3:10 to Yuma (1957)

Krachtige, psychologische western. Een nog betere is The Fastest Gun Alive (ook met Ford) en The Naked Spur. Karakters staan voorop, de menselijkheid. Mooie karakters, stijlvol gefilmd en met befaamde muziek van componist George Dunning. Eigenlijk muziek die vele weleens hebben gehoord, maar niet wisten waar het precies van was. Dat had ik nu ook. Een grandioos thema wat terugkeert, en met gemak tegelijkertijd het psychologische aspect en spanning aanscherpt, alsmede de karakters begrijperwijs menselijker te maken. Mooiste is het langdoorlopend stuk score met gitaarspel in de aanloop naar de arrestatie van Wade. 4 sterren

Geen kater vandaag, valt weer mee

3:10 to Yuma is een van de krachtigste echte klassieke westerns die ik tot nu toe gezien heb. Prachtig sober en ingetogen, geen overdreven heldenmoed of talloze spectaculaire shoot-outs. Ook geen romatiek wat de boventoon voert, nee het leven in het vrije en wilde westen is vooral hard en eenzaam.
Het gaat hier ook veel meer om de psychologische strijd tussen 2 mannen. Een hardwerkende veeboer Dan Evans die tegen wil en dank met de situatie zit opgescheept en de charismatische en sluwe bandiet Ben Wade die hij een enkeltje richting gevang moet zien te bezorgen. Inderdaad is het basisgegeven van de meeste westerns vrij simpel, een goede film uit het genre staat of valt dan ook met de uitvoering 3:10 to Yuma staat als een huis.

De beidde heren spelen hun rol zeer sterk en overtuigend. Net zoals in Shane hebben we niet te maken met een klasssieke bad- en goodguy, de zaken liggen veel genuanceerder en dat komt het psychologische spel zeer ten goede.
Buiten de heren spelen de vrouwen in de film een cruciale rol en dat is vrij bijzonder voor een jaren '50 western heb ik het idee. Want zonder de aanwezigheid van de bardame was Ben nooit gepakt. Ben Wade die zijn verantwoordelijkheid tegen over zijn mannen, de schuld van het harde bandietenleven dat hij leidt alleen maar kan vergeten in de armen van een vrouw. Zijn gemoeds- en geestelijk rust is een risico waard en daar leeft hij mee. Aan de andere kant van het spectrum staat de vrouw van Dan, ze leeft aan de zijde van deze koppige, zelfstandige veeboer. Een leven verre van glitter en glamour. Toch is deze vrouw en zijn 2 jongens de reden dat Dan zich in deze hachelijke onderneming stort. Zijn gezin staat voorop en er zal geld op de plank moeten komen.
Gaandeweg de film gaan voor Dan ook andere motieven meespelen, net zoals Ben vindt dat hij het recht heeft zijn leven te lijden zoals hij dat wil, zo wil de trotse veeboer dat zijn gezin ook in vrede en in rust kan leven. Zijn motieven verschuiven van bittere financiële noodzaak naar principe. En Ben weet dit, zijn laatste beetje twijfel hierover verdwijnt als sneeuw voor de zon als de vrouw van Dan zich plots in de strijd mengt. Misschien lijkt Ben zich te realiseren dat hier voor zijn ogen iets afspeelt wat belangrijker, groter is dan hemzelf. De liefde tussen man en vrouw die iets heel anders is dan Ben zijn vluchtige relaties met de zangeressen, bardames en sjieke hoertjes. Hij verwent ze ja, maar uiteindelijk is het uit egoisme en niet uit liefde. Ik denk dat dit ook de rede is waarom Ben samen met Dan op de trein springt. Hij bewondert de man, sterker nog hij wil net zoals hem zijn...

