God Bless America (2011)

Deze film is een geslaagde aanklacht tegen de westerse maatschappij van vandaag.

De absurde humor en het grove geweld schuurt dicht aan tegen de realiteit.

Vooral het begin en het einde van de film waren erg sterk. Wat ik helaas minder vond waren de acteertalenten van de kinderen die meewerkten aan deze film. Dit was allemaal net even iets te dik aangezet.

Opvallende elementen vond ik dat er scenes zo uit de film "no country for old man" konden komen en de beginscene met de dokter uit de serie "Breaking Bad" overgenomen leek.

3,5*

Concept lijkt leuk: al het typisch Amerikaanse kapot schieten. Maar het werd voor mij volledig verpest door ontzettend slecht acteerwerk van, met name, het meisje. God heb me groen en geel geërgerd aan haar quasi intelligente houding, en waar zij zich allemaal wel niet aan stoorde. Moest werkelijk overal een punt van discussie van maken.

2*

Nee niet mijn soort film. Ik ging op een gegeven moment de VI doorbladeren

onder / tijdens de film. Dan is er iets niet goed lijkt me.

Het is geen slechte film laat ik dat vooropstellen maar het is niet mijn soort of film.

De chemie was er wel tussen beide hoofdrolspelers.

Het verhaal is begrijpelijk en ligt ook dicht tegen de waarheid aan.

De film was redelijk voorspelbaar te noemen, van te voren zag je al aan komen

wie er uiteindelijk zouden sterven.

Nee, minder dan ik er van had verwacht...

Leuk.

Al moet gezegd, het begin is een stuk scherper dan de rest. Of misschien niet eens dat, maar na verloop van tijd gaat de film zich een beetje herhalen. Vanaf het moment dat Frank en Roxy op tocht gaan verliest de film wat aan kracht.

Murray doet het verder erg leuk, ook de rest van de cast is naar behoren. Ook een aantal zeer herkenbare situaties, wat er zich in de bioscoop afspeelt is best representatief voor persoonlijke bezoekjes.

De kritiek zelf gaat een beetje verloren in de fun van de film, maar dat mag verder de pret niet drukken. De boodschap is niet bepaald nieuw te noemen, de meesten zullen God Bless Amerika dan ook niet nodig hebben om het licht te zien.

Leuke film, had alleen iets gevarieerder gemogen. Zowat halverwege valt de film iets teveel in herhaling.

3.5*

Falling Down met een satirisch rampage sausje. Jammer dat de film in het midden even wegzakt door de soms ietwat lange dialogen.

God blesseert Amerika.

Geen onaardige ‘actiekomedie’ die de moderne, Amerikaanse samenleving tracht te hekelen maar in realiteit slechts aanvoelt als een vermanend wijsvingertje. Dit wordt veroorzaakt door een weinig overtuigend hoofdpersonage en diens tamelijk loense collaboratie met een lief, minderjarig snoetje. Let wel, ik heb niets tegen dergelijke paren, maar de twee acteurs beschikken over zo weinig chemie dat het grootste deel van de film genadeloos verknoeid wordt. Frank had het kind van het begin af aan een ‘lekstok’ moeten aanbieden en het vervolgens simpelweg afbollen in zijn knalgele 'sportkar'. Hij had derhalve onnozele trucjes om het geheel wat op te frissen uit de weg moeten gaan. Ik eis cynisme, pure zwartgalligheid en pikzwarte humor. Of hey, iets dat hierop lijkt, ik ben flexibel. Het begin was aardig, met enkele fantastische, imaginaire slachtpartijen, maar struikelde nadien als een lompe ezel over zijn eigen, clichématig gestrikte veters.

2,50

Heerlijke film die Amerika een dikke spiegel voor de neus heeft gehouden.

Sommigen zullen het slechts een leuke actie-komedie vinden, maar het is vooral de diepere laag dat de film enorm interessant maakt. De hele simpele Amerikaanse (westerse) cultuur wordt flink bekritiseerd. Het had een Michael Moore film kunnen zijn... Ik kon me overigens erg goed inleven in de irritaties van Frank, alleen klaag ik er slechts over en schiet hij de mensen allemaal dood Vooral zijn gevoelens bij de talentenjachten die ons teisteren kan ik erg goed snappen, hehe.

