Killing Them Softly (2012)

Misschien dat je meer in het verhaal kwam want het ritme van Killing Them Softly bljft hetzelfde. Trouwens, je mag het tempo zoveel opvoeren al je wil, ik denk niet dat de film daar beter van zal worden. Het is een praatfilm. De inhoud zijn de conversaties.

Toch wel een ondergewaardeerde misdaadfilm met een Tarantiniaans karakter. Ik snap de lage score hoegenaamd niet.

Het verhaal is zeker niet ingewikkeld. Een aantal boeven beroofd een groep boeven, en een hitman wordt ingehuurd om orde op zaken te stellen. It’s that simple. Het is de aankleding van de film zorgt er voor dat het veel interessanter wordt.
Iemand noemde het hier een saaie praatfilm, ik vond de dialogen net het sterkste pluspunt van de film. Er zit meer spanning in die scherpe dialogen dan in de actiescéne’s van andere, wannabe-misdaadfilms.
Natuurlijk heb je goede acteurs nodig om die dialogen te brengen. Verwacht hier geen grote cast (er komen slechts aan handvol personages voor in de film), maar wel een grootse cast.
De belangrijkste naam in die cast is Brad Pitt. En als je een grote naam als Brad Pitt vraagt in zulke film kan het 2 kanten uit: Hij ziet dit als een klein en oninteressant tussendoortje tussen 2 grote films en is dan ook weinig gemotiveerd OF hij vind het wel een geinige rol, en gaat er volledig in op.
Je ziet dat de man er duidelijk plezier in beleefde, en dat straalt ook af naar de hele sfeer die in de film hangt.

Een andere sfeerbrenger is James Gandolfini. Vooral gekend van The Sopranos, en ook hier speelt hij iemand een gezicht uit het misdaadmilieu.
Het grote verschil met z’n Sopranosrol (Waarmee hij altijd zal vergeleken worden) is z’n voorkomen: Hij is hier geen dominant en vrolijk figuur uit een patriarchale wereld, maar eerder een zielige en meelijwekkende man die voorbijgestoken is door de realiteit.

Het is dan ook spijtig dat hij in de ontknoping van de film geen betekenis meer speelt. Je zou dan ook kunnen stellen dat z’n rol uit de film zou kunnen weggelaten worden. Maar anderzijds, na de film even te laten bezinken, ben ik er van overtuigd dat het is zoals het moet zijn. Ik lees in dit topic allerlei verklaringen over die rol waar ik me in kan vinden. Het zou een belichaming van Jan-met-de-pet in Amerika zijn.

Je kan er niet naast zien dat de overheersende kleur in deze film grijs is. Alles baadt in een grauw/cynisch sfeertje dat typisch is voor de achterwijken in een willekeurige mdden-Amerikaanse stad.
Om dat te versterken zitten er knipogen in naar het Amerika van vandaag. Lees bijvoorbeeld dit voorbeeld dat user ‘MelB’ hier aanhaalde.

Het sterke aan deze film is dan ook dat dit bovenstaande vrij subtiel blijft. Je moet als kijker constant zoeken wat er achter het masker van die sfeer zit.
Spijtig genoeg draaide men de kraan te veel open: Het hele ‘presidential’ gedoe kwam te sterk in beeld en werd bij momenten heel storend, waardoor alle subtiele hints teniet werden gedaan. Da’s het voornaamste minpunt aan deze film, en de reden waarom dit eigenlijk net geen topper is.

Bovendien slaagt men er niet in van alle acteurs (en ze zijn al met niet veel) even overtuigend te laten spelen. De overvallers worden soms net ietsje te karikaturaal. Vooral voor en tijdens de overval komen ze met momenten nogal ‘nep’ over. Gelukkig worden ze beter naarmate de film vordert (door de aanwezigheid van betere acteurs?), en worden deze figuren kwa screentime al snel vervangen door betere acteurs.



Toch wel een gemiste kans op nog meer.
3,5*

De film begon leuk met een gedurfde overval, maar daarna gebeurde er eigenlijk niets boeiends meer in een verhaal met als rode draad: de financiële crisis in Amerika. Het script stelde weinig voor, de dialogen waren slap, de karakters werden niet uitgediept en dan kunnen zelfs een aantal getalenteerde acteurs de boel niet meer redden. Ik heb de film dan ook met moeite uit kunnen zitten.