Jongens wat vond ik dit een mooie western zeg, film overstijgt met gemak de grenzen van het genre. Daarbij komt nog het ongelooflijk strak camerawerk, mooie actie-opname, sfeervolle landschapsbeelden en geweldige close-ups. Het tempo is uitstekend, het plot solide en het geheel is onder strakke leiding geregiseerd. De muziek is door Neo al aangehaald, ik kan het alleen maar beamen.

3:10 to Yuma is een geweldige sterke en mooie film en kan zich wat mij betreft meten met andere western grootheden. Ik moet het nog even wat laten bezinken maar ik zou deze film best wel eens de volle 5* kunnen geven, voor nu een hele, hele goede 4.5*

[edit] Zie dat deze film op een hele mooie plaats in de TIP150 gaat binnenkomen

Wat mij beterft een echte topper in het Westerngenre, is misschien wel de beste western naast de Leone westerns. De eerste 5 minuten was het wat zoeken, omdat ik niet echt hoge verwachtingen had, maar nadat de interesse werd gewekt bleef ik op het puntje van me stoel zitten. Qua spanning en stijl had deze film meer dan alle John Fords films bij elkaar die ik heb gezien. Ik kan me niet voorstellen dat de aangekondigde remake in de buurt kan komen van de kwaliteit van het origineel.

4,5*

Erg goede western. Niet zo'n standaard met een goede en een slechte die eindigt met een shoot-out, maar meer een film die gaat om eigenbelang en pricipes. Het begin is redelijk sterk, maar de spanning wordt pas echt opgebouwd, wanneer ze in de hotelkamer zitten en uiteindelijk naar de trein gaan.

Schitterende western en een heerlijke film!

Nadat ik bijna een jaar geleden de remake van 3:10 to Yuma zag was ik reuze benieuwd naar het origineel. De remake was al erg goed, mede ook omdat het verhaal staat als een huis. Het origineel slaagt er echter in de remake te overtreffen.

Het goede aan deze western is niet alleen dat deze western enorm realistisch oogt, maar ook het feit dat er niet echt sprake is van een held. Er wordt op een duidelijke manier getoond, dat het leven in het wilde westen niet altijd een pretje is. De veeboer Dan Evans, die enorm hard moet werken voor zijn geld en in zijn ogen niet altijd de volledige waardering krijgt van zijn vrouw en twee zoons wordt zeer goed neergezet door Van Heflin. Je ziet de man naarmate de film vordert echt groeien in zijn rol. Dan is er de Charismatische schurk Ben Wade, die subliem wordt gespeeld door Glenn Ford. Het knappe is dat het in feite een schurk is, maar dat hij niet alleen sympathie in de film, maar ook van mij weet op te wekken.

De psychologische strijd die op een gegeven moment tussen de beide mannen losbarst is zeer goed uitgewerkt en een heerlijk kijkgenot om te zien. Beiden proberen op hun eigen manier ook indruk op de vrouw te maken.

Naast het zinderende psychologische spel, het prima acteerwerk, bevat de film goed camerawerk met mooie plaatjes van het uitgestrekte landschap en prima ondersteunende muziek, wat er tevens voor zorgt dat de film bijzonder sfeervol is. Daarnaast wordt de film naarmate het einde vordert steeds spannender. Het einde zelf vond ik trouwens ook nog een pluspunt. Dat is in de remake toch net wat minder, terwijl het hier juist heel sterk is.

Ik zit nu nog na te genieten van deze film, terwijl het toch al weer twee dagen geleden is dat ik deze gezien heb.

Dikke 4,5*

Ik heb nogal tegen deze film opgezien omdat ik de remake al eerder zag en die uitermate goed vond. Dan kan deze alleen maar tegenvallen, dacht ik zo.

Ik ben een liefhebber van oude westerns en ook deze is goed.

De eerste drie kwartier vind ik aardig, pas daarna maken Ford en Van Heflin er een meer dan modale western van. Ford bespeelt Van Heflin op een prachtige manier.

De kritiek op de remake over het einde zou je hier net zo goed kunnen leveren. Al vind ik beide eindes prima.

