Play (2011)

Ja, hij draaide in Cannes. In de Quinzaine.

Ik vind 'm heel sterk. En bijzonder. Het is een minutieuze studie van sociale processen, groepsdruk en manipulatie. Over de grenzen tussen onschuldige plagerijen en georganiseerde misdaad, over sociale controle, over wanneer je als omstander wel of niet ingrijpt. Een film die je confronteert met je eigen normen, waarden en vooroordelen. En dan cinematografisch ook nog eens heel sterk.

Toen ik m wel erg lang, maar de film bleef doorspoken in mijn hoofd. En alsmaar sterker worden.

Mochizuki Rokuro schreef:

(quote)

Laat ik daar de uitzondering op zijn dan (...) al met hopeloos misplaatste scènes over een wiegje in een luxueus treinstel waren voor mij voldoende om mijn Haneke-allergie volledig boven te laten komen. Ik had gehoopt op iets meer rauw en naturel in plaats van deze expliciete dram-cinema van de bovente plank. Totaal niks voor mij.

Knap hoe die kleine ventjes dit levensecht hebben neergezet. De rol van het wiegetje was wel te raden maar niet echt voorspelbaar. Ik vond het juist wel "luchtig en komisch" overkomen.

Ik vond de film absoluut geen belerend toontje hebben.

Ik vond 'm wel een beetje belerend, maar mij stoorde dat niet. Misschien is het beter om te zeggen dat deze film een statement wil maken, duidelijk een kijk geeft op de hedendaagse maatschappij, debat wil uitlokken, op reacties uit is. Zeer sterk camerawerk en de scenes waar het echt om gaat, die tussen de jongens, zijn zeer geloofwaardig en confronterend. De inbedding van Ostlund, met de scene met het wiegje (een licht komische terzijde waarin hij laat zien hoe de maatschappij zich druk maakt om iets pietluttig), de scenes met het indianengroepje (die al evenveel van vooroordelen bij anderen gebruik maken als de dadergroep en de confrontatie tussen de vader van een slachtoffertje en een dader (waarin Oslund het duidelijkst een statement maakt, doorgeschoten politieke correctheid? Zeker in combinatie met de eerdere scene waarin de daders (en slachtoffers hardhandig de bus uitgetrapt worden en niemand iets doet) vond ik interessant, al twijfel ik wel een beetje of de film niet nog sterker was geweest, met een eenzijdiger focus op het hoofdverhaal.

Al met al vind ik Play een relevante film, die ik regellmatig met ingehouden adem zat te kijken en in die zin bijna eenzelfde snijdende spanning wist op te roepen als Elephant. Hoewel die film heel anders is weet je in beide gevallen waar het heengaat, maar is de onvermijdelijke weg er naar toe toch iets dat me serieus wat doet.

Typisch voorbeeld van een film waar Mochizuki Rokuro en ik het stevig over oneens zijn en daar zijn er ook weer niet al te veel van.

4.0*

Een film waar ik van binnen vooral heel kwaad van werd. Ontzettend goed geacteerd, maar wel wat langdradig. Het is natuurlijk duidelijk waar het verhaal naar toe gaat, maar het duurt erg lang voor de film daar komt. De epiloog interpreteerde ik ook als kritisch commentaar op een te politiek correcte houding tegenover dit soort gebeurtenissen en vond ik overbodig, hoewel iemand anders dit niet zo zag en het dus wel weer een relevante discussie uitlokte. 3*

Ik heb deze film een 1 gegeven, omdat ik dit een erg slechte film vind. Heb er lang op gewacht met het idee dat de film uitgebreid zal laten zien wat voor manieren er werden gebruikt in het pesten.

Vond de kinderen erg goed acteren alleen de film zelf vond ik erg langdradig, en erg saai. Je zit maar te wachten totdat er wat gebeurt. De manier van filmen is ook niet in mijn smaak. Je ziet veel dingen niet gebeuren.

Deze film kon veel beter zijn dan dat het nu is.

Feilloos en schrijnende film over allochtone jongeren in Zweden...euh nee niet een drama over zielige allochtoontjes en hun sociale achterstand, maar hoe hun autochtone leeftijdsgenootjes lijden onder de terreur van dit soort dat we hier nog wel eens k*tmarokkaantjes plegen te noemen.