Het is wel een film waar je eens over na kan denken. Maar buiten dat is God Bless America ook erg vermakelijk om te kijken door het overdreven geweld dat eerder grappig in plaats van shockerend is. Ik vond de film wel een prettige mix van Natural Born Killers en Bonny & Clyde. De rollen van Joel Murray en Tara Lynne Barr waren ook erg geslaagd. Als moordend duo gingen ze lekker los tot het laatste moment toe. Die shootout bij de talentenjacht vond ik wel cool, al was het voorspelbaar dat beiden knallend ten onder gingen.

4*

God Bless America is een heerlijk grappige film waar de maatschappijkritiek er misschien iets te dik bovenop ligt, maar dat ook bewust doet met een dikke knipoog.

De kritieken zijn behoorlijk treffend en levert vooral in de eerste 30 minuten vele malen een behoorlijk grappige film op. Iedereen herkent zich wel in veel van deze zaken.

Het is jammer dat dit niveau niet constant wordt gehaald, want de echte humor is na de eerste helft van de film wel over en valt de film lichtelijk in herhaling(ik had meer creativiteit willen zien die je in het eerste gedeelte ook zag). Wat dan overblijft is een leuke roadmovie waar de twee leuke hoofdrolspelers knallend door Amerika heen rijden.

3,5*

De hypocrisie van Amerika blijkt op wel heel ironische manier maar al te waar.

Het enige verschil tussen de Red Band (For Mature Audiences Only!) trailer en Green Band (For All Audiences) trailer is dat in de Green Band-versie het shot waarin het jongetje "God hates Fags" roept is vervangen door een oudere jongen die zegt "God hates Jews", terwijl er in de beide trailers volop mensen worden doodgeschoten en er regelmatig 'fuck' wordt gezegd.

Een film die oppervlakkigheid aan de kaak stelt. Een film met een goede boodschap, goede dialogen, een ontroerende toespraak van Frank op het eind en een schattig meisje in de hoofdrol. Of, zoals mijn vader het zei: de slechtste film ooit gemaakt.

Altijd lekker, zo'n Amerika-afzeik-film. Murray (bekend als Peter uit Dharma & Greg) speelt zijn hoofdrol met verve en Barr is heerlijk uitgesproken en tikkeltje gestoord.

Jammer dat sommige scènes een beetje worden uitgerekt en de film daardoor misschien iets te lang duurt, maar er viel genoeg te lachen ende genieten.

Vooral de openingsscene was meesterlijk, jammer dat een paar moraalridders hem hier al neer gesabeld hebben.

Goede/grappige film.

Voor mij soms iets te langdradig,de film brengt een boodschap waar ik me zeker in kan vinden.

Heel goed gespeeld door de acteur/actrice.

Er zitten ook een paar heerlijk grappige scenes in geweldig!!

Fantastisch! Typisch zo'n film die te weinig aandacht krijgt. Een vrij onbekende cast, maar wel erg sterk. Murray is dezelfde sul als in Mad Men, maar dat doet hij goed maar de ster voor mij is Tara, wauw wat is die goed zeg, zonde dat ze nog geen grotere films heeft aangeboden gekregen. Het verhaal is geinig, de humor is ziek maar top. Ja het zal niet iedereen liggen natuurlijk, maar ze nemen veel dingen goed in de zeik.

4*

De beschrijving van de film deed me meteen denken aan Falling Down (wat ik persoonlijk een draak van een film vond) en ik was wel benieuwd wat dit thema anno 2012 zou brengen.

En het kent wat overeenkomsten, waaronder het feit dat alles er wel érg dik bovenop ligt, vooral in het begin.

Bovendien is heel de film wel in een erg aparte vorm gegoten. Komedie oke, satire oke, maar het gaat soms wat ver. Enige geloofwaardigheid zou niet erg zijn. Op klaarlichte dag met wapens staan zwaaien en mensen vermoorden, rondrijden in een in het oog springende sportwagen. Ook dit lijkt op de absurde ongeloofwaardigheid die Falling Down soms heeft.

