Driving Miss Daisy (1989)

Schitterende maar honingzoete antiracismeprent rond een bizarre, gevoelige relatie in het door rassenrellen geteisterde Amerikaanse zuiden omstreeks de jaren '50. Dan Aykroyd is heel minzaam in zijn ongecompliceerde rol in tegenstelling tot Jessica Tandy's ingewikkelde rol, waar de make-up het nodige meespeelt. Ook Morgan Freeman speelt één van zijn betere rollen. Bekroond met vier Oscars...

Mooi en sympathiek filmpje dat het wel érg goed deed bij de Academy. Voor Freeman ga ik altijd lekker zitten; de man is een rasacteur.

3,5*.

Heerlijke sfeer. Freeman heeft weer een rol waar hij geknipt voor is. Al zijn geduld wordt aan naarmate het verhaal vordert beloond. In al zijn films zet hij zo'n rol weg dat je wel respect moet hebben voor het personage. De muziek is typisch Zimmer, zijn jaren 80 soundtracks behoren tot het beste wat hij ooit gemaakt heeft me dunkt. Een mooie film, waarin de muziek toch wel een behoorlijke rol speelt.

Sympathieke film met precies voldoende verwijzingen naar de rassenkwestie in de overgangsfase - laten we vooral niet uitspreken dat we anders denken over negers, en beschuldigd worden van discriminatie is al helemaal taboe, maar stiekem zijn ze toch minderwaardig.

Morgan Freeman speelt een rol die tot de top van zijn oeuvre behoort, maar Jessica Tandy's Miss Daisy wil toch niet helemaal tot leven komen. Het blijft enigszins een typetje. Daarnaast maakt de film enkele te grote, plotse stappen in wat eigenlijk een rustig voortkabbelend plot had moeten zijn. 3.5*

Erg mooie film. Vooral Freeman speelt het ontzettend goed met dat accent en dat lachje maar ook Jessica Tandy als een deftige dame die maar geen respect heeft voor Freeman. De muziek is sfeervol en de film is erg mooi geschoten. Dit is een rustgevend filmpje te noemen. Op het einde van de film krijgt Freeman eindelijk het respect dat hij verdiend. 4,5.

Een mierzoet filmpje dit, dat best goed gemaakt is en aardig onderhoudend is, maar die op het laatst toch nog wat langdradig en gemaakt aanvoelt.

Het acteerwerk is dik in orde. Vooral Jessica Tandy is overtuigend als de chagrijnige oude weduwe, maar ook Freeman weet zijn rol als de vriendelijke chauffeur Hoke Colburn de nodige schwung mee te geven, door zijn accent en manier van praten. Het is echter vooral de voorspelbaarheid en het iets te gemaakte einde dat de film in mijn ogen parten speelt. De tijd gaat in de film wel erg snel voorbij en voor je het in de gaten hebt zijn we zo’n 25 jaar verder. Het einde in het tehuis, waarbij Freeman eindelijk waardering krijgt, vond ik iets te gemaakt. Ineens na al die jaren, als Daisy al lichtelijk aan het dementeren is en zelfs al dood had kunnen zijn komt die waardering. Dat vond ik gewoon te gekunsteld overkomen.

Verder is het dus een redelijke film, maar wel eentje die weinig memorabel is wat mij betreft.

2,5*

Mooie film; schitterende rollen van Jessica Tandy en Morgan Freeman. De ban tussen de oude vrouw en haar chauffeur wordt goed uitgewerkt; geestig, emotioneel en overtuigend. Weliswaar mierzoet script maar wel de moeite waard. Het is boeiend om te zien hoe beide personages ouder worden en langzaam de wereld om hen heen veranderd. Ook een schitterende soundtrack.van Hans Zimmer.

Prachtige film met uiterst leuk samenspel tussen de fenomenale Tandy en de altijd sympathieke Freeman. De bijrollen van o.a. Akroyd zijn ook meer dan prima. Vooral het eerste uur is het onderlinge samenspel van de twee hoofdrolspelers vertederend en vaak ook goed voor een lach op je gezicht.

Het laatste half uur begint de charme helaas wat af te nemen, wat onder andere komt door de (plotselinge)grote stappen in de tijd die telkens genomen worden. Dit zorgt ervoor dat de film ondanks het ontroerende einde als een nachtkaars uit gaat.

