Süskind (2012)

Gemengde gevoelens. Enerzijds heeft de film me diep geraakt; anderzijds ben ik lichtelijk teleurgesteld in de wat simplistische weergave van de oorlog. Ik had namelijk meer verwacht van de weergave van de morele ambiguiteit waarin Suskind zich bevond. Dat aspect wordt wel behandeld, maar uiteindelijk zijn het toch de afgezeegde stereotypen die er voorbij komen. Ondanks dat overduidelijke minpunt blijft het een emotioneel sterke film die op mij zeker impact had en ik kan niet zeggen dat ik het droog heb gehouden na de aftiteling. Ik moet zeggen dat ik voor het eerst in tijden weer vertrouwen heb in een Nederlandse film die waarschijnlijk ingezonden gaat worden naar de oscars. Deze zal hem vermoedelijk niet winnen, maar we hoeven ons er niet voor te schamen.

De Nederlandse Schindler's List, maar daarmee benadeel je de film. Dat niveau wordt natuurlijk niet gehaald, maar de film is zeker niet slecht. Het acteerwerk is prima, met name Spitzenberger en Markovics spelen solide. Maar raken doet het mij niet, deze 8e bioscoopfilm van 2012.

Altijd wel interessant om terug te duiken naar de jaren '40 waar enge Duitse mannen in groene pakken, helmen en laarzen de angst rondzaaien. Helaas lijkt Nederland zich weer te beperken tot überdramatische toestanden, uitzichtloze expressies en lieve onschuldige kinderen die appels eten. Iedereen komt nèt onder de douche vandaan, er heerst geen echte paniek en alles ziet er veel te gelikt uit. Ook lijkt het alsof de oorlog zich slechts in één straat bevind en we krijgen nergens een mooi overzichtshot van het bezette gebied. Een tamme versie van Schindler's List zonder opzienbare fouten maar de vele emoties en close-ups zorgen voor een vermoeiende toestand.

Grootse cinema; dan heb ik het niet persé over de kwaliteit van deze prent maar over de aanpak van Rudolf van den Berg. Grootste emoties en grootse beeldtaal hebben in het verleden sterk uitgepakt onder zijn regie, maar zeker ook dramatisch (For My Baby). Ook deze keer werkt deze aanpak erg sterk, tot het laatste kwartiertje. Vond de scène aan de prikkeldraad emotioneel op het randje, maar bijzonder effectief. Echter, vanaf het moment dat Walther terug mag naar Amsterdam ontspoort de film toch voor me. Geloofwaardigheid overboord en bij zijn terugkeer in het kamp gaat de vertelling audiovisueel over the top.

Voor de rest een topproductie, niets dan vakwerk. Prachtige fotografie van Guido van Gennep, alhoewel ook hier af en toe de balans op het visuele vlak even in de extremen wordt gedrukt. Soms zijn de plaatjes net wat te feeëriek. Alleen jammer dat zowel figuranten als sets een subtiele doch duidelijk aanwezige Roemeense flair hebben.

dikke 3,5*

Een goede film die wat saai begint maar je naarmate de speelduur vorderd in zijn ban weet te houden.
Acteerwerk is goed en de score is schitterend.
Jammer dat er veel van dezelfde locaties worden geschoten (de straat en het Theater of in Suskind's huis).
De film wist mij niet te ontroeren maar heeft zeker wel indruk op me gemaakt.
Toch zeker het kijken eens waard. Zitten hier en daar wel zeker wat spannende stukjes in....alleen jammer dat je het einde al weet voordat je de film hebt opgezet hoewel ik het einde dan suskind mee de trein in ging niet direct verwacht had
Van mij een 3,5*
btw: ben ik de enige die constant bij NL film ondertiteling aan moet zetten omdat ze moeilijk verstaanbaar zijn?? Aan mijn gehoor scheelt niks overigens!!!

