Basic Instinct (1992)

Nogal teleurstellend voor een film met een enorme status, ieder geval in Nederland dan dankzij de regisseur. Basic Instinct doet erg z'n best om je met twists op het verkeerde spoor te zetten, maar het deed me allemaal vrij weinig. Op een enkele scene na weet het nergens memorabel of spannend te worden. De iconische inkijk scene van Sharon Stone was wel weer aardig, mede ook omdat ze dit recht tegenover Newman uit Seinfeld deed De film ademt wel de stijl van Paul Verhoeven, met stijlvol, gedetailleerd camerawerk en uiteraard veel naakt, maar ik vond zijn andere buitenlandse titels een stuk interessanter. Maar goed om een keer te hebben gezien, kan ik deze ook weer afstrepen.

2,5*

Degelijke thriller van Paul Verhoeven. Het plot is niet erg bijzonder, maar de spanning is telkens voldoende aanwezig. Wel een overdaad aan erotische scenes, dat had iets minder gemogen. Het is wat dat betreft iets te zwaar aangezet. Sharon Stone zet wel een prima rol neer.

Verhoeven gaat op de Hitchcockiaanse toer.

Michael Douglas speelt een sterke hoofdrol en naast hem Sharon Stone die op een sterke manier de manipulatieve Catherine weet neer te zetten.

Zoals Hitchcock in de jaren '50 en '60 in Hollywood de grenzen opzocht qua suggestiviteit in Hollywood, overschrijd Verhoeven die anno 1992 aardig. De film moest meer dan 14 keer worden ingekort voordat hij de Amerikaanse bioscopen in mocht. Op zich is het niet eens zo heel erg schokkend allemaal, afgezien van de de scène tijdens het politieverhoor is niets bijzonder expliciet, ook in de Director's Cut. In Nederland heeft Verhoeven veel schokkendere dingen gedaan.

De film is erg sterk opgenomen. De subtiele camerabewegingen doen denken aan de kenmerkende beeldtaal van Alfred Hitchcock en Brian De Palma. Dat Jan De Bont later Speed zou regisseren is overigens niet erg verwonderlijk als je ziet hoe de achtervolgingsscènes geschoten zijn. Het beste van de film was toch wel de geniale soundtrack van Jerry Goldsmith. Ontzettend sfeervol en spannend en helemaal in de geest van de Master of Suspense.

Qua sfeer doet de film heel erg denken aan de erotische Neo-Noir Body Heat uit de jaren '80 en verder zit er ook wel wat in van Dressed to Kill van Brian De Palma in (de lift scène). De Italiaanse Giallo wordt ook als inspiratie genoemd (die combineerde eerder al Hitchcockiaanse sferen met naakt). De film wordt zelfs vaak vergeleken met Verhoeven's eerdere De Vierde Man.

Minder aan Basic Instinct vond ik dat aan het einde niet helemaal duidelijk wordt hoe het nou precies zat met Catherine en Beth, waarom was zij daar om Gus te ontmoeten? En we weten niet hoe het nou verder gaat met Nick. Aan de andere kant was dit einde mischien juist sterk. Vooral dat laatste shot was briljant omdat het hele einde op zijn kop zette.

Al met al vond ik Basic Instinct een erg sterke en vermakelijke Thriller van Verhoeven. Door het uitstekende camerawerk, de prachtige score van Goldsmith, het puike acteerwerk en de knipoogjes naar Hitchcock het kijken meer dan waard.

Erg lang geleden deze Basic Instinct. Een film uit 1992 zoals ze ze tegenwoordig nog maar zelden maken of zeg maar gewoon niet meer. Ik denk dat Douglas tijdens het maken van deze film bij elke seksscène zo bronstig werd als een stier. Sharon Stone is zonder twijfel één van de beste femme fatales in de filmgeschiedenis. De sfeer zit ook zo goed dat deze film gewoon heel vlot wegkijkt. Het verhaal is zeker interessant, het einde speelt geweldig met de twists en valse beschuldigingen. Een film die met recht en rede een klassieker is geworden en één van de beste neo-noir films die ik heb gezien. Dan rest mij enkel nog een 4.5* uit te delen want meer woorden zijn overbodig.