3,5*

Een regisseur die zowel briljante Film-Noirs, als ijzersterke westerns maakt. Delmer Daves is een man naar mijn hart! Geweldige western is 3:10 to Yuma trouwens. Ik zag al eens de helft van de remake, dus kwa verhaal wist ik al een beetje waar het overging. Deze ijzersterke film is uiteraard ook veel sterker dan de remake, die ik overigens nog wel eens helemaal moet zien.

De film kent allereerste ge-wel-di-ge acteerprestaties. Glenn Ford is vreselijk sterk als Ben Wade. Niet alleen heeft die man een grootste uitstraling, maar ook krijg je zelfs symphatie voor hem. Ook Van Heflin is erg sterk als Dan Evans. De film is verder ook best realistisch, maar vooral gewoon de hele speelduur ijzersterk. Geen moment zul je je vervelen en bovendien kent de film een bloedstollend spannend einde. Typisch zo´n filmpje die alleen maar kan groeien.

4* verdient dit meesterwerkje sowieso, grote kans dat daar na een eventuele herziening nog wat bijkomt.

Ik vind de remake de beste western van de laatste 18 jaar. Zodoende erg geïnteresseerd geraakt in het origineel, sowieso omdat dit toch al een klassieker is. Leuk om bij zo'n goede film nu eens uitsluitend positieve reacties te lezen, in plaats van die mierenneukposts van mensen die helemaal niet van westerns en/of oude films houden.

En omdat het allemaal al eens beter gezegd is, dan ik nu zou kunnen, concentreer ik me op welke ik beter vind: 3:10 to Yuma (1957) of 3:10 to Yuma (2007). 50 jaar filmgeschiedenis zit ertussen. Het is niet ideaal om eerst de remake te zien en dan het origineel, voor die laatste dan.

Het eerste dat met name opvalt zijn de acteerprestaties. Brix gaf het geloof ik al aan, in deze film zijn de acteurs vereenzelvigd met hun rol, terwijl Crowe (wat ik maar een flapdrol vind) en Bale cowboytje spelen. Acteurs zijn in de film uit 1957, opvallend veel beter. Hierdoor komt het psychologische spel veel beter uit de verf. Hier was dat de kern, terwijl het in 2007 een terzijde was.Opvallend dat, hoewel er nu op technisch gebied veel meer mogelijk is, het toch gewoon ontzettend belangrijk blijft hoe een verhaal verteld wordt.

Voornaamste plus in de vergelijking vind ik het eind, dat hier geloofwaardig is gebracht en gewoon klopt, terwijl Mangold (in al zijn films eigenlijk) laat zien dat hij geen idee heeft, hoe hij een film lekker moet laten eindigen. Tel daar de oorspronkelijkheid van het project van Daves (van wie ik nog een film gezien had, ongelooflijk eigenlijk) bij op, and we have a winner.

Maar het is close, omdat de remake een heerlijke combinatie van actie en avontuur is, iets dat in die film wat beter uit de verf komt en me dan ook zo ontzettend aansprak. Maar goed, het zijn gewoon allebei erg goede films. 4 sterren voor deze. En ook voor die andere.

Een film die op de sommige vlakken toch wel beter is dan de re-make. Op andere vlakken is de re-make dan weer een verbetering.

In het begin valt het al direct op dat de film veel meer sfeer bevat dan de re-make. Met name de beelden en de muziek daarop zetten direct de sfeer.
En het zijn ook de prachtig gefilmde beelden en de muziek die de film net dat tikkeltje meer geven in het eerste deel van de film.

Een ander pluspunt zijn de charismatische figuren. Glenn Ford is een veel betere Ben Wade dan Russel Crowe. Veel minder arrogant, en veel sympathieker.
Ook Dan Daves is hier beter neergezet, en zijn thuissituatie wordt veel beter geschetst. Als kijker ga je er echt in op.

