Fright Night (2011)

Prima filmpje voor tussendoor.

Ik heb het origineel niet gezien, dus ik kan het niet vergelijken,

maar wellicht is dat een voordeel.

Echt een komedie vond ik het niet, maar het verhaal bleef boeien,

met een prima uitwerking. Gewoon prima. *3.0

Een uiterst vermakelijke eerste helft (met dank aan Colin Farrell) gevolgd door wat clichématiger en voorspelbaarder tweede helft die gelukkig nog altijd draaglijk blijft (nu met dank aan David Tennant). Meer grote namen in de cast dan een horrorfilm als deze eigenlijk verdient (Toni Collette?!); vandaar ook het enorme budget van $30 miljoen, dat de producers helaas in geen velden of wegen hebben teruggezien. Mooiste moment is wanneer de buurman z'n mond opendoet om voor het eerst iemand te bijten en je een "ijzeren" geluid hoort, alsof er een zwaard uit een schede wordt getrokken... Ja, die Colin Farrell maakt toch wel leuke en verrassende carrière-keuzes. (Van het origineel weet ik trouwens helemaal niets meer, dus het onvermogen om een vergelijking te trekken zal wellicht hebben meegespeeld bij mijn vrij positieve waardering...)

Leuke remake met dank aan de uitstekende casting.
Farrell en Yelchin doen het erg goed met in hun kielzog Colette en Tennant.Jammer dat ze niet wat meer gesteund worden door het (inderdaad) wat recht-toe-recht-aan verhaal anders was er misschien nog wel wat meer mogelijk geweest.Nu blijft er een toch wel sfeervolle mix van Horror en komedie over die het moet hebben van enkele prima scenes en al het aanwezige acteertalent.
De ontsnapping van Charlie met Doris uit het huis van de vampier,de gasaanval op zijn huis en de onderwateraanval waren toch stuk voor stuk spannende en goed geregisseerde momenten.De regie van Craig Gillespie draagt dan ook zeker bij aan de kwaliteit van Fright night.
Verder wijkt het niet al te veel af van wat je gewend bent bij zo'n genre film maar ik heb heel veel slechtere remakes gezien.
Deze is gewoon,mede door het fraaie camerawerk en mooie effecten erg onderhoudend en vermakelijk (vond hem de tweede keer zelfs nog ietsje beter).
Goed.

Vreemde update.

Het origineel is flink door elkaar gehusseld voor deze remake (die naast een cameo van Sarandon en een handvol quotes, ook alle elementen van het origineel bevat, maar) waarvan me de meerwaarde toch een beetje ontgaat.

Het kat-en-muisgehalte tussen Charly en Jerry is flink gestript, Peter Vincent is verworden tot een tweederangs karakter dat ergens halverwege nog toegevoegd wordt (Midori’s a nice touch though), en hoezeer Farrell ook plezier in zijn rol lijkt te hebben, echt overtuigen doet ie niet. Sarandon hoefde toch minder moeite te doen om dodelijk charismatisch over te komen.

Het origineel sprong wat losbandig met de genreregels om maar kon nog leunen op de tragische held-op-sokken Peter Vincent, de sfeervolle locaties, de heerlijke foute synthy soundtrack en was wat compacter vormgegeven, wat de spanning goed deed. De humor is hier nog altijd aanwezig maar - en misschien dat de Urban-Dictionarisering inmiddels aan mij voorbij gaat - is toch minder subtiel dan voorheen.

Minder spannend, minder sfeervol en hoewel nog iets luchtiger dan het origineel, ook minder grappig. Af en toe best geinig om te zien maar over het algemeen toch vrij inwisselbaar, met bovendien een verloop dat steeds belachelijker wordt. Lelijke effecten ook. Nee. Voor mij had het niet zo gehoeven, ben deze waarschijnlijk snel weer vergeten. 2*

Een redelijk spannende film die een remake van de film Fright Night (1985) uit 1985 is.

Die hebben we nog niet gezien dus hier dan ook geen vergelijking tussen de twee, wel scoort het origineel iets hoger bij de kijker(s). Charlie Brewster (Anton Yelchin: Hearts in Atlantis (2001), Star Trek Beyond (2016)) en zijn moeder Jane Brewster (Toni Collette) krijgen een nieuwe buurman naast hen wonen, ene Jerry (de Ierse acteur Colin Farrell).

Deze Jerry blijkt na verloop van tijd gespot te zijn door een boezemvriend van Charlie, Ed (Christopher Mintz-Plasse) en deze verdenkt hem ervan een vampier te zijn. Helaas gelooft Charlie niets van dat verhaal en vanaf dat punt gaat het raderwerk van de film in een hogere versnelling.

