Basic Instinct (1992)

Voor het eerst gezien.

Twee dingen die deze film naar een zeer goed niveau tillen: de muziek en Sharon Stone. Ze is bloedmooi en kruipt daarbovenop zeer goed in haar rol. Een bloedmooie femme fatale waar ook ik niet zou kunnen aan weerstaan in der tijd.

De muziek van Jerry Goldsmith brengt spanning, muziek zoals dat hoort in deze film. Jerry Goldsmith voelt echter perfect aan wat hij moet brengen. De sexscènes zijn echt bloedheet, zeer lekker. Dit levert de film zeker een extra halve ster op. Het verhaal vond ik zeer bevredigend met zijn twists. Vier sterren voor deze zeer knappe film.

Blij om te weten waar Basic Instinct zijn status vandaan haalt.

Topfilm met een juweeltje van een soundtrack. Sharon stone heeft zich met tanden en al in het personage vastgebeten en de rol hypnotiserend neergezet. En voor mij de meest favorieten Amerikaanse Paul Verhoeven film. Sex, moord en drugs!!!

Prima erotische thriller met een zeer boeiend en ook spannend (ook vanwege de erotische momenten) verhaal. De cast deed het met Michael Douglas en Sharon Stone prima. De laatst genoemde stal natuurlijk ook de show (iedereen zal zich wel de ondervraging scene herinneren) en zag er ook uitermate sexy uit.

Verhoevens meesterwerk!

Topfilm van Verhoeven. Een sterke Thriller, met een broeierige sfeer. Alles is vakkundig in beeld gebracht, en de ondersteunende soundtrack is sterk. Het acteerwerk is zeer overtuigend gebracht door Douglas en de mooie Stone. Verder steekt het verhaal ook erg goed in elkaar. 4 Sterren.

Basic Instinct is een hele spannende thriller met een vleugje erotiek.Paul Verhoeven is toch wel een hele goede regisseur dat bewijst hij met deze film weer eens.Goed gespeeld door de acteurs. Het zet je echt aan het denken wie nou de moordenaar is.Sharon Stone is een mooie vrouw en erg sexy. Tot aan het eind spannend. Goed verhaal en goede muziek.Een aanrader voor de echte thriller liefhebber!

Deze klassieker mag er wezen. Sharon Stone zit erg sterk in haar rol en ziet er verblindend mooi uit. De erotiek is erg overtuigend en draagt bij aan de film. Dan is er Michael Douglas, die zichzelf ook overtreft. Bijna alles klopt bij deze spannende film, die soms wel net te ver gaat in de dialogen. De twists zijn ook prima, maar sommige scenes lieten zich te gemakkelijk raden. Het blijft een heel goede film.

Na een aantal jaren vanavond weer eens opnieuw gekeken. Het blijft een geniale film met Sharon Stone op haar best! Nee niet alleen lichamelijk

Spannend.

ik verwachtte op voorhand niet al te veel van Basic Instinct. De oh-kijk-eens-hier-scène kende ik natuurlijk, en ik verwachtte dat de film vooral daar op zou teren. Niets is minder waar.

Het plot biedt - enigszins verrassend - voldoende suspense. Vanaf de introductie van Catherine Tramell denk je: "Ah ja, zij heeft het natuurlijk gedaan." Maar Paul Verhoeven brengt het zo dat je na een tijdje aan alles begint te twijfelen.

Hij is ook zo slim geweest om genoeg seks en bloot te tonen zodat je als kijker in zekere mate afgeleid bent. Het plot lijkt daardoor intelligenter dan het in feite is.

Michael Douglas past uiteraard in dit soort rollen. Hij is goed, maar wordt wat mij betreft weggespeeld door Sharon Stone, die fantastisch staat te acteren als femme fatale van dienst. Zelden een actrice zoveel seks zien uitstralen.

Jeanne Tripplehorn valt bij dit duo wat uit de boot, maar heeft gelukkig niet geweldig veel screentime.

Op BluRay ziet Basic Instinct er helemaal niet uit als een film van 20 jaar, maar eerder als een van 2 jaar - enkel het kapsel van Tripplehorn verraadt de leeftijd. Het ziet er allemaal strak en modern uit. De muziek is wat cliché, maar daardoor niet slecht. De rijkelijk aanwezige seksscènes zijn weinig verhullend, maar blijven stijlvol.