Als je die mannen nog eens goede dialogen voor schrijft zit het voor het eerste deel zeker goed voor een topfilm. Als we nu nog een spetterende finale krijgen, kon mijn lof voor deze film niet meer op.


Maar spijtig genoeg valt het einde tegen. Geen spetterende shootouts, en op 2 man na komen de handlangers er zelf heelhuids vanaf. Ben Wades zelf helpt dan plotseling Daves, met het excuus "Ik ben al eens ontsnapt in Yuma". Allemaal heel flauw.

Ook vlak daarvoor duurt het gedoe in het hotel misschien iets te lang. Als de film langer geweest zou zijn (en het dus relatief korter zou geduurd hebben), had ik me hier niet aan gehekeld. Ook het uitblijven van een goed einde zorgt ervoor dat ik toch wel blijf zitten met een gevoel van "was dit het nu?"



Nog een kleine opmerking: Liefdesverhalen zijn in zulke films zelden een pluspunt en bijna altijd overbodig. Hier vond ik de verhouding tussen Ben en de dienster zeker een meerwaarde voor het karakter van Ben. En datzelfde kan gezegd worden van Dan Daves en zijn vrouw.


Ik heb overigens eens wat opzoekingswerk gedaan naar de omgeving. De trein in Contention City naar Yuma passeerde ook gewoon nabij Bisbee. Daar moet toch ook een station zijn geweest? Of misschien heeft het er iets met te maken dat Bisbee nog maar net opgericht was toen Contention in verval geraakte. De film moet zich afspelen tussen 1886 en 1888. (Toen de mijnen onderliepen, en de laatste mens vertrok)



"Alles is gevaarlijk. Mijn oma vocht 60 jaar tegen de indianen en stikte uiteindelijk in een stuk taart"


Zelfde score van de re-make, waarbij het einde veel beter was;
3,5*

Een geslaagde western met een sterke cast.

Met name Van Heflin en Glenn Ford zijn op hun best.

Veel actie kent de film niet, maar dit was ook niet de insteek.

Over het einde kan men blijven speculeren.

Eerlijk gezegd had ik wel een komisch voorgevoel bij de originele versie, maar het verbaasde me uiteindelijk nog.

De remake moet ik nog bekijken.

Deze klassieker verdiend in elk geval 4*

Western die vrij nietszeggend begint. Niet saai, maar gewoon niet heel sterk. Uiteindelijk komt het verhaal wat los, met uiteindelijk een paar mooie dialogen tussen Wade en Evans. Niettemin is het einde wel erg knullig, gaat het allemaal wel erg makkelijk. Van die paar goede dialogen moet deze film het hebben. En dat is toch echt te weinig voor mij om er de status meesterwerk in te zien die sommigen hier wel in zien.

Het is al een tijd terug dat ik de re-make zag. Zo lang geleden dat ik me het verhaal amper nog kon herinneren. Dus of het origineel beter is, laat ik even in het midden (beide films staan hier op 3,5*).

De remake is wat gelikter en uiteraard in kleur. Heb absoluut geen hekel aan zwartwit-films, maar bij het westerngenre vind ik het toch jammer als je niet de film in die typische broeierige kleuren ziet. Hoe dan ook, deze versie doet uiteindelijk niet veel onder aan die van de remake. Het verhaal weet te boeien en zit gewoon steengoed in elkaar. Ook de cast doet het goed en dan met name Glenn Ford die als Ben Wade een prima bad guy neerzet.

Ik had ook eerst de remake gezien om daarna het origineel op te zoeken. De remake vond ik al sterk, dus wat zou dat geven bij het originele verhaal. Op de eerste plaats is dit een western met een sterk maar eenvoudig verhaal. De accenten tussen deze en de 2007-versie liggen wat anders, maar het resultaat mag er evengoed zijn. De film is mooi gemaakt. Ook al is het zwart-wit, de beelden zijn zeer mooi. Gelukkig maar, want ik zie net als Vinokourov graag westerns in de typische broeierige kleuren. Maar deze 3:10 to Yuma is een soort blues-western waarin het zwart-wit op zich wel werkt. Samen met de spaarzame muziek (vrij weinig voor een Amerikaanse western) wordt zo de spanning stilaan opgebouwd.

