The Loft (2014)

Hmm... Had er precies meer van verwacht. Komt het nu omdat het verrassingseffect nu weg is omdat ik al weet hoe het afloopt? Ik weet het niet. Ik had regelmatig het gevoel dat de acteurs niet natuurlijk overkwamen, het verliep nogal geforceerd. Schoenaerts z'n rol was nu compleet duister en bad boy en werd precies nog meer uitvergroot. Ik vind de originele versie beter dan deze... Kon me niet bekoren.

Na de Vlaamse en de Nederlandse versie, kon ik de Amerikaanse niet overslaan. Voor mij een film vol bekende gezichten, dat was hoopvol, maar helaas is wat ik verwacht had uitgekomen: Ik had hem best kunnen overslaan want het was een regelrechte kopie maar dan met andere gezichten en Engelstalig in plaats van Nederlands.

Hoewel het acteerwerk me niet eens zo erg stoorde, oké, misschien ergerde ik me iets teveel aan Karl Urban, is dat niet waar de schoen wringt. Wat het dan wel is, weet ik niet. Drie keer is scheepsrecht? In dit geval niet. Leuk om Eric Stonestreet te zien, ik vond hem ook erg goed gecast, maar de vergelijkingen (Oh, hij moet dus Jeroen van Koningsbrugge voorstellen!) bleef niet uit.

Ik heb iets gemist in deze film, een stukje... Spanning. Puntje op je stoel, dat je geboeid zit te kijken, dat je verrast en verbaasd bent. Is dat reëel om te verwachten als je voor de derde keer naar hetzelfde verhaal kijkt? Waarschijnlijk niet, maar ik had gehoopt op een beetje verandering, hier en daar een kleine twist. Helaas was dit niet zo. Het verhaal van de loft hoef ik niet voor een vierde keer te zien, dus als Duitsland, Japan of Rusland het wil gaan remaken, ik bedank vriendelijk....

Beetje slap.

The Loft zou scherper, vinniger zijn dan het Vlaamse origineel maar net als de Hollandse remake is dit gewoon een flauwer aftreksel. Alles voelt veel leger aan, niet in het minste de dialogen die rechtstreeks vertaald zijn - wat behoorlijk beschamende cinema oplevert. De set-up gebeurt veel te snel, maar door al dat amateurisme heb ik het daar niet moeilijk mee gehad. Het scenario van Bart De Pauw blijft overeind: de plotsprongetjes blijven boeiend genoeg en de kleine aanpassing - Luke is meer een psychopaat dan in het origineel - doet het geheel goed.

De casting is vrij inspiratieloos. James Marsden als internationale Koen De Bouw - wat een vondst. Karl Urban is simpelweg niet goed genoeg. Wentworth Miller en Eric Stonestreet maken er het beste van, terwijl Matthias Schoenaerts ook niet slecht is.

Erik Van Looy zal z'n moment de gloire nu wel gehad hebben - het weze hem gegund, maar waar een Michaël R. Roskam met The Drop een échte film aflevert vind ik The Loft meer passen in het tv-filmlandschap. Alles is zo nep. De "gewaagde" scènes zijn Hollywoodscènes geworden. De speelduur zou 10 minder lang zijn en hoewel dat te voelen is, was ik niet rouwig toen de endcredits van het scherm rolden.

2,5

Matigheid troef, geen wonder dat deze prent niet groot wordt uitgebracht in Amerika. Plot blijft redelijk boeiend - zolang de film duurt en je geen vragen stelt - maar de rewrite van Wesley Strick voelt behoorlijk stijf aan (met als dieptepunt de politieagent die 'fuck you' zegt). Verder weten Wentworth Miller en Karl Urban totaal niet te overtuigen, vooral in de eerste akte zijn ze compleet ongeloofwaardig. Van Looy's regie is sowieso niet bijster scherp, het geheel voelt vooral aan als een Vlaamse poging om een 'echte' Amerikaanse film te maken. ADR liet overigens met momenten ook behoorlijk te wensen over, dialogen klonken erg onnatuurlijk.

2,25*

Erik van Looy die zegt dat de slechte kritieken over deze Amerikaanse remake van Loft (2008) en de flop wat betreft de box office te wijten zijn aan onder andere de releasedatum, het succes van American Sniper en 'het feit dat Amerika nog niet rijp voor dit was', heeft ongelijk.

Ik weet niet waar het precies aan ligt, of het nu komt door desinteresse in de rollen of iets anders, maar de cast zet echt barslechte acteerprestaties neer die bijna (ja, er zijn enkele lichtpunten) nergens kunnen overtuigen. De naturel is ver te zoeken, wat je voor gans de film kan ondervinden.

Het opzet van The Loft is samen met de soundtrack chaotisch, steeds maar opzoek naar pure tragedie en constante spanning. Er zit dus vrij weinig feeling in, in tegenstelling tot het origineel waar ik tijdens het kijken van deze soms een vorm van heimwee naar kreeg en laat zien dat Van Looy echt wel beter kan dan dit. Hij was dus te veel onder de indruk van het grote Amerika volgens mij, maar volgende keer beter.