De vergelijking hierboven met Tarantino begrijp ik al helemaal niets van, alleen de scène aan het begin van de film wanneer beide overvallers in de auto zitten komt in de buurt met Quentin's werk, maar dat was het dan wel.

Nee, als je een goede misdaadfilm wilt zien ben je veel beter af met Goodfellas, The Godfather of Scarface.

Een film die erg stoer over wil komen met 'coole' dialogen in een verder slap verhaaltje. Ze falen hier in mijn ogen enorm in. Het komt geforceerd over.

Er zitten een paar goede scènes in, maar die paar scènes kunnen de film in mijn ogen niet redden.

2 sterren!

Een verrassende film. Niet verrassend goed of verrassend slecht. Gewoon verrassend.

Ik vond hem nergens saai. Al kan ik me wel voorstellen dat mensen dat vinden. Maar de lange gesprekken geeft de karakters juist diepgang. Dit zijn namelijk karakters die normaliter, in soortgelijke misdaadfilms, vreselijk eendimensionaal zijn. Je leert de persoon achter de huurmoordenaar kennen. Of de persoon achter de kruimeldief. De ene conversatie is beter dan de andere maar er zitten zeker een paar prachtige scènes tussen.

Daarnaast is de film bij vlagen behoorlijk spannend (met name de overval). Het camerawerk steelt echter de show, het is een visueel kunststukje. Echt geweldig. De afrekening met de twee auto's naast elkaar. Of de autodeur die open en dicht gaat met de camera erop gemonteerd. Vergeet de scène waarin Markie in elkaar geslagen wordt die ik, door goed camerawerk en geluid, veel beter vond dan in alle andere films. Het was gewoon zo pijnlijk om te zien, je voelde echt met hem mee.

Veel gave pluspunten dus, maar het komt echter wel wat geforceerd over allemaal en het verhaal lijdt eronder. We worden halsoverkop geïntroduceerd in een wereld van gangsters waarin werkelijk ie-de-reen elkaar kent en iedereen zich moet houden aan een soort ongeschreven regels. We komen verder weinig te weten over de opdrachtgever, dus blijft dit allemaal wat abstract. Dat is jammer.
Daarnaast is het jammer dat juist de hoofdpersoon (Cogan) het minste diepgang krijgt in de film. Hij blijft een beetje van bordkarton.

Een film met veel geweldige vondsten, maar toch allemaal net niet.

3 sterren

Sterke misdaadfilm, waarin een spannende, amateuristische overval de inleiding vormt tot een klopjacht van Pitt op daders en opdrachtgever. De film is doorspekt met mooie beelden, sterke personages en scherpe dialogen, maar ook met details die het verhaal onderscheiden van veel andere genrefilms: zo zien we hier alleen het gesukkel van de klusjesmannen van het criminele circuit, die het handwerk opknappen voor bazen die buiten beeld blijven - het voortdurende nieuws over de economische crisis plaatst dit in een mooi perspectief. Helaas ontbreekt het aan een spanningsboog naar een echte climax, waardoor de spanning wat vroeg wegebt, maar toch zeker een vrij eigenzinnige en geslaagde film. 3,5*

Beste kijkers, wat is deze film met Brad Pitt me tegen gevallen. James Gandolfini (Tony Soprano....... geweldig in de serie The Sopranos) viel eigenlijk ook wel tegen. Voor beide acteurs in een movie, leek het me de moeite deze te zien. De film is ok, maar ik heb geen moment een spannend gevoel gehad, iets dat ik wel verwachte.

Ik kom niet verder dan een 3,5

Op zich niets mis met een film die iets wil zeggen over de Amerikaanse samenleving en/of droom, dat hoeft niet eens subtiel te zijn, mits dat op een of andere manier vloeiend en organisch is verwerkt in het verloop. Met veelvuldige en nadrukkelijke speeches van politici op de achtergrond is er eerder sprake van het tegenovergesteld en onderweg ontstaat de indruk dat personages niet meer iets zeggen of doen omdat dat vanuit het karakter komt, maar omdat het bedoeld is om het thema te voeden.

Gandolfini's rolletje lijkt zelfs helemaal in dat teken te staan. Veel dialoog, soms emmerend, maar hier en daar ook gepeperd, met name wanneer Pitt en Jenkins elkaar verbaal belagen. Dat wisselende succes komt ook terug in individuele scènes. De trip van Russel en zeker de slow motion afrekening neigen naar kitsch, terwijl een andere executie, die van Squirrel, wel weer indruk maakt. De afranseling van Markie is zelfs imponerend hard. Alles bij elkaar opgeteld blijft het echter aan de moeizame kant.