De beste western zal het niet worden, maar het mag wel mee bovenaan staan. De film is gewoon goed in wat het wil doen, meer niet. Complimenten aan de cast en de regisseur die van dit verhaal een boeiende film hebben gemaakt.

Het is alweer wat jaartjes geleden dat ik de remake van deze '3:10 to Yuma' zag, maar ik weet wel dat ik dat een hele goede western vond. Het origineel vandaag maar eens bekeken op blu-ray. Vond zowel het gegeven en de uitwerking te simplistisch (qua gevoel) om dit echt fantastisch te kunnen vinden. Oké de cast is goed en het verhaaltje wordt prima gebracht, maar echt boven het gemiddelde uitstijgen doet deze prent nooit mijns inziens. Het einde vond ik ook echt te makkelijk. Grootste pluspunten zijn de sfeer en de settings die voor een fijn fundament zorgen in dit mooi zwart-wit geschoten geheel.

De remake van 3:10 to yuma zag ik in 2008 op een grijze vrijdagmiddag in de bioscoop.
Dit was echt de perfecte film op de perfecte plaats op het perfecte tijdstip (we zaten maar met 10 man in de zaal, ik weet het, het was ‘s middags ).
De film was redelijk geslaagd, het was een vlotte wegkijkfilm, met fijn acteerwerk en (voldoende (western)actie.
Over het einde van die film was ik dan eerder niet zo te spreken, persoonlijk hou ik niet van films die slecht of nutteloos aflopen, dan denk je zo van; ja … dat hebben we dan weer gehad hè.

Via moviemeter en een aantal westernliefhebbers was ik al te weten gekomen dat de originele film van 1957 veel beter was dan de remake van 2007. Ik was dan ook blij toen ik deze film voor een (belachelijke) €3,99 te pakken kreeg.
Ik weet niet of het de bedoeling van de makers was maar 3:10 to Yuma heeft wel een aantal gelijkenissen met de western die ik enorm graag zie: High Noon.
Om maar op te noemen: zo is er de ‘song’ die een aantal maal telkens terugkomt, hetzelfde grijze filmbeeld (die de sfeer zeer ten goede komt), de tijdsdruk en tegenslag die het personage moet doorstaan om zijn klus te klaren en bovenal het zeer overtuigend acteerwerk van de hoofdrolspelers.
Allereerst heb je Van Heflin die enorm goed zijn personage weet te vertolken, een man die door de barre omstandigheden zijn gezin moeilijk kan onderhouden. Het heeft al een lange tijd niet geregend en zijn kudde dreigt door de droogte ten onder te gaan.
Dan heb je ook nog Ben Wade (een zeer goede Glenn Ford), een soort van gentleman-outlaw. Hij is charmant, beleeft, zelfs in beperkte mate eerlijk… maar indien nodig kan hij wel hard uit de hoek komen. Laat ons zeggen, hij is zeker niet zo’n gajes als Bruce Dern (uit: The Cowboys (1972) die ik onlangs gezien heb).
Misschien heeft Wade wel geen keus gehad en moest hij wel voor het ‘outlaw’ leven kiezen.
Naar mijn mening heeft hij dan ook meedelijden met die stumperd Dan Evans (Heflin), die geen andere mogelijkheid heeft dan Wade naar die trein te brengen enkel voor het geld. Hij is man en vader en moet zorgen voor zijn gezin, dat geld heeft hij nodig zodat zijn kudde kan drinken van het water op iemands grond. Hij gaat voor die taak kost wat kost. Ondanks dat Wade hem dusdanig op de proef stelt om van het idee af te zien en naar huis terug te keren.
Dit verklaart dan misschien waarom Wade hem uiteindelijk helpt om op die trein te geraken, Wade is wel een aantal maal ontsnapt uit Yuma en hij zegt ook tegen Evans ik wil niet bij jou in het krijt staan. Maar ik denk eerder dat hij het met hem te doen heeft.