Na een groot aantal jaren deze film weer eens opnieuw bekeken. Onnodig te zegen dat de film gedragen wordt door de twee hoofdrolspelers. Het verhaal is matig en het einde van de film vind ik ronduit gezocht en kunstmatig. Opeens blijkt namelijk alles met alles met alles te maken te hebben. Zo lust ik er nog wel tien...

Vermoedelijk is het einde bedacht met het oog op de Amerikaanse markt. Die kijkers smullen immers van het idee dat er overal een bewuste gedachte achter zit.

Meer dan 3.5 kan ik er na al die jaren niet van maken...

Tsjee... alweer ruim een kwart eeuw oud. Doet nog altijd contemporain aan. Fraai zijn de Hitchcock verwijzingen en ensceneringen, idem dito de filmscore. Goed ook het verhaal, hoewel in z'n uitwerking wat vergezocht... maar de sex scenes doen zo geforceerd aan en too much, dat het afbreuk doet aan de film. Maar goed, het scandaleuze ervan zal menig Amerikaan naar de bios hebben gelokt.

Uitstekende film waarin een rechercheur de moord op een oude rockster onderzoekt. Een onderhoudend plot met een leuk einde. Sfeervol en stijlvol in beeld gebracht en de muziek van Jerry Goldsmith is spot on. Speelse dialogen en een paar spannende scenes. Michael Douglas en Sharon Stone zijn goed gecast maar het is vooral die laatste die de meeste indruk maakt in een carrière-makende rol (zeker niet alleen vanwege de controversiële overhoring-scene).

Misschien heeft Basic Instinct niet meer de impact van 25 jaar geleden, het is nog altijd een vaardig gemaakte thriller. Douglas en Stone zijn perfect gecast en doen het goed, de rest van de cast is beduidend minder. Muziek van Goldsmith is meteen herkenbaar en mag bijna iconisch genoemd worden. Script is niet geweldig maar biedt genoeg mogelijkheden voor de nodige twists & turns in een tijd dat dat nog niet de standaard was.

Er zijn wel een paar zwakke momenten- zo wordt er net iets te vaak de suggestie gewekt dat Stone de ijspriem van onder het bed vandaan pakt, ook de ondervraging van Douglas door zijn collega's -een kopie van de eerdere ondervraging van Stone (hij houdt gelukkig wel zijn onderbroek aan) is niet sterk.

Op momenten duister en erotisch - qua sfeer en tempo weet Verhoeven hier een behoorlijke film te zetten. Ik zag hier qua beelden, locatie, sfeer en inhoud ook wel een ode aan Vertigo, al is die laatste film superieur. Prima Douglas, goede Stone en een aantrekkelijke Tripplehorn. Maar ook zo'n film die leunt op de whodunnit die van zichzelf wel boeit, maar niet door de film zelf. Je verwacht elk moment ook wat twists en daar houd ik niet zo van. Zeker richting het einde verliest de film steeds meer kracht. En de hele handel en wandel van Douglas kon me ook niet echt boeien. 3,0*.

Prima Verhoeven.

Een regisseur die ik in het algemeen wel mag, die Verhoeven. Heeft een aantal aardig leuke films op zijn naam staan, helaas wist deze film me eigenlijk niet te overtuigen. Je herkent ook wel vrij duidelijk dat dit door Verhoeven gemaakt is.

Prima camerawerk en visueel niet verkeerd. Ik vond het verhaal vrij zwak met een aantal niet heel briljante twistjes. Slechts een klein aantal dat ook echt werkt. Stone is zeker een mooie vrouw en een plaatje om zo te zien met een aantal iconische scenes.

