The American President (1995)

Heel aardige romantische film (normaal niet echt voor mij) waarin de cast er iets moois van maakt. Ben het met lalaguna eens, de chemie spat van het scherm!

3,5*.

Nogal zwak en ongelovig, maar op sommige punten wel vermakelijk. De President is goed gecast maar ik hoop wel dat ze zelf door hebben dat dit een tikje ver gezocht is...

Toch wel weer goed. Echter, ik heb een beetje een balans probleem. De politieke stukken vind ik vaak erg droog en de romantische stukken vaak net wat te zoet, vooral ook met die grootste muziek erachter.

Genoeg scenes die daar precies tussenin vielen. Zo'n poolscene waar een hele discussie word afgedraaid en tussendoor ook nog eens gezegd word welke bal er gepot gaat worden is vrij sterk. Zo'n ham- of scene op t bal is ook erg goed. Ik zat alleen niet te wachten op de drogere congres scenes, aangezien deze gewoon wat dufjes waren. De echte romantiek was me dan weer veel te BLEGH!

Wat ik nog meer miste is wel iets heel belangrijks: In alles wat ik van Sorkin zag, had hij de humor om een grap te herhalen, maar dan wel op lichtsnelheid. Klinkt raar, maar vooral de mensen die Sports Night hebben gezien weten wat ik bedoel.

Een scene als:

Dan: Orlando Rohas is pitching tonight

Rebecca: I dont know who that is!

D: The pitcher, Orlanda Rohas!

R: I dont know who that is

D: Orlando Rohas, the pitcher, he plays baseball

R: I still dont know who that is!

Afijn, dat ging dan eindeloos door en juist daarom was het zo geweldig. Jammer dat ik dat hier niet zo gauw terug zag nog.

Fijne film wel, maar je begint inmiddels beter te verwachten.

Gisteren eindelijk 'The American President' helemaal gezien. Sterke film, had alleen wat moeite met het constante ouwe-jongens-krentenbrood cq. zoete inval in the Oval Office. Hoewel het ongetwijfeld een drukke bende is daar in Washington, was het me af en toe iets te gezellig. Ook had ik het idee dat niet alle acteurs (voornamelijk bijrollen) overweg konden met Sorkin's teksten. Je moet wel aardig kunnen acteren om al die goed geschreven zinnen naturel eruit te laten komen.

Douglas laat weer eens zien geweldig acteur te zijn. Contrast met Gekko (ook een wereldrol) kan bijna niet groter!

3,75*

p.s. The West Wing is weer wat plaatsen omhoog geschoven op mijn to see list!

Typisch Amerikaanse (uiteraard), bijwijlen prettige komedie met gelukkig een paar links naar de realiteit, zoals de sensatiezucht van de media, het inspelen op de emotionaliteit van de burger,... wat het geheel uit de oppervlakkigheid helpt.

Michael Douglas haalt het als presidentsfiguur en Annette Bening (deed me denken aan Shirley MacLaine) is best genietbaar.

Uitstekende film over de alleenstaande Amerikaanse president die een oogje krijgt op een milieulobbyiste. Niet alleen wordt Frank Capra genoemd in de film, het had net zo goed zijn film kunnen zijn. Vermakelijk en charmant over de volle lengte met een aantal goeie dialogen. Michael Douglas is perfect gecast als de president, en ook de rest van de cast zit goed op hun plek.

Doorsnee Reiner.

Al moet ik zeggen dat ik z'n hand hier niet meteen in herkende. Misschien dan nog een beetje in de romantische stukken, maar die zijn zo gemakkelijk en gekunsteld dat ze eerder uit de toon vallen in deze film.

De opzet ging ook een beetje aan mij voorbij. De combinatie van wat politiek gekissebis met de president en een romance is nogal vreemd, ben er tijdens de film zelf ook nooit achtergekomen hoe die twee elementen elkaar zouden moeten versterken.

Douglas is wel uitermate geschikt voor z'n rol, Bening valt zowel als romantische en intellectuele tegenspeelster wat te licht uit. Dan zijn de conversaties met Sheen leuker. Naar het einde toe wordt het jammer genoeg wat meliger, met een nogal onnozele speech en een wel érg eenvoudige verzoening, maar echt verrassend was dat uiteraard niet.

Douglas redt deze film. Verder is het wel komisch genoeg, maar toch op het randje. Het romantische stuk is minder, maar blijkbaar vond Reiner toch dat het een belangrijk onderdeel van de film was, gezien de schermtijd.

2.5*

Superbe uitgevoerde romantische komedie, met een bijzonder gewetensvolle en ook nog eens èrg charmante president, een liefdeskoppel waar ik zeker chemie tussen voel, en Michael J. Fox die zijn explosiviteit optimaal kan benutten in zijn uitstekende bijrol. Suikerzoet, maar zó onderhoudend en zó goed gebracht dat ik er wel mee kan leven (en van genieten). Twintig jaar geleden voor het eerst gezien, en naast de plot heb ik twee momenten onthouden: Bening die denkt dat het telefoontje van Douglas eigenlijk afkomstig is van een vriend die haar ertussen wil nemen (gevolgd door Douglas' advies om dan maar even het Witte Huis te bellen), en de laatste zin van Douglas' overtuigende speech: "I am the President", en ook nu zijn dat weer leuke scènes. En een IMDb-trivia-item dat ik even moet delen: in een vroegere versie van het script zou de President een "military veteran and former special ops agent" zijn, en Rob Reiner besprak toen de mogelijkheid van de hoofdrol met Bruce Willis (op zich al dubieus, maar het kan nog erger: ) en Steven Seagal...

“Politics is perception.”

Een redelijke romantische presidentsfilm met aangenaam acteerspel, veel politieke intriges en prima speeches (de hand van Sorkin is duidelijk zichtbaar). Het is allemaal nog aardig actueel (jammer genoeg soms) en Douglas, Benning, Sheen (nu als adviseur), Fox en Paymer spelen hun rol sterk. De interactie tussen de personages is vermakelijk en de dialogen zijn soms vlijmscherp. En vooral Douglas zorgt ook nog voor wat humor in een voor de rest ook luchtige film.

Een film met een leuk uitgangspunt: een verliefde president. Het scheelt dat de rol van die president gespeeld wordt door Michael Douglas, want de rol is hem op het lijf geschreven. Zeker zijn pogingen om indruk te maken op Sydney (Annette Bening) werken zo nu en dan op de lachspieren en met de chemie tussen de twee zit het ook goed. De politiek die zich achter de schermen afspeelt zorgt ervoor dat de film niet geheel als een typische romantische komedie aanvoelt, hetgeen het ook wel weer uniek maakt. Wanneer het op de politiek aankomt, zijn de vertolkingen van Martin Sheen en Michael J. Fox ook sterk. De film is in grote lijnen tamelijk voorspelbaar (ik zag een zekere revanche van de president aankomen evenals natuurlijk de verzoening op het einde) en niet altijd even geloofwaardig, maar dat weet je waarschijnlijk al voordat je eraan begint. Absoluut een vermakelijke film die zich qua sfeer enigszins weet te onderscheiden van de vele soortgenoten.

3*