Vond er eigenlijk weinig aan en echt boeien kon dit drama me ook niet. Dat laatste kwam vooral omdat er weinig aangrijpende momenten (op de laatste 10 minuten na) inzaten. Qua verhaal zijn er al meerdere van dit soort films uitgebracht en vaak ook nog beter en in ieder geval aangrijpender. Ook de cast kon me eigenlijk nergens echt overtuigen (Jeroen Spitzenberger ging nog enigszins) en echte betrokkenheid en medelijden had ik ook niet met ze. Het verhaal komt sowieso best traag op gang en inderdaad pas na ruim een uur weet men via een hoertje (zag er bloot best fraai uit trouwens) wat er met de Joden na het transport gebeurt. Pas in de laatste 40 minuten wordt de film eigenlijk pas interessant en een beetje boeiend maar dan is het eigenlijk al te laat. Voor Nederlandse begrippen is het inderdaad misschien een goede film maar ik heb betere gezien. De opmerking dat Duitsers in deze film gewoon Duits spreken slaat overigens nergens op want wat moesten ze anders spreken Nederlands ? Het waren overigens ook echte Duitse acteurs waar men makkelijk en goedkoop aan kon komen want Nederland grenst nu eenmaal aan Duitsland.

Eerlijk gezegd had ik hier iets meer van verwacht. Ik kende het verhaal totaal niet dus ik liet me verrassen. Dat deze film met Schindler's List vergeleken wordt is maar deels terecht, want de manier waarop Suskind te werk gaat is aardig anders vergeleken met Schindler.

Toch is Jeroen Spitzenberger erg goed gecast voor zijn rol. Speelt overtuigend en vooral zijn mimiek en gebaren zijn van een hoog niveau. De Duitse SS-er kende ik nog van de film 'die Falscher', en ook hij kon me wel bekoren.

Toch vond ik de film soms behoorlijk traag. Had bijvoorbeeld wel wat meer willen zien van de vele ontsnappingen die de joden ondergingen. Nu bleef het maar bij een klein aantal steken.

Toch heb ik me prima vermaakt en een kleine voldoende lijkt me terecht.

3*

Een aangrijpend verhaal in onze vaderlandse geschiedenis dat te-veel naar de achtergrond is geduwd, wordt op een bovenal rommelige manier verfilmd.

Het is met een 2de wereld-oorlog film met een aangrijpend thema als dit al makkelijker emotioneel scoren dan een iets andere genre. Dat zie je ook al vrij snel als je op deze site al de top-lijsten er op na kijkt. Films als Hotel Rwanda,Saving Private ryan,Blood diamond etc scoren opvallend hoog en ook deze Süskind deed het in de vaderlandse pers en op verschillende sites opvallend goed. Ik zelf ben niet zo'n fan van deze film geworden.

De film bedoelt het goed,maar het wordt allemaal behoorlijk simplistisch en eenvoudig weergegeven. Zo zitten er tal van ''klassieke'' aangrijpende momenten in de film die doordrenkt zijn met cliche's. Voor de rest viel me de personages development erg tegen en komen ze door de erg zwakke editing alles behalve uit de verf en gooi er nog wat zij karakters tegenaan (die 0,0 toevoegen) en dan heb je al helemaal een rommelige boel.

In de jaren 90 verblufte Spielberg de wereld met Schindler’s List, een film over een Duits industrieel die meer dan 1100 Joden van een zekere dood wist te redden. De regisseur moet gedacht hebben: zo’n verhaal moeten wij in Nederland ook hebben. Het werd deze Süskind. Helaas heeft de film ondanks alle goede bedoelingen niet het gewenste effect.

Want die goede bedoelingen heeft de film wel. Alleen moet er heel veel worden uitgelegd enheel veel worden afgehandeld in een kleine twee uur. De relatie tussen Süskind en de Duitser, de relatie met zijn vrouw, het redden van mensen, alles wat op het einde gebeurt, et cetera. Je krijgt zo nogal een fragmentarische film zonder echte rustpunten en ook veel onduidelijkheid. In de film weet men blijkbaar precies hoe de kinderen te redden, maar het was mij soms nogal onduidelijk. Waarom zouden de Duitsers hier niet achter kunnen komen? En waarom beginnen ze ermee als de Duitsers eerder al bij een controle iets als fraude ontdekten. Geef de film een halfuur extra voor meer uitleg en meer rust en je krijgt een beter en meer coherent geheel.

