Elena (2011)

Pfffff het zal toch niet.

Ik weet het niet of de soep zo heet gegeten wordt, de première datum was sowieso verschoven naar 29 maart, alle filmhuizen (Rialto, Den Haag, Hoogt) hebben de film nog op hun site staan voor die datum. Once Upon a Time in Anatolia had destijds ook geen premièredatum op hun eigen site en draaide plots vanaf de daarop volgende week toch zoals eerst aangekondigd. Is een zeer kleine en wat releases betreft onbetrouwbare distributeur, maar afgezien van een rechtenkwestie of problemen met (digitale?) prints (of een uitgestelde release ivm een festival) kan ik me niks bedenken waarom je deze titel zou weghalen. Hier zou toch wat geld mee te verdienen zijn als Contact Film zijnde.

Ik heb net maar even Contactfilm gebeld; hierbij bevestigd dat de release van 29 maart gewoon doorgaat!

Berichten verplaatst naar Filmdragers en apparatuur > Algemeen > Onafhankelijke (Arthouse) distributeurs en BR- / DVD-labels

Uitermate boeiend verhaal over de materiële en mentale verschillen in Rusland tussen de “nieuwe” rijken en de onderkant van de samenleving. Had een absolute topfilm kunnen opleveren als Andrei Zvyagintsev niet in zijn oude gewoonte was vervallen van het veelvuldig hanteren van longshots, stillevens én scènes, die met het verhaal niets van doen hebben, zoals de verpleegster, die ongeveer een minuut in beeld is, terwijl zij een zojuist verlaten ziekenhuisbed verschoont. Ook van de “diashow” tijdens de eerste tien minuten is minstens de helft overbodig.

Door de uitermate trage cameravoering doet de regisseur daarmee zelf afbreuk aan zijn film, vind ik. Op zich zijn het allemaal fraaie beelden, maar desondanks kreeg ik op sommige momenten de neiging om te roepen: “Schiet nou eens op, man.”

Daar staan tegenover een pakkend verhaal en ijzersterke vertolkingen van Andrei Smirnov, Yelena Lyadova en in het bijzonder van Nadezhda Markina in de titelrol.

Al met al kom ik helaas tot een wat ambivalente conclusie: een verhaal dat mij erg aanspreekt, maar een vormgeving waaraan ik mij regelmatig ergerde. Jammer - voor mij dan toch - maar niettemin vind ik het wel de beste van de drie films van Zvyagintsev.

Nederlandse trailer (YouTube)

Berichten verplaatst naar Filmdragers en apparatuur > Algemeen > Onafhankelijke (Arthouse) distributeurs en BR- / DVD-labels

Zeer stijlvolle film die vluchtig beschouwt zeer rechtlijnig lijkt, maar de films van een moralistisch filmer als Zvyagintsev zijn nooit rechtlijnig. De film neemt overduidelijk Christelijke ethiek onder de loep, maar laat wel nog enige ruimte of ze deze omarmt of juist verwerpt, afhankelijk van wat je zelf meebrengt wellicht (wat mij betreft toch de tweede optie). Meer nog gaat de film voormij over voorspelbaarheid van filmdramatiek en hoe de Christelijke ethiek daar vaak mee verweven is. Die rechtlijnigheid speelt daar al een rol in, maar de drie plagerige "eindes" maken de point van de film wel behoorlijk sterk.

Vandaag dan eindelijk gezien... en ik moet zeggen de verwachtingen waren vooraf hooggespannen en hoopte toch wel op net zo'n goeie film of even goede als zijn voorgangers (the Banishment en the return) maar dat viel in die zin iets wat tegen. Zeker omdat het visueel niet zo mooi was uitgewerkt als zijn voorgangers. Maar dat ga je al gauw krijgen als je na afloop gaat vergelijken. Des al niet te min heb ik er wel weer van genoten en gaf de film op een typisch kenmerkende manier weer een verzorgd (op detail lettend) en ingetogen beeld het klasse verschil van rijk en arm in het hedendaagse Rusland door de ogen van Andrei Zvyagintsev.

