3 Women (1977)

Liefhebbers van Persona (van Bergie) en David Lynch zullen deze film geweldig vinden. Very, very weird en ik geeft toe dat ik 3 Women niet snap. Lees dit, dan weet je wat ik bedoel (tagline van imdb):

“1 woman became 2

2 women became 3

3 women became 1”

Overigens vind ik 3 Women mooi, veel intenser en sfeervoller dan de bovengenoemde films. Tja het is een echte Altman film. Die Altman blijft me verbazen. Er zijn zo veel films van hem die “herontdekt” moeten worden.

Een van de beste films van Altman. The Long Goodbye en McCabe and Mrs. Miller vind ik beter. Maar ik vind deze film bijvoorbeeld beter dan Thieves Like Us, Nashville, Images etc...

Ps. Ja ja, ik ben een echte Robert Altman freak/fan. California Split heb ik hier liggen, maar nog niet gezien (geen tijd). En ik vind zelfs Popeye geweldig!

***** / *****

Ik was heel benieuwd naar deze film en was verheugd dat hij onlangs hier in NL op DVD is verschenen.

Ik vind het een nogal vreemde film met een dromerig sfeertje en daar hou ik op zich wel van. De laatste scene kan ik maar moeilijk plaatsen.

Anyway: voorlopig 3,5 / 5.

Typische eind jaren 70 film die naadloos aansluit bij een obscure klassieker als Wise Blood van John Huston.

Kenmerkend is de grote emotionele afstand tot de personages die onbegrijpelijke keuzes maken (Sissy Spacek is goed gek hier ) en de hallucinante muziek en decors.

De laatste scene had best wel langer mogen duren.

Prachtig om te zien wat daar gebeurt.

Het deed mij ook een beetje aan Lynch denken, maar dan wel wat minder donker allemaal (en kwalitatief helaas ook iets minder, en ook de muziek was wat minder). Aan het begin lijkt alles nog zo klaar als een klontje, maar op den duur was ik de draad toch wel kwijt. Maar dat vond ik niet erg - ook al zou ik het fijn vinden als iemand even zou uitleggen hoe het allemaal zit - omdat de film toch bleef boeien. Erg intrigerende subtiele, fijne, sfeervolle film met goede acteerprestaties. 4*

Moeilijk uit te leggen hoe het allemaal in elkaar zit als de film zoveel ruimte laat voor interpretatie. Mijns insziens heeft Pinky nood aan een moederfiguur (zie ook de scene waarin haar ouders op bezoek komen), vervult Millie de rol van die moederfiguur (ze neemt haar in huis en "voedt" haar als het ware op) en de mysterieuze Willie verpersoonlijkt volgens mij de oma. Althans die interpretatie hou ik erop na als ik het slot zag.
Ongetwijfeld zit deze film vol met symboliek en filmische aspecten om het een en ander te benadrukken. Heb de Lumiere editie bekeken, dus heb het zonder de commentaartrack moeten stellen van Altman. Om de film echt meer te waarderen, zou dat misschien een toegevoegde waarde zijn om de Criterion met de commentaartrack aan te schaffen. Voorlopig 3.5*.

Gegint traag, maar wordt boeiender en boeiender. Interessant eind ook, hoewel ik er weinig van snapte. Altman is een erg interessante regisseur. 4 sterren, zei het nipt.

Extreem intrigerende film. Zwaar surrealistisch en symbolisch, over veranderende interpersoonlijke relaties, (mis)communicatie, de positie van de vrouw en vooral identiteiten en identiteitscrisis.
Doet inderdaad denken aan Bergman, vooral aan Tystnaden en Persona.

Het geheel begrijpen doe ik ook (nog) niet echt, maar een deel van de symboliek zie ik wel.

Freud zegt dat een mens uit 3 personen bestaat: de ego (roze) [in het begin Pinky, later Millie], de Über-ego (geel) [in het begin Millie, later Pinky] en de Id (het onderbewuste / blauw / water) [Willie].
De 3 vrouwen zouden dus allemaal aspecten zijn van 1 persoonlijkheid (denk ook aan de vele spiegels en de tweeling)...
Één zelfde vrouw in 3 verschillende levensstadia.