Buurman Jerry gaat zich steeds openlijker en driester gedragen en de klassen van de school worden leger en leger. Hoe dit uiteindelijk uitpakt voor Ed, Charly en zijn lieftallige vriendin Amy (Imogen Poots)? Dat kan je zien in deze prettige Komedie/Horror die echt niet te lang duurt met zijn 106 minuten.

Een ruime 7+.

Popcorn-versie van een klassieker! Maar het moet gezegd worden, het is de makers wel gelukt om er aardig goede onderhoudende remake van te maken! Dit komt voornamelijk omdat men de keuze hebben gemaakt voor een vrije interpretatie. Alleen het voornaamste plotelement; buitenwijkpuber Charley Brewster heeft sterke vermoedens dat zijn nieuwe buurman Jerry een vampier is, keert terug. Erg jammer is dat de genegenheid voor horrorfilms helemaal verloren gaat! En dat van Peter Vincent nu een lolbroek-personage werd gemaakt! Nog een geluk dat de Britse David Tennant een goed acteur was om dat niet uit de bocht te laten vliegen. Colin Farrell speelt daarentegen buurman Jerry Dandrige met een dreigende kalmte, wat hem veel enger maakt dan het origineel. Dat brengt me bij een andere eigenschap van de film: de speciale effecten. Hier en daar spuit er wat CGI-bloed maar veel van de effecten zijn volgens mij bedoeld voor 3D-vermaak. Voegt het aan deze film echt wat toe? Nee helemaal niets! Het bleef dus vooral een Hollywood-popcorn mixje van spanning, actie en grappen. Maar wel eentje die prima van te genieten valt!

Herzien.

Vooral om wat vroegere herinneringen weer een beetje op te halen. Dit soort films lijken me altijd wat beter als ik ze herzie, zeker als ik er weinig tot niets meer van weet. Ik had echter ook moeten weten dat dit zo kan zijn omdat het tijdens de eerste kijkbeurt ook al niet zo memorabel was. Fright Night is daarvan helaas wel een voorbeeld.

Niettemin is Gillespie een aardig regisseur en zijn talenten weet hij sterk over te brengen tijdens deze film. Zo heerst er een passende en sterke sfeer gecombineerd met effectief gebruik van kleuren. Met cinematografie en presentatie is er weinig mis, maar ook het acteerwerk maakt een goede indruk. Yelchin en Poots zijn alleen een ietwat saai duo die als personages te weinig onderscheiding kennen om het interessant te houden.

Dit zorgt er mede voor dat de film voor enige tijd inkakt tijdens het middenstuk. Al dat detective-gedoe met Farrell (die overigens wel een goede rol speelt) gaat te lang door en overweldigt de stukken in het verhaal die wel goed interesseren. Zo is er genoeg horror te bekennen met wat humor, die zeker in het begin best goed werkt. De scenes tussen Yelchin en Mintz-Plasse vond ik bijvoorbeeld best leuk en Tennant zorgt ook voor de passende komische noot.

De finale mag er wezen en tussendoor kent de film genoeg kwalitatieve scenes die de sfeer erin blijven houden. Helaas zit er ook een nogal saai middenstuk tussen en goederikken die de veel interessantere slechteriken niet kunnen compenseren. Gillespie pakt regelmatig uit met wat leuke ideeën, dus waarom het zo lang duurt voordat het ietwat ouderwetse verhaal wat nieuw leven krijgt is me een raadsel. Verder wel onderhoudend genoeg voor een voldoende.

Deze remake van de classic Fright night is een prima film.

Hij haalt het niet bij het orgineel.

Maar ook deze versie is spannend en griezelig en meer dan de moeite waard.

Anton Yelchin daar ligt het niet aan, die speelt fantastisch.

Maar het totaal van de film is er een verschil met het

meer sfeervolle orgineel.

Charley [Anton Yelchin] neemt de waarschuwing van zijn jeugdvriend Ed [Christopher Mintz-Plasse] dat Charleys nieuwe buurman [Colin Farrell] een vampier is pas serieus wanneer Ed spoorloos verdwijnt. Wanneer hij met eigen ogen ziet hoe Doris [Emily Montague] in haar nek wordt gebeten, roept Charley de hulp in Peter Vincent [David Tennant], een illusionist met een show in Las Vegas waarin hij afrekent met vampieren. Redelijke van de cultklassieker uit 1985 heeft in Yelchin en Farrell twee prima hoofdrolspelers gevonden. Maar Mintz-Plasse en Tennant leggen het af tegen de uitzinnige Stephen Geoffreys en de bescheiden Roddy McDowall uit het origineel. En CGI kan niet op tegen de prothetische effecten die het origineel zo memorabel maakten.