Fantastisch geacteerd overigens door alle kids in deze film.

Pijnlijk duidelijk wordt ook hoe hier de volwassenen vooral de andere kant opkijken.

Fel realistisch in ouderwetse Haneke-stijl en daardoor ook gelukkig niet geschikt voor de PVV-achterban, maar zou verplicht gesteld mogen worden voor degenen die nog geloven in de sprookjesachtige multiculti-utopie.

Gebaseerd op waargebeurde feiten en de regisseur zelf heeft ook wel wat lopen dubben over het feit of zijn film niet als racistisch bestempeld zou worden.

Nee, want de film laat een welbekend probleem zien en daar je ogen voor te sluiten zou omgekeerde discriminatie zijn .... en het antwoord zit nu éénmaal in die epiloog, dat kan je belerend vinden - het is wel hetgeen waar de oplossing in zit - vond het trouwens een ijzersterke scene.

Maatschappelijk relevant en daarnaast ook nog zeer aangrijpende film, waarin ook nog wel wat subtiliteit zit.

Meesterwerk!

Een indrukwekkend. Die lange statische takes werken goed. Een heel nadrukkelijk niet weg kijken. Maakt de film erg indringend. Een beetje dezelfde methode die bijvoorbeeld Seidl onlangs nog toepaste in Paradies:Liebe. De epiloog zit me dwars, erg belerend, maar dat stoort me nu niet meer zo als toen ik net de bioscoop uit kwam, vandaar alweer een halfje erbij. Ik denk toch dat de film prikkelender was geweest als er niet zo nadrukkelijk stelling was genomen aan het eind.

Hm.. tja de film begon aanvankelijk wel goed voor me, indringend en de afstandelijkheid van filmen deed wel wat met het onderwerp.

Maar zo ongeveer halverwege.. had ik het wel gezien eigenlijk.. er kwam maar geen einde aan die tocht van die jochies en het leek meer een herhaling van zetten. De afstandelijke onpersoonlijke registratie lokte nogal veel momenten van 'hm.. zal ik ondertussen even koffie zetten? '

Je zult zien dat ik me over een jaar bepaalde scenes nog feilloos herinner uit deze film, want zo'n film is het wel. Overigens vond ik het helemaal niet zo belerend.

p.s. wat was in vredesnaam de bedoeling van dat Indianen-zanggroepje?? heb dat echt compleet gemist geloof ik.

Uitstekende film over een groepje jongens die mobiele telefoons van andere leeftijdgenootjes afpakken. Een bijzondere opzet met statisch camerawerk is aan de ene kant nogal langdradig, maar zorgt wel voor een realistische weergave. Hierdoor wordt het geheel behoorlijk indringend waarbij de kleine ettertjes je het bloed onder de nagels vandaan halen. Ondanks het langdradige karakter toch 4.0 sterren voor de originele en geslaagde aanpak.

Een redelijk drama/thriller film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk..

Prima achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Best wel een goed drama die zeer realistisch oogt. De film roept precies op waar de film voor gemaakt is namelijk walging/irritatie tegen groepjes hangjongeren (die het niet hoog hebben met normen en waarden) die er alleen maar op uit zijn om rotzooi/problemen te veroorzaken. Wat ook goed wordt weergegeven in deze film is dat omstanders nauwelijks iets doen uit angst en dat is ook best realistisch weergegeven. Het verhaal is interessant en zit goed in elkaar en de onbekende cast (de jongeren) spelen overtuigend, met name dan de irritante allochtone jongeren. Het einde vond ik overigens best goed. Het gedoe met de wieg in de trein had van mij eerlijk gezegd niet gehoeven maar zorgde wel voor de komische noot in deze film.

P.S. De schijt scene van het Aziatisch jongetje was wel apart, die zie je niet vaak in een film (m.u.v. scat films )

'k wist eigenlijk niet waarover deze film ging dus was het verhaal wel een verrassing. Het verhaal op zich vond 'k wel de moeite om eens gezien te hebben, de uitwerking was wel niet zo standaard. De camera bleef vaak staan, zodat soms bepaalde zaken niet in beeld kwamen.

Het acteerwerk vond 'k wel erg goed, het kwam erg realistisch over. Pluim af voor de cast.

