1990: I Guerrieri del Bronx (1982)

Onbedoeld grappige, post-apocalyptische actiefilm met slecht acteerwerk, zeker van hoofdrolspeler Mark Gregory als Trash. Zelden iemand op zo’n verwijfde manier een stoere actierol zien neerzetten. De manier waarop hij stapt en met zijn moto rondrijdt… ongelooflijk, moet je echt eens gezien hebben.
Er zitten behoorlijk wat belachelijke zaken in de film, oa. de ‘rolschaatsbende’, de ‘balletbende’ die een gevecht aangaat, de plastieken, kitscherige schedels vooraan op de moto's van de bendeleiders, … Soms is de logica ook ver te zoeken, bvb (zoals ToNe al aanhaalt) met 3 het meisje gaan bevrijden terwijl je een hele gewapende bende ter beschikking hebt, …
Toch een vermakelijke b-film als je van het genre houd.
**1/2-*****

Wat deze film nekt zijn de te vaak voorkomende saaie scenes. Dit soort trash is geweldig als het continue de spijker compleet misslaat. 1990 bevat zeker scenes die memorabel zijn. Ik noem de scene met de drummer bv, een aantal vechtscenes die zo belachelijk slecht in beeld zijn gebracht met tenenkrommende slow motions, de hoofdpersonage die de halve film erbij loopt als een nicht die moet poepen of 'bendes' die je alleen terugziet in totaal onstoere musicals. Het zijn dit soort dingen die een film als deze het kijken waard maakt. Maar zoals ik al eerder zei is het merendeel saai waardoor de interesse soms wegvaagde. Nergens echt spectaculair. Jammer. Hopelijk kan het vervolg me meer bekoren.

2,5*

Volslagen absurde film bij momenten. Die scene met die drummer was geweldig gevonden. Verder vraag ik me af waar Castellari die nicht van een Gregory vandaan heeft gehaald. Wat een stijve hark is dat zeg.

verder veel saaie scenes die de film inderdaad nekt maar toch heb ik aardig wat plezier (lees: continue glimlach) aan de film beleeft. Net als 'Bastards' heeft de film een bepaalde lichtheid die ontzettend fijn is. Niets om serieus te nemen en daardoor ook zo aardig. Ik hou het op 2.5*en.

Heeft iemand het vervolg die ik zou kunnen lenen? Aan de reacties hier zou die beter moeten zijn.

Een bijna onkijkbare kul(t)film die door slecht acteerwerk, matige actiechoreografie, een onzinnig script, een grote stroperige saus nichterigheid en een gebrek aan zelfspot alleen met grote hoeveelheden alcohol enigszins gewaardeerd zou kunnen worden. Ik had of niet genoeg van dit laatste, of het lukte me zelfs met niet goed genoeg om er echt om te kunnen lachen. Rampzalig.

De film heeft duidelijk mindere aspecten. De hoofdrolspeler is toch echt een miscast aangezien je als kijker vrij vaak vermoed dat hij eerder vanwege het leer dan vanwege de motoren bij een straatbende is gegaan. Toch is de film best lekker. De sfeer is degelijk en er zitten voldoende goede momenten in. Zo is de scene met de drummer en de motoren toch wel écht bijzonder. Montage, mise-en-scene; Castellari laat met momenten duidelijk zijn enorme creativiteit en inventiviteit zien. 1990: I Guerrieri del Bronx is een film die door haar goede momenten het kijken waard is.

The lucky ones were the first to die!

Ik maakte voor het eerst kennis met Castellari door Inglorious Bastards maar die sloeg redelijk hard tegen waardoor het even duurde eer ik iets nieuw van hem wou aanzien. Dan zag ik deze film in de updates verschijnen en herinnerde ik me opeens dat iemand me deze had aangeraden omdat ik The Warriors van Walter Hill zo goed vond. Snel maar eens bekeken.

