Play (2011)

Het was allemaal wel wat langdraderig, had wel korter gekund, nee, het was niet allemaal geweldig, en zoals eerder genoemd, wat had dit met de indianen te maken die slechts 2 x in beeld kwamen.

Met name een zeer waarheidsgetrouw beeld van het groepsgedrag van allochtone jongeren.

Best wel een goed drama die zeer realistisch oogt. De film roept precies op waar de film voor gemaakt is namelijk walging/irritatie tegen groepjes hangjongeren (die het niet hoog hebben met normen en waarden) die er alleen maar op uit zijn om rotzooi/problemen te veroorzaken. Wat ook goed wordt weergegeven in deze film is dat omstanders nauwelijks iets doen uit angst en dat is ook best realistisch weergegeven. Het verhaal is interessant en zit goed in elkaar en de onbekende cast (de jongeren) spelen overtuigend, met name dan de irritante allochtone jongeren. Het einde vond ik overigens best goed. Het gedoe met de wieg in de trein had van mij eerlijk gezegd niet gehoeven maar zorgde wel voor de komische noot in deze film.

P.S. De schijt scene van het Aziatisch jongetje was wel apart, die zie je niet vaak in een film (m.u.v. scat films )

Het concept is boeiend, maar de uitwerking is wat saai en niet altijd even doeltreffend.

De lange shots, de wieg, Indianen zanggroepje, het slot .....mochten van mij geknipt worden.

Deze scènes gaven weinig inhoud aan het geheel en wekt saaiheid in de hand.

Realistisch oogt het wel, maar het kwam voor mij redelijk afstandelijk over. 4/10

'k wist eigenlijk niet waarover deze film ging dus was het verhaal wel een verrassing. Het verhaal op zich vond 'k wel de moeite om eens gezien te hebben, de uitwerking was wel niet zo standaard. De camera bleef vaak staan, zodat soms bepaalde zaken niet in beeld kwamen.

Het acteerwerk vond 'k wel erg goed, het kwam erg realistisch over. Pluim af voor de cast.

Tja, 'k vond de film wel eens de moeite om gezien te hebben, het kwam allemaal wel realistisch over.

Boeiend drama in documentaire stijl dat zich langzaam ontvouwt. Als kijker word je langzaam mee gezogen in het verhaal en voel je de druk die op die drie jongens ligt. Op het laatst stemmen ze met alles in om er eindelijk van af te zijn.

Het verhaal van de wieg in de trein is vrij irritant en m.i. overbodig, ook al komt de wieg later weer in beeld.

Heel bijzondere film, waarbij alle scènes met vastopgestelde camera zijn opgenomen. In de beginne krijgt ge zo de druk te maken te hebben met een soort documentaire aan de hand van een camera in publieke plaatsen opgesteld.

Heel vlug echter wordt het wel duidelijk dat het over straatcriminaltiet gaat, ten onrechte vaak "kleine" criminaliteit genoemd zonder de psychische gevolgen voor de slachtoffers in overweging te nemen.

Even dreigt de film wat langdradig te worden, maar er blijven nog voldoende sterke scènes over zoals deze op de tram waar de etters op hun best zijn, alsook het triomfantelijk restaurantbezoek met veel cynisch getreiter en dat er letterlijk in de broek wordt gedaan bewijst een panische angst bij het slachtoffer...

De slotscènes houden enkele conclusies, of zeg maar twistpunten in, daar waar het gaat om immigratie en rassenonderscheid.

In ieder geval, met de omzichtigheid waarmee deze begrippen in onze contreien worden benaderd, vind ik deze "Play" een behoorlijk gedurfde film. Het feit evenwel dat hij gebaseerd is op waargebeurde feiten zwakt natuurlijk een eventueel radicaal standpunt af.

Maar goed, eigenlijk vond ik dit werk, ondanks het ernstig gegeven, soms nogal grappig , "de wieg", "de fratsen op zich op de tram", de wedloop...en viel mij ook op dat de afstandelijkheid - door angst veroorzaakt ? - van publiek en omstanders van de "gijzeling" enkele keren werd onderlijnd.

Erg saaie film, zonde van je tijd!

-------------------

Correctie: dit is de slechtste film die ik ooit gezien heb. Het zou niet eens te term 'film' mogen dragen. Het is een serie vrijwel nietszeggende beelden zonder een relevant verhaal.

