3 Women (1977)

Wat is Robert Altman toch een heerlijke regisseur.Ik heb 'm steeds hoger zitten. Misschien zie ik vooralsnog alleen zijn sterke films, maar ook deze was weer heerlijk en komt in de buurt van mijn twee Altman-favorieten tot nu toe (McCabe & Mrs Miller en Nashville).

Het is een beetje thrillerachtig en een ietsje surrealistisch, maar vooral een mysterieuze film over identiteit. Veel symboliek maar nergens uitleggerig daarover en daardoor fijn open. Schitterend einde.

4.0*

Een erg sterke film van Altman, die rustig begint, maar steeds boeiender wordt met een geweldig einde. Altman is ook een sterke sfeerregisseur en met de sfeer zit het hier wel goed. heerlijk dromerig, met soms een surrealistisch tintje eraan toegevoegd.

het acteerwerk is ook prima. Shelley Duvall is vooral heel degelijk, maar Sissy Spacek maakt hier echt indruk met haar acteren. Vooral ook, omdat haar rol best moeilijk is, omdat ze op een gegeven moment een echte metamorfose ondergaat. Vooral van dat moment was ik echt onder de indruk.

In de tweede helft gaat het mij steeds meer fascineren dus. Er komt steeds meer symboliek in voor en de logica lijkt soms helemaal te verdwijnen. Het uiteindelijk einde is erg sterk en ik moet zeggen dat ik wel even een tijd zat na te denken hoe alles nu precies zit. Sommige reacties her verduidelijken het één en ander, maar er blijft genoeg over voor de kijker om zelf in te vullen. Ik houd daar wel van.

Na vorige week het geweldige The Long Goodbye gezien te hebben, zie ik nu dus weer een prima Altman. Ja ik ga de man ook steeds meer waarderen, dat moet ik toegeven.

4,0*

Het zou mij niets verbazen als David Lynch zich heeft laten inspireren door Robert Altman.

3 Women vertelt in grote lijnen het verhaal tussen Millie Lammoreaux (Shelley Duvall) en Pinky Rose (Sissy Spacek), die elkaar leren kennen in een verzorgingshuis.

Millie leeft een nogal wilde levensstijl, heeft een snelle babbel, maar maakt zich niet bij iedereen populair. (Hoewel ze hier zelf anders over denkt).

Pinky begint Millie steeds meer te bewonderen, en de vraag is hoe lang deze obsessie goed blijft gaan.

Persoonlijk vond ik dat Sissy Spacek in haar rol nog wat Carrie-trekjes vertoonde.

Dit maakt de film op sommige momenten wel spannend.

Wat betreft het einde..................dat is puzzelen, maar dit is juist de doelstelling!!

Ik hou het voorlopig even op 3,5 *.

Intrigerende gelaagde Altman. Thema's waar identiteit centraal staat vind ik op zich al een hele interessante. Ik vat nog lang niet alles, ook puur omdat Altman je zelf aan de slag laat gaat maar met de symboliek kan je behoorlijk veel, als je leert vertrouwen op je instinct. Visueel erg mooi, en Altman vertelt veel in zijn stijl. Style is substance. Een hele krachtige film met zeer pure feministische thema's. Erg mooi.

Met 'Short Cuts' en 'The Long Goodbye' maakte Robert Altman twee van mijn all-time favoriete films. Die man kan er wat van. Daarnaast staan er een paar films op de nominatie om te worden herzien. Heb me gister eerst gewaagd aan deze '3 Women'. Fantastische, sfeervolle en indringende film. Heb genoten.

Altman creëert zoals zovaak een fijne sfeer, vaak L.A. als locatie - in dit geval de dorre woestijn van CA. Prachtig fundament vind ik. Een spa, een kroegje, appartement.. alles valt qua setting op de juiste plek. Sterke rollen van eigenlijk alle personages. Ben niet zo'n fan van Spacek, maar wat ze hier doet is toch wel fantastisch. Prachtig geacteerd. Vooral naar het einde toe wordt alles angstaanjagend boeiend. De cameravoering, de shots van de tekeningen en de muziek.. damn, prachtige score. Veel voltreffers.

Ik heb me mee laten voeren in dit surrealistische werkje. Qua symboliek valt er genoeg te ontdekken, vooral met dit in gedachten; ''1 woman became 2, 2 women became 3, 3 women became 1''. Wat een film.

Een droom van een film, en andersom, in de woestijn ergens halverwege Persona en Mulholland Dr.

