tong ligt. Elitair gedoe. Pretentie over vorm over inhoud. Vertil je daar maar eens aan.

Ik ben dol op films met verschillende verhaallijnen die uiteindelijk met elkaar in aanraking komen. Maar dan moeten ze ook wel echt wat met elkaar te maken hebben en niet zoals in deze film maar half gebakken.

Het is zeer matig allemaal en vooral de diepgang in de personages was totaal afwezig. Ook worden sommige verhaallijnen volledig aan hun lot over gelaten en niet afgemaakt.

Was er dan wel wat positiefs te zien?

Gelukkig wel en dan doel ik op Anthony Hopkins! Zeer sterke rol en zijn monoloog in gezelschap van andere mensen die met een trauma zitten, was van wereldklasse.

Die rol deed me nog iets maar verder vond ik het allemaal half en niet interessant genoeg.

Jammer, want ik had er veel van verwacht en ging er volkomen onbevooroordeeld in maar ik kan niet anders dan dit een zware teleurstelling noemen.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Anthony Hopkins (76 jarige leeftijd)...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

In tegenstelling tot de meeste verwachtingen heeft 360 (2011) niet de doelstelling om verschillende verhaallijnen bij elkaar te brengen.

Wel wordt duidelijk dat sommige personages die in het begin los van elkaar staan een band creëren.

Het uitgangspunt is om een cirkel te vormen wat in de film duidelijk zichtbaar wordt.

Hierdoor wijkt 360 (2011) af van films zoals 21 Grams (2003)

In mijn ogen bleef het lot van sommige personen onduidelijk, maar het is dan ook de vraag of dit de bedoeling was.

Anthony Hopkins zit weer goed in zijn rol, en ook de rest van de cast is niet slecht.

Acteur Karl Markovics zou oorspronkelijk de rol van Rocco vertolken, maar werd wegens een agendaconflict vervangen door Johannes Krisch.

Een redelijke film voor de liefhebbers van drama en romantiek, maar geef mij maar liever de films waarbij de verhaallijnen goed uitgewerkt worden.

2,5 *

Redelijke film waarin de levens van verschillende mensen elkaar kruisen. Een weinig originele mozaïekfilm over de kruisingen en splitsingen in het leven. De film kijkt zeker gemakkelijk weg en de cast met aardig wat bekende namen doet het goed. Echter is er een te korte tijd voor de verschillende personages waardoor het nergens echt indruk weet te maken (op wellicht het eerste en tegelijkertijd laatste segment na). Net geen 3.5 sterren.

Fernando Meirelles heeft een aantal uitstekende films op zijn conto staan, maar deze valt zwaar tegen. Het is een mozaïekfilm waarin de afzonderlijke stukjes niet echt bij elkaar lijken te passen. Het is een ratjetoe zonder enige lijn. Much ado about nothing.

Antony Hopkins (uiteraard) en de Braziliaanse Maria Flor springen eruit, maar de rest van de cast heeft volgens mij de automatische piloot aangezet.

Het relaas van Anna [Gabriela Marcinková], die onder de naam Blanka als prostituee komt te werken voor Rocco [Johannes Krisch] is het startpunt voor een aantal oppervlakkige, weinig aangename, losjes met elkaar verbonden portretten van mensen over wie je te weinig te weten te komt om begrip of sympathie te hebben voor de twijfelachtige keuzes die ze maken. Ondanks de medewerking van enkele grote namen in de cast slaagt Meirelles (City of God, The Constant Gardner) er niet in om er een samenhangend geheel van te maken.