Verschil is dat deze film wel een stuk sympathieker is, hoewel de gezellige romkomdeuntjes
tussendoor (tijdens het schieten op een teddybeer bijvoorbeeld) het maar een lastig te plaatsen geheel maken. Is het nou slecht? Nam ik het te serieus? Is het puur komedie? Lijkt het niet op, door de poging tot drama als Frank en Roxanne gescheiden worden, bijvoorbeeld. Je weet niet wat je er mee aanmoet, en dat gevoel blijft toch wel heel de tijd in je achterhoofd, waardoor het een aparte maar ook een wat irritante kijkervaring wordt.

Op een gegeven moment krijgt het komedieluchtige aspect wel erg de overhand, en dat is gezien het onderwerp toch wel erg vreemd. Ik zal dan wel een mutsje zijn, maar ze doden toch aan de lopende band mensen, en met de gebeurtenissen van bijvoorbeeld The Dark Knight Rises in je hoofd... kan ik er maar moeilijk iets grappigs en gezelligs van maken.

Later lijkt de film zichzelf toch wel weer aardig serieus te nemen met de speech van Frank. De film had een vorm moeten kiezen en zich daaraan moeten houden, want nu is het van begin tot eind 'wacht even, waar kijk ik naar'?

Het was niet zo irritant en ergerlijk als Falling Down, maar een dikke voldoende verdient het ook zeker niet. Qua maatschappijkritiek is het overigens ook weinig nieuws, en allemaal erg oppervlakkig.

Laat ik het houden op 2,5*, een 5,5, een vlees noch vis cijfer, zoals de film zelf.

Matig. Deed het niet voor mij omdat het al vrij snel naar het extreme werd getrokken. Was een interessant concept. Gewaagd, waardoor ik hem graag wilde zien. Helaas is de schrijver/ regisseur een te grote moraal ridder en liggen de persoonlijke frustraties er iets te dik boven op. Hierdoor zwakt het concept zelf iets af. Een onnodige en ongeloofwaardige introductie van het 16 jarige pubertje hielp ook niet mee. Jammer, want interessant is het zeker.

Heerlijke satire. Blijft helaas niet altijd even constant, maar weet zich wel op een vrij unieke manier te nestelen. Pijnlijke spiegel die ze de Amerikanen voorhouden, al is die lijn natuurlijk grotendeels door te trekken naar de identiteitsloze massa-idioten hier in Nederland. Mocht wel iets meer losgaan, maar het concept staat als een huis en de humor is met vlagen best scherp. Begin is fenomenaal en Frank is een ver van huis show...maar je begrijpt hem wel. Tof! Schiet net iets te kort voor 4*.

Parodiepedofiel.

De Amerikaanse komiek Goldthwait vierde als acteur hoogtij in de jaren ’80 door zijn bijdrage aan de Police Academy reeks. De man met het vreemde stemgeluid timmert ook al lange tijd als regisseur aan de weg en oogde enig succes met zijn World’s Greatest Dad, waar hij ook al de donkere kant van humor opzocht. Met God Bless America levert hij een zwarte komedie af die naar meer doet smaken. Met in de hoofdrol Bill’s broer Joel Murray en een sterke tegenspeelster in de vorm van actrice Tara Lynn Barr is het hier genieten geblazen. Zij dragen het uitstekend verpakte verhaal dat de verfomfaaide waarden en normen van heden ten dage op heldere wijze aan de kaak stelt.

De film begint als een satirische aanklacht jegens de verarming van de televisie en diens geestdodende werking ervan op de maatschappij in het algemeen. De eerste helft is meesterlijk wat dat betreft en de tweede helft goed, maar uit een ander hout gesneden. Parodie maakt halverwege plaats voor een soort van Natural Born Killers vs. Falling Down in alternatief jasje. En daar is helemaal niets mis mee. Zeker niet als voorbeeld Ellen Paige nog even vanwege het jeuk opwekkende Juno door de mangel wordt gehaald en zelfs een pannenkoeken etende pedofiel acte de présence geeft. Het beeld dat van de maatschappij wordt geschetst is pijnlijk genoeg realistischer dan gedacht.