De vergelijking met The Warriors is dan ook niet ver te zoeken. Bendes regeren over hele wijken en de politie kan er niets aan doen. Leuk uitgangspunt en Castellari weet er wel degelijk iets deftig van te maken. 1990 is ondertussen al wel 20 jaar achter de rug en de toekomstvisie die hier wordt weergegeven is zo achterhaald als het maar kan maar toch blijft het allemaal interessant. Castellari weet dan ook een aantal uitstekende scènes op het scherm te toveren. De uitschieters zijn toch wel de crematiescène waar de riders de as van hun kameraad één voor één in de zee smijten maar ook de scène waar de Riders allemaal in een W staan, onder leiding van tromgeroffel, en dat de Tigers er aan komen. Heerlijke spanningsopbouw en zeer doeltreffend. De gevechten zijn maar zo zo. De ene moment lijken ze vrij geloofwaardig maar dan schakelt het over naar ontzettend houterig en overduidelijk fake. Ach, het heeft wel zijn charmes. Iets wat ook zijn charmes heeft is de aankleding van de vele bendes doorheen heel de film. Bij The Warriors zijn ze net dat tikkeltje stoerder maar eerlijk gezegd kon ik de aanpak van Castellari om er een rolschaatsbende, een stel wilden, de tapdansers, ... in te steken wel waarderen. Het zorgde ervoor dat ik nooit goed wist wat ik moest verwachten en daar hou ik wel van. Voor de rest bevat Bronx Warriors ook nog een sfeer die de film naar een hoger niveau tilt, de muziek heeft hier sowieso een groot aandeel in. Allemaal typische jaren '80 deuntjes maar het past zo lekker bij de film dat ik me er compleet niet aan stoorde. Wel vind ik het jammer dat er naar het einde toe teveel gebruik wordt gemaakt van dezelfde scènes, ik heb denk ik dezelfde gast 4x verbrand zien worden door die vlammenwerper. Het einde zelf was dan wel weer goed en bij vlagen zelfs onverwacht.

Qua cast is dit soms ook wel tenenkrommend slecht, ik val hier waarschijnlijk mee in herhaling, maar toch paste het plaatje perfect. In eender welke andere film waar Mark Gregory in mee zou spelen dat van dit soort genre is zou ik me ontzettend hard irriteren aan de nichterige manier waarop hij loopt en praat. Castellari heeft hem echt rechtstreeks uit de fitness geplukt en het is eraan te zien. Toch doet hij het helemaal niet slecht en liet hij zelfs wat acteren zien bij de sterfscène van Fisher (?). Oké, het is zo melodramatisch als de pest maar toch ben ik een sucker voor dit soort scènes mits ze wat deftig worden uitgevoerd. Fred Williamson, ik kwam hem voor de eerste keer tegen in diezelfde Inglorious Bastards van Castellari maar daar sloeg hij, samen met de rest van de film, dik tegen. Ik vroeg me echt af waar hij in godsnaam de status van cultlegende aan verdiende. Gelukkig wordt het hier duidelijk. De man heeft gewoon een charisma van hier tot in Tokio en is zelfs cool met zijn wandelstok. Hetzelfde geldt voor Vic Morrow, die jammer genoeg niet veel hierna in een tragisch accident is omgekomen bij het filmen van de Twilight Zone. In het begin lijkt hij niet zo speciaal maar wanneer hij daar op het einde in compleet leren outfit staat te roepen en te lachen is het gewoon hilarisch slecht. Stefania Girolami Goodwin was trouwens nog een mooie verschijning, niet zo geweldig qua acteren maar het kon er net zoals bij de rest van de cast ermee door.

Ik ben op het moment van schrijven maar één van de twee mensen die de film beloont met 4* en dat verbaast me eerlijk gezegd. Dit is gewoon heerlijk pulpvermaak dat door een catchy soundtrack, een sterke sfeer en een cast die perfect in het verhaal past helemaal tot zijn recht komt. Ik ben benieuwd naar het vervolg!