Zeer goed.

4

Sharon Stone heeft geeneens een Oscar-nominatie gekregen voor deze film? Schandalig!

De grootste succes van onze Paul Verhoeven.

De kracht tussen Stone en Douglas is sterk aanwezig.

Heeft ze het nou wel gedaan, of niet.

dat zijn nou films, die je aan het denken zet!

Dit is één van mijn favoriete films. Volledige het genre waar ik van hou. Michael Douglas is mijn favoriete acteur en zal dat ook blijven. Heb al een aantal andere films in mijn collectie die trachten hetzelfde te doen als in deze film maar geen enkele is zo goed. Heb deze al een aantal keer bekeken en het blijft een superfilm. Een aanrader.

Basic Instinct is een van die films waar ik al heel vaak stukken van langs heb zien komen, maar die ik nog nooit compleet heb gezien. Gisteravond is het er dan toch van gekomen.

Ik kan concluderen dat dit een erg spannende en boeiende thriller is. Michael Douglas doet het goed maar ook Sharon Stone die, een erg mysterieus personage prima neerzet. Het verhaal is eigenlijk vrij simpel, maar toch weet de film er een prima resultaat uit te halen. Tuurlijk denk je aan de ene kant: ''het ligt té voor de hand dat Catherine het gedaan heeft'' maar eigenlijk heb je verder dan ook geen flauw idee wie het wel kan zijn, dus ga je eigenlijk vanzelf toch maar weer een beetje in geloven dat Catherine er meer van weet. Het was dan ook een complete verrassing voor mij toen bleek wie het gedaan had. Dus de film heeft me eigenlijk het hele speelduur geboeid. Het einde vind ik dan wel weer een beetje vreemd, maar het lijkt me dat dat geen verdere betekenis heeft...

Al met al is dit een zeer geslaagde film in zijn genre. Verveelt absoluut niet en er zit best wel wat spanning in. Dit in combinatie met het sterke acteerwerk en de muziek levert een goede film op.

3,5*

Edit: ben er net achtergekomen dat Catherine uiteindelijk toch de moordenaar blijkt te zijn. Ik dacht dat het einde een beetje humoristisch bedoeld was ofzo, maar ik lees nu op Wikipedia dat zij het toch zou zijn. Hoe zit dat nou?

Have you ever fucked on cocaine Nick?

Do you want a sigaret Nick?

The fuck of the century. Toch frappant dat zoiets aan de film kleeft, terwijl er binnen vijf minuten op zeer agressieve en vrij expliciete wijze een ijspriem door een neus wordt geboord. Enfin, een whodunnit die het daar eigenlijk niet eens van hoeft te hebben. Ook met de kennis van hoe de vork in de steel zit, blijft de film vrij gemakkelijk overeind.

Soepel en strak geïntegreerde intrige kleuren de plot, maar het haalt ook veel energie uit z'n dialogen. Staat de cast elkaar niet af te snauwen of te sarren, dan staat de één de ander wel uit te dagen. Dat prikkelende sfeertje wordt nog eens versterkt door de specifieke score. Zeker op rustige momenten absoluut van toegevoegde waarde.

Sharon Stone is verleidelijk, maar krijgt het moeilijker als er meer gevraagd wordt. De arrogante kop van Douglas is geknipt voor dit soort rolletjes en Dzundza, hij wordt nog wel eens vergeten, is gewoon een erg fijne sidekick. Gezeteld in Frisco, dus een straatrace is verplichte kost en dan neem ik de malle scène in de club wel voor lief.

Verhoeven blijft iets houden van een veertienjarig jongetje, en dat is tegelijkertijd zijn grote kracht, en zijn beperking. De fascinatie en angst voor vrouwen, doortrokken met (machts-)wellust: Verhoeven giet het hier in de vorm van een natte droom van datzelfde jongetje. En omdat ook in de meeste mannen die veertienjarige blijft sluimeren, om van tijd tot tijd de kop op te steken, is Verhoevens lompe directheid, zijn brutale en provocerende stijl, wel degelijk effectief.