De film bevat niet veel actie, het is eerder een psychologisch drama. Tja, voor de actie moet je dan inderdaad de remake maar zien.
Ook een kritisch punt misschien is de weinig weestand die Evans krijgt wanneer hij Wade naar die trein brengt want meer dan 2 schoten vallen er niet.
Ik zie het zo, Evans loopt met hun leider voor zich, het is al moeilijk om met een geweer te schieten, ze mogen dan ook Wade niet raken en ik betwijfel of ze ook wel schietlessen gevolgd zouden hebben, hierom aarzelen zijn mannen en wachten ze op een ideale kans.

Het einde is zoveel beter dan de remake, het is hem gelukt… hij ziet zijn vrouw staan wanneer de trein aan het rijden is en het regent nog ook.
Eind goed al goed, daar hou ik van. Er is al genoeg leed en miserie in de wereld.

High Noon vind ik net iets beter, maar van deze film kan ik met trots zeggen dat die op de 2e plaats in mijn top 10 staat. Een top film/western.

Stond al heel lang in mijn collectie deze 3:10 to Yuma naast de remake uit 2007. De remake vond ik een prima western en ik had daarom ook wel verwachtingen voor deze.

Die kwamen niet helemaal uit, het origineel komt er traag op gang en weet pas naar het einde toe wat van zijn status waar te maken.

Aangezien de remake het ijkpunt blijkt voor veel recensies zal ik dan ook maar beginnen met mijn ervaringen. Ik vond de remake zeer matig, niet zozeer door de acteurs maar door het abominabele script. Ik had al wel begrepen dat het origineel een stuk beter zou zijn, maar om dat zelf vast te stellen heeft tot vandaag geduurd.

De originele 3:10 blijkt dus inderdaad stukken beter dan de remake- het script zit veel beter in elkaar, de ontwikkelingen verlopen volgens een bepaalde logica. Anders dan in de remake hoeft Dan zich niet tegenover zijn puberzoon te bewijzen, hij kan niet terug omdat zijn kameraad Alex zojuist op nogal brute wijze is vermoord. Dat Wade hem de kans biedt hem op de trein te zetten komt ook veel minder uit de lucht vallen, zowel Wade als Dan maken geloofwaardige keuzes.

Naast het goede script en de uitstekende acteurs zijn ook de mooie beelden een groot pluspunt, zowel de buitenopnames als die in de sfeervolle saloon en de kleine hotelkamer. Veel actie is er dan misschien niet, maar een goede western kan prima zonder.

De hele film is één-en-al hoogtepunt in de geschiedenis van de western, en als zodanig ook te vinden in de favorietenlijsten van vele westernfans

Niks "passed away", een klassieker!

De (Tin Box) DVD versie van de remake heb ik cadeau gekregen van een buurman die er niks aan vond, en ik vond het niet zo heel vreemd dat hij 'm weggaf.