3,5*

Weinig bijzonder.

Driving Miss Daisy vertelt op een gezapige manier het moralistische verhaaltje over de band tussen een blanke vrouw op leeftijd en een zwarte chauffeur. De thema's die aan bod komen zijn weinig verrassend en zorgen voor enkele zeemzoete momenten.

Naar het einde toe kent het verhaal enkele stevige tijdssprongen, die onduidelijk overkomen en voor wat verwarring kunnen zorgen.

Morgan Freeman en Jessica Tandy hebben op zich een redelijk samenspel, maar hun manier van praten en hun accenten hebben me niet kunnen bekoren. Integendeel, Freeman's hoge stemmetje is zelfs irritant bij momenten.

Hoewel het allemaal behoorlijk gedateerd is, komt de tijdsgeest van de film (jaren 50 tot jaren 70) goed naar voren. Van het huis van Miss Daisy had ik graag wel wat meer gezien. Als je dan toch zo'n kast van een huis als hoofddecor neemt, breng het dan ook in beeld.

3

Een film die ik waarschijnlijk nooit gezien zou hebben. Maar aangezien ik Morgan Freeman altijd al een goede acteur heb gevonden heb ik hem toch maar eens opgezet.

De film is best aardig. Het verhaal is opzicht wel leuk bedacht, maar daar moet ik wel bij zeggen dat ik de uitvoering een stuk minder vind. Het grootste nadeel vond ik toch wel dat de film een beetje traag is. Ook neemt de film best wel lang de tijd om op gang te komen. Ik zat de hele tijd te wachten op het moment dat Miss Daisy, Hoke wat sympathieker zou gaan vinden. Maar dit duurde echter lang, waardoor je de hele tijd maar een beetje zit te kijken hoe Hoke min of meer gekleineerd wordt. Gelukkig heeft de film wel een goede cast. Morgan Freeman tilt de film echt omhoog en ook Jessica Tandy deed het aardig evenals Dan Aykroyd. Opzicht bevat de film best wel een aantal mooie momenten, en hij verveelt ook niet echt. Naar het einde toe wordt de film eigenlijk steeds interessanter. En de Oscar voor ''Beste Make-up'' is duidelijk dik verdiend, want die zag er ook heel overtuigend en 'echt' uit. Toch vind ik het jammer dat de film over het algemeen een beetje traag verloopt en heel af en toe zelfs een beetje saai is (maar dan wel vooral de eerste helft). Maar over het algemeen is het een aangename film om eens te zien.

Kleine 3 sterren, dan maar.

Effectieve formulefilm, waar de clash tussen rijk en arm, blank en donker uiteengezet wordt. De oude Jessica Tandy krijgt door haar zoon Morgan Freeman als chauffeur 'opgedrongen'. Eerst wil ze daar niks van weten natuurlijk, maar goed na een tijdje weet je wel hoe dat soort dingen gaan lopen. Het is allemaal erg gemakkelijk en voorspelbaar in elkaar gezet, maar toch vond ik het nog best een aardige film om te zien. Zo'n steracteur als Morgan Freeman zorgt daar wel voor!

Nogal braaf en vlak - als in weinig diepte -en hoogtepunten.

Freeman in een rol zoals ik 'm graag zie, al heeft hij later vaak hetzelfde gedaan. De trekjes van zijn personage ogen vrij naturel.

Tijdsprongen vind ik totaal geen probleem, alleen kwamen ze hierin nogal onverwachts en op vreemde momenten, terwijl je het einde van mijlenver aan ziet komen.

Desalniettemin een charmant filmpje. Kleine 3,5*

Had hier stiekem toch meer van verwacht, de film lijkt hier en daar wat geforceerd en vooral tegen het einde aan voelt het soms wat gehaast aan.

Morgan Freeman & Jessica Tandy zijn duidelijk de 2 acteurs die met hun chemie de film nog de moeite waard maken, maar het verhaaltje is wat simpel en kort door de bocht met momenten.

Het is wel een film die de moeite waard is om eens een keer mee te pakken, vooral de fijne sfeer maakt het de moeite waard.

Aardig filmpje, maar ik heb sterk het idee dat hier meer in had kunnen zitten.