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Geslaagde satire op het steeds debieler en hufteriger worden van (een deel van) de samenleving. Deze film herinnert me er ook meteen weer aan waarom ik bijna geen TV meer kijk.

Ik kan me helemaal vinden in de boodschap die hier gebracht wordt, en vind de manier waarop die gebracht wordt ook erg geslaagd. De observaties zijn raak, de grappen zijn geslaagd en de dialogen zijn scherp en intelligent. De film weet zelfs sympathie op te wekken voor de hoofdpersonen die op een gegeven moment toch wel erg ver doorslaan (maar goed, daar is het satire voor).

En dan te bedenken dat deze film geregisseerd is door Mr Floppy

Wel euke film, maar naar mijn idee beetje simpele ripoff van Natural Born Killers. Leuke casting, kijkt wel lekker weg. Af en toe wat leuke humor. Maar geen uitschieter!

Een Uwe Boll film zonder Uwe Boll.

Maakt helaas de trailer niet waar. De trailer bevat over the top, uit zijn verband gerukte moorden. Je verwacht na het zien van de trailer, dat de film een script heeft die dit, hoe bizar ook, zal "verantwoorden" door een goed script. In de stijl van Falling Down.

Het eerste halfuur lijkt dit te gaan gebeuren. De intro is goed. De opbouw van de frustraties is geestig. En pijnlijk realistisch. Vanaf het moment dat Roxy in beeld verschijnt vliegt alle realisme van tafel. Als kijker kun je je gewoon niet inleven in haar, waardoor het geen leuk personage is.

Daarna vliegt de film vaak uit de bocht en weet het niet meer echt te verrassen. Dat is jammer, want sinds Falling Down heb ik niet meer zo'n gave maatschappijkritische film gezien. Terwijl de film gierend uit de bocht vliegt doet menig scène qua absurditeit (en stomheid) denken aan een Uwe Boll film. Wat wel leuk is, is dat de personages niet alleen mensen neerschieten die ongewenst gedrag vertonen, maar in hun dialogen worden nog veeeeeel meer dergelijke lieden genoemd. Daardoor staat de film echt bol van frust. En dat is wel lekker. Zeker omdat ik me aan 90% van de genoemde dingen ook erger.

Al met al geef ik de film het voordeel van de twijfel, maar ik had er veel meer van verwacht.

6 sterren

P.S. ik had niet gekeken wie in de film speelde, maar vond de hoofrolspeler wat trekjes van Bill Murray hebben... Blijkt het zijn broer te zijn

Op zich een goede film maar er had naar mijn idee veel meer uitgehaald kunnen worden. Het begin vond ik erg goed, de opbouw naar zijn irritatie werd geestig gebracht maar was wel heel herkenbaar en daardoor ook wel enigszins confronterend. Wie van ons lacht er immers niet om types als de "american superstarz' zanger en de belachelijke realatyshows. Op een gegeven moment vond ik echter dat de film een beetje de verkeerde kant op ging. De film gooide het meer over de comedy boeg waardoor de achterliggende gedachte van de film steeds meer uit beeld raakte. Dit vond ik jammer aangezien ik dat aspect van de film, het feit dat het je aan het denken moet zetten juist het sterke van deze film.

Concluderend gezegd vond ik het dus wel een mooie film maar had ik het idee dat de film teveel hinkte tussen twee gedachten, comedy of een serieuze film die je aan het denken zou moeten zetten. Wat mij betreft hadden ze hierin een duidelijkere afweging moeten maken. Hierdoor mist het de kans om écht een topfilm te worden maar blijft het wat mij betreft steken in de subtop.

Fris, maar toch smakeloos

Een satire op de Amerikaanse samenleving die geen censuur kent en alle grenzen opzoekt. Dit moet het idee van de regisseur zijn geweest toen het schieten van God bless America begon. Grensverleggend is het zeker geworden, en het zal dan ook ongetwijfeld de nodige tongen hebben los gemaakt bij de brave Amerikanen maar ook al gaat de film zeker behoorlijk ver, goed is hij toch zeker niet.