4*

Escape from New York?! Eh, nee. Dit is de Italiaanse rip-off van Enzo G. Castellari. Zeker niet slecht als je het mij vraagt. Natuurlijk oogt het allemaal erg goedkoop en is het schaamteloos jatwerk van Carpenter's klassieker. Voor de pulpliefhebber is hij zeker amusant. Veel gevechten en over-the-top personages met erg foute nazi-attributen. Die stahlhelmen vond ik wel iets te ver gaan...

Ik vind het eigenlijk erg vermakelijk. Hoewel het een beetje een combinatie is van eerdere films (Escape From New York en the Warriors met name), vind ik dit soort uitgangspunten erg leuk en voldoende ruimte bieden voor vermaak. Van de setting werd ook optimaal gebruik gemaakt. Film kent enkele uitstekende scenes, waaronder een aantal actiescenes, hoewel die wel wat spaarzaam waren.

Verder schort er van alles aan de film. Matig acteerwerk, ridicule dialogen, sommige dingen die alle wetten van de logica tarten. Af en toe is dat wat storend, maar overwegend had ik zoiets “wat geeft het eigenlijk”. En dus blijft Castellari me hevig vermaken.

3,5 sterren.

Een redelijke film voor de liefhebbers.

1990: I Guerrieri del Bronx (1982) is een kruising tussen The Warriors (1979) , Mad Max 2 (1981) en Escape from New York (1981)

De film werd in 1981 opgenomen, maar werd pas in 1982 uitgebracht.

Hoewel het verhaal zich in The Bronx moet afspelen, is het overduidelijk te zien dat sommige scènes in Brooklyn werden geschoten.

Tevens was een dergelijke gebeurtenis voor producent Fabrizio De Angelis de reden om deze film te maken.

Naast Brooklyn werd er o.a. in Italië gefilmd, en zien we het WTC meerdere keren voorbij komen.

Mark Gregory maakte met deze film zijn debuut, en was in die tijd pas 17 jaar.

Regisseur Enzo G. Castellari had moeite bij het vinden van de juiste dame die de rol van Anna moest vertolken.

Uiteindelijk bleek zijn dochter Stefania Girolami Goodwin de ideale persoon te zijn.

Het was ook de laatste film voor Vic Morrow.

Tijdens de opnames van Twilight Zone: The Movie (1983) kwam hij bij een tragisch ongeval om het leven.

Opvallend detail is dat de valpartij van Ice niet in scène was gezet.

Ook de drummers bleken niet in het script te staan.

De band was toevallig op dat moment aan het spelen, en werden zonder enige uitleg door Castellari toegevoegd.

Hoewel deze film middelmatig werd ontvangen, kwam er 1983 toch nog een sequel uit onder de titel: Fuga dal Bronx (1983)

2,5 *

Na mijn vierde Castellari kan ik één ding alvast zeggen over de beste man: het is allemaal zo wisselvallig als de pest. Na het geweldige Hammerhead (1987), het degelijke Escape from the Bronx (1983) en het matige Great White (1981) is 1990: The Bronx Warriors een simpelweg slechte rip-off van The Warriors.

Voor 1990: The Bronx Warriors werd een imponerend blik B-acteurs opengetrokken. Vic Morrow, Fred Williamson, George Eastman, Marc Gregory en Joshua Sinclair. Alle behalen een acceptabel niveau al is het van geen van allen hun beste werk. De motorgroep wordt geleidt door Trash, gespeeld door een destijds 17-jarige Mark Gregory. Toegegeven, hij loopt er de gehele film wel érg verwijfd bij maar aan de andere kant moet het ook wel erg moeilijk zijn niet compleet ridicuul en verwijfd over te komen in de garderobe die hij voor deze film moest dragen.

Over de film zelf kan ik kort zijn: die is ronduit slecht. De politie heeft alle hoop in de Bronx, die nu geteisterd wordt door bendes, opgegeven. Dit is opzienbarend te noemen aangezien een aanzienlijk deel van de 'gangs' geen ziel kwaad doen en absoluut niet onoverwinnelijk overkomen. Castellari is bij de vorming van de gangs overduidelijk geïnspireerd geweest door The Warriors. Elke gang is een ware freakshow, in de verkeerde zin van het woord. Ik kan niet kiezen welk zooitje nou zieliger was, de rolschaatsers of de dansers . Dreigend was het in ieder geval allemaal niet, eerder zeer clownesk.