Ook veel over de onderdrukking van de vrouw door de man. Denk aan de onderwaterschilderijen: eerst is het telkens dat gespierde, dominante mannetjesfiguur die de vrouwen onderdrukt; later wordt het een gespierde vrouw!
Op het laatste zegt de sherrif: "erg van het ongeluk met Edgar... Hij was zo goed met wapens." Hieruit zou je kunnen afleiden dat de vrouw Edgar (de man) vermoord heeft, en geëmancipeerd is?

Zoiets misschien? Maar er zit beslist nog veeeel meer in.

Nog veel over deze film nagedacht.
Voordat Pinkie zelfmoord pleegt, knoeit ze rood spul over haar jurk. Dat is wellicht symbool voor de menstruatie, de puberteit. Ze vermoordt het kind in zich.

Zit een beetje vast bij het personage willie, wat moest die voorstellen?

Wat is Robert Altman toch een heerlijke regisseur.Ik heb 'm steeds hoger zitten. Misschien zie ik vooralsnog alleen zijn sterke films, maar ook deze was weer heerlijk en komt in de buurt van mijn twee Altman-favorieten tot nu toe (McCabe & Mrs Miller en Nashville).

Het is een beetje thrillerachtig en een ietsje surrealistisch, maar vooral een mysterieuze film over identiteit. Veel symboliek maar nergens uitleggerig daarover en daardoor fijn open. Schitterend einde.

4.0*

MASH (aan herziening toe), Mccabe & Mrs Miller, Nashville, 3 Women, A Wedding, The Player, Short Cuts en Gosford Park. De volgende zijn waarschijnlijk The Long Goodbye en Thieves Like Us.

Die films behoren inderdaad wel allemaal tot zijn beste werk, maar voor zover ik weet, draagt vrijwel alles wat Altman gemaakt heeft zijn stempel... en is vrijwel al zijn werk bijgevolg wel de moeite waard.

The Long Goodbye is een grote favoriet van me, ben benieuwd wat je daarvan zal vinden. Thieves Like Us vond ik ook goed. Verder kan ik je Brewster McCloud, A Prairie Home Companion en California Split ook nog van harte aanraden.

Je herinnert me eraan dat ik zelf ook nog maar eens wat Altmans moet gaan kijken .

Een erg sterke film van Altman, die rustig begint, maar steeds boeiender wordt met een geweldig einde. Altman is ook een sterke sfeerregisseur en met de sfeer zit het hier wel goed. heerlijk dromerig, met soms een surrealistisch tintje eraan toegevoegd.

het acteerwerk is ook prima. Shelley Duvall is vooral heel degelijk, maar Sissy Spacek maakt hier echt indruk met haar acteren. Vooral ook, omdat haar rol best moeilijk is, omdat ze op een gegeven moment een echte metamorfose ondergaat. Vooral van dat moment was ik echt onder de indruk.

In de tweede helft gaat het mij steeds meer fascineren dus. Er komt steeds meer symboliek in voor en de logica lijkt soms helemaal te verdwijnen. Het uiteindelijk einde is erg sterk en ik moet zeggen dat ik wel even een tijd zat na te denken hoe alles nu precies zit. Sommige reacties her verduidelijken het één en ander, maar er blijft genoeg over voor de kijker om zelf in te vullen. Ik houd daar wel van.

Na vorige week het geweldige The Long Goodbye gezien te hebben, zie ik nu dus weer een prima Altman. Ja ik ga de man ook steeds meer waarderen, dat moet ik toegeven.

4,0*

En vergeet ook zeker Images en Fool for Love niet!

Gister gekeken, en is nog lang door mijn hoofd blijven spoken. Geweldige film dat aanvoelt als één grote droom.

Het zou mij niets verbazen als David Lynch zich heeft laten inspireren door Robert Altman.

3 Women vertelt in grote lijnen het verhaal tussen Millie Lammoreaux (Shelley Duvall) en Pinky Rose (Sissy Spacek), die elkaar leren kennen in een verzorgingshuis.

Millie leeft een nogal wilde levensstijl, heeft een snelle babbel, maar maakt zich niet bij iedereen populair. (Hoewel ze hier zelf anders over denkt).

Pinky begint Millie steeds meer te bewonderen, en de vraag is hoe lang deze obsessie goed blijft gaan.