Iemand noemde de Penthouse ooit 'een blad met meer dan gemiddelde belangstelling voor de vrouwelijke opperhuid', en ook Verhoeven zit er graag dicht op. Is die oppervlakte genoeg om 'basic instincts' aan de dag te laten komen? Vast wel, en moet je deze film niet willen beoordelen op wat het gewoon niet in huis heeft. Niet eens in huis wil hebben zelfs, misschien.

Maar ik heb toch het gevoel dat Verhoeven uit zijn eigen kader lang niet alles haalt wat er in zit. Het scenario van de film noir achtige thriller, met min of meer expliciete referenties aan Hitchcock en diens bewonderaar De Palma, zou voldoende moeten zijn om hier wat leuks van te maken. Maar het is misschien juist die uitgesproken bluf van Verhoeven, de vuilbekkerij, de opgelegde stoerheid, die uiteindelijk wat gaat vervelen, een beetje doodslaat.

Douglas doet zijn best, maar blijft qua karakter een beetje bungelen. Hij is gewoon niet ambivalent en donker genoeg. En Stone? Tja. Het zal deels een kwestie van smaak zijn, maar in mijn ogen heeft haar schoonheid iets glads, iets fotomodellerigs. Ook zij mist het ambivalente, maar dan in andere richting.

Het is gewoon niet een stel dat wil broeien, daarvoor blijven de kapsels ook net even te goed in de plooi; en ook de - voor een publieksfilm - tamelijk expliciete sexscènes houden iets gemaniëreerds, iets steriels. De nagelsporen op de rug van Douglas gaan lang niet diep genoeg, om echt pijn te doen.

Het 'gevaarlijke' basic instinct is hier net iets te aantrekkelijk, te lekker zeg maar. Lekker, maar dan wel als een ijslolly. En die zijn uiteindelijk altijd nogal waterig.

Deze film was een grote hit in 1992 herinner ik me nog. Het is ook een beroemde film die ik nog nooit gezien heb. En het is een hele slechte film. Er is namelijk iets heel vervelends met deze film. Hij is erg commercieel. De doelgroep is namelijk erg duidelijk. Geil en niet te snugger. Alle stappen in de film zie je al mijlen ver van te voren aan komen en alle vrouwen zijn sterk geïnspireerd door opblaaspoppen. En dan is het erg vervelend als je naar deze film kijkt en niet bij de doelgroep wil horen.

Ijzersterke film die je tot het einde in spanning houdt. Sharon Stone was fenomenaal, en in tegenstelling tot sommige anderen hier vond ik Michael Douglas ook perfect acteren. Je kan zeggen dat dit Verhoeven's beste film is, ik ben meer een fan van Total Recall. Echter is deze film ook een mustsee.

Passion Kills

Basic instinct is één van de klassiekers die Paul Verhoeven door de jaren heen heeft voortgebracht. Velen zal de verhoor scené, kloon of een parodie hierop, wel bekend voorkomen zonder dat ze de film zelfs ook maar gezien hoeven te hebben. Ook ik behoor tot deze groep mensen, omdat ik direct wist wat er hier stond te gebeuren. Na het bezien van het complete plaatje was ik niet teleurgesteld, maar werden mijn verwachtingen niet volledig ingelost.

Want hoewel deze titel zeker zijn charmes heeft had ik persoonlijk wel meer verwacht omdat met name het acteerspel van Stone -hoewel sterk- er wel erg dik boven op ligt. Als buitenstaander was mij namelijk al direct duidelijk dat zij de moordenaar moet zijn en hoewel het begrijpelijk is dat Douglas volledig in haar avances op gaat en hierdoor niet meer helder denkt is het opvallend dat haar gehele omgeving een loopje met haar neemt. Het is namelijk meer dan duidelijk dat mevrouw puur en alleen bezig is om de boel te manipuleren en daardoor des te ongeloofwaardiger dat iedereen hierin met haar meegaat. De plottwists die er voorbijkomen zijn bedoeld om de kijker op een dwaalspoor te brengen, maar konden mijn vooroordelen niet wegnemen waardoor het eerste voorgevoel wat ik kreeg, in stand bleef. Toen deze bleek te kloppen -waarbij de signalen overigens echt niet onder stoelen of banken gestoken werden- wist de slot scené ook geen indruk meer op mij te maken.