Het Belgisch origineel en de Nederlandse remake heb ik beiden niet gezien dus ik stapte vrij neutraal de Amerikaanse remake in. Prima verhaal over mannenvriendschappen, ontrouw, verraad, leugens en een moord.

De film keek prima weg. Ik heb me alleen echt enorm geërgerd aan de werkelijk bar slechte acteerpogingen van die blonde snollen. Tenenkrommend slecht.

Toen 5 jaar geleden bekend werd gemaakt dat de Vlaamse hit Loft een Amerikaanse remake zou krijgen was dat in België eigenlijk niet zo een verrassing. Het origineel was al hollywood-minded en zou zo perfect in de amerikaanse zalen terecht kunnen komen. Als de cast dan nog eens werd bekendgemaakt had ik écht goede hoop, Marsden (X-Men), Urban (Dredd, Star Trek), Isabel Lucas, Eric Stonestreet, Wentworth Miller (Resident Evil, Prison Break), Rhona Mitra,... Geen dragende toppers maar als ensemble wel een mooi gegeven. Met een vervijfvoudigd budget, Joel Silver die het project mee onder de loep zou nemen en een wereldwijde release leek The Loft wel een blockbuster te worden die in vele landen wel degelijke resultaten zou neerzetten. Na, vele uitstellingen, zelfs twijfels voor een release etc kwam de film dan toch uit eind 2014 en begin 2015. In de VS werd hij neergehaald door critici en publiek vond de weg naar de film niet al zal het door het relatief kleine budget van 14 miljoen zeker geen verlies draaien. In Vlaanderen duurt het nu zelfs bijna een jaar voor de film van de zaal naar de huiskamer is geraakt.

Een film met dit verhaal, deze acteurs, een deftig budget etc zou met gemak het origineel moeten wegblazen maar dat doet het zeker niet. Er zijn dan ook enkele factoren die daar de basis voor leggen. Ten eerste het scenario: het originele van De Pauw was zo sterk, zowel qua twists als dialogen, als oneliners en de herwerking heeft enkele zaken (vooral grappen) willen veranderen maar telkens naar een niveau lager wat de film al geen goed doet. De muziek was een flauw aftreksel van het origineel en de vernieuwde dingen klonken echt verkeerd voor de sfeer van de film maar wat deze film vooral niet beter maakt is uiteindelijk toch de cast: wat stelt die teleur. Stonestreet is volledig verkeerd gecast en die vrouwelijke trekken zijn zo misplaatst bij zijn personage, ook Urban is een flop in deze film. Waar in het origineel Filip Peeters Vincent perfect neerzette met de dubbele gelaagdheid speelt Urban zo plat, zo belachelijk dat het misschien wel het hoofdpersonage volledig in het water doet vallen en dat brengt de film toch naar beneden. Marsden was degelijk en heeft vooral goed naar De Bouw gekeken. De vrouwelijke cast was nog lachwekkender, zo slecht, ik snap niet dat Van Looy dat niet inzag bij de opnames. De enigen die hun personage neerzetten zoals het zou moeten waren Miller, die de geheimzinnigheid en lichte psychopathie perfect wist neer te zetten en Schoenaerts die perfect het oorspronkelijke personage combineert met zijn rundskop-personage. Het is ook dat personage dat mij nog wat beter uitgewerkt leek dan in het origineel (achtergrond, relatie met broer) en Schoenaerts toont in deze film dat hij zonder moeite de redelijk gevestigde waarden overstijgt. Visueel was de film wél beter dan de Vlaamse en Nederlandse versie. Het zag er tot in de puntjes beter uit, cleaner, hollywoodiaans zoals het ook moet.

Hoewel de film véél behoud van het origineel en zelfs korter is gemaakt licht het tempo toch lager naar mijn gevoel, mede waarschijnlijk door de factoren bovengenoemd. Anderzijds is er aan de basis van het verhaal niets veranderd, ziet het er visueel strak uit, blinkt een Belg uit in een Amerikaanse film en is die cast op zich wel aantrekkelijk genoeg waardoor de basis wel overeind blijft en The Loft nooit echt lager kan vallen dan een solide thriller.

Nog een laatste minpunt: zowel in de Vlaamse als Nederlandse versie was er een erotisch randje aan het geheel, iets wat deze Amerikaanse versie volledig mist en net dat randje maakte van The Loft een spitsige, scherpe thriller.

The Loft haalt nergens het niveau van het origineel of de nederlandse remake maar doordat de basis onveranderd is en er zowel zaken beter als slechter zijn dan z'n voorgangers blijft het wel een solide thriller.