Langdradig, niet leuk. Een vreselijke mix tussen een Franse film en een film die graag een Quentin Tarantino wil zijn. Maar werkelijk nergens slaagt om spannend en/of aantrekkelijk wordt.

De dialogen zijn tenenkrommend en het acteerwerk blijft ook ver achter. Jammer het gegeven was aardig.

0.5* voor de moeite

De film begint vrij aardig, maar zodra Brad Pitt zijn entree maakt zakt de boel in, hij is een beetje op de automatische piloot Brad Pitt aan het nadoen.

Als Gandolfini verschijnt wordt het even weer leuk, als Tony Soprano eigenlijk gewoon. Pitt steekt daar wat flets bij af, maar heeft wel een goede eindspeech in huis.

Als geheel wat onevenwichtig, door verandering in perspectief en stijl.

Hier had meer in gezeten. Andrew Dominik is een regisseur met talent. We krijgen mooie beelden en af en toe een scène waar hij meer tijd in gestoken heeft. Denk aan de aframmeling of de schietpartijen. Maar tussendoor mist de fim de nodig pit die het nodig heeft om het ook anderhalf uur helemaal boeiend te houden. Acteurs als Pitt en Gandolfini hebben al beter gepresteerd, maar komen hier niet echt uit de verf. Het acteerwerk is eigenlijk helemaal ondergeschikt aan de visuele insteek van Dominik. Met de nodige kruiden kon Killing Me Softly een pak beter worden. Mooi om zien met gelukkig een paar momenten die het nog goed maken, maar meer ook niet.

Jammer, ik had toch wel iets meer verwacht van Killing Them Softly. Het ging me echter net allemaal wat te traag en de film weet de aandacht gewoon niet de hele speelduur vast te houden (en voor een film die amper 1,5 uur duurt is dat niet best). Kan de vinger niet echt op de zere plek leggen waar het aan ligt. Normaliter wijs ik dan snel naar het acteerwerk maar dat vind ik prima in orde. Het was gewoon allemaal een beetje 'net niet' en die quasi filmische hoogstandjes van de regisseur tijdens een paar onbeduidende scènes vond ik ook niets toevoegen.

2,5*

5/10 (IMDB)

Ergens begrijp ik de teleurgestelde reacties hier wel, maar in een aantal gevallen heb ik ook het idee dat sommigen een 13 in een dozijn misdaadfilm wilde. En dat is het zeker niet.

Dominik wilde vooral wat anders. Of dat geslaagd is een tweede. Aan de ene kant wilde hij de romantiek van het genre afhalen. Zo’n scene waarin Liotta in elkaar geslagen wordt is een goed voorbeeld. Geen stoere taferelen, maar een bange man die smeekt of ze stoppen en die de beating nauwelijks weet te incasseren en al kotsend en half kreupel wordt achtergelaten. Gandolfini's personage is één groot voorbeeld van de ontnuchtering van het genre. En eigenlijk zijn alle personages erg menselijk (op het karakter van Pitt na).
Aan de andere kant wilde hij dan wel weer een chique gangsterfilm maken door het geweld explosief en rauw te laten zien met gestileerde beelden bijvoorbeeld in (erg) slow-motion. Die combinatie lijkt een beetje in strijd met elkaar, maar vond dat nu net het aardige van Killing Them Softly.

De plot kent wel wat moeilijkheden. Zo vond ik het lastig te geloven dat Liotta de eerste overval zo gemakkelijk opbiechtte en er nog gemakkelijker mee weg kwam. Hij was immers zo’n aardige jongen. “Maar pas op dat het niet weer gebeurt”…. Jaja. Verder probeert Dominik het geheel te koppelen aan de verkiezing(sbeloften) en dan met name het economische aspect en onze plaats in de maatschappij. En in dit geval dus de plaats van een misdaadorganisatie in de maatschappij. Dit is een nogal globale omschrijving en dat komt eigenlijk omdat ik niet precies weet wat de regisseur hier nu mee wilde. De poging is lovenswaardig, het uiteindelijk resultaat wat dit betreft teleurstellend. Het lijkt nu net of er een poging gedaan wordt het geheel een diepere betekenis te geven, maar men geen idee heeft wat ze nu precies kwijt willen.