Persoonlijk vond ik dat Sissy Spacek in haar rol nog wat Carrie-trekjes vertoonde.

Dit maakt de film op sommige momenten wel spannend.

Wat betreft het einde..................dat is puzzelen, maar dit is juist de doelstelling!!

Ik hou het voorlopig even op 3,5 *.

Geweldige beklemmende psychologische thriller. Sterke soundtrack en uitermate sfeervol.

Meesterwerk, moet snel meer van Altman kijken.

Dikke 4,5*

“Filmmaking is a chance to live many lifetimes.” (Robert Altman)

Altman’s 3 Women heeft in die mate een gelaagde structuur dat meerdere kijkbeurten zeker geen kwaad kunnen. Uit deze film kunnen we afleiden dat Lynch zeker wat mosterd bij Altman is komen halen. Die laatste zijn films kan je vergelijken met de schilderijen van Bruegel’s paintings, elke keer je ze bekijkt, ontdek je iets nieuws. Daarnaast zijn Shelley and Sissy twee van de beste actrices uit de wondere Amerikaanse cinema uit de jaren zeventig.

Voor meer informatie over deze en andere vergeten New Hollywood klassiekers:

New Hollywood's Lost Classics - The Filmtransition

Jawadde, dit was me wel een bevreemde filmervaring !

Altman's 3 women is zo'n film die een trage opbouw heeft maar eenmaal het hoogtepunt bereikt is (Pinky's zelfmoordpoging) laat de film je niet meer los en veranderd het genre van drama naar thriller.
Alles word beklijvend Surrealistisch gebracht. Je krijgt vaak schilderijen te zien uit het zwembad die een symbolische waarde aan het hele verhaal meegeeft. Het water uit het zwembad is ook iets wat vaak terugkomt in scènes van de film. De cast acteert ook overtuigend sterk. Iedereen lijkt een afkeer te hebben voor de dames wat ook niet abnormaal is want ze zijn nogal raar in omgang met de buitenwereld.

Toch heeft deze film 1 minpuntje. Ik wou deze parel bijna uitzetten omdat het tempo in het begin van deze film ontzettend traag is. Gelukkig heb ik me door het opbouwende gedeelte getrokken want het einde is zeker de moeite waard.

Deze film is een sterke aanrader als je van de regisseurs Lynch en Kubrick houd.
4,5 en geen 5* want er mocht wat meer tempo inzitten.

Intrigerende gelaagde Altman. Thema's waar identiteit centraal staat vind ik op zich al een hele interessante. Ik vat nog lang niet alles, ook puur omdat Altman je zelf aan de slag laat gaat maar met de symboliek kan je behoorlijk veel, als je leert vertrouwen op je instinct. Visueel erg mooi, en Altman vertelt veel in zijn stijl. Style is substance. Een hele krachtige film met zeer pure feministische thema's. Erg mooi.

In juli verschijnt deze film op blu-ray bij het Britse toplabel Arrow!!!

Met 'Short Cuts' en 'The Long Goodbye' maakte Robert Altman twee van mijn all-time favoriete films. Die man kan er wat van. Daarnaast staan er een paar films op de nominatie om te worden herzien. Heb me gister eerst gewaagd aan deze '3 Women'. Fantastische, sfeervolle en indringende film. Heb genoten.

Altman creëert zoals zovaak een fijne sfeer, vaak L.A. als locatie - in dit geval de dorre woestijn van CA. Prachtig fundament vind ik. Een spa, een kroegje, appartement.. alles valt qua setting op de juiste plek. Sterke rollen van eigenlijk alle personages. Ben niet zo'n fan van Spacek, maar wat ze hier doet is toch wel fantastisch. Prachtig geacteerd. Vooral naar het einde toe wordt alles angstaanjagend boeiend. De cameravoering, de shots van de tekeningen en de muziek.. damn, prachtige score. Veel voltreffers.

Ik heb me mee laten voeren in dit surrealistische werkje. Qua symboliek valt er genoeg te ontdekken, vooral met dit in gedachten; ''1 woman became 2, 2 women became 3, 3 women became 1''. Wat een film.

Een droom van een film, en andersom, in de woestijn ergens halverwege Persona en Mulholland Dr.