Dit komt met name omdat alles de nodige bite mist. Na een vrij interessante start en een aantal (toegegeven) behoorlijk sterke dialogen met betrekking tot Frank zijn kijk op de huidige samenleving begon ik mij al enigszins te vervelen, en dit werd er niet beter op toen ik tegen het einde een stel lucifers nodig had om mijn ogen open te houden..hoewel het concept fris is, voelt het toch al snel smakeloos aan en het vele neerschieten van mensen wordt al snel ongelofelijk repetitief.

Je tenslotte storen aan een van de hoofdpersonages is ook nooit een positief punt, wat ik echter wel al gauw had bij de 16-jarige Roxy waarvan ik hoopte dat Frank haar snel om zou leggen omdat ze de hele zit door met name bezig is om hoofdzakelijk irritant te zijn, en dan met name voor de kijker. De film mist ook pit, en is hierdoor behoorlijk traag waardoor ook de knap uiteengezette dialogen mij op een gegeven moment ook geen moer meer wisten te interesseren..vooral skippen deze handel, en je tijd aan betere films besteden.

1,5*

Een trieste kijk in 't huidige Amerika (en niet alleen Amerika eigenlijk) waar het leven bestaat uit oppervlakkigheid, asociaal gedrag, egocentrische mensen en een niet te verzadigen ontevredenheid. Natuurlijk is dit allemaal wat uit z'n verband getrokken maar het word wel op een in mijn ogen zeer geslaagde en indringende manier gebracht in God Bless America.

Het zet je toch wel aan het denken over hoe je als mens in het leven staat en waar je waarde aan hecht. Maar goed, ik heb dus genoten van de film, ook al is het allemaal wat bizar en ongeloofwaardig. Maar een niet zo mainstream film op z'n tijd is een heerlijke afwisseling. En tja, wie zou er niet van die irritante pubers op hun plek willen zetten in de bioscoopzaal...

4*
8/10 (IMDB)

Striemende kritiek en cynisme op heel wat zich in de States afspeelt.

Had er kunnen van genieten...

Helaas is dat maar af en toe het geval.

Er lopen heel wat "negatieve" individuën in de maatschappij rond, maar om uw misprijzen te verheerlijken in bloederige, wansmakelijke scènes van moordpartijen...

Heb weinig respect voor dergelijke protesten. Als de commercialiteit die op ons wordt losgelaten moet wordt gehekeld, bedenk dan dat deze film een voorbeeld is van commerciële cinema. En dat durft men dan nog komedie noemen.

Negatief.

Het uitgangspunt van een verbitterde man die losgaat tegen alles wat hij verfoeit is al wel eens beter uitgevoerd. Hier wordt het te weinig realistisch en rauw verbeeld waardoor de maatschappijkritiek niet bijtend is. Ook het acteren vind ik weinig imponerend en Roxy is een vervelend personage.

Matig.

Angry white male

Het misschien wel beste voorbeeld van een film die dit stereotype centraal zet is Falling Down. Nota bene een film die alweer 20 jaar oud is, wat genoeg zegt over de zeldzaamheid van deze anti-held. Veel hoofdpersonen uit wraakfilms voldoen weliswaar gedeeltelijk aan de criteria van dit stereotype (denk aan Paul Kersey uit de Death Wish reeks of recenter Harry Brown), maar daar is de hoofdpersoon getroffen door ernstig leed en gaat dus terecht achter de daders aan. Bovendien zijn wraakfilms niet puur voorbehouden aan blanken, zie bv. de Koreaanse cinema.

In God Bless America is niet één aanwijsbare oorzaak te vinden voor de geweldsexplosie van het hoofdpersonage en is het meer een algemene woede op de maatschappij. Het is prijzenswaardig dat regisseur Bobcat Goldthwait een poging doet deze weinig geportretteerde figuur weer eens in de schijnwerpers te zetten, maar hij kan helaas niet tippen aan Joel Schumachers Falling Down.

