Killing Them Softly (2012)

Gaaf. Sfeervolle film met puik acteerwerk, een prettig sfeertje en een fijne kritische noot. De tempowisselingen storen een beetje en de plot is net wat te mager, maar dit is absoluut een bovengemiddelde misdaadfilm. Daar zorgen de constante spanning, sterke scènes tussen Pitt en Gandolfini en het maatschappelijke thema wel voor.

prima rauwe realistische misdaadfilm, eenvoudig plot, maar film blijft boeien tot het (voorspelbare) eind.

America is not a country. It's a business

Met The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford maakte Andrew Dominik één van mijn favoriete films tout court. Het was even wachten op een nieuwe film en 5 jaar laten verscheen daar dan eindelijk Killing Them Softly. Ondertussen was mijn liefde voor Jesse James wat weggedeemsterd (nog steeds een geweldige film, hij is echter gewoon wat meer naar achter geschoven in het altijd groeiende rijtje geweldige films) en hoewel ik altijd wel van plan was om hier eens werk van te maken, bleef de film altijd links liggen. Vandaag echter een dood momentje en met vele jaren vertraging de film gezien.

En dan kom je tot de conclusie dat dit eigenlijk absoluut niet is geworden wat je in eerste instantie had verwacht. Dominik heeft maar een beperkt oeuvre bij elkaar geregisseerd tot nu toe (waarvan One More Time with Feeling dan ook nog eens een muziekdocumentaire is in plaats van een speelfilm) en dan lijkt het erop dat Jesse James gewoon een toevalstreffer was. Killing Them Softly bevat wel een aantal interessante elementen, maar de stijl die de regisseur zich hier aanmeet kon me verre van bekoren. Van de vervelende openingsscène tot en met het continue gedweep met politiek... Het boeide me allemaal niet en het was pas vanaf het moment dat Mickey zijn intrede doet dat de film wat schwung krijgt. Een aantal geweldige dialogen tussen Cogan en Mickey, de visueel leuk in elkaar gestoken moord op Trattman, ... De balans is echter ver te zoeken en de paar geslaagde scènes kunnen de film uiteindelijk niet meer redden.

Brad Pitt probeert wel. Leuk dat hij opnieuw met Dominik herenigd wordt en hoewel het een compleet ander soort film is dan Jesse James, is het wel opnieuw een rol die hem goed afgaat. Zoals daarnet al gezegd zijn het vooral de scènes met James Gandolfini die er bovenuit steken. Blijft toch jammer dat die laatste zo vroeg gestorven is, het is een acteur die aan elke film iets weet toe te voegen. Iets wat ook gezegd kan worden van Ray Liotta trouwens, al is die natuurlijk nog niet dood. Die speelt deze keer een ietwat meer atypische rol voor hem maar ook hij weet te overtuigen. Dan is ons duo aan losers slechter gecast. Scoot McNairy kan er als Frankie nog een beetje mee door, hij weet zich verbazingwekkend genoeg ook nog redelijk recht te houden ten opzichte van Pitt, maar Ben Mendelsohn bewijst voor de tweede keer in bijna evenveel dagen dat het een acteur is die me niet ligt.

Nee, dit was het toch niet. Chopper moet ik nog steeds zien dus misschien kan die nog het oeuvre van Dominik in de juiste richting doen kantelen, maar met Killing Them Softly slaat hij toch serieus de bal mis. Aan de cast heeft het, grotendeels, niet gelegen maar geweldige scènes worden afgewisseld met scènes die vlees noch vis zijn. Het springt allemaal teveel van de hak op de tak en dan kunnen een aantal leuke visuele spielereien de film niet redden.

2*

Gaat sinds Tarantino stylish en en vogue worden: veel smerig geweld, gecombineerd met een dosis amoraliteit. Om het schrijnend contrast te laten zien, tonen ze wat Obama beelden met zijn message van goodwill. Ja... en? kHeb er een beetje een probleem mee. Levensechte figuren, waar er ongetwijfeld genoeg van rondlopen: losers, misfits, drug addicts, allemaal mensen met gebrekkige impuls controle. Dikke 3* voor de professionaliteit waarmee alles in elkaar gezet is. Opgevallen dat de enige vrouwenfiguur een hoertje is die misschien bij elkaar 2 minuten in beeld was? Alsof de regisseur wil zeggen: wat een stelletje lapzwansen is het mannelijk geslacht toch.