3 Women heeft iets nadrukkelijks en ongrijpbaars tegelijkertijd, want zoals het een droom betaamt, wordt het nooit helemáál duidelijk waar zo nadrukkelijk naar verwezen wordt. Maar Altman weet de verschillende elementen en motieven (de schilderingen, de kleuren, het dagboek, het water, de verdubbelingen) in zijn film zodanig met elkaar te verweven, dat de kijker genoeg houvast heeft om voor zichzelf uit te maken wie of wat de drie vrouwen zouden kunnen zijn.

Je zou kunnen zeggen dat, gebaseerd op een droom van Altman zelf, het zo’n beetje in lijn is met psycho-analytische theorieën over de vrouwelijkheid van het mannelijke onbewuste, dat we hier twee vrouwen zien, Pinky en Millie, die de uitbeelding lijken van een psychologische ontwikkeling, dan wel worsteling, van de derde: Willie. En de schilderingen van die laatste zijn dat ook, tegelijkertijd.

Maar dat is theorie over een eventuele inhoud; het gaat er maar om hoe dit (of wat dan ook) in het vat wordt gegoten, en wat dat betreft is Altman hier weer briljant, met een merkwaardige mengeling van het unheimische en het droogkomische, van spielerei en seriousness. Inderdaad als een Lynch avant la lettre uitgaand van een basisidee, schijnbaar intuïtief voor de vuist weg werkend – we zien wel waar we uitkomen - , en tegelijkertijd de indruk wekkend dat dit zeer zorgvuldig is uitgedacht.

Fantastische actrices natuurlijk: de graatmagere, grootogige en goofy Duvall – een ontdekking van Altman overigens - is van zichzelf al ietwat surrealistisch, en leeft zich hier uit met door haar zelf geschreven, op steeds dezelfde conversatietoon uitgesproken, volslagen infantiele reclame- dan wel soap-achtige teksten, en met de zoom van haar Franse mosterd-kleurige jurk consequent onder het gesloten portier van haar Engelse mosterd-kleurige autootje uitpiepend.
Spacek is indrukwekkend met haar metamorfose van een kinderlijk plattelandsmeisje in een door de wol geverfde lellebel, die de mannen om haar vinger windt.

Bijdragen aan de algehele verwarring en feestvreugde doen ook Ruth Nelson en John Cromwell als de stokoude ouders van Pinky (of niet), die we ook nog even hartstochtelijk rollebollend in bed zien. Dit tot ontsteltenis van Millie. Of Pinky. Of Willie.

Fascinerende film, kortom. Behoort tot het beste uit Altmans oeuvre.

Van die vergelijking wil ik meer weten.

Van mij? Of neem je je voor om ze alle drie eens te gaan (her)zien?

Persona en Mulholland Dr. hebben weinig raakvlakken, dus in die zin triggert jouw uitspraak me om 3 Women snel eens te gaan aanschouwen.

Dat ben ik pertinent met je oneens. Vind de films juist vrij sterk aan elkaar verwant, zeker thematisch. En deze is inderdaad ook een neefje.

Als je doelt op droom en werkelijkheid die door elkaar lopen dan heb je daar gelijk in, maar de overige cinematische disciplines van Mulholland Dr. zijn volstrekt disparaat aan Persona. Mulholland is een trip waar je in meegevoerdt wordt en Persona spreekt de dogmatische hoek aan (IMO, of course) .

Uiteraard zijn het in veel opzichten ook totaal verschillende films, maar:

We zien in zowel Persona als Mulholland Dr. twee vrouwen, die geïntroduceerd worden als twee duidelijk onderscheiden personages, maar waarvan gaandeweg blijkt dat ze op één of andere manier veel sterker met elkaar verbonden zijn dan aanvankelijk leek, en het perspectief op beiden zodanig verschuift dat het zelfs onduidelijk wordt waar de één eindigt en de ander begint. In de respectieve relaties tussen de personages is sprake van een mengeling van idolatrie, obsessie en jaloezie.

De films doen qua structuur sterk aan elkaar denken, met ergens halverwege een tamelijk abrupte verandering in sfeer, karakterontwikkeling en narratieve stijl, die een geheel ander licht werpt op de gang van zaken tot dan toe.

En al deze elementen zie ik ook terug bij 3 Women.