Tja, 'k vond de film wel eens de moeite om gezien te hebben, het kwam allemaal wel realistisch over.

Boeiend drama in documentaire stijl dat zich langzaam ontvouwt. Als kijker word je langzaam mee gezogen in het verhaal en voel je de druk die op die drie jongens ligt. Op het laatst stemmen ze met alles in om er eindelijk van af te zijn.

Het verhaal van de wieg in de trein is vrij irritant en m.i. overbodig, ook al komt de wieg later weer in beeld.

Heel bijzondere film, waarbij alle scènes met vastopgestelde camera zijn opgenomen. In de beginne krijgt ge zo de druk te maken te hebben met een soort documentaire aan de hand van een camera in publieke plaatsen opgesteld.

Heel vlug echter wordt het wel duidelijk dat het over straatcriminaltiet gaat, ten onrechte vaak "kleine" criminaliteit genoemd zonder de psychische gevolgen voor de slachtoffers in overweging te nemen.

Even dreigt de film wat langdradig te worden, maar er blijven nog voldoende sterke scènes over zoals deze op de tram waar de etters op hun best zijn, alsook het triomfantelijk restaurantbezoek met veel cynisch getreiter en dat er letterlijk in de broek wordt gedaan bewijst een panische angst bij het slachtoffer...

De slotscènes houden enkele conclusies, of zeg maar twistpunten in, daar waar het gaat om immigratie en rassenonderscheid.

In ieder geval, met de omzichtigheid waarmee deze begrippen in onze contreien worden benaderd, vind ik deze "Play" een behoorlijk gedurfde film. Het feit evenwel dat hij gebaseerd is op waargebeurde feiten zwakt natuurlijk een eventueel radicaal standpunt af.

Maar goed, eigenlijk vond ik dit werk, ondanks het ernstig gegeven, soms nogal grappig , "de wieg", "de fratsen op zich op de tram", de wedloop...en viel mij ook op dat de afstandelijkheid - door angst veroorzaakt ? - van publiek en omstanders van de "gijzeling" enkele keren werd onderlijnd.

Knappe en ook wat ongemakkelijke film , sober en vanaf vast punt gefilmd, met goed en zeer overtuigend spel van de cast, met name de crimineeltjes.

De hele groepsdynamiek wordt heel geloofwaardig gebracht, soms vond ik de jongens die beroofd worden wel heel erg argeloos, maar het is ook wel weer te begrijpen. Alleen dat ze niet uitleggen dat ze beroofd zijn aan de conducteur en hun boete accepteren vond ik wat vreemd. Maar ze waren wellicht nog steeds erg onder de indruk van alles.

Op het laatst nog die confrontatie tussen de vader van de beroofde zoon en een dame die staat voor het zeer politiek-correcte Zweden, dat was in het klein de discussie die inmiddels overal in West-Europa aan de gang is.

Inhoudelijk best een interessante film over een jongerenbende die andere kinderen terroriseerde en beroofde. Angst en intimidatie waren ideale middelen om te verkrijgen wat ze wilden zonder fysisch geweld te moeten gebruiken.

Opvallend hoe weinig reactie er was van de omgeving. En als het er al was, werd dit vrij snel in de kiem gesmoord. Inderdaad een vrij overtuigende cast die hun rol erg goed opnam. Één van de beste scènes vond ik nog toen de drie jonge jongens betrapt werden op zwartrijden. Totaal ontredderd waren ze …

Niet geheel overtuigd echter van de film. Veel lange dode momenten. Erg bevreemdende nietszeggende scènes zoals die kinderwieg op de trein. Wel opmerkelijk dat op het einde de politieke correctheid naar bovenkwam bij die dame.

Interessante maar nogal statische en repetitieve observatie over groepsdynamica en de effecten daarvan op het individuele gedrag, gebaseerd op waargebeurde gevallen van pesten in het zweedse Göteborg. De jeugdige cast doet het uitstekend en de film heeft zinnige dingen te melden, maar het tempo ligt zo laag en de cameravoering is zo eentonig dat er simpelweg te weinig te beleven valt. Gelukkig zou regisseur Ruben Ostlund hierna voor de dag komen met een aantal veel betere films dan dit.