De actie slaat de plank volledig mis. Waar ik gisteren met Castellari's Hammerhead nog werd getrakteerd op spectaculaire stunts en rauw actiegeweld komt het hier niet verder dan wat matig gefilmde gevechten en af en toe eens een aardig stukje gore. De leukste 'stunt' in de film was de niet geplande motorcrash van Ice.

Pluspunten zijn de aardige soundtrack en de setting. De Bronx was destijds echt een dump en valt te vergelijken met de vervallen wijken in Detroit waar imposante gebouwen dagelijks ineenstorten en/of wegrotten. Zoals eerder gezegd ook een leuke cast maar die trekken het niveau van de film, zo teleurstellend als het is, maar weinig omhoog.

Deze ouderwetse typische begin jaren 80 Actie / Sciencefiction film, heeft inderdaad veel weg van een kruising tussen "Escape from New York (1981)" en "The Warriors (1979)" en de aanblik (vooral m.b.t. zijn torso) van hoofdrolspeler Mark Gregory (in de rol van Trash), deed me steeds denken aan de gespierde mannen van de heavymetalband "Manowar" (klikken op de link is op eigen risico ). Wat dat betreft kan ik me wel voorstellen dat deze film nichterig overkomt en zeker als je deze film nu pas voor het eerst bekijkt (in de begin jaren 80 was het namelijk vrij normaal in films). Veel stelt het allemaal niet voor wat je te zien krijgt in dit verhaal, maar toch heb ik me best aardig vermaakt met deze film en keek hij met circa 90 minuten ook wel lekker weg.

Het verhaal speelt zich af in een post-apocalyptisch New York City in 1990, waarbij de wijk "The Bronx" het strijdtoneel is geworden van verschillende gewelddadige bendes, waaronder de motorbende "The Bikers", onder leiding van Trash. Centraal in dit verhaal staat smerige politieagent Hammer (gespeeld door Vic Morrow, die een jaar later door een helikopter ongeluk, tijdens het maken van de Horror / Fantasy film "Twilight Zone: The Movie (1983)", op tragische wijze om het leven kwam, door onthoofding), die moet infiltreren in "The Bronx" en hij doet dit in opdracht van een rijke industrieel, wiens bijna 18 jarige opstandige dochter Ann (gespeeld door Stefania Girolami Goodwin) gevlucht is naar "The Bronx" en daar partij heeft gekozen voor de bende "The Bikers" (waar ze uiteraard verliefd wordt op Trash).

Het achterlijke verhaal bevat eigenlijk geen enkele logica (o.a. de beweegredenen van de opstandige dochter Ann om te vluchten naar "The Bronx") en is eerlijk gezegd lachwekkend slecht. Maar door de leuke uitvoering van het verhaal, het tempo, de sfeer, de aanblik van een vervallen "The Bronx", de actie (de geluiden daarbij deden me denken aan de vechtscenes in Bud Spencer en Terence Hill films) en de vele leuke persoonlijkheden (hoe flauw ze ook zijn) en bendes (o.a. een bende op rolschaatsen, oftewel "The Zombies", en bende die aan tapdansen doet ), kijkt deze film zich wel nog lekker weg.

Het verhaal lijkt in eerste instantie ook een zeer voorspelbaar verloop te hebben, maar het einde (ook best hard) had ik toch anders verwacht en zeker niet dit slechte einde, waarbij eigenlijk alleen Trash de massale politieaanval overleeft. Een aantal scenes zijn ook best fraai in beeld gebracht zoals de scene in het begin van het verhaal waarbij iemand van de motorbende "The Bikers" is vermoord (verdacht als een spion) en dan overige leden van "The Bikers" komen aanrijden met hun motoren en er dan ook drummer zit met een drumtoestel, die dan gedurende de hele scene (duurt circa 5 minuten) geweldig is aan het drummen (hij wordt daarbij ook regelmatig in beeld gebracht) Ook het harde einde (waarbij politieagent Hammer vaak irritant en overdreven zit te lachen en zelfs zegt "Hammer is God"), de laatste 10 minuten van het verhaal, met de politie met vlammenwerpers, was best fraai.