3*

Films waarbij de houding van de twee hoofdpersonages tegenover elkaar een sterk evolutie doormaakt , meestal in gunstige zin, zijn niet nieuw en aldus meestal sterk voorspelbaar.

Evenwel, zolang het verhaal goed is opgebouwd, de karaktertekening aanvaardbaar en er ook een zekere charme en/of grappigheid aan te pas komt, hebben we er toch iets aan.

Zo ook met deze "Driving Miss Daisy" , alleen vraag ik mij af waarom de plotse koerswijziging en er politiek en zo wordt bijgesleurd. Meer dan de film gewoon wat opvullen is het niet.

Jessica Tandy zit wel in de schaduw van Morgan Freeman.

Eén van de leukste rollen van Morgan Freeman. Ook eindelijk deze 'Driving Miss Daisy' maar eens gezien. Ik moet altijd aan Martin Lawrence denken die commentaar heeft op Will Smith zijn rijgedrag in 'Bad Boys'. Hij refereert in die film op een grappige manier naar deze prent. Nadat me dat jaren heeft achtervolgd, was ik er dit weekend klaar mee. Dan ook maar eens de film zien. En ja, ik heb me prima vermaakt.

Sfeervol geschoten, prima score van Hans Zimmer, maar de film is wel erg braaf en mierzoet. Echter stoort dat nooit echt. Aan de andere kant trekt het de film ook niet over de streep, waardoor ik nooit geraakt werd door het verhaal of de personages. 'Driving Miss Daisy' is gewoon leuk om te zien. Vond de sprongen in de tijd wel erg snel gaan soms, wat een beetje ten koste ging van de karakterontwikkeling.

"You're my best friend."

(...) -"Yes'm."

Deze wilde ik al een tijdje zien, niet dat ik er erg veel van verwachte. Maar nu ik hem gezien heb vind ik het toch wel een verrassend sterke film.

Driving Miss Daisy gaat over een koppige oude vrouw die bang is haar zelfstandigheid te verliezen. Als ze dan op een dag haar auto in de prak rijdt huurt haar zoon een chauffeur in. Eerst weigert Miss Daisy gebruik te maken van de chauffeur maar de vriendelijke donkere Hoke weet haar uiteindelijk toch te overtuigen.

Jessica Tandy had een erg leuke rol als het koppige oude vrouwtje. En Morgan Freeman was heerlijk om eens in een ander soort rol te zien. Hier praat hij met een accent en schiet hij regelmatig in de lach. Dan Aykroyd was ook een prima personage als de zoon van het oude vrouwtje.

Driving Miss Daisy is een erg leuke film. Het blijft wel erg licht allemaal en af en toe weet de film een lach op je gezicht te toveren. Op de helft van de film word dan toch Martin Luther King erbij gehaald en komt de slavernij aan bod, want eerlijk is eerlijk rijke witte amerikanen die overal zwarte mensen als bediende hebben kan ik moeilijk aanzien. Maar dat word op een slimme en lichte manier gebracht. Uiteindelijk gaat de tijd misschien wat te snel in de film (wat ze trouwens prima hebben gedaan met make-up) maar dat maakt de film allemaal weer goed met het ontroerende einde.

De muziek van Hans Zimmer was erg sterk en hielp de film ook enorm met de toon. Zimmer heeft voor de muziek enkel synthesizers gebruikt, prachtig. Zoveel beter dan de rommel die hij tegenwoordig aan de lopende band produceert.

De film won maar liefst 4 Oscars, waaronder die voor beste film en voor beste vrouwelijke hoofdrolspeelster voor Jessica Tandy (die daarmee de oudste Oscar-winnaar ooit is).

De film is ook prima opgenomen met mooie locaties die precies met de tijd kloppen en mooie oude auto's. Ik ben er blij dat ik Driving Miss Daisy heb gezien. Aanrader.

Prachtige film waarin een oude dame een chauffeur krijgt van haar zoon nadat ze de auto in de prak heeft gereden. Een hartverwarmend verhaal dat zich afspeelt tijdens de jaren 50 in het zuiden van Amerika. De relatie die tussen deze twee mensen ontstaat staat centraal hier en zorgt voor een aantal ontroerende momenten. Jessica Tandy en Morgan Freeman zetten hun rollen beiden zeer mooi neer.