Lekkere rauwe, donkere maffiafilm die mij wel beviel: heel vermakelijk allemaal. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar de film weet constant een spanning vast te houden. De film heeft een cynische boodschap waar de film mee eindigt (in de woorden die Jackie zegt) en die het legale Amerika gelijkstelt aan de wereld van de maffia (met de financiële crisis maar ook de prostitutie - zelfs seks is handel - als symptoom):

“This guy [Obama] wants to tell me we're living in a community. Don't make me laugh. I'm living in America, and in America, you're on your own. America's not a country. It's just a business. Now fucking pay me.”

Christ sake! This country is fucked, I'm telling ya.

Aantal jaren terug al eens gezien om behoorlijk teleurgesteld te zijn. Met een dergelijke cast en plot had ik meer verwacht, zoveel bijzonders gebeurt er niet, weinig aansprekende karakters en super saaie, lange en weinig zeggende dialogen in mijn beleving. Inmiddels ingelezen op andere meningen en het verhaal achter de film, was de vraag gisteravond hoe ik er nu tegen aan zou kijken.

Het verhaal is uitermate simpel, huurling/hitman Jackie wordt ingeschakeld om een overval op een pokerspel te onderzoeken en de verantwoordelijken te straffen. Dit gaat gepaard met een aantal wel erg droevige karakters, een aantal harde geweldsuitbarsting en, in een desolaat en achter gebleven omgeving en een aantal bizarre dialogen, waar de afgestorven hersencellen door drugsgebruik, praktisch voelbaar zijn. Neurotisch, verknipt, zonder moraal, maar tevens ook bijna begrijpelijk wat betreft de kansloosheid van het bestaan. Ondanks de Snatch achtige karakters, montage en humor, moet de film het daar niet van hebben, sterker het komt niet in die hoedanigheid uit de verf en de karakters noch omgeving spreken aan. En dat lijkt juist de bedoeling, iets dat ik de eerste keer eigenlijk best wel miste.

Waar Killing Them Softly wel over gaat kan even maatschappelijk kritisch worden gezien, als dubbel en hypocriet, wat betreft de titel en opmerking Killing Them Softly zelf. Waar Jackie deze uitspraak bezigt als omschrijving van zijn werkwijze is daar weinig van te merken, iets waar Driver ook commentaar op heeft. I have seen how you work, is de ondubbelzinnige kritiek die net zo goed van toepassing kan zijn op de gemiddelde politici die het ene zegt en het andere doet. Dan is er het maatschappelijk kritische gedeelte te midden van de crisis, weer een switch van republikeins naar democraat, weer een andere weg, een weg vooral in Washington die het land zou moeten besturen maar waar ongetwijfeld in de uithoeken van het land, de vele streken, grote steden of kleinere verlopen plaatsen, weinig van te merken zal zijn en de leefomstandigheden deplorabel zijn. Zeg maar gerust uitzichtloos. Een land te groot voor centraal bestuur en heen en weer gesmeten tussen democratie en republiek. Voor de gemiddelde Jan Doedel die het niet getroffen heeft is Amerika een achterstallig kutkand met weinig meer perspectief dan op bedenkelijk niveau te blijven. Het lijkt wel alsof ze terug willen naar de bajes, ja, misschien dat het daar ook beter is. Een onbewuste keuze binnen een onderlaag waar het volk langzaam en zachtjes de nek om gedraaid wordt, Killing Them Softly. Iets dat Jackie aan het einde van de film nog eens haarfijn omschrijft.

Ondanks deze nieuwe inzichten en boeiende aanklacht tegen Amerika mis ik toch nog iets en is het voor mij niet de topper die het misschien veel had kunnen zijn. Killing Them Softly is dan ook een aardige film met een prima boodschap, prima acteerprestaties en is aardig voor een keer. Maar niet meer dan dat.

Ok.

Film die een goed begin kent, maar daarna flink afzwakt. Dat Dominik een regisseur is die zomaar een meesterwerkje kan afleveren staat vast, maar voor nu is deze Killing Them Softly niet zonder zijn zwakke punten. Die verschijnen echter pas na 20 minuten, alles daarvoor is goed.

De intense sfeer wordt namelijk in het begin goed neergezet. De soundtrack is zo goed als afwezig en de koude sfeer is voelbaar. Het zorgt voor de nodige dosis spanning, en aangezien Dominik ook op realisme mikt wordt het alleen maar mooier. Jammer dat de film daarna wat trager en oninteressanter wordt.