Wat wel indruk maakt is de sensualiteit die hier neergezet wordt want deze is -hoewel soms wat aangedikt- ijzersterk te noemen. De vele seks scenés zijn daarnaast ook mooi en erotisch in beeld gebracht en deze verschillende romances zijn stuk voor stuk als de 50 tinten grijs van de jaren 90' te betitelen.

Het moge duidelijk zijn dat de status van Basic instinct hoofdzakelijk aan dit soort elementen te danken valt, want voor het script zelf hoef je hier niet naar te gaan kijken. Dit doe je voornamelijk vanwege de zojuist aangehaalde elementen. Ook niet eens zozeer vanwege de verschijning van Stone zelf; want hoewel haar acteerspel -en lichaam - erg goed waren, vind ik haar gezicht niet heel bijzonder te noemen. Prima uit te zitten iets te lange titel, die je niet tegen hoeft te vallen als je hem maar kijkt voor zijn aankleding, en niet al te veel verwacht van de inhoud.

3,5*

YouTube - PAUL VERHOEVEN in Los Angeles ("Postema Op Pad," 1992) / Deel 1

Basic Instinct is een film die twee sterke punten heeft. Goed acteerwerk en dan vooral door Michael Douglas en Sharon Stone. En we hebben in deze film erg sterke muziek van Jerry Goldsmith. Maar verder kon deze film me niet echt overtuigen.

Michael Douglas acteert goed als Nick Curran maar de show word gestolen door Sharon Stone als Catherine. Stone zet een erg vreemd personage neer die je constant op het verkeerde been zet. Een apart maar ook een leuk personage wat dus goed word vertolkt door Sharon Stone.

Op de een of andere manier vond ik deze film erg langdradig. De twee uur die deze film duurde leken er wel 4. Het verhaal is leuk verzonnen. Een vrouw die schijnbaar ervan geniet mensen te manipuleren en te vermoorden en vind het ook nog eens leuk om een boek over te schrijven. Alleen de uitwerking vond ik wat minder. Het duurt allemaal veelte te lang. De film is dan ook erg langdradig.

In deze film zitten veel erotische scènes. Dit had van mij wel wat minder gemogen. Ik begrijp dat in een film zoals Basic Instinct veel van dat soort momenten in moeten zitten. Maar er word naar mijn idee toch wel erg veel de nadruk opgelegd. Op een gegeven moment heb je het ook wel weer gezien.

Het verhaal van de film vind ik ook een beetje warrig en is op het einde ook moeilijk te volgen. Ook zijn sommige rollen van personage ook niet helemaal duidelijk. Bijvoorbeeld was me niet helemaal duidelijk wat de rol van die vriendin van Catherine was. Waarom wou die vriendin Nick op eens vermoorden ? De film word naar mijn idee een beetje onnodig ingewikkeld gemaakt.

De grootse troef van Basic Instinct is de muziek van Jerry Goldsmith die echt voor erg goede muziek zorgt bij deze film. Aan Goldsmith heeft het niet gelegen dat ik deze film wat minder vond.

Al met al vond ik Basic Instinct een beetje een vreemde film die ik niet helemaal begrijp. In ieder geval heb ik mij met Basic Instinct niet vermaakt en was deze film voor mij een lange zit. Soms heb je dat wel eens, dat een film je gewoon niet aanstaat.

2 sterren voor deze film.

Basic Instinct begint al briljant; de dreigende muziek van Jerry Goldsmith, de goudkleurige vormen die ogen als een kubistisch schilderij van Picasso. Je verwacht zowat een thriller van Hitchcock, maar het is toch echt onze eigen Nederlandse Paul Verhoeven. Na de begintitels al meteen een controversiële scene: een vrouw en een man naakt op een bed, de vrouw zit bovenop de man, door de blonde haren die haar gezicht bedekken weet je niet wie zij is, ze bindt de man met een zijden sjaal vast aan de spijlen van het bed, de muziek zwelt aan, klinkt steeds gevaarlijker en de pornografische scene eindigt ten slotte met de vrouw die van tussen de lakens een ijspriem tevoorschijn trekt en zeven, acht, negen, wel tien keer insteekt op de nietsvermoedende man..