Tsjonge wat een bijzondere film is dit. Het lijkt aanvankelijk een saaie film waar je op afstand ziet hoe een groep jongens een andere groep jongens terroriseert. Maar hoe langer je kijkt, hoe meer je gaat zien. Er gebeurt zoveel onderhuids en subtiel dat de film je uiteindelijk achterlaat met een enorme hoeveelheid gedachten. Allereerst al de vorm. Volgens mij is de hele film gemaakt met een camera op statief die het verhaal op afstand filmt. Dat is al een hele bijzondere manier. Het lijkt saai, maar het wordt zo consequent gedaan dat het uiteindelijk heel knap werkt. Erg goed gevonden dus door de filmmaker. En dan het onderwerp zelf. Ik moest heel sterk denken aan mezelf toen ik zo oud was als die jongens. Ik denk dat bijna iedereen van die leeftijd het wel eens meemaakt in zijn leven dat hij op straat ook angst heeft van dergelijke groepen jongens en ook wel eens iets dergelijks heeft meegemaakt dat je je bedreigt voelt. Het neemt alleen gelukkig meestal nooit zo'n omvang aan als in deze film. Eigenlijk was deze film gewoon een gijzelingsdrama. Maar de groepsdynamiek was zo subtiel neer gezet dat het allemaal heel geraffineerd en realistisch overkwam. Ik geloof ook zo dat het op ware gebeurtenissen gebaseerd is. Dit verzin je niet als filmmaker. Maar die gedachte werkt ook angstaanjagend. Dit gebeurt dagelijks bij deze leeftijdscategorie en niemand van de volwassenen die het doorheeft. De scene aan het einde dat de drie jongens ook nog eens een boete krijgen voor zwartrijden is daar een heel knap voorbeeld van. Verder zit er ook nog een hoop subtiel en verborgen racisme in de film. Een groep zwarte jongens die de misdaden plegen maar toch wil je als kijker / samenleving niet racistisch denken. Ook dat heeft deze filmmaker heel knap en subtiel en super provocerend weten vast te leggen. De film is één grote provocatie. Je wil gewoon niet zien of geloven dat dit gebeurt. Het is echt heel knap gedaan. Tot aan de laatste scene toe waar een blank meisje een Afrikaans liedje doet en een Aziatische jongen een west-Europees klassiek deuntje op zijn klarinet speelt. Het lijkt allemaal zo onschuldig. En toch wil je als kijker, ik althans, niet geloven dat je eigenlijk racistisch denkt. Want ik ben niet racistisch. Als dat geen knappe provocerende film is !!! Volgende keer ga ik deze film vast nog een stuk hoger waarderen, nu ik aan de experimentele vorm met de vaste camera gewend ben.

Knappe en ook wat ongemakkelijke film , sober en vanaf vast punt gefilmd, met goed en zeer overtuigend spel van de cast, met name de crimineeltjes.

De hele groepsdynamiek wordt heel geloofwaardig gebracht, soms vond ik de jongens die beroofd worden wel heel erg argeloos, maar het is ook wel weer te begrijpen. Alleen dat ze niet uitleggen dat ze beroofd zijn aan de conducteur en hun boete accepteren vond ik wat vreemd. Maar ze waren wellicht nog steeds erg onder de indruk van alles.

Op het laatst nog die confrontatie tussen de vader van de beroofde zoon en een dame die staat voor het zeer politiek-correcte Zweden, dat was in het klein de discussie die inmiddels overal in West-Europa aan de gang is.

Zie de 'cultuurverrijking' en vergeet de policor.

feiten zijn feiten, ook als je wegkijkt

'zware irritatie, frustratie en jeukende handen' - film

De lange shots, de wieg, de rol trap.. en dan nog een realtime je behoefte doen. Leuk en aardig maar dan is het klaar.

Inhoudelijk best een interessante film over een jongerenbende die andere kinderen terroriseerde en beroofde. Angst en intimidatie waren ideale middelen om te verkrijgen wat ze wilden zonder fysisch geweld te moeten gebruiken.

Opvallend hoe weinig reactie er was van de omgeving. En als het er al was, werd dit vrij snel in de kiem gesmoord. Inderdaad een vrij overtuigende cast die hun rol erg goed opnam. Één van de beste scènes vond ik nog toen de drie jonge jongens betrapt werden op zwartrijden. Totaal ontredderd waren ze …

Niet geheel overtuigd echter van de film. Veel lange dode momenten. Erg bevreemdende nietszeggende scènes zoals die kinderwieg op de trein. Wel opmerkelijk dat op het einde de politieke correctheid naar bovenkwam bij die dame.

Interessante maar nogal statische en repetitieve observatie over groepsdynamica en de effecten daarvan op het individuele gedrag, gebaseerd op waargebeurde gevallen van pesten in het zweedse Göteborg. De jeugdige cast doet het uitstekend en de film heeft zinnige dingen te melden, maar het tempo ligt zo laag en de cameravoering is zo eentonig dat er simpelweg te weinig te beleven valt. Gelukkig zou regisseur Ruben Ostlund hierna voor de dag komen met een aantal veel betere films dan dit.

Wederom vegint de film met een collage van droge observaties. Maar voor het eerst ontstaat er wel meer samenhang tussen de verschillende verhaaltjes. Zo levert Ostlund stevige kritiek op het politiek correct gedrag dat natuurlijk welig tiert in Zweden.

3,5