Want eenmaal het plot zelf van gang gaat daalt de lijn. Pitt doet zijn intrede, maar buiten het feit dat hij het wel aardig doet is het totaal geen interessant personage. Geen enkel personage is overigens interessant, wat tot een hoop tergend saaie conversaties leidt. Ook hier mikt Dominik op realisme, maar toch werkt het niet. De conversaties voelen niet naturel en compleet van de pot gerukt aan.

Visueel daalt het niveau ook snel, op een aantal stijlvolle schietpartijen na. Toch is de cinematografie niet altijd even passend en het camerawerk behoorlijk "normaal". Camerastandpunten zijn niet interessant en ook de details zijn niet helemaal on-point in de settings. Hierdoor krijg je nooit een gevoel dat je je in een bepaald tijdperk moet bevinden.

Verder kabbelt het wat voort, en komt uiteindelijk bij een relatief saaie finale terecht. Dominik mikt op de juiste sfeer, maar toch wil het nooit helemaal overkomen. De eerste 20 minuten waren sterk, maar wanneer het dan op het verhaal zelf aankomt is het stukken minder interessant. Dat Killing Them Softly daarnaast af en toe behoorlijk grof en hard uit de hoek komt kan de boel niet echt redden. Al bij al is het wel genoeg voor een voldoende, maar deze film had veel meer potentie.

Niet echt een geweldige film, ondanks dat er goede acteurs in mee spelen. De film is traag en inhoudelijk ook weinig boeiend, dus ondanks een korte speelduur voelde het toch als lang aan. Toch jammer, het verhaal heeft potentie en Brad Pitt zie ik altijd graag in de hoofdrol, maar deze ga ik weer snel vergeten.

2,5*

Prachtig geschoten, maar geen reet aan.

Wordt niet één keer spannend of interessant.

Twee sterren voor de cinematografie en het typetje van Brad Pitt dat ik eerder heb gezien in een Tarentino film over een stel roemloze rotzakken.

Een blik flinke namen, dat wel. Pitt doet zijn (sterke) ding. Het verhaal is niet onderhoudend genoeg. De -lange- dialogen zijn ronduit slecht en saai; iets waar op gemikt lijkt om sterk te zijn gezien de tijd die ervoor genomen wordt, maar dat komt absoluut niet uit de verf.
Hier en daar is er een sterk shot, (visueel) hoogtepunt is de aanslag op Liotta, dus ergens zit er wel potentie, maar dat redt de film toch niet.

Johnny Amato [Vincent Curatola] huurt Frankie [Scoot McNairy] en Russell [Ben Mendelsohn] in om een illegale gokavond te beroven. Aangezien organisator Markie Trattman [Ray Liotta] ooit zichzelf liet beroven, verwacht Amato dat die automatisch de schuld zal krijgen. Brad Pitt speelt de huurmoordenaar die de rekening komt vereffenen. Verfilming van ‘Cogan’s Trade’ van George V. Higgins heeft een sterke cast en is goed gespeeld, maar had wel wat meer spanning en verrassingen kunnen gebruiken.

Deze film kon me niet pakken. Normaal ben ik vrijgevig, maar waar komedies zo'n moeite hebben om een degelijke sterrenscore te krijgen, hebben misdaaddrama's dat niet. Dit vond ik teleurstellend en dan toch nog een soort van voldoende vanwege de sterrencast die het matige script accepteert en prima uitbrengt.

Ik kon het plotverloop wel smaken, maar ik kan me wel iets voorstellen met de vele meningen hier dat er heus wel wat meer pit in de film mocht komen. Aan Pitt zelf lag het niet. Ik vond zijn tussenkomsten als huurmoordenaar best smoothly. De dialogen met James Gandolfini vond ik geweldig, grappig, gevat en als het over het hoertje ging, best vulgair. Geen idee waarom men zo hoog opliep met Mickey, want als dat een collega-huurmoordenaar moest voorstellen, dan werd er toch vooral geteerd op zijn verleden, want momenteel was hij een wrak.

Leuk begin ook met die overval op die illegale speelhal en deze scène zette meteen de toon. Lekker grauwe buurt ook waarbij nietsnut Russell (Ben Mendelsohn) daar met zijn kleine keffer op wandel ging langs verloederde braakliggende terreinen.

Maar voorts is het maar een matte sof waarbij het vele potentieel niet geheel uit de verf komt. Niet elk gesprek is boeiend al kan ik Ray Liotta in dergelijke rollen wel steeds appreciëren, ook hier, de stumperd ...