Een bescheiden en nogal gezette verpleegster die met een rijk man getrouwd is, vormen de fundamenten voor dit sombere, intrigerende, dramatisch trage, onbuigzame en ingetogen drama, waarin alles draait om geld, complexe familieverhoudingen, de ombarmhartigheid van het systeem en morele vragen als "hoe ver kun je gaan om je familie te helpen". De regisseur weet op een onderkoelde wijze de spanning op te bouwen. Jammer vind ik dat enkele vragen onbeantwoord blijven. De muziek van Philip Glass is prachtig.

slaapverwekkend.....

Zelden zo'n saaie slaapverwekkende film gezien - ging écht helemaal nergens over !

Was zóóóóó traag - verhaal had ook in 2 minuten af kunnen zijn - wat mij betreft: laten liggen dus en met hele grote boog erom heen lopen!

Ik zou thuisblijven, tenzij je uit die streek komt en dingen herkend.

Mijn eerste Zviaguintsev ("The Return" en "The Banishment" liggen klaar in de dvd-kast), en hij is me prima bevallen. Weliswaar vond ik het nog niet getuigen van een pure filmgenialiteit of grootsheid; Zviaguintsev wordt als een van de beste moderne cineasten beschouwd, maar in deze film komt zijn kunnen toch niet uitzonderlijk sterk naar voor. Nu goed, ik heb het gevoel dat films als "The Return" en "The Banishment", met o.a. meer aandacht voor de natuur, me meer zullen overrompelen, uiteindelijk is "Elena" een sobere film in zijn totaalaanpak (en dus ook in visuele stijl).

De film oogt bijzonder verzorgd, de acteurs doen het meer dan prima,het verhaal biedt voor voor reflectie en is aangenaam om te volgen. De muziek van Philip Glass is ok, maar een stuk minder indrukwekkend dan bv. het geval was bij Koyaanisqatsi (in "Elena" is het gerecycleerde ipv originele muziek heb ik begrepen).

Globaal gezien een zeer solide film waar weinig op af te dingen valt. Het "wauw"-gevoel waar ik als Zviaguintsev-maagd op hoopte, bleef echter uit. Toch een mooie 3,5*

3,5*

Wederom een erg fraaie film van Zvyagintsev.

Hoewel ik dit toch wel duidelijk zijn minste vindt. The Return is in zijn simplisme en oprechtheid een van de weinige films die mij kan emotioneren. The Banishment is wat hallucinanter en prikkelt je zintuigelijk wat meer. Ten opzichte van die films komt Elena er wat bekaaid vanaf, maar het is dan ook zaak de film op zichzelf te beoordelen.

Visueel is het weer erg verzorgd. Wat te degelijk naar mijn zin, maar de kadering is weer wat we van Zvyagintsev gewend zijn, en zijn rustige camerawerk is erg geschikt voor verhaaltjes als deze. Verder is de muziek wederom aardig, licht bombastisch bij vlagen, wat het toch wat andere accenten geeft. Werkte in ieder geval vrij goed, al had het wat minder aangezet hoeven te worden.

Inhoudelijk is het ook zeker niet slecht. Wel wat rechtlijnig en niet zo heel erg diepgravend, maar er worden wel relevante thema's over het oude en nieuwe Rusland aangesneden, op meerdere vlakken die door elkaar heen lopen. En nauurlijk valt er te discussieren over het personage Elena, aangezien die hangt tussen de al dan niet bestaande liefde voor de man, of de immer sterke moeder-zoon relatie, en de gevolgen die dit voor haar keuzes heeft.

Ook qua acteerwerk weet hij weer optimaal te casten en het beste uit zijn acteurs te halen. Elena wordt echt voortreffelijk neergezet hier.

Al met al weer een bijzonder fraaie film, Zvyagintsev stelt weer zeker niet teleur. Toch moet je (ik) constateren dat hij met de film minder wordt, en is het de hoop dat hij dat de volgende keer weet te doorbreken.