Douglas doet het niet al te best en weet niet altijd even goed te overtuigen. De film concentreert zich soms te veel op het seksuele gebied, maar gelukkig is er wel wat aandacht naar het verhaal gegaan en wegens enkele mooie momenten nog naar een voldoende gebracht.

De film is een Hitchcock-achtige noir met een typische Verhoeven-stempel erop vanwege de obsessie voor de combinatie van seks en geweld. Het verhaal heeft een interessante premisse: moorden die een seksverslaafde vrouw beschrijft in haar boeken worden later in werkelijkheid gepleegd op haar minnaars, zodat ze automatisch de hoofdverdachte is maar andere personen blijken ook verdacht te zijn zodat het nog geen uitgemaakte zaak is wie de moordenaar is. De spanning c.q. de urgentie om uit te zoeken of zij de moordenaar is neemt toe als ze een boek gaat schrijven waarin de rechercheur wordt vermoordt die een eerdere moord op haar minnaar onderzoekt. In plaats van sporenonderzoek e.d. zien we een soort erotisch spel ontstaan waarbij niet alleen de verdachte vrouw maar ook de rechercheur die haar volgt zich onweerstaanbaar aangetrokken voelt tot gevaar en moord. Sowieso weet Verhoeven de aandacht vast te houden met veel seksscenes c.q. naakt, spectaculaire actiescenes en gevatte en dubbelzinnige gesprekken.

Tot zover de lol van de film. De film kreeg echter vooral negatieve kritieken en bv. Roger Ebert schrijft dat hij zich bedrogen voelde door de film: de film houdt bewust tot het eind alle opties open over wie de moordenaar is om dan in wezen willekeurig de moordenaar in de laatste shot aan te wijzen. De film had evengoed een ander kunnen aanwijzen: de film speelt met ons als kijker. Dat is zeker waar, maar ik wil dit de film niet te zwaar aanrekenen; in zekere zin past het wel bij de film waarbij het precies gaat om het bespelen/manipuleren van de ander. Wel wordt de film gaandeweg wat ongeloofwaardig en is de wijze waarop de spanning wordt vastgehouden wat gekunsteld. Maar ook dat past bij de film, zoals ook Sharon Stone zich niet schaamt te doen wat nodig is om de erotische spanning bij de kijker vast te houden.

PS. Verhoeven is eigenlijk een beetje de Nederlandse Tarantino met z’n noir-films vol seks, geweld, gevatte oneliners en het spel tussen fictie en werkelijkheid zoals in deze film tussen het boek en de moord (is het boek gebaseerd op de moord of is de moord gebaseerd op het boek?)…

Tja goh...voornamelijk een jaar '90 product die vooral op suspense draait, en vanwege Verhoeven natuurlijk, voor die tijd vrij expliciet geweld en seks mee draagt. Verder kan ik de film qua verhaal niet heel bijzonder noemen, is het allemaal best wel voorspelbaar. Bepaalde dingen kan ik niet echt heel serieus nemen zoals dat verhoor waar ze eigenlijk gewoon de discussies leidt. Tevens wanneer Nick achter haar aanrijdt tussen dat verkeer op de kronkelweg. Wat was zijn opdracht ook weer? Haar volgen of iemand doodrijden? Wat een onzin, dat had soberder gekund...

Pluspunten zijn zonder meer nog wel de openheid qua einde, George 'Tankboy' Dzundza is wel leuk om weer eens te zien, en dan is er natuurlijk Stone alhoewel Tripplehorn ook niet bepaald voor de poes is, zou ik ook best een beschuitje mee willen eten. Verder zijn Stone en Douglas natuurlijk voor hun rol geschapen, zij als de 'femme fatale' en hij de toch wat gladde smeris die niet vies is van een dwaling. Het samenspel van wie nu wie de baas is, en wie het overwicht heeft, is ook wel aardig.