Een kanjer van een film. De verhaallijn vertrekt vanuit klassieke elementen - het vangen van een boef en de uitdaging om hem te transporteren - maar ervaar ik toch als fris. Het draait hier rond de tegengestelde waarden van Van Heflin en co vs. Glenn Ford, wat op heel naturelle wijze vorm krijgt in de dialogen, scherp en op de snee en bij momenten met flitsen zwarte humor. Glenn Ford daagt daarbij uit op twee manieren. Mentaal speelt hij spelletjes met Van Heflin en de andere begeleiders, die een doorsnee burgerij vormen (van noeste werkers tot en met dronkelappen). Maar Glenn Ford gaat nog veel verder dan dat wanneer blijkt dat hij een magnetische aantrekkingskracht uitoefent op de vrouwen van de rechtschapenen (van vrijgezellen tot huismoeders). Ook de verleidingsscènes lopen als de spreekwoordelijke trein (naar Yuma in dit geval) waarbij Ford misschien bij heel wat kijkers respect afdwingt voor zijn aanpak.
Wel had ik een bedenking bij de finale sprong van Van Heflin en Ford op de trein, en de beslissing van Ford om niet te ontsnappen, maar goed er wordt wel een uitleg aan gegeven.
En wanneer dan uiteindelijk de regen valt, heeft dat een erg ontladend effect. Een happy end alsof de held het meisje krijgt.

De film is bovenal prachtig in beeld gebracht door Delmer Daves & co. In b&w uitgevoerd met zorg voor het spel van licht en schaduw, verder mooie long shots in dat uitnodigende wijdse landschap. En ook nog een prima muziekscore. Jep het valt hier allemaal op zijn plaats.

Underwhelming.

Hoog gewaardeerde, maar voor mij onsterfelijk saaie film die niet veel meer bij me heeft bereikt dan me in slaap wiegen. Uiteraard waren mijn verwachtingen anders, maar dat betekent niet dat ik vooraf überhaupt veel van de film had verwacht. Veel van de goede punten die fans hier opnoemen zijn ook langs me heen gegaan.

3:10 to Yuma is een zwart-wit westernfilm die een erg interessant concept kent, maar deze eigenlijk nooit op een correcte of intrigerende manier weet uit te werken. Dit is een film die veel druk neerzet op de acteurs en hen aanspoort om op die manier mooie personages neer te zetten. Dat faalt in 3:10 to Yuma, want ik weet zeker dat er geen enkele bij gaat blijven. Dat is uiteraard persoonlijke smaak, want de personages vallen klaarblijkelijk wel in positieve vorm op bij medegebruikers.

Het verloop is verder relatief traag van aard, waar ik niet perse problemen mee heb, maar wel als er gewoon niets gebeurt in de tussentijd. Het camerawerk vond ik niet heel speciaal, en dat vond ik verder ook niet van de actiescenes of scenes die leunen op dialoog. Vooral omdat ik die band gewoon niet kon proeven tussen personages, en dan houdt het snel op.

Ondanks dat de film zijn pluspunten heeft door enkele goede scenes neer te zetten, vond ik het allemaal kortweg een saaie bende waarin mensen te zien zijn zonder enig charme of interesse. Vervelende en saaie dialogen volgen elkaar snel op en de dreiging van wat van buitenaf moet komen hangt ook gewoon niet in de lucht.

Het mag dan een aardige soundtrack hebben, ik vond 3:10 to Yuma een erg matige, trage en vermoeiende film die ik meteen weer ga vergeten nadat ik hem gezien heb. Het einde vond ik verder ook gewoon knullig en sluit een onbevredigende film op een onbevredigende manier af. Ik kon maar weinig plezier uit deze film halen, mijn excuses op voorhand aan de liefhebbers van deze film.

Fijne een beetje bedachtzame western. Simpel en heel klein gegeven. De film drijft op de twee hoofdkarakters en de interactie. Naar een verhaal van Elmore Leonard. Maar de film trekt het script meerdere keren naar een beter niveau. Met als fraai hoogtepunt de prachtige begrafenisscenes waar onder meer de moordenaar naar kijkt. Prettig bescheiden en zonder poespas waardoor ik bang wordt voor en remake die een half uur langer duurt en wellicht deze maand ook nog aan de beurt komt. Ford is fijn als altijd maar Heflin is minstens zo goed.

Overigens pas de eerste keer dat ik een film van genre-regisseur Daves zie. Maar zeker niet de laatste.