3 Women heeft iets nadrukkelijks en ongrijpbaars tegelijkertijd, want zoals het een droom betaamt, wordt het nooit helemáál duidelijk waar zo nadrukkelijk naar verwezen wordt. Maar Altman weet de verschillende elementen en motieven (de schilderingen, de kleuren, het dagboek, het water, de verdubbelingen) in zijn film zodanig met elkaar te verweven, dat de kijker genoeg houvast heeft om voor zichzelf uit te maken wie of wat de drie vrouwen zouden kunnen zijn.

Je zou kunnen zeggen dat, gebaseerd op een droom van Altman zelf, het zo’n beetje in lijn is met psycho-analytische theorieën over de vrouwelijkheid van het mannelijke onbewuste, dat we hier twee vrouwen zien, Pinky en Millie, die de uitbeelding lijken van een psychologische ontwikkeling, dan wel worsteling, van de derde: Willie. En de schilderingen van die laatste zijn dat ook, tegelijkertijd.

Maar dat is theorie over een eventuele inhoud; het gaat er maar om hoe dit (of wat dan ook) in het vat wordt gegoten, en wat dat betreft is Altman hier weer briljant, met een merkwaardige mengeling van het unheimische en het droogkomische, van spielerei en seriousness. Inderdaad als een Lynch avant la lettre uitgaand van een basisidee, schijnbaar intuïtief voor de vuist weg werkend – we zien wel waar we uitkomen - , en tegelijkertijd de indruk wekkend dat dit zeer zorgvuldig is uitgedacht.

Fantastische actrices natuurlijk: de graatmagere, grootogige en goofy Duvall – een ontdekking van Altman overigens - is van zichzelf al ietwat surrealistisch, en leeft zich hier uit met door haar zelf geschreven, op steeds dezelfde conversatietoon uitgesproken, volslagen infantiele reclame- dan wel soap-achtige teksten, en met de zoom van haar Franse mosterd-kleurige jurk consequent onder het gesloten portier van haar Engelse mosterd-kleurige autootje uitpiepend.
Spacek is indrukwekkend met haar metamorfose van een kinderlijk plattelandsmeisje in een door de wol geverfde lellebel, die de mannen om haar vinger windt.

Bijdragen aan de algehele verwarring en feestvreugde doen ook Ruth Nelson en John Cromwell als de stokoude ouders van Pinky (of niet), die we ook nog even hartstochtelijk rollebollend in bed zien. Dit tot ontsteltenis van Millie. Of Pinky. Of Willie.

Fascinerende film, kortom. Behoort tot het beste uit Altmans oeuvre.

Toch wel een opmerkelijke bizarre film van Robert Altman waarbij drie vrouwen centraal staan. Het zijn in de eerste plaats Millie en vooral Pinky die centraal staan in dit verhaal. Pinky is een wat eigenaardige meid, al heb ik dat wel meer waar Sissy Spacek in the picture staat. Hier vertolkt ze een obsessieve relatie met Millie die op haar beurt denkt dat ze veel aandacht trekt, maar in werkelijkheid vaak genegeerd wordt.

Je verwacht iets dramatisch met die geforceerde relatie die gedoemd is om te mislukken. Maar het plot verloopt enigszins anders vanaf het ongeval van Pinkie. De personaliteitswisseling is sterk en deed me met verbazing verder kijken naar de film.

Prima vertolkingen, fijne dialogen en goede sfeerschepping. Redelijk geslaagde film al vond ik het niet altijd even interessant. Degelijke 3,5*.

Ook hiervan de blu-ray in mijn trotse bezit en al verscheidene keren bekeken.

Pinky Rose (gespeeld door een adembenemende Sissy Spacek ) gaat werken in een soort seniorenspa en leert zo Millie kennen, die haar de fijne kneepjes van het vak moet bijbrengen. Pinky staat waarschijnlijk voor de jonge onbevangen- en maagdelijkheid van de vrouw, waar Millie de wereld / het wereldlijke al danig verkend heeft.
Niet veel later trekt Pinky bij Millie in in een motel, waar ene Edgar Hart, een man's man (of dat wil ie toch graag voorstellen) de scepter zwaait. De derde vrouw in deze, Willie die getrouwd is met Edgar, die de laatste fase van het vrouwelijk leven zal voorstellen, zien we enkel in stilte werken aan bijzondere kunstwerken in en om het motel, als een soort harmonieuze en rituele voorbereiding op het onherroepelijk naderende einde.
Voor dat einde komen alle drie samen in een soort voltooiing van de cyclus en acceptatie van elkaar. Maar da's enkel my two cents, en er zit natuurlijk ook nog veel meer in (is het bv. nog significant dat Edgars achternaam Hart - heart - is? Anyway, goeie smoes om de film snel maar es weer te gaan zien.