Astemblieft, Hollywood!

Wanneer Michael Douglas (Nick Curran) en zijn partner aankomen bij het immens grote huis van de verdachte van de moord ergens aan de kust van San Francisco zien ze Sharon Stone (Catherine Tramell) zitten op een groot terras dat uitkijkt over de woeste zee. Sharon Stone zit als een Koningin op haar troon en rookt een sigaret. Op de achtergrond beukt het water tegen de rotsen. Nog voor er iets gezegd is draait Sharon Stone al lachend haar hoofd om naar de twee agenten. Heeft ze ogen in haar achterhoofd? Wist ze af van het bezoek? Wat weet zij wat wij niet weten? Haar mysterieuze spottende lach lijkt sterk op de beroemde lach van de Mona Lisa en ook heel opmerkelijk is dat Leonardo Da Vinci de Mona Lisa schilderde met op de achtergrond zee en rotsen. Door de gehele film heen heeft Sharon Stone de regie strak in handen, ze laat zich door niemand ondersneeuwen, haar antwoorden zijn direct en ad rem.

Let me ask you something, Miss Tramell: 'Are you sorry he's dead?'

Yeah, I liked fucking him.

De interrogation scene is een klassieker en in de verste uithoeken van de wereld bekend. Ook hier laat Stone zich wederom door niemand van de wijs brengen.

There's no smoking in this building, Miss Tramell.

What are you gonna do? Charge me with smoking?

You ever engaged in any sadomasochistic activity?

Exactly what did you have in mind, Mr. Corelli?

Maar dan is Sharon Stone de ondervraging beu en vraagt: Do you want me to take a lie detector test? In de daaropvolgende scene zit ze aan de leugendetector en steekt ze rustig een sigaret op. Dat ze wordt verdacht van moord lijkt haar helemaal niets te doen. Ze werpt een blik naar de camera, Michael Douglas bevindt zich met zijn onderzoeksteam in een naastgelegen ruimte en Douglas kijkt terug naar Sharon Stone op een televisiescherm. Het lijkt wel of ze weet dat Michael Douglas daar staat en op dat moment naar haar kijkt. Heeft ze een telepathische gave? Of is het gewoon een vrouwelijk instinct?

Je vraagt je voortdurend af is deze raadselachtige vrouw nu goed of slecht? Heeft ze de moorden wel of niet gepleegd? Ook het einde geeft daar geen antwoord op, maar versterkt juist die gevoelens.

Deze film hoort in de Top 250 thuis.

Deze boeiende, uitgekiende, geraffineerde, spannende en knetterende erotische thriller is inmiddels een klassieker en daarom qua inhoud genoegzaam bekend en vanwege de erotiek een begrip. Echter de film werd niet enkel door de seksscènes maar ook door de interactie en chemie tussen de beide hoofdrolspelers een succes. Voor Sharon Stone een doorbraak en springplank naar succes.

Paar dagen geleden voor het eerst gezien. Toch wel een teleurstelling als je het vergelijkt met Verhoeven's Robocop of Total Recall. Beste va,n de film is Sharon Stone, die toch wel één van de knapste vrouwen was in de jaren 90.

Sterke erotisch geladen thriller, uitgegroeid tot een blockbuster niet in het minst omwille van één verleidingsscène, vaak achteraf gekopieerd en zelfs ...geridiculiseerd.

Vond het erg commercieel en eerder matig. Sharon Stone zette wel een grote stap naar wereldberoemdheid.

Destijds was er heel wat protest, enerzijds van groepen die vonden dat er te veel bloot in zat, anderzijds van holebi's die vonden dat biseksuele en lesbische vrouwen als gestoord werden voorgesteld. Er was heel wat aandacht voor de scène met de ontkruiste benen. Uiteindelijk bleek het gewoon een goede thriller te zijn.