Een rustige brave Amerikaanse Hollywoodfilm volgens het boekje. Goed geacteerd, maar meer ook niet. Ik weet niet goed welke weg de film op wil. Een statement maken over zwarte werknemers? Over mensen die ouder worden? Of geen statement en gewoon een feelgoodfilm van een vrouw en haar chauffeur? Geen idee... Het klikt ook niet helemaal moet ik zeggen en de film kabbelt maar wat voort. Aan de haarkleur kon ik wat zien dat de mensen ook ouder werden. En daar is alles mee gezegd. Het is allemaal nogal braaf. Nergens sfeervol en de link met de Oscars mis ik ook wel wat. Als geheel is het best leuk om volgen, maar ik ben verre van overdonderd. Laat staan dat ik er een klassieker in zou zien.

Nogal matige film met karikaturale personages. Het chagrijnige oude vrouwtje en de immer vriendelijke chauffeur. Het maakt weinig indruk en mist overtuiging. Ook het plot komt nooit echt tot leven en zeker in het tweede gedeelte van de film zitten enkele zeer forse en onverwachte tijdsprongen. Los van het voorgaande kijkt het best aardig weg, maar een hoogvlieger is dit toch zeker niet.

Puur genieten! Dit is een van mijn all time favourites. Ik weet niet hoe vaak ik deze film al heb gezien, maar elke keer weer is het smullen. Vooral van Jessica Tandy, die in de nadagen van haar glansrijke carrière met haar sublieme rol in deze film destijds terecht alle prijzen in de wacht sleepte, die er maar te winnen vielen.

Een prachtige film met een onopgesmukt verhaal en indrukwekkend acteerwerk, niet alleen van Tandy, maar ook van Morgan Freeman en Dan Aykroyd. En niet te vergeten: die schitterende, ontroerende slotscène. Dat is er werkelijk een om in te lijsten.

Voor dat alles mijn complimenten ook voor regisseur Bruce Beresford. De Australiër heeft veel mooie films gemaakt, vaak over gevoelige (soms controversiële) onderwerpen. Dit is naar mijn bescheiden mening met voorsprong zijn beste. Chapeau!

Ik heb begrepen dat in de onlangs onderscheiden "Green Book" de rollen min of meer zijn omgedraaid. Ik ben reuze benieuwd.

Brave suikerzoete film die dan toch net genoeg angel bevat door eventjes door te gaan op het rassenthema in de USA van de jaren '50 en '60. Mooie score van Hans Zimmer en ook mooi gestileerd; de hoeden van Dan Ayrkroyd passen steeds perfect bij de pakken die hij draagt. Op zich goeie acteerprestaties van Morgan Freeman en Jessica Tandy. Die laatste komt wel de hele film over als een ouwe zeur, maar dat zal wel de bedoeling zijn. Het meest pakkende vond ik dan toch de eindscene. Missie van de film is daarmee waarschijnlijk volbracht. Toch vond ik het allemaal wat weinig diepgang hebben. De scenes met Martin Luther King werden er bijvoorbeeld eventjes bijgesleurd, maar al even snel weer over boord gekieperd. Het lijkt erop dat men het er soms te dik wilde opleggen.

Misschien wel een perfecte oscarwinnaar binnen het politiek correcte Hollywood van die tijd (en andere tijden). Ik kan me wel voorstellen dat mannen als Spike Lee hier maar niets aan vinden.

Driving miss Daisy is geen slechte film. Een beetje braaf misschien, maar zeker van genoten. De film doet me inderdaad wat denken aan Green Book (2018) of zelfs aan Saving Mr. Banks (2013). Net als in Saving Mr. Banks krijg je te maken met een oude koppige volhardende en directe oudere dame die zich staande wenst te houden in de samenleving. Het fijne is hierbij dat dit gebeurt met een humoristische ondertoon zodat het kille karakter toch de nodige sympathie opwekt. Ook hier dus met miss Daisy dat heel mooi werkt vertolkt door Jessica Tandy die hier op gepaste wijze is voor gelauwerd. Ook Dan Aykroyd deed het meer dan prima, net als Morgan Freeman.