Het acteerwerk is heel aardig. Niemand die echt door de mand valt. Alleen een Nasdrin Chdar vond ik jammer. Hoewel hij één van de betere spelers was, zag ik hem toch altijd aan voor die Marokkaan in plaats van een Jood. Een bekende kop, en hij profileert zich ook als Marokkaan, dan is die link te snel gelegd in een film. Spijtige keuze wat dat betreft. Spitzenberg doet verder zijn best, maar ik vond hem wat te stijfjes. Echte emotie weet hij nooit los te weken. Dat kan ook deels aan de regie liggen, met zware muziek en vertraagde beelden om het zo erg mogelijk te maken. Dan denk ik, geef je acteur de kans zich te bewijzen en emotie bij de kijker los te kweken. Dat wordt door de regie kapot gemaakt. Sowieso was de regie nergens bijzonder. Ook het camerawerk had weinig extra’s te bieden. De fotografie had dan wel een goede retrolook, net als de decors, maar een echt mooi shot of mooie belichting miste ik wel. Alleen de tonen van één enkele viool (Janine Jansen) die vaak langskwam was mooi subtiel en paste goed.

Leuk daarnaast om Stockinger uit Kommisar Rex weer eens aan het werk te zien, al is het jammer een Duitser van vlak over de grens te hebben met een licht Oostenrijks accent. Oké, dat wordt in de film nooit genoemd waar hij echt vandaan kwam, maar toch, je kan er wel rekening mee houden als filmmaker zijnde. Al met al wel vermaakt grotendeel, alleen niet echt meegeleefd, wat me wel de bedoeling leek. 2,5*

Dan wil ik nog wel even een lans breken voor de Nederlandse film, want dit is nu uitgerekend zo’n prent die het rechtvaardigt jaarlijks miljoenen aan subsidie te verlenen. Een film die ons onze eigen geschiedenis leert kennen, of in elk geval een poging daartoe doet. Dat mag wel vaker, want film blijft daar een uitstekend medium voor.

Suskind als ongekroonde Nederlandse oorlogsheld speelt heel aardig dit Nederlandse oorlogsverhaal waar de onheuse daden van de Jodenraad worden aangekaart. Ook Suskind en familie weten niet helemaal wat de oorlog aanricht.

Als schauburgdirecteur weet hij heel wat Joodse kinderen te redden van het transport van Amsterdam naar Duitsland.

Heel aardige film en vlot gespeeld.

Alleen spijtig dat op momenten ik de draad niet kon bijhouden van het snelle verloop van een verhaal dat veel meer te vertellen had en ook duidelijker zou kunnen overkomen. Maar toch, dit levensverhaal tijdens de oorlog eindigt in een prachtig plot waarin het duidelijk wordt wat een gegeven woord waard is.

Voor mij mag het een 4* zijn voor dit voor mij helemaal onbekend gebeuren uit WOII.

Te rommelig, fragmentarisch en daardoor te vluchtig om een echt hoog cijfer te verdienen. Ruim voldoende.

Realistisch oorlogsdrama over de Joodsche Raad en de gang van zaken in de Hollandsche Schouwburg tijdens de Jodenvervolging in 1941/43. De bijdrage van Walter Süskind bij het redden van joodse kinderen was mij al eerder bekend, maar dat het op zo relatief grote schaal gebeurde is nieuw voor mij.

Mooie rollen van Jeroen Spitzenberger, Katja Herbers en de “enge” Karl Markovics.

Een goede oorlog/drama film...

Goed verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Geen Nederlandse ondertiteld ivm storing...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk kwaliteit breedbeeld (geen HD)...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ik weet nog dat ik in de bioscoop in 2012 de trailer zag van Süskind. Het zorgde er niet meteen voor dat ik naar de bioscoop rende, maar het leek me wel eentje om te onthouden. Een tijdje geleden de film pas daadwerkelijk gezien, maar wat ik te zien kreeg beviel me prima.