De opbouw is nochtans bijzonder sterk: hoofdpersoon Frank is boos op alles. Zijn werkgever, zijn buren, zijn ex-vrouw; iedereen moet het ontgelden. Hij ergert zich echter ook steeds meer aan onbeleefdheden op straat of de grofheid op tv. Langzaamaan nemen de fantasieën om iedereen die hem niet zint maar af te knallen, de overhand. Dit levert overigens al direct een aantal fantastische scenes op, waaronder een jankbaby die de kogel krijgt. Uiteindelijk voegt Frank echt de daad bij het woord en de kan de film beginnen.

Hier worden helaas twee grote fouten door de makers gemaakt. Ten eerste de overbodige toevoeging van sidekick Roxy en ten tweede - en misschien nog wel erger - gaat Goldthwait op de politiek/moralistische tour. Roxy is een nogal irritant personage dat plottechnisch niets toevoegt, maar vooral uitblinkt in nietszeggende monologen over o.a. Alice Cooper. Ik vermoed dat het een commerciële afweging was om een jong, aantrekkelijk meisje aan de cast toe te voegen. Een andere reden kan ik werkelijk niet bedenken. Erg jammer dat Frank haar nergens een flinke beurt of een pak slaag geeft, dat had ze verdiend.

Maar het tweede punt stoorde mij het meest: Goldthwait steekt zijn politieke voorkeuren bepaald niet onder stoelen of banken. Obama is een held en iedereen die dat niet vind is een boosaardige rechtse, christelijke Tea Party braller. Waar hoofdpersoon Frank in de eerste helft van de film vooral zijn ergernissen uit het dagelijks leven bestrijdt, neem als voorbeeld de briljante bioscoop scene, wordt hij in de tweede helft getransformeerd tot een soort linkse activist. Bijzonder spijtig allemaal. Sowieso ook raar dat hij op de eind scene na ook alleen maar blanken afknalt; maar in Amerika anno nu zal dat wel weer te gevoelig liggen.

Die eind scene maakt nog een beetje goed, aangezien dat verder niet politiek geladen was, maar het blijft teleurstellend dat zo'n geweldig sterke opbouw zo verpest wordt. Had Frank lekker in zijn eigen woonomgeving zijn ding laten doen, met of zonder Roxy, maar in ieder geval zonder politiek geneuzel. 3,5*

Het eerste wat ik dacht was, dat God Bless America een soort Falling Down zou zijn, met de nodige humor.

Daar lijkt het ook best op, al is God Bless America gelukkig ook heel anders. Het begint allemaal nog best wel fris en redelijk scherp, met leuke humor, aardige dialogen en het idee van dit nog weleens erg leuk zou kunnen worden. Joel Murray acteert prima en het is het begin vooral leuk om herkenbare situaties, programma’s of andere zaken te zien, waar je jezelf aan kunt ergeren of irriteren.

In de tweede helft verdwijnt op een gegeven moment het tempo uit de film en vervalt het verhaal behoorlijk in herhaling. Hierdoor verdwijnt de scherpte toch wel naar de achtergrond. Daarnaast komt er ook een politiek tintje om de hoek kijken, wat het geheel duidelijk ook niet goed doet. Op een gegeven moment herstelt dat zich wel weer enigszins, maar het matige, ietwat langdradige middenstuk zorgt er toch wel voor dat de kracht dan al enigszins verdwenen is.

Het idee is leuk, de uitwerking bij vlagen ook, maar er zitten helaas te veel zaken in, die de fun voor een groot deel ook weer wegnemen.

2,5*

Wat een leuke harde zwarte komedie was dit. Man verliest zijn baan, heeft een ongeneeslijke tumor (dat krijgt overigens later in het verhaal nog een staartje) in zijn hoofd, is gescheiden en heeft buiten zijn dochtertje verder niemand. En de dochter heeft ook nog liever een iPhone dan haar vader

Tja, wat ga je dan doen ? Of je probeert er nog het beste van te maken of je plecht zelfmoord of je gaat de domste, wreedste en vervelendste mensen vermoorden. Het eerste was voor Frank geen optie, het tweede heeft Frank overwogen met het geweer al in zijn mond, maar vanwege bepaalde vervelende personen op televisie besluit hij te gaan voor het laatste (mede ook op aandringen van Roxy). Dat levert sowieso al een aantal geweld(dad)ige scenes op, met name de eersten.