Tot slot vond ik veel dialogen nogal onzinnig. Zo’n gesprek in de auto tussen die twee kruimeldieven over hoe hij met een blonde stoot seks heeft gehad, komt nogal zielig over. Was dit nu precies het punt (om de al besproken romantiek weg te halen) of komt het gewoonweg niet uit de verf. Een van de twee moet het zijn, maar in beide gevallen zitten we opgescheept met een vervelende scene. En daar waren er wel meer van.

Om tot slot nog positief af te sluiten vind ik dit duidelijk wel een bovengemiddelde productie met enkele fraaie scenes en sterke acteurs van een auteur met potentie, maar in twee van zijn drie films komt die potentie er met horten en stoten uit. En dat was hier zeker het geval. Maar het is in elk geval wel weer een film die anders durft te zijn en niet binnen de gebaande paden wandelt. Daarom toch 3,5 sterren.

Goeie film waarin twee criminelen een overval plegen op een kaartspel van de maffia. Een vrij standaard en simpel misdaadverhaal dat, afgezien van de laatste scene, vrij weinig om het lijf heeft. Lange dialoogscenes afgewisseld met een aantal gewelddadige uitspattingen die vrij realistich overkomen. Strak in beeld gebracht en met een uitstekende casting.

Ik vond dit een goeie film.

Een simpel script maar het acteerwerk en de leuke dialogen maakt het dan

toch zeker de moeite waard om te blijven kijken.

Visueel vond ik de film ook best sterk.

Het geweld had van mij net iets minder gemogen,zo vond ik de afranseling net even

te heftig in beeld gebracht.

De politieke toespraken iedere keer op de achtergrond vond ik nogal irritant.

Ook in mijn beleving een abrupt einde.

Geen hoogvlieger deze film maar wel goed en zeker de moeite waard.

3,5*

Jackie : Next he'll be telling us we're a community

Jezus, wat was dit een enorm tegenvallende film. Het enigste waar het in uitblonk is het feit dat een flut verhaal dat je kan samenvatten in een paar regels, op een onwezenlijk manier uitgesponnen werd over een periode van ellendig lange 97 minuten. Als het de bedoeling is om een politiek statement te uiten dat het in de wereld puur om het geld gaat en dat Amerika niet het geïdealiseerde “Land of Hope and Glory” is maar dat alles om de felbegeerde groene briefjes gaat en eigenlijk niets anders is dan “Just a bussiness” , dan vrees ik dat ze hier wel vreselijk de bal misslaan, daar dit al aangetoond wordt in veel andere films. Iedere welgeïnformeerde burger die iet of wat op de hoogte is van de politieke gang van zaken in de wereld, is zich hiervan wel bewust. En dat het lucratiever is om in de misdaad terecht te komen , vergeleken met een standaard bediende of arbeiders baantje , weet toch iedereen. Dat het niet zonder gevaar is , is ook geen wereldschokkend nieuws.

De synopsis van de hele film is doodsimpel : kleine lokale misdadiger is van plan het goklokaal van een andere kleine lokale misdadiger te overvallen. Het meesterlijke van dit plan is het feit dat deze 2de misdadiger al eens zijn eigen goktent heeft laten overvallen om het geld op te strijken. Het briljante is dat de maffiatop de 2de misdadiger dan waarschijnlijk weer hiervan zullen verdenken, hem laten elimineren en de 1ste misdadiger en zijn kompanen vrijuit gaan. Hij laat 2 snullen de job uitvoeren. De maffia top stuurt iemand om de plooien glad te strijken met inderdaad als uitgangspunt : elimineer gangster 2 zodanig dat de hardcore gokkers terug vertrouwen hebben en de zaken weer verder gaan als voorheen. Via een omweg komt hij te weten wie de echte daders zijn. Ondertussen is de gevraagde 2de huurmoordenaar al terug gestuurd met een “Return to sender” stempel op zijn achterwerk, wegens te veel zuipen en labiele gemoedstoestand. Uiteindelijk resultaat isdat misdadiger nr. 1 en overvaller nr.1 ook worden omgelegd. De 2de overvaller is ondertussen veilig en wel opgeborgen wegens drugsfeiten.