De link met Schindler's List is wel snel gelegd, maar ik vind het toch een vergelijking die niet helemaal opgaat. Inhoudelijk zijn er wellicht wel wat overeenkomsten, maar het verloop van het verhaal en de aanpak van beide films verschillen toch wel behoorlijk. Bovendien zijn beide verhalen waargebeurd, waardoor ze beide ook een film verdienen imo. De film kent een tamelijk grauwe, treurige sfeer. De overtuigende kostuums, attributen en decors doen niet anders vermoeden dan een setting in de Tweede Wereldoorlog.

Jeroen Spitzenberger zet een indrukwekkende performance neer. Eenvoudig, maar ook sterk en geloofwaardig. Je leeft mee met Walter en hoopt, tevergeefs, dat zijn plan de hele oorlog stand kan blijven houden. Katja Herbers, met wie Spitzenberger al vaker samenwerkte, heeft ook een leuke rol, maar daarnaast is vooral Karl Markovics akelig overtuigend. Ondanks dat hij zelf ook onder druk wordt gezet, gaat er de nodige dreiging van hem uit. Qua acteerwerk dus eigenlijk voornamelijk pluspunten. Wat ik ook erg fijn vond, was dat de film me constant wist te boeien. Ik voelde me betrokken bij de personages en de gebeurtenissen.

De perfecte Nederlandse film dus? Nee, dat helaas niet. Het gedeelte nadat de Duitsers het plan ontdekken gaat te snel, terwijl, ondanks dat ik het allemaal wel interessant vond, het gedeelte daarvoor wellicht wat vlotter had gemogen. Hierdoor komt het einde niet echt helemaal binnen. Dat is eigenlijk zo'n beetje het enige duidelijke minpunt dat me opviel. Verder is Süskind een imponerend oorlogsdrama over een heldhaftige reddingsactie, waar ik persoonlijk nog niet bekend mee was.

3,5*

Matige film waarin een Joodse man wordt aangesteld om ervoor te zorgen dat de Joden op het transport worden gezet. Ondanks dit relatief onbekende verhaal (dat zich afspeelt tijdens de tweede wereldoorlog) weet deze film weinig nieuws te melden. De relatie tussen het hoofdpersonage en de SS-commandant wordt wel goed neergezet. Voor de rest wist de film me nergens te grijpen.

Süskind

Het is al een week geleden dat ik Süskind eens op nieuw bekeken heb en ben een beetje laat met de recensie maar buiten dat schrijf ik hem toch. Ik ben wat dat betreft erg fan van WO II films en daar kon deze uiteraard niet bij missen, deze film geeft toch weer een stempel af hoe gruwel het allemaal wel niet was. Het gene wat Walter heeft gedaan is niet altijd goed geweest, maar hij had vooral veel over voor de kinderen en dat kwam hier ook terug. Ik vond de film een sterk verhaal hebben en het concept vond ik erg fascinerend om naar te kijken, puur hoe het opgezet werd. Voor de rest vond ik het acteerwerk prima dus ik had me uitstekend vermaakt.

3.5*

Het was een typisch Nederlandse film. Veel goede bedoelingen zag ik. Heel veel. En welwillendheid ook. En inzet. En goed acterende personen... en maar goed acteren. Ik zag ook dat het een sterk verhaal moest zijn. Een verhaal van een vreselijke geschiedenis. De wetenschap van die geschiedenis doet je altijd wat. Maar deed deze film me iets? Nee. Helaas. Te Nederlands.

Deze was op tv en dus ook maar eens bekeken. 'k vond het niet mis. Er werd goed in geacteerd en de film zag er goed uit. We hebben wel de ondertitels moeten aanzetten om alles goed te begrijpen.

Schindler's List vond 'k wel een straffere film, maar deze vond 'k zeker ook niet slecht.

Ook al kregen we van de schande van de vervolgingen, deportaties en terechtstellingen tijdens WO II al veel betere werken te zien dan deze "Süskind" toch maakt een film met dit onderwerp, zekerlijk als berustend op ware gebeurtenissen, indruk.