Nog meer dan bij 'That Cold Day in the Park' is de fotografie van zo'n ongekende schoonheid, dat de film los van het verhaal al de moeite waard is. Het verhaal is, ondanks wat ik er wel van kon maken, toch nog erg ongrijpbaar en haast esoterisch, al weet ik niet precies wat esoterisch betekent (dat is namelijk voor de ingewijden), maar ik vind zweverig zo'n negatief woord.
En vanwege Sissy alleen is ie ook al aan te raden, hè, niet vergeten.


Volle mep vanzelfsprekend.

Robert Altman is één van de interessantste Amerikaanse regisseurs van de tweede helft van de vorige eeuw. Hoewel hij vrij algemeen het stempel anti-Hollywood opgedrukt heeft gekregen heeft hij toch altijd kansen gekregen van de grotere productiemaatschappijen, zoals Warner, 20th Century Fox, MGM en Paramount. Maar toegegeven: zijn stijl was beslist onorthodox en in zijn specialisme (ensemble-films met een grote cast) werd hij de grootste.

“3 Women” uit 1977 is een zelfs voor Altman-begrippen wonderlijke film en één die multi-interpretabel is. Het verhaal over drie vrouwen (gespeeld door Sissy Spacek, Janice Rule en Shelley Duval) wier onderlinge (machts)verhoudingen voortdurend verschuiven, is sec bekeken al voldoende onderhoudend.

Altman legde in interviews uit dat de plot tot hem gekomen was in een droom en met die wetenschap valt bepaalde onlogica in de film te verklaren en kan zelfs de Bergman-eske vraag worden opgeworpen of de drie vrouwen in feite niet archetypes (kind, minnares, moeder) van één en dezelfde persoon zijn. “3 Women” wordt speciaal aanbevolen voor liefhebbers van het werk van David Lynch.

Ik ben niet echt fan van Robert Altman, maar MASH en McCabe & Mrs. Miller vielen nog wel mee. Daarom de film een kans gegeven. De twee hoofdrollen Shelley Duval en Sissy Spacek geven samen een vreemde vibe in de film. Het geheel boeide me niet echt en de muziek viel dik tegen. Wel af en toe mooie shots en Duval en Spacek zijn op zich niet slecht natuurlijk. Het kijkt als een gedateerde film.

Robert Altman heeft er een erg knappe en fascinerende film van gemaakt. Ik ben al een aantal goede films van hem tegengekomen, maar dit is zonder twijfel zijn beste die ik tot nu toe gezien heb.

Het begint met een heerlijk dromerig, lichtvoetig sfeertje dat de hele film lang blijft hangen. De setting is die van een typisch stoffig Amerikaans stadje en de zweverige soundtrack doet de rest. Het vele inzoomen op de tekeningen in het zwembad heeft overigens ook iets erg fascinerend, maar wat het juist moet voorstellen, moet ik nog even verder opzoeken.

Dat er veel symboliek in de film terug te vinden is, lijdt geen twijfel. Zelf heb ik het ervaren als een film waarbij de 3 vrouwen symbool staan voor verschillende fases in het leven van de vrouw. De rollen van Sissy Spacek en Shelley Duvall springen daarbij het meeste in het oog. Sissy Spacek zet een geweldige rol neer als Pinky die erg mysterieus, maar ook kinderlijk overkomt en haar toevlucht vindt bij Millie als haar moederfiguur. Ik vond het bij momenten best vreemd hoe Millie door zowat iedereen genegeerd werd wanneer ze aan het praten was, wat misschien symbool staat voor haar rol als moeder die zichzelf populair probeert te maken maar dit al lang niet meer is.

Vanaf het moment dat Pinky haar intrek neemt in het appartement van Millie, vroeg ik me af welke richting de film zou uitgaan, maar Altman weet een niveau hoger te schakelen. De zelfmoordpoging en de metamorfose die Pinky nadien ondergaat, is erg sterk gedaan. Ik zie het als de overgang naar de volwassenheid van Pinky die assertiever en rebelser wordt na het ontwaken uit haar coma. Het laatste stuk waarbij de 3 vrouwen samenkomen nadat het kind van Willie doodgeboren wordt, lijkt de cyclus van ‘de vrouw’ volledig rond te zijn.

Erg fascinerende film van Robert Altman op verschillende vlakken. De sfeerzetting is top, het verhaal is enorm intrigerend en het duo Spacek-Duvall acteren de pannen van het dak. Ook weer zo’n typische film om nog eens te zien, want er valt volgens mij nog meer uit te ontdekken.

4.5*