Buiten de keiharde en brutale scènes (in totaal 4) valt hier in heel de film niks te beleven. Oeverloos gezwets over een echtgenote die vreemd gaat, drankprobleempjes en dijenkletsende verhalen over rondrijden in een auto met een zich ontlastende meute honden. Het deel waar Markie door 2 handlangers vreselijk in elkaar wordt geslagen is nogal realistisch met rondvliegend bloed en kots als resultaat. De afrekeningen waren ook niet van de poes en werden brutaal en koelbloedig in beeld gebracht. Maar dit alles was niet voldoende om de film te redden. Zelfs Pitt’s verschijning als een soort “The Wolf” uit Pulp Fiction om het zootje te komen opruimen, is niet van dusdanig gehalte dat het een beter film wordt. Buiten de acteerprestaties van Pitt en Gandolfini , die nu eens echt de uitstraling heeft van een doorgewinterde gangster, is het toch maar een triestig geheel. Frankie en Rusell zijn nu echt twee individuen die totaal niet in aanmerking zouden komen als kandidaten voor de overval. Beide zijn hopeloze gevallen. Zeker Russell die totaal gedrogeerd lijkt rond te lopen de hele tijd en voortdurend onzinnig gebrabbel voortbrengt.

In het circuit van alternatieve films zal deze KTS waarschijnlijk hoog scoren door zijn quasi intellectuele ondertoon en de verfijnde manier van cinematografische opnametechnieken. Je kan dan waarschijnlijk de slow-mo beelden bij de afrekening van Markie inroepen als zijnde een streling voor het oog en briljant in beeld gebracht. Ook niks nieuws. In Disconnect gebruikte ze dit ook aan het einde. Alleen zat er een veel beter verhaal rond verweven. En de flarden van speeches van Bush en Obama die verspreid zijn over de hele film zullen ook wel geapprecieerd worden. Niet bij mij. Dat geleuter hoor ik al genoeg op duidingprogramma’s

Al bij al een flauw gangsterverhaal .

2*

Beetje een vage en vreemde film, onderhoudend maar het zou ook een matige aflevering van een TV-serie kunnen zijn. Brad Pitt speelt prima, maar het verhaal is vreemd en op het eind blijf je toch zitten met het gevoel van; "waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken".

Zeer bekijkenswaardig met vooral een aantal sterke losse scènes die voor een voldoende zorgen. Want inhoudelijk is het allemaal niet zo spannend en de manier van vertellen is aardig, maar lijkt eerder een gebrek aan talent om echt een verhaal te vertellen. Het zijn vooral losse scènes achter elkaar, wel te volgen maar toch enigszins rommelig die het doen en niet echt een lopend geheel.

Wel zijn dus enkele scènes erg mooi, vooral door de fijne muziek erbij. Of die scène in de kroeg met Gandolfini en Pitt met heel zachtjes pianomuziek op de achtergrond. Dat is best mooi. Of de televisie die aanstaat bij de overval. Geen idee wat de functie is, maar het is wel leuk. Daarnaast wordt er goed gespeeld met vooral Pitt in een glansrol, al moet ook McNairy worden genoemd. Met die scène in het café als Pitt hem opzoekt en begint te praten. Prachtig hoe zijn gezicht vertrekt en de angst te zien is. Zonder woorden zoveel zeggen is gewoon knap acteerwerk.

Niettemin heeft de film nadelen. Het is sowieso niet de som der delen, en de thematiek die nogal ongenuanceerd erin wordt geramd (dat merk je steeds meer, in het begin is het nog wel een geinige gimmick) wekt voornamelijk irritaties op. Ook is de cinematografie niet heel bijzonder. Men probeert het, maar toch is het allemaal net niet. Zo een shot in de auto in het donker in de regen, daar kan je heel veel mee (zie Deakins in Prisoners) maar hier blijft het allemaal een beetje op de vlakte.

Al met al wel voldoende. 3,0*.

Een lange zit voor een film die maar net anderhalf uur duurt.Op zich had Killing them softly toch alle ingrediënten om tot een sterke film uit te groeien; een veelbelovende regisseur die twee goede films op zijn naam heeft staan en een cast die er mag zijn.Helaas komt het er allemaal maar zelden uit.Alleen die executie voor het stoplicht zag er mooi uit maar voor het overige vond ik het niet veel soeps.De dialogen waren vaak oninteressant en omslachtig (alleen de eindmonoloog van Pitt vond ik erg sterk),de fotografie troebel en het verhaal was nu ook niet bepaald boeiend te noemen.Alleen met het acteren was eigenlijk niet veel mis.Tegenvaller waar ik op voorhand veel meer van had verwacht.