Merkwaardig genoeg, en ondanks een toch wel hard slot, grijpt deze film nooit echt sterk aan zoals het zou moeten en is het verhaal nooit hecht in elkaar gekneed. De acteurs, die doen het wel maar voor zo'n onderwerp is er toch , om groots te zijn, toch wel iets meer kracht nodig in alles en nog wat.

Aangrijpend verhaal die mij niet in deze mate van detail bekend was. Op hoofdlijnen wel wat gelezen over het bestaan van de Joodsche Raad maar veel verder kwam mijn kennis niet. Ik sta toch wel te kijken van het best goede niveau van Nederlandse oorlogsfilms. Suskind is niet volmaakt, het begint wat rommelig, en zoals hiervoor is gezegd is het niet altijd even goed te verstaan, ze hadden in die zin hier en daar best wat beter mogen articuleren. Maar het verhaal is absoluut een film waard. Als ik films als deze zie gaat het opnieuw mijn verstand te boven hoe dit toch allemaal mogelijk is geweest, welke samenleving accepteert dat mensen (en kinderen!) zo mensonterend worden behandeld? En toch is het allemaal massaal gebeurd en, in kleinere schaal, worden hele gezinnen (denk aan oorlogsvluchtelingen) nog steeds gemarginaliseerd. Mensen als Süskind zijn de lichtpuntjes uit de vele oorlogsverhalen. Technisch is de film 3* waard, qua verhaal een dikke 4*. Ik hou het op een hele ruime 3,5* voor het geheel. Een film die het bekijken zeker waard is.

Films over de Tweede Wereldoorlog en specifiek over de de Jodenvervolging liggen me wel. Ook dit Nederlands drama is een film die niet misstaat in dit genre om eens gezien te hebben. Het thema van de Joodse Raad in Amsterdam was me weinig bekend. Ligt dit eraan omdat ik Belg ben, misschien. Ieder legt zo zijn eigen accenten op de geschiedenis.

"Wir haben es nicht gewußt". Deze befaamde uitspraak uit 1945 flitste wel eens door mijn hoofd bij het bekijken van (onder meer) deze film. Süskind en de andere hoge functionarissen van de Joodse Raad deden de Holocaust af als een hersenspinsel of zelfs Engelse propaganda. De verbijstering was bij Süskind dus groot wanneer bleek dat de Holocaust geen fabeltje was. Anderen daarvan overtuigen is dan ook weer een ander paar mouwen.

Wat ik ook knap vond was de onenigheid met zijn vrouw hoe hij zich moest gedragen tav. de Duitsers. Uiteraard waren zijn activiteiten uiterst gevaarlijk en zou hij als "held" ooit tegen de lamp lopen en ook zijn gezin zou hiervan niet gespaard blijven. Bovenal weet je nooit vooraf of je inspanningen wel succesvol zouden zijn. Zijn vrouw was hiervoor erg bevreesd. Hij vond dat hij zijn plicht moest doen.

De held leidt trouwens een eenzaam en ongelukkig leven. Te koop lopen met je heldendom betekent zo goed als je doodvonnis tekenen nog voor je begonnen bent. Hij wordt door de joodse gemeenschap als verrader aanzien. Iemand die heulde met de Duitsers en voordeel haalde uit de miserie van anderen. Niets is minder waar, maar de oorlog dwong hem tot die perceptie. Jammer dat dit (psychologisch) item té weinig aan bod kwam in de film.

Een film die zeker de moeite is te bekijken. Hij pakte me net iets te weinig om een hogere quotering te geven. Misschien was het allemaal wat te braaf, te safe. Niet dat er op los geklopt moet worden, maar ook op psychisch vlak of via het inbeeldingsvermogen van de kijker kan je meer creëren. Nu bekeek ik het wat op een afstand, raakte het me (uiteraard), maar niet zoals ik het verwacht had. Qua acteerwerk was het allemaal behoorlijk. Ook sfeer, decor en kostumering waren ok.

Niet best.