Hier en daar komen de raciale thema's aan bod, vrijwel op een luchtige toon zonder zwaar door te wegen op de film. Dat Martin Luther King er werd bijgehaald, had op zich weinig toegevoegde waarde. Interessant ook om de evolutie te zien in de relatie tussen miss Daisy en Hoke. Bij momenten een zoete afgelijnde film zonder risico's. De immer vriendelijke en betrouwbare Hoke die het nooit op zijn heupen kreeg van de eveneens immer zeurende tot botte miss Daisy. Maar aangenaam om te volgen was het wel.

Mooie locaties en sfeerzetting ook in de tijd. Goede ondersteuning van de sfeer met de muziek van Zimmer. En bovenal sterke acteerprestaties. Vier Oscars lijkt me net iets van het goede teveel, maar wie Green book OK vond, zal zich hier ook wel bij vermaken.

Redelijke film die toch ook een beetje teleurstelt ondanks alle prijzen. Grootste manco waarschijnlijk toch het gebrek aan richting. Wat is de bedoeling van deze film en wat is het genre?

Het begin is op zich prima, de stuurse oude dame die niet open staat voor hulp nog de sluipende ouderdom erkend, en de overvriendelijk Hoke die zijn uiterste best doet. Vermakelijk zijn de eerste 'botsingen' en ritjes, en de wijze waarop de twee al kibbelend naar elkaar toe groeien en een zoon die de eerste fase houden en keren heeft in goede banen te leiden, vooral rond de vermeende diefstal.

Na een half uurtje begin het gekibbel een herhaling van zetten te worden en blijft voor mij de grote eyeopener of clou uit. Waar wil men nu precies naar toe? Botsing der culturen? Typerend donkere knecht versus oude degelijkheid met een lichte plantage-eigenaar inslag? Enig bevooroordeeldheid kan het oude mens niet ontzegt worden. En dat wensen, klachten noch fysieke ongemakken van een donker iemand van minder belang zijn ook niet. Gaat het om de maatschappelijke onrust, strijd en veranderingen van die tijd? Erg braaf is de film dan wel en is er weinig gruwel op dat vlak te zien. Uiteindelijk zal het gaan om de wijze waarop ze naar elkaar toe groeien en vrienden worden. Maar om nu te zeggen dat je beide personages kent op het einde van de film of bijzonder meeleeft...nou, nee. Het is allemaal net wat te gezapig. En hoeveel Tandy aardig acteert neigen beide karakters mij net wat teveel naar een karikatuur met hun maniertjes.

Driving Miss Daisy is uiteindelijk vooral feel good te noemen, maar niet een hele goede of met een treffende boodschap. In dat geval zijn Green Book en vooral The Butler vele malen beter als film, beeld en maatschappelijke kritische boodschap. Om te eindigen met het begin van de comment, dat ik de schare prijzen niet echt begrijp en het onbegrijpelijk vind dat Born on the Fourth of July niet de 'beste film' dat jaar pakte.

Het is wel vaker even doorbijten met die Oscarwinnaars, en ook deze met frisse tegenzin opgepakt. Ik vreesde vooraf een draak a la The Blind Side of The Help maar het valt uiteindelijk mee. Driving Miss Daisy heeft wel een soortgelijke boodschap maar is eerder wat naïef dan tenenkrommend. Ik kan me niet voorstellen dat Freeman met trots terugkijkt op deze film, al acteert hij niet slecht. Blijft wel gewoon een matige prent naar mijn mening, behoorlijk taai ook, met vreemde sprongen in de tijd waardoor met name Aykroyd er steeds merkwaardiger uit ging zien. Een film die waarschijnlijk in de vergetelheid was geraakt was die Oscar niet uitgereikt. Het beste wat ik er over kan zeggen is dat er weer een Oscarwinnaar kan worden afgestreept.