Het verhaal vond ik best leuk verzonnen en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief de muziek), hoewel het soms wel wat langdradig was. Met name het vermoorden van de domste, wreedste en vervelendste mensen is heerlijk om te zien en bij die scenes heb ik ook regelmatig hard gelachen. De rest van het verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor maar de vele dialogen tussen Frank en Roxy waren wel aardig. De rollen van Frank en Roxy werden ook goed en leuk ingevuld met Joel Murray en Tara Lynne Barr.

Het einde was overigens sterk en dan doel ik niet op de flut moraal speech, maar wat daarna gebeurt. Daarmee wordt tevens het hoofdstuk van Frank en Roxy mooi afgesloten. De film duurt overigens met circa 95 minuten niet lang, waardoor hij goed te doen is en ook lekker wegkijkt.

Een matige komedie/misdaad film...

Saai verhaal...

Matig acteerwerk...

Komedie is mijn smaak niet....

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Niet te moeite waard...

God Bless America is een erg goede zwarte komedie waarin dagelijkse situaties worden geschetst die erg herkenbaar zijn. De sociale kritiek die de film laat zien is op alle fronten terrecht en wordt ook goed uitgewerkt. Vooral hoofdrolspeler Joel Murray zit prima in zijn rol van kritisch individu die zich (terrecht) stoort aan allerlei kleine dingen in de huidige maatschappij.

Enig kritiekpunt is dat de film een beetje inzakt zodra zijn bijdehandse side kick ten tonele verschijnt.

Verder ben ik natuurlijk enthausiast over de hommage aan Alice Cooper. Maar liefst drie songs van de beste man komen voorbij en ook een goed gekozen nummer van The Kinks mag niet onvermeld blijven.

Kortom een lekker scherpe satire waarbij ik vooral het eerste half uur ontzettend heb gelachen. Dit een zeer herkenbare film die ik iedereen aan kan bevelen.

Zeer goed

God Bless America

Een trage film die me eigenlijk amper wist te vermaken. Het lolletje zit hem er wel aan maar ik vond hem niet zo super speciaal. Het verhaal is erg dramatisch in elkaar gezegd wat je niet puur verwacht hier bij een film zoals deze. Op komedie gebied ligt is de film prima te doorstaan, actie is ook goed. Toch is het, het verhaal dat mij niet goed mee pakt waardoor ik een beetje hangend de film door nam. Het concept is prima te doen en is ook één van de aandachtspunten van vele Amerikanen. Amerika denkt te veel aan zich zelf, doe er eens wat aan!

3.0*

Redelijke film waarin een man het helemaal gehad heeft met de maatschappij van tegenwoordig waar iedereen alleen maar aan zichzelf denkt. Als satire niet helemaal geslaagd, daarvoor is het te breed genomen en missen de personages en dialogen wat scherpte. Desalniettemin kijkt het wel gemakkelijk weg en zitten er hier en daar wel een paar prima scenes tussen.

Best leuk.

Gekeken omdat ik meer een soort Kick-Ass verwachtte maar het bleek achteraf toch anders te zijn. Niet dat dat vervelend was, want deze film was desondanks een prima film. Murray en Lynne Barr doen het verrassend goed in deze Misdaadsfilm met wat satire eroverheen.

Een film die op sommige momenten best grappig is maar ook enkele best rauwe scenes kent. Vooral de scene waarop Murray die baby uit elkaar knalt komt binnen. Hiermee blijft je aandacht desondanks dat toch wel goed bij de film. Qua actie is het niet heel spectaculair, maar de satire gooit er een luchtig sausje overheen.

Voor de rest een leuke film die niet te lang duurt. Soms rauw, maar in het algemeen vrij luchtig. Prima acteerwerk en visueel qua kleurengebruik is het ook allemaal prima. Verhaal is niet al te sterk en het begin is helaas wat te traag. Ach ja.