In het begin krijgen we een moord te zien door een blonde vrouw. De vraag rijst: is het Catherine (Sharon Stone) zelf of een brunette met een pruik? Tot kort voor het einde lijkt de tweede optie mogelijk, met Beth (Jeanne Triplehorn) als moordenaar. Dat gelooft de politie ook, maar de ijspriem onder het bed maakt duidelijk dat Catherine wel degelijk de moordenaar is. Dit is een van de weinige thrillers waarin de moordenaar er ongestraft mee wegkomt. Het enige twijfelachtige punt aan de plot is wanneer Beth haar handen in haar zakken stopt terwijl Nick (Michael Douglas) een pistool op haar richt.

Het onderliggende motief is de strijd tussen de seksen. Volgens een joods-middeleeuwse legende weigerde Lilith, de eerste vrouw van Adam, onder hem te gaan liggen. Voor Catherine geldt hetzelfde. Zij ligt bovenaan, met de ijspriem als fallussymbool. Ze doorbreekt het traditionele rolpatroon van de onderdanige vrouw en gebruikt haar seksualiteit om de weerloze man te domineren en te manipuleren. In de scène met de ontkruiste benen zie je de zwaarlijvige sheriff (Jack McGee) die niet langer de ondervraging leidt, maar haar alleen nog kan aangapen.

Er zijn invloeden van oude misdaadfilms: Hitchcock, film noir en de femme fatale. San Francisco was ook de locatie van The Maltese Falcon en Vertigo. We zien lange camerabewegingen, kikkerperspectief, schaduwen, weerspiegelingen, namaak-Picasso... De bedwelmende muziek van Jerry Goldsmith is beïnvloed door Bernard Herrmann.

ik heb ooit de 2e gezien en nu deze eens op tv verscheen dacht ik, laat ik het oo zo geloofde origineel maar eens bekijken. de film is goed, zeker en vast maar als je de seksuele insteek achterwege laat is het ook maar een clichéthrillertje. maar het is dat seksuele aspect en het spelletje tussen de hoofdpersonages dat de film de moeite maakt want de film is al bij al zeer voorspelbaar en de personages zijn maar karikaturistisch uitgeschreven en worden vaak overdreven gespeeld.

daarom, en ik zal waarschijnlijk de enige zijn, vond ik de sequel niet eens zoveel slechter, ook al speelt daar geen douglas in maar komt stone voor mij wel overtuigender over in deel 2. daar speelt ze tenminste een vamp die er eigenlijk geen meer zou kunnen zijn op die leeftijd en zie je dat ze verder staat als actrice. voor mij verschillen de films niet zo veel al zie je wel dat deel 2 nét iets te veel het eerste deel wil nadoen. op zich geen probleem al merkte ik dat dit origineel ook niet mijn hoge verwachtingen heeft kunnen doen inlossen en deed deel 2 dat met zeer lage verwachtingen wél.

Jezus zeg, deze film is echt een mindfuck, je wordt elke keer van links naar rechts gesleurd met de vraag of zij nou wel de slechterik is. Erg genoten van deze klassieker.

Gek genoeg nog nooit gezien, al staat deze film in het collectieve geheugen gegrift vanwege de scène met de ondervraging van Stones karakter. Omdat ik dergelijke films probeer af te lopen, maar ook omdat ik het hele oeuvre van Verhoeven wil zien, dus maar eens opgezet.

Grote kracht van de film is natuurlijk het psychologische spel, en met name Sharon Stone zet sterk een karakter neer dat bedreven is in dat spel en er flink lol in heeft. En met de gave om op het juiste moment het juiste te zeggen om de spanning alleen maar groter te maken. Zo'n moment bijvoorbeeld waarbij Douglas zegt dat ze hem wellicht niet zo goed kent, omdat hij nogal onvoorspelbaar is, waarbij zij hem net voor is met het zeggen van dat woord "onvoorspelbaar". Erg sterk.

De muziek is voor een groot gedeelte standaard thriller, waarbij je kan horen wanneer het spannend moet zijn. De openingsmuziek is wel erg sterk, en komt gelukkig ook een aantal maal voorbij. De beelden zijn wel vrij standaard registrerend. Wel kundig, gezien de moordscène en natuurlijk de beruchte scène tijdens de verhoring, waarbij ook flink ingezoomd wordt op het zwetende gezicht van een corpulente agent.

Plot dus behoorlijk sterk, audiovisueel had wel beter gekund. 3*.