Nederland kan prima oorlogsfilms maken, en deze film stond ook bekend als een vrij dure productie. Helaas vond ik het ondanks dat een vrij matige film die absoluut niet weet te boeien. Ik heb wel een aantal keer op de klok gekeken.

Een groot probleem is de toch wel onverstaanbare dialogen, ik had geen ondertiteling, dus dat was extra afleidend. Het verhaal zelf weet ook niet bepaald boeiend te worden, ondanks het natuurlijk vrij zware onderwerp. Enkele ook behoorlijk flauwe scenes.

Prima acteerwerk en sfeer, dat wel, maar omdat het allemaal vrij onverstaanbaar was en niet boeiend genoeg komt dit toch uit op een onvoldoende. Nederland kan veel beter dan dit, en dat weet van den Berg zelf ook wel.

Wat is dat toch met de huidige Nederlandse films? Het draait bij mij vaak uit op een teleurstelling. Dit kwam dan ook niet verder dan de degelijkheid van een Tv-film. Strekking; Walter Süskind, held tegen wil en dank. De film is in zijn kern niet veel meer dan een melodrama, met bombastische muziek. Samen met een middelmatige opbouw, geforceerde dialogen en surrealistische einde weet het nergens goed te overtuigen of te imponeren. De decors zijn wel mooi en het acteerwerk van de cast goed. Het is dan ook dat de authentieke sfeer nog zo'n beetje het enige pluspunt van deze film was. De film stelt de rol van de Joodsche Raad en het efficiënt werkende ambtenarenapparaat waarmee de Nederlandse Joden werden afgevoerd aan de orde maar is voor het grootste gedeelte erg veilig. Het verhaal was er zeker één om verteld te worden maar de uitvoering was te middelmatig.

Waar "Bankier van het verzet" ook alles om één held liet draaien, doet deze film dat ook. Ten behoeve van de dramatisering is gegoocheld met data, gebeurtenissen en personages om maar een verhaal te kunnen vertellen. Het is een belangrijk verhaal dat kennelijk bij de massa niet bekend was: het wegsmokkelen van 600 kinderen om deze niet te laten deporteren. In Amsterdam is sinds 1972 één van de mooiste bruggen van de stad (zeker als de verlichting het doet) vernoemd naar Süskind.

Ik merk dat ik inmiddels op een verzadigingspunt ben gekomen met oorlogsfilms. Eigenlijk wil ik alleen nog films zien met een afwijkend verhaal of een ander standpunt. Dit is niet zo'n film. Films over oorlogshelden die vele levens hebben gered zijn er inmiddels ook genoeg. In deze film wordt prima geacteerd en de film kijkt lekker weg. Het ziet er ook allemaal mooi en degelijk uit. Daar is dus niks mis mee in deze film. Verder is het erg knap dat het verhaal waarin ontzettend veel gebeurt toch logisch te volgen is. En dat is erg goed want ik heb ook films gezien met dit soort verhalen dat je denkt, waar komt die persoon vandaan of wat heeft deze scene te betekenen? Maar hier loopt het allemaal heel natuurlijk. Het grote manco in deze film is voor mij echter dat er veel te veel gebeurt in veel te korte tijd. De oorlog en de Jodenvervolging is een heftig en emotioneel onderwerp. Maar in deze film zitten zoveel belangrijke en emotionele details dat je als kijker geen tijd krijgt om ze te verwerken. Op het moment dat je beseft in wat voor scene je zit ga je alweer verder met de volgende belangrijke en emotionele gebeurtenis. En daardoor krijg je niet de tijd om de film emotioneel op je in te laten werken, waarmee de film zijn doel voorbijstreeft. Nu kijk je er toch wat oppervlakkig en van afstand naar. En dat is vooral jammer aan deze film. De regisseur had beter een keuze kunnen maken. Of hij had een bepaald aspect van het verhaal kunnen uitleggen en uitdiepen of hij had het hele verhaal, zoals nu, kunnen vertellen, maar dan had de film veel langer moeten zijn of misschien wel een miniserie van een uur of drie á vier. Nu is het eigenlijk allemaal vleesch noch visch.