De film begint met een goeie gangster vibe,met overtuigende gangster o.a uit the soprano's

er zijn een paar vervreemdende scene's die de film wat apart maken waaronder de auto botsing , en de heroine scene.

dan komt brad pit in beeld met als soundtrack op de achter grond johny cash "man comes around"

YouTube - Johnny Cash "The Man Comes Around"

dit nummer word vaker gebruikt in o.a insomnia,the hunted,en het wel toepasselijke dawn of the dead.

blijkbaar zijn de teksten uit de openbaring erg tot de verbeelding sprekend.

na de hotel scene met james gandolfine kakt de film in ,en verliest het zijn "vibe,en moeten we het doen met wat saaie dialogen.die niet erg boeiend zijn,

het hele verkiezing 's gedoe tussen de film door is totaal overbodig en mist elk doel.

heeft geen toegevoegde waarde.

ik vermoed dat de regiseur iets over wilde brengen maar faalde .

door de eerste helft toch nog net 3 sterren.

Een matige misdaad/thriller film...

Redelijk verhaal (minder spannend)...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Brad Pitt, Richard Jenkins en

Ray Liotta ...

Te snel camerabeweging...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital 5.1)...

Muffe misdaad.

Een andere invalshoek werkt soms verfrissend, maar toch weet Killing Them Softly alsnog muf over te komen. Dit misdaaddrama neemt, ondanks de zogenaamde rustige uitstraling, iets teveel hooi op de vork. Misschien omdat de originaliteitsfactor niet verandert als de perspectieven veranderen. En echt anders zijn ze ook weer niet natuurlijk, hetgeen de on-originaliteit nog meer doet opvallen.

Toch is het leuk om een nogal doordachte huurmoordenaar (Brad Pitt) in conclaaf te zien gaan met een hoerenlopende, alcoholistische collega (James Gandolfini). Maar dat zit hem vooral in de dialogen en acteerprestaties. Het ontberen van een constructiever tempo en verrassingsfactor zit echt juichen in elk geval net te vaak in de weg. Wat overblijft is een nipt voldoende maar vermakelijk schouwspel.

Goed.

Voordat we ook maar precies duidelijk hebben waar we naar kijken in het eerste shot horen we al duidelijk de stem van Barack Obama, die een verkiezingsspeech geeft, met als onderwerp de economie. Al snel valt hierdoor Killing Them Softly te koppelen aan politieke films van de jaren '60 en '70, zoals Z of enkele films van Godard. Dit is niet de laatste speech die horen. Obama, maar ook Bush en McCaine komen veelvuldig aan het woord. Dat dit een film is met parallellen naar de huidige politiek wordt er stevig in geramd.

Er valt ongetwijfeld een sterke film te maken waarin maffiahandelingen een allegorie zijn voor de economische malaise van vandaag de dag, waar de personages symbool staan voor de profiteurs en de verliezers. Deze film is dit niet. Dominik had er misschien beter aan gedaan om de allegorie voor zich te laten spreken en dit aan de oppervlakte over gangsters te laten gaan die zich er niet van bewust zijn dat ze metaforen zijn. Naast dus de aanwezigheid van de verkiezingsspeeches zijn ook veel personages, zeker die van Pitt en Jenkins, sterk geneigd om filosofisch te discussiëren over de betekenis van alles wat er om hun heen gebeurt. Iets te dik aangezet naar mijn smaak, te gekunsteld geschreven en ook gewoon niet leuk.

Jammer, want als de politieke lading even opzij geschoven wordt is het ijzersterk. De centrale overval, de aframmeling en latere afrekening van Liotta, Pitt's hit op de man met het plan, de unieke rol van Gandolfini en vrijwel alle scènes met McNairy en Mendelsohn zijn ijzersterk en vaak ook prachtig geschoten. Hard, maar ook gestileerd op een onderkoelde manier. Het tempo ligt geregeld wat te laag misschien (vooral de dialogen bevatten veel vreemde pauzes), maar verder zou dit bijna geheel op sfeer kunnen teren, ware het niet dat er af en toe een geforceerde dialoog over de economie tussendoor moet. De casting is ook feilloos. Jammer dat de pretenties de film in de weg zitten. Niettemin blijft Dominik iemand om in de gaten houden.
3,5*

"America is not a country it's a business."

