1990: I Guerrieri del Bronx (1982)

Dit week-end het vervolg, Fuga Dal Bronx, gezien en die film veegt werkelijk de vloer aan met 1990: I Guerrieri del Bronx.

Wat deze film nekt zijn de te vaak voorkomende saaie scenes. Dit soort trash is geweldig als het continue de spijker compleet misslaat. 1990 bevat zeker scenes die memorabel zijn. Ik noem de scene met de drummer bv, een aantal vechtscenes die zo belachelijk slecht in beeld zijn gebracht met tenenkrommende slow motions, de hoofdpersonage die de halve film erbij loopt als een nicht die moet poepen of 'bendes' die je alleen terugziet in totaal onstoere musicals. Het zijn dit soort dingen die een film als deze het kijken waard maakt. Maar zoals ik al eerder zei is het merendeel saai waardoor de interesse soms wegvaagde. Nergens echt spectaculair. Jammer. Hopelijk kan het vervolg me meer bekoren.
2,5*

Volslagen absurde film bij momenten. Die scene met die drummer was geweldig gevonden. Verder vraag ik me af waar Castellari die nicht van een Gregory vandaan heeft gehaald. Wat een stijve hark is dat zeg.
verder veel saaie scenes die de film inderdaad nekt maar toch heb ik aardig wat plezier (lees: continue glimlach) aan de film beleeft. Net als 'Bastards' heeft de film een bepaalde lichtheid die ontzettend fijn is. Niets om serieus te nemen en daardoor ook zo aardig. Ik hou het op 2.5*en.
Heeft iemand het vervolg die ik zou kunnen lenen? Aan de reacties hier zou die beter moeten zijn.

Dat vroeg ik dus ook al af. In 1982 was 1990 nog ver weg.

Ghehe. Geniaal die Castellari.

Ik zou zeggen de dark room.

De film heeft duidelijk mindere aspecten. De hoofdrolspeler is toch echt een miscast aangezien je als kijker vrij vaak vermoed dat hij eerder vanwege het leer dan vanwege de motoren bij een straatbende is gegaan. Toch is de film best lekker. De sfeer is degelijk en er zitten voldoende goede momenten in. Zo is de scene met de drummer en de motoren toch wel écht bijzonder. Montage, mise-en-scene; Castellari laat met momenten duidelijk zijn enorme creativiteit en inventiviteit zien. 1990: I Guerrieri del Bronx is een film die door haar goede momenten het kijken waard is.

The lucky ones were the first to die!

Ik maakte voor het eerst kennis met Castellari door Inglorious Bastards maar die sloeg redelijk hard tegen waardoor het even duurde eer ik iets nieuw van hem wou aanzien. Dan zag ik deze film in de updates verschijnen en herinnerde ik me opeens dat iemand me deze had aangeraden omdat ik The Warriors van Walter Hill zo goed vond. Snel maar eens bekeken.

De vergelijking met The Warriors is dan ook niet ver te zoeken. Bendes regeren over hele wijken en de politie kan er niets aan doen. Leuk uitgangspunt en Castellari weet er wel degelijk iets deftig van te maken. 1990 is ondertussen al wel 20 jaar achter de rug en de toekomstvisie die hier wordt weergegeven is zo achterhaald als het maar kan maar toch blijft het allemaal interessant. Castellari weet dan ook een aantal uitstekende scènes op het scherm te toveren. De uitschieters zijn toch wel de crematiescène waar de riders de as van hun kameraad één voor één in de zee smijten maar ook de scène waar de Riders allemaal in een W staan, onder leiding van tromgeroffel, en dat de Tigers er aan komen. Heerlijke spanningsopbouw en zeer doeltreffend. De gevechten zijn maar zo zo. De ene moment lijken ze vrij geloofwaardig maar dan schakelt het over naar ontzettend houterig en overduidelijk fake. Ach, het heeft wel zijn charmes. Iets wat ook zijn charmes heeft is de aankleding van de vele bendes doorheen heel de film. Bij The Warriors zijn ze net dat tikkeltje stoerder maar eerlijk gezegd kon ik de aanpak van Castellari om er een rolschaatsbende, een stel wilden, de tapdansers, ... in te steken wel waarderen. Het zorgde ervoor dat ik nooit goed wist wat ik moest verwachten en daar hou ik wel van. Voor de rest bevat Bronx Warriors ook nog een sfeer die de film naar een hoger niveau tilt, de muziek heeft hier sowieso een groot aandeel in. Allemaal typische jaren '80 deuntjes maar het past zo lekker bij de film dat ik me er compleet niet aan stoorde. Wel vind ik het jammer dat er naar het einde toe teveel gebruik wordt gemaakt van dezelfde scènes, ik heb denk ik dezelfde gast 4x verbrand zien worden door die vlammenwerper. Het einde zelf was dan wel weer goed en bij vlagen zelfs onverwacht.