Ik ben niet zo in de videotheek opgegroeid als sommige generatiegenoten op de site, maar ik weet nog wel dat dit een omstreden oscarwinnaar was. Vanaf het moment dat de film won al. En nu ik de film al die jaren later gezien heb begrijp ik het eigenlijk nog niet. Tandy voor beste actrice oke. Ze speelt een prima rol en bij de Academy zijn ze dol op oudere acteurs die nog één keer vlammen (ik noem een Anthony Hopkins). Freeman stelde me teleur en speelde een typetje. De film is verder sentimenteel en vrij kleurloos en ontleent zijn hele bite aan Tandy die het evenwicht zoekt tussen de mooie en lelijke kanten van haar karakter. Verder gaat deze film over een periode van 25 jaar maar is daar ietwat vaag in. Maar ik heb nu officieel wel meer dan tweederde van de beste film winnaars gezien. Ik sta nu op 63 van de 94.

De band tussen een oude zuiderse dame en een zwarte dienstknecht overbrugt raciale vooroordelen.
Miss Daisy komt uit een tijd waar het volkomen normaal was dat blanken bediend werden door zwarten. Mooi voorbeeld daarvan is Idella, die zielig en eenzaam sterft in het kleine keukentje van Miss Daisy waar ze een deel van haar bestaan doorbracht met eten maken.

Met Hoke loopt het anders : zijn spontane en warmhartig voorkomen leidt ertoe dat ze haar vooroordelen laat varen en hem beschouwt als evenwaardig, weliswaar over een heel lange periode waarin de "civil rights movement" verandering begon te brengen.

Het bittere aan de film is dat Hoke eigenlijk gewoon doet wat hij hoort te doen om te overleven. Naarmate ze verouderen groeien ze naar elkaar toe omdat ze elkaar nodig hebben maar of de band van Hoke ten aanzien van Daisy onderliggend zo sentimenteel en affectief is, betwijfel ik ten zeerste.

Jessica Tandy liep met een Oscar weg voor haar rol, én met een wereldrecord, want ze is de oudste actrice ooit die met het beeldje naar huis ging. Ook Freeman is genieten met zijn wat onderdanige rol van dienstknecht. Helemaal niet slecht maar Green Book vond ik beter.

Sympathieke film waaruit blijkt dat die Freeman toch echt een fijne vent blijft. Maar het blijft helaas wel op een bepaalde hoogde.

Miss Daisy is een wat argwanende mottige oude vrouw die rijk geboren is, maar daar niet mee te koop wilt lopen.
Ze woont in een groot huis, die wordt afgestoft door een kleurling. Haar zoon komt geregeld langs en alles wordt voor haar gedaan. Tot op een dag dat blijkt dat ze niet meer zelf auto mag gaan rijden en daarbij hele stukken moet gaan lopen om haar rituele boodschappen te gaan doen.

Dan komt Hoke ten tonele. De man die haar hulp aanbied. Al wordt dat moeilijk in ontvangst genomen door Daisy's karakter. Maar na wat woordenwisselingen wordt Woke toch nog haar vaste chauffeur en bouwen de twee een sterke band met elkaar op.

Allemaal heel mooi verzonnen, maar helaas weet Driving Miss Daisy toch iets te veel voort te kabbelen. Toen de film eindelijk een beetje op een roadmovie begon te lijken sterkte dat mijn aandacht aan... maar helaas blijft dat maar beperkt. Hierdoor weet de film mij niet echt te raken en heeft het echt zijn pogingen laten liggen.

En dat is zonde. Het acteerwerk is goed en ook de hele levensloop tot de uiteindelijke dementie van Miss Daisy is sterk gevonden. Er had alleen wat meer kruiden bij gemogen. Misschien door het speelduur toch te verlengen, want twee decennia in anderhalf uur is ook niet overtuigend.

3,0*

Een erg bekende titel, maar de film had ik nog nooit gezien. Wel wat hooggespannen verwachtingen bij, dus viel het een beetje tegen toen ik er uiteindelijk aan toe kwam, want het bleek toch wel een erg stereotype Hollywoodfilm te zijn. Karikaturaal zelfs, dat woord is echt niet overdreven. Van Jessica Tandy en Morgan Freeman hoop je dan toch op iets meer - al hebben ze ook allebei wel zat films gemaakt die ietwat aangeven dat de hypotheek betaald moest worden. Je weet dat ze beter kunnen, daarom stelt het teleur.

Een echt slechte film is het dan ook weer niet, zo erg is het beslist niet. Prettig kijkvoer voor tussendoor. Maar wel enorm teleurstellend, omdat het met weinig moeite zo, zo veel meer had kunnen zijn.