Nah fijn, zoals gezegd, vooral een op suspense gericht product en voor mij ook niet meer dan dat.

Het is zeker een film die mij vermaakt. Ja, ik hoor het gelach al. Het zal wel weer zijn zo van "Ouwe rukker!!". Ja, zo zit het nou net niet in mekaar! Tuurlijk hou ik van seks in films, maar als je zo een evenwicht kan creëren tussen seks en verhaallijn in een film dan doe je het zeker goed. Maar ja, dat kan Paul Verhoeven uit zichzelf al heel goed. Zegt een Nederlander zonder heel trots te worden.

Raar maar waar, de eerste x dat ik deze film heb gezien, ondanks de alom gekende scène met Sharon Stone. Michael Douglas kan ik wel vaak enorm appreciëren, oa in The Game (1997) vond ik hem zeer sterk. Dus redelijk bizar dat ik deze Basic Instinct nooit eerder heb gezien, ik hou van dit soort hoogstaande thrillers, uit de 90s. Ja uiteindelijk heb ik me er, bijna 30j later, toch enorm mee vermaakt. Sharon is zo geil als wat en Douglas speelt ook hier z'n rol fabulous. Het verhaal intrigeert me, er zit echt voldoende spanning in, de conversaties zijn vaak heerlijk, de sfeer is zoals ik hoopte. Ik ben hier wel grote fan van. Score, ergens tussen 8 en 8.5/10, net geen 9, vond ik The Game tikkeltje beter en deze heb ik een 9 gegeven.

Sterke film. Alleen al de noir- en Hitchcockiaanse stijl die eraf druipt (vooral te zien in de autorij-scènes maar ook wel die shots van de zee en de rotsen) maakt het fijn om te kijken, met daar bovenop nog de erotiek. Moet gezegd dat Sharon Stone wel de show steelt, wat een prachtige vrouw was het toen en wat speelt ze haar rol goed. Zeker in het begin vond ik de macht die ze met haar seksualiteit over mannen heeft leuk om te zien.

Het hele who dunnit-plot is op zich ook wel oke, hoewel tegen het einde mijn interesse daarin wat verslapte en ik niet helemaal weet wat ik vind van de uiteindelijke ontknoping dat het toch wel/niet/wel Catherine is, en niet Beth. Ik ben ook niet echt een ster in plots die wat ingewikkeld kunnen worden tegen het einde dus ik weet nog niet helemaal wat ik daarvan moet denken. Als het wel gewoon Catherine is, prima, maar dan had ik ook meer willen weten over hoe ze alles dan precies heeft gedaan - en bijvoorbeeld een leugendetector om de tuin leidt?-, dat blijft nu een beetje in de lucht hangen allemaal en dat vind ik zonde en ook wat makkelijk. Dat laatste shot van de ijspriem vond ik in dat opzicht bijna flauw en lui.

Maar goed, op zich vind ik die ontknoping vrij ondergeschikt; door het acteerwerk, de dynamiek tussen Michael Douglas en Sharon Stone, de sfeer, de cinematografie en de locaties is de film al sterk genoeg. Verhoeven stelt (weer) niet teleur.

4*

Ik heb de film zo vaak (deels) gezien op tv, maar nooit echt serieus beoordeeld.

Basic Instinct zag ik altijd een beetje als een gemiddelde 90's-whodunnit, vooral beroemd om dé scène met Sharon Stone, maar nooit meer dan dat. Thrillers zijn ook niet mijn favoriete genre.

Nu ik de film heb herkeken geef ik de film een hoger cijfer, want ook al is het op veel vlakken nog steeds een typische Hollywood-thriller, het heeft inhoudelijk meer om het lijf dan je zou denken.

Dat komt vooral door de sterke chemie tussen Michael Douglas en Sharon Stone. Ook Gus (Nicks partner) vond ik een leuke toevoeging.