4*

Met moeite doorgeworsteld veels te traag

Omdat ik het einde absoluut wilde zien bleef het toch boeien.

Intrigerende film over een voormalige verpleegster die getrouwd is met een rijke Rus. Relaties, hebzucht, liefde, ...... de angst om alles te verliezen,.... in dit zeer sterk geacteerd familiedrama.

Ontnuchterend beeld over de mentaliteit bij de meer begoede klasse in Rusland. Zeer traag gefilmd met heel veel long shots die je onderdompelen in het verhaal.

Mooie film die ondanks de traagheid toch best spannend was, mede dankzij de soundtrack. Al is onheilspellend misschien een beter woord. Heeft iemand een verklaring voor die vreemde vechtscene aan het einde van de film? Ik dacht dat de jongen wat zou overkomen maar dat viel wel mee. Of ging het om het contrast met de voetballende jongens? Het verschil tussen de rijke buurt en de arme, waar jongeren elkaar de kop inslaan. Een beetje simplistisch in dat geval?

Problematiek van het gehuwd paar met beiden kinderen uit een vorig huwelijk, maar dan behoorlijk extreem voorgesteld, zodanig zelfs dat ge, halverwege het verhaal, kunt spreken van een verrassende wending.

Opvallend in de opbouw zijn de soms zeer lange scènes die enerzijds passend als sfeerscheppend overkomen maar anderzijds van die aard dat ge u afvraagt in hoeverre ze eigenlijk van enige betekenis of nut zijn.

Hoe dan ook m.i. een sterke film, heel knap geacteerd en met af en toe smaakvolle, dramatische muziek.

Mooie film die een waarschijnlijk tekenend en tevens symbolisch beeld geeft van het nieuwe Rusland en het contrast tussen arm en rijk.

Na Vozvrashchenie en Izganie verruilt Andrey Zvyagintsev het natuurlijk landschap voor de stad en daar is een reden voor. In de voorgaande twee thema’s zijn de protagonisten verwikkeld in een innerlijke strijd die door het immer uitgestrekt landschap wordt benadrukt. Zijn derde film betreft een gevecht van klassen en geslachten. Het hoofdpersonage, Elena, belichaamt een sociale klasse, een generatie en een moederfiguur.

Zo zien we al in de beginscène dat Elena het huishouden voor zich neemt. Ze probeert de financiële situatie van haar zoon te verantwoorden aan haar echtgenoot, de rijke Vladimir, waarmee ze tien jaar geleden trouwde. Hij ziet evenwel geen graten in haar bede omdat haar zoon lui zou zijn. Als Elena een deel van haar pensioengeld komt brengen in zijn claustrofobische flat, kruipt haar zoon achter de PlayStation. Een gebrek aan respect en inderdaad een teken van luiheid. Zvyagintsev toont ons een maatschappelijke polemiek. De kijker heeft begrip voor beide personages maar aan welke kant staan we? Heeft Elena dit plan al tien jaar voor ogen? Verdient de dochter van Vladimir de erfenis wel?

Mijn aandacht werd reeds gevestigd in de openingsscène. Vanuit het perspectief van een tak is het appartement in deep focus zichtbaar. De lange shot wordt ineens verstoord door een krijsende kraai, wat nooit een goed teken is. Metaforisch start het verhaal meteen met een conflict. In het tweede deel miste ik dat thrillergevoel in zekere mate, met Elena en haar stiefdochter Katerina als tegenpolen.

Qua symboliek doet ‘Elena’ niet onder. In het begin zien we de oude man in zijn dubbelbed liggen met een bedtafel, een luxury good, voor hem. De laatste scène is een shot op het veel te grote bed waarin Elena’s kleinkind ligt. Op het moment dat ze haar erfenis meeneemt naar het flatgebouw van haar zoon, rent een wit paard tegen de trein. Het paard, symbool voor puurheid en genade, overleeft het niet. Eveneens is de elektriciteitsuitval tijdens deze uitstap geen toeval.