Misschien is het wel goed dat je het origineel al gezien hebt, naar mijn gevoel zie je dan ook de verbeteringen en ben ik misschien wat verzachtend in mijn eindverdict

Ik heb het origineel niet gezien, maar ik mag aannemen dat dat een stuk beter is uitgewerkt dan deze film. De beweegredenen slaan eigenlijk vanaf de eerste scene al nergens op. Het hoe en waarom blijft onduidelijk. De eetscene met alle vrouwen erbij ligt er zo dik bovenop, waarbij ook de vrouwen overigens totaal geen sympathie hebben. Het eind kent zoveel twists dat het lachwekkend wordt.

Derde keer, minste keer. De originele loft is niet mijn favoriete Belgische film, maar deed het niet slecht. Intrigerend plot en goeie acteurs zorgden voor een boeiende film. Bij de remakes komt het verhaal terug, maar is de setting en de acteurs toch anders. Bewijst vooral hoe onderschat onze Vlaamse acteurs eigenlijk wel zijn. Alhoewel we in de Amerikaanse versie ook weer geen topacteurs terug zien.

The Loft mist wat aan sfeer en kan amper teren op enkel het verhaal. Moeilijk oordelen ook, omdat de verrassing al weg is na de zoveelste kijkbeurt met al die Loften. Schoenaerts doet het wel goed. Dankzij Rundskop werd hij bekend in de VS en gelukkig heeft deze Loft zijn kansen al niet verbrand voor hij goed een carrière kan opbouwen.

Slecht is het niet, gewoon wat flauw. De commentaar in de VS zal een combinatie zijn van slechte release, nog niet klaar voor dit soort films, maar ook weinig pit. Dan het het beter geen remake geweest, maar de originele Loft met subs.

Flauw.

Nu was het origineel dat ook al, behalve dan het visuele. Van Looy heeft Nicolas Karakatsanis mee naar Amerika genomen, vreemd genoeg heeft dat niet het gewenste effect op het visuele, want het is allemaal redelijk braaf en vaak nogal vluchtig.

Voor zover ik me kan herinneren (en ik moet zeggen dat ik amper nog wat wist van het origineel) is het verhaal redelijk hetzelfde gebleven, inclusief overbodige extra plot twist op het einde. Acteerwerk is even matig tot slecht als het origineel, vooral Urban is niet te aarden. Maar ok de rest doet het niet al te best, zelfs Schoenaerts (met hese stem en vreemde overacting) komt er niet zo best vanaf.

En verder valt er eigenljik niet zoveel te vertellen over dit filmpje. Van Looy probeert een wat scherpere thriller te maken, met een beetje naakt en een plottwistje, maar het resultaat is een redelijk cheesy en melig B-filmpje geworden. Het origineel is net iets beter, maar veel ontloopt het elkaar niet.

2.0*

“The people you love, they're the only ones who can hurt you.”

Deze Amerikaanse versie van Loft is inspiratieloos en heeft matige acteerprestaties, maar heeft ook zijn vermakelijke en spannende momenten. Het positieve is dat de vaart er goed in wordt gehouden en het verhaal op zich wel interessant is.

Vier vrienden, een gezamenlijke loft om hun minnaressen naar toe te brengen en een moord. Een intrigerend uitgangspunt. Jammer genoeg is er al een Belgische en Nederlandse versie en doet deze film eigenlijk niets nieuws. De acteurs zijn ook niet om over naar huis te schrijven en alleen Miller en Schoenaerts weten wat van hun rol te maken. Urban is saai en vlak en wie Stonestreet uit Modern Family heeft gecast als womanizer moet aan een nieuwe carrière gaan denken. De vrouwen (vooral Rachael Taylor) zijn wel prachtig, ook belangrijk. Samen met de beklemmende sfeer is dat een lichtpuntje in een ongeïnspireerde remake. Toch maar weer eens kijken hoe de Belgen dat hebben aangepakt.

De Nederlandse versie zag ik nog niet en zal ik ook aan me laten voorbij gaan. Het origineel is nog steeds de beste versie. Deze Amerikaanse versie valt best mee, maar voelt niet echt Amerikaans aan al kan ik het gevoel niet echt beschrijven. De film is een twee druppels gewijze kopie van het origineel. De acteurs, de dialogen, de scènes, allen komen ze terug in deze versie. Alleen zijn de seksscènes misschien iets minder expliciet.

Qua acteren vond ik de Vlaamse versie beter. Zeker de rol van toen Koen De Graeve als “den dikken” was beter dan de huidige versie. Dat geldt eveneens voor zijn vrouw toen (Maaike Cafmeyer). Hier vond ik de dialogen wat geforceerd. Het origineel was krachtiger en iets minder gemaakt, puurder in zijn dialogen. Ook de humor was helemaal weg, de gelaagdheid, de geniepigheid van een Filip

Peeters of Bruno Vandenbroeck. De Vlaamse vrouwen hadden ook meer charisma en pit dan deze scharrels.

Het script blijft uiteraard overeind staan al zag ik recent The apartment van Billy Wilder uit 1960. Dat was toch nog andere koek. Films zijn inderdaad niet totaal met elkaar te vergelijken, maar de idee om je maitresses mee te nemen naar een loft is wel gelijkaardig.