Léolo (1992)

Vond de film weer wel magisch en nostalgisch, en melancholiek, en... Prachtige voice over ook. Merkwaardige keuze van muziek. Zo werd Nusrat Fateh Ali Khan gebruikt en ook Vangelis's score van Chariots of Fire (zo nu en dan terugkerend). Helaas vaak opvallend laag gemixt om plaats te maken voor de vaak aanwezig voice over. 4 sterren

Bizarre film...aan de ene kant heb je een prachtig warme, intellectueel klinkende voice-over die bijna heel de film aanwezig is en die met poëtische taal de gedachtes en gevoelens van deze opgroeiende jongen, en diens kantelmoment in zijn leven, tussen dromerig en realistisch, complex en nostalgisch maken. Maar aan de andere kant heb je de smerige beelden van een groteske familie en alles wat rondom hen gebeurt die soms net wat te, zoals Poisonthewell al zei, walgelijk waren of gewoon scenes die een te harde impact hadden voor een film als deze die beter was geweest zonder de confrontatie tussen het kind met de harde werkelijkheid, zoals de bedoeling was van de regisseur, toch ? Dit staat in zo'n groot contrast met de jongen, erg goed gespeeld trouwens, dat het met momenten moeilijk is om door te komen.
Erg leuk al die platte, opvliegende karakters maar een pedofilistische opa, een jonge die in vlees masturbeert of meer van die smerigheden hoefden niet echt voor mij.
Had hier totaal verkeerde verwachtingen van, wat het stemmen moeilijker maakt.

Deze een tijdje geleden voor een euro gekocht en me er nu eens aan gewaagd. Het is nogal een speciale film geworden, soms wel mooi, soms nogal apart om het zo te zeggen ('k begrijp nu ook de +12 beoordeling ).

De muziek was wel mooi en er zaten ook wel mooie beelden in. Het verhaal was niet altijd even boeiend.

Desondanks heb 'k de film wel uitgekeken, maar het was toch een bijzondere kijkervaring. 'k vind deze toch moeilijk om een score te geven. 'k zal het op 3* houden.

Film die hevig balanceert op de scheidslijn tussen dagdroom en realiteit. Het is de wereld zoals de jonge hoofdpersoon hem in zijn hoofd heeft geboetseerd. De film toont een wakende droom.

Snel wordt duidelijk dat de coming of age van de hoofdpersoon plaats vindt in een realiteit die hij niet vindt passen bij zijn wezen. Hij verdient betere omstandigheden om op te groeien vindt ie zelf. Intellectueler. Begripvoller. Minder bekrompen. Minder bevooroordeeld. Gewoon beter passend bij zijn sensitiviteit en intelligentie.

Die omstandigheden zijn er echter niet. En opgroeiend in een disfunctioneel gezin waarvan bij de leden behoorlijk wat draadjes los zitten, is het geen wonder dat je als fantasierijke adolescent vlucht in een droomwereld. En als de droom niet afdoende lukt, omdat de realiteit te confronterend is om te bedekken, maak je de werkelijkheid kleurrijker en aantrekkelijker door aan de realiteit een wonderlijke draai te geven.

Het is zijn manier om met de wereld om te gaan. Hij maakt zijn leefwereld romantisch en surrealistisch, beschouwt de wereld met een poëtische kijk, waardoor de werkelijkheid minder erg is. En het is die gefilterde wereld die we als kijker gepresenteerd krijgen.

Het is een blik die veel ellende bedekt en verzacht. Zelfs de meest afschuwelijke dingen krijgen door de blik van de jongen een dromerig randje mee. De keiharde realiteit wordt nooit tot in detail zichtbaar. We zien zelfs de meest afschuwelijke dingen door een verzachtende loep van suggestie, begeleid door poëtische opsmuk die afleidt. De verschrikkelijke wereld wordt er dragelijk door.

Het is lastig om te bepalen in hoeverre de gebeurtenissen in het verhaal echt zijn of een interpretatie van de werkelijkheid van de jonge hoofdpersoon. Die vraag heeft weinig zin. Een duidelijk antwoord is er niet. Waarschijnlijk doet het er ook niet toe. De kwestie loslaten is het beste.

Paar prachtige scènes gezien waarbij vooral het mooie kleurgebruik en het confronterende perspectief opvallen. Een paar heerlijk absurde scènes die wat ontspanning brengen, ontbreken gelukkig niet.

Bijzondere film die door al dat poëtische gedroom dat je als kijker moet verstouwen aan het eind een beetje vermoeiend is. Toch beklijven vooral gevoelens van ontroering, shock, en verwondering.