Er zitten wel wat personages in die minder interessant zijn, maar dat negeer ik maar even.

De ontknoping vond ik wel aardig; er wordt telkens weer opnieuw gespeeld met verwachtingen van de kijker. Dat ging me echter wel allemaal iets te lang door en zorgde ook voor de nodige verwarring. Sterker nog, ik weet nu nog steeds niet precies wie wat heeft gedaan.

In ieder geval, een puntje erbij. Geen topfilm, maar niet zo slecht als ik ooit dacht. 3,5*

Basic instinct blijft toch één van de beste films van Verhoeven. Het is een zeer intrigerende en mysterieuze thriller die even goed “The game” had kunnen heten. Want spelletjes worden er wel gespeeld: tussen Nick en Catherine, maar ook met de kijker die gedwongen wordt mee in de intriges te stappen niet wetende welke rol Catherine speelt: die van slachtoffer of die van dader.

Ijzersterke acteerprestatie van Sharon Stone. Bloedgeil is ze ook in deze film. Een echte femme fatale die elke man rond haar vinger windt. Het plot waarbij ze de werkelijkheid verweeft in haar boeken is uiterst knap en spannend. Ook haar nog onafgewerkt boek waar ze Nick in verwerkt is goed gevonden.

Het spanningsgehalte van de film is hoog en enkele scènes zijn memorabel. Ik hoef niet te herhalen welke bovenaan staat, maar er zij er nog. Ook prima erotische momenten gecombineerd met vakmanschap van Verhoeven met prima camerahantering en montage. Eigenlijk weinig op te merken aan deze film. Ooit lang gelden al eens gezien, maar een herziening doet hier weinig afbreuk aan. Top!

De film is inmiddels op een mooie 4K transfer gezet echter wel zonder Dolby Atmos. Het geheel ziet er wel beter uit dan de wat fletse 2K versie, maar het is geen wereld van verschil. Wellicht moeten we toch wachten op tv's die de maximale nits hebben, zodat het geheel wat minder donker is.

Afijn de film is alweer bijna 30 jaar oud. Dat is hier en daar ook wel te zien. Zo vond ik het begin met dat hakken niet zo best uitzien. En een ander probleem is dat je bij dit soort films na 1 kijkbeurt weet hoe het afloopt. De 1e kijkbeurt blijft dan ook de beste, maar goed kan mijn geheugen niet wissen De film is nog steeds strak en goed. Het thriller element blijft en hij is prettig erotisch getint vooral voor de man zullen we maar zeggen. Niet uitmuntend wel een film die je niet vergeet. Daarbij zijn vooral de beelden van het buitenverblijf van Sharon waanzinnig mooi.

Film 4.0

Beeld 4.0 (4K) Engels ondertiteld

Geluid 4.0

Extra's 5.0

IJspik sterk

Basic Instinct was nooit mijn favoriete Verhoeven. Daarvoor waren Robocop, Total Recall en Starship Troopers te veel echt mijn ding. Ik vond m wel goed, maar thrillers scoren niet snel de volle 5*. Daarvoor zijn ze doorgaans te veel ‘plot driven’, waardoor de charme er na een kijkbeurt meestal af gaat.

Een paar maanden geleden de 4k UHD aangeschaft. Want ik heb dit soort (Verhoeven) films graag in mijn bezit. En vandaag had ik plots zin in herziening. Had m ook al zeker 10 jaar niet mee gezien.

Wat direct opviel was de prachtige beeldkwaliteit. Ik had m op laserdisc en blu ray, maar zo mooi had ik m sinds de premiere niet meer gezien.

De film begint met een hele rustige opening credits waarbij we een vrijpartij zien, door een vertekenende facet lens. Alsof we door een ijsblok kijken, maar het kan ook de blik van een spin zijn, een zwarte weduwe?

Als het beeld scherp wordt, zien we een brute moord. Vraag me op dat moment vooral af of dit nu een body double was.