Qua cast is dit soms ook wel tenenkrommend slecht, ik val hier waarschijnlijk mee in herhaling, maar toch paste het plaatje perfect. In eender welke andere film waar Mark Gregory in mee zou spelen dat van dit soort genre is zou ik me ontzettend hard irriteren aan de nichterige manier waarop hij loopt en praat. Castellari heeft hem echt rechtstreeks uit de fitness geplukt en het is eraan te zien. Toch doet hij het helemaal niet slecht en liet hij zelfs wat acteren zien bij de sterfscène van Fisher (?). Oké, het is zo melodramatisch als de pest maar toch ben ik een sucker voor dit soort scènes mits ze wat deftig worden uitgevoerd. Fred Williamson, ik kwam hem voor de eerste keer tegen in diezelfde Inglorious Bastards van Castellari maar daar sloeg hij, samen met de rest van de film, dik tegen. Ik vroeg me echt af waar hij in godsnaam de status van cultlegende aan verdiende. Gelukkig wordt het hier duidelijk. De man heeft gewoon een charisma van hier tot in Tokio en is zelfs cool met zijn wandelstok. Hetzelfde geldt voor Vic Morrow, die jammer genoeg niet veel hierna in een tragisch accident is omgekomen bij het filmen van de Twilight Zone. In het begin lijkt hij niet zo speciaal maar wanneer hij daar op het einde in compleet leren outfit staat te roepen en te lachen is het gewoon hilarisch slecht. Stefania Girolami Goodwin was trouwens nog een mooie verschijning, niet zo geweldig qua acteren maar het kon er net zoals bij de rest van de cast ermee door.

Ik ben op het moment van schrijven maar één van de twee mensen die de film beloont met 4* en dat verbaast me eerlijk gezegd. Dit is gewoon heerlijk pulpvermaak dat door een catchy soundtrack, een sterke sfeer en een cast die perfect in het verhaal past helemaal tot zijn recht komt. Ik ben benieuwd naar het vervolg!

4*

Die is slechts een 0,5* beter... Maar het vervolg hiervan ( Fuga dal Bronx (1983) ) was best aardig.

Escape from New York?! Eh, nee. Dit is de Italiaanse rip-off van Enzo G. Castellari. Zeker niet slecht als je het mij vraagt. Natuurlijk oogt het allemaal erg goedkoop en is het schaamteloos jatwerk van Carpenter's klassieker. Voor de pulpliefhebber is hij zeker amusant. Veel gevechten en over-the-top personages met erg foute nazi-attributen. Die stahlhelmen vond ik wel iets te ver gaan...

Mark Gregory (de nichterige lead) is blijkbaar al jaren vermist. Eén of andere Britse fan gaat elk jaar naar hem op zoekt in Rome:

YouTube - Bronx Warriors: The Hunt for Trash 2009

Voor ieder cijfer hierboven kan ik wel begrip opbrengen.The Bronx Warriors is gewoon een vreselijk slechte film, maar tegelijkertijd ook fantastisch. De setting is te absurd voor woorden. The Bronx mag dan wel no mansland zijn, maarwat doen in hemelsnaam die belachelijke bendes daar? Hetzelfde geldt ook voor het verkeer dat op de achtergrond rustig doorraast. En wat beweegt een rijkeluisdochter om daar heen te vluchten? Natuurlijk voor Fred Williamson de ondankbare taak om haar terug te vinden.

Zoals gezegd is deze film belachelijk. De ene gang is nog idioter dan de andere. De motorclub lijkt nog de enige (enigszins) normale van het stel. Toen de holbewoners opkwamen, kwam ik helemaal niet meer bij van het lachen. Dat het acteerwerk, de dialogen en de actie ver ondermaats zijn, maakt het geheel alleen maar fantastisch. Bezint eer ge aan deze film begint.

Dit is een behoorlijk onwaarschijnlijke film. Ik heb de trilogy op de gok meegenomen en weet eigenlijk niet wat ik hier nou weer mee aan moet. Ik kan wel zeggen dat ik me goed vermaakt heb. Dit is een dieptepunt in de filmgeschiedenis, of in ieder geval acteergeschiedenis. En toch is het allemaal zo fascinerend. Ik snap er niks van. Bijna onmogelijk te beoordelen voor mij