Een film naar een kort verhaal van Elmore Leonard. De film begint met een toevallige en onheilspellende ontmoeting tussen twee mannen die in niets op elkaar lijken. De ene een fatsoenlijke en armlastige rancher gespeeld door Dan Evans. De ander een meedogenloze bandiet en bendeleider gespeeld door Glenn Ford. Als bandiet Ford iets verderop in de film wordt gearresteerd is rancher Evans bereid hem tegen betaling te bewaken en hem op de trein van 3:10 naar Yuma te zetten om aldaar berecht te worden. Evans doet dit in de wetenschap dat de leden van de bende er alles aan zullen doen te voorkomen dat Ford op de trein wordt gezet.

Een spannend rechttoe-rechtaan-verhaal over een deugdzame held en een gewetenloze schurk ontspint zich. Zo lijkt het en zo is het oppervlakkig gezien ook. De film van regisseur Delmer Daves speelt echter op subtiele wijze met de zwart-witte toonzetting van het verhaal. De twee mannen worden voorzien van een achtergrond en een ronder profiel die aan de gebeurtenissen in de film meer kleur geven. En zo ontstaat een film met interessante karakters, met een verhaal dat morele grenzen opzoekt en dat (losstaand van de karakterinvulling) geweldige visuele elementen bevat. De factor tijd speelt als spanningselement een belangrijke rol. Het koppige plichtsbesef van Evans wekte bij mij frustrerend onbegrip op en heeft daardoor ook een spannende uitwerking. Bij het kijken naar de film kwam High Noon (1952) herhaaldelijk in de herinnering bovendrijven.

Het psychologische duel dat de beide mannen met elkaar spelen en waarin Ford excelleert, is eveneens een spannende factor van formaat. Gekrenkte trots, volhardende loyaliteit en existentiële nood. De gewetenloze en intelligente Ford herkent de zwakke plekken van Evans binnen een paar minuten en probeert hem daarmee te beïnvloeden. 3:10 to Yuma ontwikkelt zich alras tot een boeiende mengeling van psychologische thriller, karakterdrama en western. Fijne film.

"Funny, some men you see every day for ten years and you never notice; some men you see once and they're with you for the rest of your life."

Hele leuke film hoor! Zoals ik al wel vaker heb gezegd, ik ben helemaal niet van de zwart/wit films. Ik denk dat het echt een generatie ding is, ik ben er ook niet mee opgegroeid verder. Ik ben het niet gewend, en dan is het soms best moeilijk om te kijken, zeker als je kleur gewend bent. Maar na maten ik ouder wordt (en ik denk ook wel dat je de juiste films moet hebben) begin ik het ook wel te waarderen. Heel leuk ook hoe deze film in elkaar is gezet, er zit geen kwaadbloed in maar kan soms verdomd spannend zijn!

Ik ken alleen de re-make, en aangezien ik die wou gaan herzien voor de aankomende top 250, leek het me een leuk plan eerst het origineel te kijken, en daar heb ik geen moment spijt van. Hoewel ik eigenlijk vrijwel niks meer wist van de re-make, kon ik dit origineel echt wel waarderen omdat ik dus weinig aanknopingspunten zag, punten die ik dus wel zag tijdens het herzien van de re-make gisteren.

Een héél leuk verhaal met vooral erg leuke charismatische acteurs. Maar vooral het verhaal hier wist mij echt in te palmen, erg leuk en ook best makkelijk. Het duurt nergens te lang, de film kent ook een relatief korte speelduur, waar de re-make dus makkelijk een half uur over heen trekt. Overigens ook een heel gevecht aan het einde, prachtige ambiance en heel sfeervol.

Tot mijn verbazing toch onwijs vermaakt met deze film, iets wat ik niet zag aankomen toen ik hem had aangezet! Leuke film, nogmaals, en zeker een keer een herziening waard in de toekomst. En zo bouw ik ook rustig een leuke catalogus op met "oudere" films!