The Return of the King (1980)

Een behoorlijke faal in veel opzichten. Wie South Park stelselmatig kijkt begrijpt in ieder geval meteen waar men in de aflevering Bass To Mouth de inspiratie vandaan haalde voor de muzikale ondersteuning bij het verhaal van Lemmiwinks. Waar het bij South Park voornamelijk werkte vanwege het feit dat de serie in eerste instantie een komedie is, zijn de folkballads hier gruwelijk overtrokken, repetitief en vooral vervelend. Het maakt me doorgaans niet heel veel uit of een verfilming het boek compleet volgt, maar Legolas, Gimli, Faramir, Eomer, Saruman en Arwen niet voor laten komen is een gruwelijke fout. De hobbits zelf zijn daarnaast uitzonderlijk lelijk geanimeerd en de dialogen zijn niet om over naar huis te schrijven. Gollum als kikker was nog aardig vormgegeven, maar de Orks waren zo gruwelijk slecht vorm gegeven dat het een belediging voor Tolkien is. Blij dat de beste man het nooit heeft hoeven meemaken. Nee, The Hobbit was nog vermakelijk, dit is vooral belachelijk.

Zo goed als The Lord of the Rings was zo slecht is deze Return of the King. Had meer verwacht van een Rankin/Bass productie. Alhoewel de animatie van Topcraft (Studio Ghibli) is deze veel slechter dan die van films als The Last Unicorn of Castle in the Sky. De animatie is wel beter dan die van de vorige film maar de tekenstijl is slechter en de personages zijn veel slechter uitgewerkt. Gollum is een kikker? Orcs die zingen? Dit is ook totaal geen vervolg op The Lord of the Rings. Raar dat Ralph Bakshi niet het vervolg heeft gemaakt.

Peter Jackson deed er dan misschien langer dan drie uur over dit verhaal te vertellen, maar qua gevoel duurde deze animatie tien keer zo lang. Zoveel te vertellen en nog voelde de film enorm gerekt. Terwijl de helft van de personages achterwege zijn gebleven (geen Gimli, Legolas of Saruman). De film focust zich voornamelijk op Frodo en Sam. Deze laatste heeft overigens wel een degelijke upgrade gekregen ten opzichte van The Lord of the Rings van Ralph Bakshi. Maar hij is waarschijnlijk de enige die als karakter beter uit de bus komt, de rest is allemaal erg dramatisch. Zo is Gollem een dikke kikker geworden en de grote kwaadaardige WitchKing heeft een vliegend kroontje en praat als Skeletor uit He-Man: Masters of the Universe. Verder een erg lelijke stijl. En die liedjes ... o mijn god, die liedjes!

1,5 sterren.

Frodo of the Nine Fingers and the ring of doom

Ik was eerlijk gezegd alweer vergeten dat ik ooit deze The Return of the King had aangeschaft. Voornamelijk omdat het een VHS is en die in mijn collectie wat staan weggestopt (volgens de poster hier is dit wel op DVD verschenen? Die andere The Lord of the Rings (1978) sowieso wel), maar gisteren schoot het me opeens terug te binnen dat ik dit nog had liggen. Even moeten zoeken waar die weer stak, maar al snel in de VHS speler gestoken. Het is wel een VHS zonder ondertiteling dus het was hopen dat de kwaliteit op zich nog degelijk was.

En dat was gelukkig het geval. Blijkbaar is dit een sequel op The Hobbit (1977) (waarvan ik eerlijk gezegd zelfs niet wist dat die bestond) en het eerste gedeelte van de film bestaat dan ook voornamelijk om eventjes het geheugen van de kijker op te frissen. Vind het op zich wel een erg vreemde keuze om van The Hobbit direct naar The Return of the King te switchen, er zitten namelijk nog 2 andere boeken tussen, maar zelfs dat wordt nog eventjes uit de weg geruimd door tussen pot en pint te vermelden dat Frodo & Samwise een aantal avonturen hadden beleefd vooraleer ze in Mordor terecht kwamen. Soit, je kunt hier erg veel op aanmerken, maar ik vind het op zich wel interessant dat Jules Bass en Arthur Rankin Jr. het over een andere boeg gooien. Ze introduceren een bard die regelmatig in zingen uitbarst (het Frodo of the Nine Fingers nummer is niets minder dan geniaal met die constante focus op Dooooom en Glooooom) en schrappen een hele hoop personages. Ergens logisch natuurlijk omdat ze maar een beperkte speelduur hadden, maar als je het hele verhaal kent, dan voelt dit toch wat gerushed aan.

Bass & Rankin Jr. hielden zich dus op narratief vlak niet echt strikt aan het bronmateriaal, maar het mag duidelijk zijn dat ook op animatiegebied de regisseurs zichzelf de nodige vrijheid hebben toegekend. De animatie is niet altijd even goed geslaagd (Merry en Pippin zien er niet uit terwijl ik Gandalf dan wel weer goed vond), maar vond dit voor zijn tijd er nog best wel fijn uitzien. Het heeft zijn eigen smoel en dat is altijd een pluspunt. Wat een toffe voice-cast trouwens. Casey Kasem en Don Messick die eens in dezelfde film zitten zonder dat het Scooby-Doo gerelateerd is, legendarische regisseur John Huston (Night of the Iguana!) die de rol van Gandalf op zich neemt, Roddy McDowall als Samwise, ... Erg leuk om al die stemmen te horen en best nog goede keuzes ook voor de personages.

Deze animatiefilm van Return of the King is een film waar veel op aan te merken is en toch heb ik me hier gisteravond wel mee geamuseerd. Het is dat de Lord of the Ring uit 1978 weer zo gigantisch lang duurt, anders had ik die er gisteren nog wel achter gegooid. Soit, moet maar eens op zoek gaan naar The Hobbit van deze twee regisseurs. Laat ik dan ook ineens maar is op zoek gaan naar die Russische versie als ik dan toch bezig ben.

3*