Maar zodra het onderzoek startte en Tramell in beeld kwam, besloot ik de film niet als onderzoeksthriller te kijken, maar me meer te focussen op het kat en muis spel dat Stone met Douglas speelt. Dat gaf de film een mooie extra laag en het is geweldig te zien hoe zij zijn hoofd op hol brengt en manipuleert. Het onderzoek leent zich prima als achtergrond van dit psychologische steekspel.

Wat verder opvalt, is hoe ongelooflijk goed alles gedaan is. De autoachtervolgingen, zijn kort, maar kunnen zich meten met de beste. Jan de Bont heeft zich later als regisseur ook wel bewezen op dat vlak. Maar ook de mis-en-scenes, de beroemdste het interview, maar ook de sexscene en de andere interactie van aantrekken en afstoten zijn ijzersterk.

Uiteindelijk steekt het plot ook allemaal goed in elkaar en hebben we hier toch echt te maken met een heus meesterwerk. De volle score kan ik er nog niet aan kwijt, maar een hele dikke 4,5 is op z’n plaats.

Basic Instinct behoort zonder twijfel bij één van de beste erotische-thrillers ooit gemaakt. Als niet de beste. Verhoeven heeft het thriller aspect en de erotiek echt 'perfect' in elkaar verweven. Het script is echt tot op de puntjes verzorgd. Tot de laatste minuut weet je nog steeds niet wie de dader is, althans je denkt het te weten..

Gisteravond neergeploft op de bank en de gerestaureerde 4K blu-ray versie opgezet. Althans het is een blu-ray, maar op de achterkant staat 4K restauratie. Zo mooi had ik de film niet eerder gezien. Vooral de kleur van de zee aan de kust van San Francisco zag er fantastisch mooi uit. Maar genoeg andere details komen ook mooi naar voren. Ik denk dat ik inmiddels deze film 5 keer gezien heb, de verassing is er al af en de spanning uiteraard ook, maar dat maakt voor Basic Instinct niet uit. De sensuele spanning tussen Stone en Douglas blijft heerlijk om naar te kijken. Maar de film heeft veel meer te bieden dat dat. Wie is nou de daadwerkelijke killer? Een vraag die de hele film in je hoofd blijft spoken.

Top film! 4,5*

Na ruim tien jaar maar weer eens herzien. Ook na herziening blijkt dit een erg goede mysteriethriller die erg Hitchcockiaans aanvoelt.

Deze film is natuurlijk beroemd (berucht) geworden door één camerabeweging wat er voor zorgde dat iedereen de film wilde zien, maar het brengt veel meer dan dat.

Verhoeven heeft, vooral dankzij een uitblinkende femme fatale Sharon Stone, een uiterst spannende thriller weten te maken wat je van begin tot eind op het puntje van je stoel laat zitten. De ondersteunende soundtrack van Jerry Goldsmith versterkt dat gevoel nog meer en wordt naar het einde toe, net als het verhaal, steeds haastiger en grimmiger.

Als kijker word je voortdurend op het verkeerde been gezet en de film heeft een aantal onverwachte wendingen. Michael Douglas en Sharon Stone waren de juiste personen op de juiste plaats, ook zij tillen deze film naar een hoger niveau.

Al met al heeft Verhoeven met deze film niet alleen de wereld op z'n kop gezet door het expliciete geweld en een verkrachtingsscène, maar hij heeft ook een hele sterke thriller weten te creëren waar iedereen het naderhand over heeft.

4* stonden en blijven staan.

Caterine is een duidelijke narcistische vrouw en daar kan je beter uit de buurt bij blijven. Ze gebruikt duidelijk seks als wapen. Ze is doodeng met haar borderline gedrag met haar wisselende stemmingen. En ook nog een pathologische leugenaar. Ik weet zeker dat mensen zulke figuren in het dagelijkse leven ook hebben meegemaakt.