• 15.761 nieuwsartikelen
  • 178.096 films
  • 12.215 series
  • 33.986 seizoenen
  • 647.095 acteurs
  • 199.025 gebruikers
  • 9.373.064 stemmen
Avatar
 
banner banner

Léolo (1992)

Drama / Komedie | 107 minuten
3,42 87 stemmen

Genre: Drama / Komedie

Speelduur: 107 minuten

Oorsprong: Frankrijk / Canada

Geregisseerd door: Jean-Claude Lauzon

Met onder meer: Maxime Collin, Ginette Reno en Julien Guiomar

IMDb beoordeling: 7,4 (7.641)

Gesproken taal: Frans en Engels

Releasedatum: 19 mei 1993

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Léolo

"Growing Up Can Be Painfully Funny."

De 12-jarige Léolo groeit op in een vreemde familie, waarin alleen zijn moeder normaal lijkt te zijn. Hij zoekt een uitweg door zijn gedachten op papier te zetten. Hij ontdekt seksualiteit en raakt geobsedeerd door z'n buurmeisje Bianca.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van neo

neo

  • 15435 berichten
  • 10035 stemmen

Vond de film weer wel magisch en nostalgisch, en melancholiek, en... Prachtige voice over ook. Merkwaardige keuze van muziek. Zo werd Nusrat Fateh Ali Khan gebruikt en ook Vangelis's score van Chariots of Fire (zo nu en dan terugkerend). Helaas vaak opvallend laag gemixt om plaats te maken voor de vaak aanwezig voice over. 4 sterren


avatar van italian

italian

  • 1391 berichten
  • 262 stemmen

Bizarre film...aan de ene kant heb je een prachtig warme, intellectueel klinkende voice-over die bijna heel de film aanwezig is en die met poëtische taal de gedachtes en gevoelens van deze opgroeiende jongen, en diens kantelmoment in zijn leven, tussen dromerig en realistisch, complex en nostalgisch maken. Maar aan de andere kant heb je de smerige beelden van een groteske familie en alles wat rondom hen gebeurt die soms net wat te, zoals Poisonthewell al zei, walgelijk waren of gewoon scenes die een te harde impact hadden voor een film als deze die beter was geweest zonder de confrontatie tussen het kind met de harde werkelijkheid, zoals de bedoeling was van de regisseur, toch ? Dit staat in zo'n groot contrast met de jongen, erg goed gespeeld trouwens, dat het met momenten moeilijk is om door te komen.
Erg leuk al die platte, opvliegende karakters maar een pedofilistische opa, een jonge die in vlees masturbeert of meer van die smerigheden hoefden niet echt voor mij.
Had hier totaal verkeerde verwachtingen van, wat het stemmen moeilijker maakt.


avatar van K. V.

K. V.

  • 4361 berichten
  • 3767 stemmen

Deze een tijdje geleden voor een euro gekocht en me er nu eens aan gewaagd. Het is nogal een speciale film geworden, soms wel mooi, soms nogal apart om het zo te zeggen ('k begrijp nu ook de +12 beoordeling ).

De muziek was wel mooi en er zaten ook wel mooie beelden in. Het verhaal was niet altijd even boeiend.

Desondanks heb 'k de film wel uitgekeken, maar het was toch een bijzondere kijkervaring. 'k vind deze toch moeilijk om een score te geven. 'k zal het op 3* houden.


avatar van Collins

Collins

  • 7294 berichten
  • 4311 stemmen

Film die hevig balanceert op de scheidslijn tussen dagdroom en realiteit. Het is de wereld zoals de jonge hoofdpersoon hem in zijn hoofd heeft geboetseerd. De film toont een wakende droom.

Snel wordt duidelijk dat de coming of age van de hoofdpersoon plaats vindt in een realiteit die hij niet vindt passen bij zijn wezen. Hij verdient betere omstandigheden om op te groeien vindt ie zelf. Intellectueler. Begripvoller. Minder bekrompen. Minder bevooroordeeld. Gewoon beter passend bij zijn sensitiviteit en intelligentie.

Die omstandigheden zijn er echter niet. En opgroeiend in een disfunctioneel gezin waarvan bij de leden behoorlijk wat draadjes los zitten, is het geen wonder dat je als fantasierijke adolescent vlucht in een droomwereld. En als de droom niet afdoende lukt, omdat de realiteit te confronterend is om te bedekken, maak je de werkelijkheid kleurrijker en aantrekkelijker door aan de realiteit een wonderlijke draai te geven.

Het is zijn manier om met de wereld om te gaan. Hij maakt zijn leefwereld romantisch en surrealistisch, beschouwt de wereld met een poëtische kijk, waardoor de werkelijkheid minder erg is. En het is die gefilterde wereld die we als kijker gepresenteerd krijgen.

Het is een blik die veel ellende bedekt en verzacht. Zelfs de meest afschuwelijke dingen krijgen door de blik van de jongen een dromerig randje mee. De keiharde realiteit wordt nooit tot in detail zichtbaar. We zien zelfs de meest afschuwelijke dingen door een verzachtende loep van suggestie, begeleid door poëtische opsmuk die afleidt. De verschrikkelijke wereld wordt er dragelijk door.

Het is lastig om te bepalen in hoeverre de gebeurtenissen in het verhaal echt zijn of een interpretatie van de werkelijkheid van de jonge hoofdpersoon. Die vraag heeft weinig zin. Een duidelijk antwoord is er niet. Waarschijnlijk doet het er ook niet toe. De kwestie loslaten is het beste.

Paar prachtige scènes gezien waarbij vooral het mooie kleurgebruik en het confronterende perspectief opvallen. Een paar heerlijk absurde scènes die wat ontspanning brengen, ontbreken gelukkig niet.

Bijzondere film die door al dat poëtische gedroom dat je als kijker moet verstouwen aan het eind een beetje vermoeiend is. Toch beklijven vooral gevoelens van ontroering, shock, en verwondering.