Visueel (ook best kleurrijk) gezien werd alles best aardig in beeld gebracht en zeker de vervallen wijk "The Bronx" (zeg maar gerust destijds een getto) van de wereldstad New York. Hier en daar is de film ook best komisch en dat is waarschijnlijk niet altijd zo bedoeld zoals de harde valpartij van Ice (gespeeld door Joshua Sinclair, die rondloopt met een Duits legeruniform jasje van een gedecoreerde officier), die de leider wilt worden van "The Bikers" en daarom samenspant met politieagent Hammer, met zijn motor (vanwege budget heeft men die scene waarschijnlijk niet meer opnieuw gedaan) en ook zie je regelmatig op de achtergrond gewoon allemaal auto's rijden, terwijl het verhaal zich afspeelt in een vervallen "The Bronx". Dat kwam overigens, omdat de filmcrew geen toestemming kreeg om de straten van "The Bronx" af te laten sluiten voor verkeer tijdens de opnames.

Hoewel de cast gewoon slecht acteert (zeker wat betreft de tenenkrommende dialogen), waren het wel allemaal leuke en aparte persoonlijkheden zoals o.a. hoofdrolspeler Mark Gregory (in de rol van Trash), die een zeer gespierd lichaam had, maar een babyface als gezicht had. Hij liep er regelmatig ook wat vreemd bij, alsof hij in zijn broek gescheten had. De leukste persoonlijkheid en tevens de bekendste acteur in het verhaal, vond ik Fred Williamson (in de rol van "The Ogre", die de leider is van een excentrieke bende en die op een fraaie manier doodgaat). Ook Betty Dessy (in de rol van "Witch", die de assistente is van "The Ogre") vond ik wel een leuke persoonlijkheid en ze liep er ook lekker excentriek bij in haar leren pakje (o.a. zwarte lieslaarzen, jarretels en cape) en met haar zweep. Ze stond overigens duidelijk haar mannetje en gebruikte daarvoor o.a. haar zweep en een scherpe klauw.

Hoogstaand is het allemaal natuurlijk niet (eerder slecht en fout) wat je te zien krijgt in deze Actie / Sciencefiction film, maar toch wist deze film mij dankzij de uitvoering en de leuke persoonlijkheden wel te vermaken en bovendien kijkt hij ook wel lekker weg.

P.S. het vervolg op deze film, te weten "Fuga dal Bronx (1983)", ga ik binnenkort ook eens bekijken.

1990: I Guerrieri del Bronx heeft een sfeer die overduidelijk beïnvloed was door Escape from New York. Wat mij erg aantrekt zijn enkele typische Castellari taferelen; de slowmotion (al heb ik beter gezien), het herhalen van hetzelfde beeldmateriaal, continuïteitsproblemen en enkele geweldige op zich zelf staande scenes. Wat er vooral uitspringt is die geweldige ontmoeting tussen rivaliserende bendes , begeleidt door een drummer. Onaards en absurdistisch, met een geweldige schnitt om spanning op te bouwen. Ook de begrafenis is een opgepompte scene die eigenlijk te mooi is voor de film.

De muziek van Walter Rizzati is zeer goed. Het is weliswaar niet erg hoogstaand, maar iets zo simpel als de bas, een elektrische gitaar, goedkope synthesizers en wat regelrecht jatwerk werkt uitermate goed voor zo'n film als deze.

Inmiddels een cult film echter wel een B film die vroeger een video hit was.

Een eighties film met de bekende straat bende die proberen te overleven waar de steden tot oorlogs gebied zijn verklaard door rivaliserende bendes in een dystopische wereld.

Blijft een amusante en vermakelijke cheesy film.