Zvyagintsev verwijst met deze film naar de afnemende ethische en morele waarden van de nieuwe generatie in het moderne Rusland.

3,5*

Film met toch wel de nodige spanning en daarnaast vele morele vragen. Vond het spijtig dat hij gedaan was

Voor mij de minste van de drie Zvyagintsev's. De keuze tussen de niet erg sympathieke Volodya en de luie slonzige Sergei te weinig prikkelend om echt te beklijven.

Me eens aan deze gewaagd en hij was niet mis. Ondanks dat er eigenlijk niet zo veel gebeurt, zat 'k toch geboeid te kijken

Het acteerwerk kwam erg overtuigend over en ook qua muziek en vorm zat het goed, alleen vond 'k het einde wel wat tegenvallen.

'k vond hem prima voor een keertje gezien te hebben.

Tegenvaller. Dat ligt niet aan het uiterlijk van de film. Veel mooi, strak en goed gekradeerde shots die lang duren en zo je de kans te geven er helemaal in op te gaan. Echt schilderijen soms waar je uren naar kan kijken. Verder is dat beetje muziek dat er bijkomt sterk en wordt mooi verweven met de beelden. Ook de beelden van een vervallen Rusland zijn sterk (hier houd ik sowieso van, de schoonheid in vervallenheid). Verder wordt met die beelden ook de inhoud sterk weergegeven, alleen al die eerste scènes waar niet tot nauwelijks wordt gesproken hebben een enorme zeggingskracht, zeker als Elena naar haar zoon in de armoe gaat. En actrice Elena Lyadova is echt een bloedmooie vrouw, sensueel en van een bepaalde puurheid. Jammer dat ze niet in elke scène zit, dan had ik altijd wat om te zien.

Maar goed, dan de inhoud, die is veel minder en gaandeweg verloor de film mijn aandacht. Deels komt dat ook door die stijl die zeer kil is, waardoor de hele film ook kil wordt. Maar ook omdat ik hoofdrol Elena maar niet weet te begrijpen en ik wel sympathie had voor haar man. Want leuk dat je je kind wil helpen, maar het is niet zozeer een nietsnut maar vooral een loser eerste klas, en haar kleinzoon is even erg. Ongetwijfeld is daar een reden voor, maar ze krijgen zo weinig schermtijd dat ze vrije eendimensionale karikaturen worden waar ik geen greintje gevoel voor kon krijgen. Als Elena vervolgens manlief doodt om hen te helpen dan gaat dat er bij mij niet in. Zeker niet als het kleinzoontje niet veel later loopt te vechten en nog later als in het huis van Elena iedereen samen is, het een puinzooi wordt en de zoon nog steeds alcohol blijft drinken. En ja, Zvyagintsev wil hier natuurlijk wat over zeggen over de verloedering van de maatschappij (al was dit voor mij ook een zichtspunt op de revolutie in 1917 waarna het ook een zooitje werd), en dan klopt het ook wel, maar als film was ik het allang kwijt. 2,5*.

Fantastische muziek inderdaad, maar dat einde...

Een zeer sterk einde als je het mij vraagt.

Niet mijn ding. Deprimerende film. Dat wordt wel mooi neergezet. Maar ik mistte toch iets meer dialoog.

Pas toen Leviathan uitkwam zag ik dat Zvyagintsev inmiddels nog een derde film had, schijnbaar iets geruislozer voorbij gegaan (of ik heb zitten slapen).

Dit is zijn minste film tot op heden: gedempter qua personages, veel huiselijke scenes waarmee het visueel wat soberder wordt al laat Zvyaginstsev in die paar scenes buitenshuis meteen weer z'n talent zien.

Verhaal zit wel weer ijzersterk in elkaar en zegt wel weer iets over de condition humaine, de conclusie van de regisseur krijg je uiteindelijk wel mee, maar ook leren we van de film dat de Russen opgescheept zitten met precies dezelfde kl***-programma's als wij op hun TV.

Tsja minste Zvyagintsev is natuurlijk altijd nog een geweldige film.