Dit wou ik al een tijdje zien.

Op het eerste gezicht lijkt 'Killing Them Softly' een standaard misdaadfilm te zijn omtrent de maffia en het oplossen van fouten, maar als je beter kijkt ontdek je een diepere laag. Er is namelijk een reden waarom de politieke speeches zo prominent in beeld komen, hoewel het soms wel iets te opzichtig is. Desondanks kan je hier een interessante allegorie in ontdekken aangaande de economische problemen van Amerika, die zich weerspiegelt in de handelingen van de verscheidene personages.

Wat dat betreft bestaat de film uit vele dialogen die over van alles en nog wat gaan, maar toch genietbaar zijn omdat deze gedegen worden gebracht door de cast. Op deze manier staan die scènes op zichzelf, waardoor het helaas geen vlottend geheel wordt. Daartegenover kun je als kijker bij tijd en wijle een aantal brute momenten verwachten om je even goed wakker te schudden.

Al met al best aardig, maar ik heb het gevoel alsof men zijn doel hiermee lichtelijk voorbij is geschoten.

Kleine 3,0 sterren.

De thrillerelementen werkte niet waardoor er een actiefilm over blijft. Wellicht dat anderen 'm wel spannend vonden..

Killing Them Softly

Ik zelf, persoonlijk, vond de film vies tegenvallen. Ik moet toegeven dat de film in het begin heerlijk begon met een onaangenaam sfeertje. Na mate de film afspeelde begon bij maar te ratelen en raakte ik de weg en mijn concentratie kwijt door de langdradige scènes die er in verwikkeld werden. Kwa verhaal kon de film me interesse wel naar zich toe halen en het concept vond ik zo saai nou ook weer niet. Zoals bij vele misdaad films zijn ze hier ook niet bang voor het koud bloedig mensen af knallen en in elkaar te slaan. Leuk voor een tussendoortje, maar, echt super was hij ook niet.

2,5*

Ik had eigenlijk een hogere score verwacht op moviemeter. Ik heb het meestal niet zo voor dit soort misdaadfilms maar in deze film wordt toch een mooi stukje geacteerd. Vooral de scene met een dronken Gandolfini en Pitt waarin eerstgenoemde opschept over zijn sexuele veroveringen zal mij bijblijven als een van de hoogtepunten uit de filmgeschiedenis, Het verhaal zit eigenlijk iets te simpel in elkaar maar het stoort mij niet echt. Alleen vind ik wel dat de film een ander einde verdiende dan dit open end. Of is het de bedoeling dat deze film nog een vervolg kent Wederom een film die heel moeilijk te beoordelen is, toch 4 sterren. Ook even vermelden dat ik genoten heb van de Cash nummers

Killing Them Softly blijft bij mij steken op een onvoldoende. Bij vlagen heeft het wel wat en de misdaadscenes zijn wel okee, hoewel ze totaal verschillend in beeld gebracht worden. Het verhaal is maar weinig boeiend. Het komt er in het kort op neer dat misdadigers andere misdadigers naaien. De film wordt daarbij opgehouden door ellenlange praatscenes die me aandacht konden houden.

Aan de commentaren te zien is dit een film die de mening ernstig verdeeld. Het verhaal is niet echt bijster goed en sommige scènes zijn overbodig. Daarentegen zitten er ook scènes in die echt heel goed zijn. Goede camerastandpunten die heel verrassend zijn. Een film kijk je om verrast te worden en dat deze film wel. De film ademt de juiste sfeer uit voor zo'n type film. Heel somber allemaal. Verder steelt Brad Pitt de show, by far de beste acteerprestatie in deze film. Voeg daar nog eens een goede soundtrack aan toe en je hebt een hele fijne film.

Dubbel gevoel.

Hoog raw-gehalte. Props voor de regisseur voor het proberen van iets, maar wat een random gebeurtenissen allemaal. Ene scène is top, de andere flopt. Film springt van de hak op de tak wat het moeilijk maakt om er bij te blijven. Pitt z'n look vond ik wel alpha, Liotta z'n karakterkop is altijd een pluspunt en James Gandolfini is ook top, maar uiteindelijk zal ik deze film te vlug vergeten om een voldoende te kunnen aan geven. Met een topcast en een gekke slow-motion scène en brutale, pijnlijke scène waarin Liotta wordt in elkaar geslagen alleen redt Andrew Dominik het niet.

II