1990: I Guerrieri del Bronx (1982)

Dit week-end het vervolg, Fuga Dal Bronx, gezien en die film veegt werkelijk de vloer aan met 1990: I Guerrieri del Bronx.

I Guerrieri del Bronx bevat mooie momenten, maar doorgaans is het -zoals eerder gezegd- allemaal een beetje saai, mak en op de zenuwen werkend. Tapdansende bendeleden, bendeleden die zich voordoen als zombies, bendeleden die zich erg 'gay' kleden (de hoofdrolspeler klopt haast bad guy Bennet uit Commando qua nichterige uitstraling)... een mens heeft zijn grenzen. De vlammenwerpers die in de film voorkomen hadden ze beter gebruikt op het script (al is het fikken van die idiote pakjes ook al een begin).

1 ster, uit de Bronx.

Wat deze film nekt zijn de te vaak voorkomende saaie scenes. Dit soort trash is geweldig als het continue de spijker compleet misslaat. 1990 bevat zeker scenes die memorabel zijn. Ik noem de scene met de drummer bv, een aantal vechtscenes die zo belachelijk slecht in beeld zijn gebracht met tenenkrommende slow motions, de hoofdpersonage die de halve film erbij loopt als een nicht die moet poepen of 'bendes' die je alleen terugziet in totaal onstoere musicals. Het zijn dit soort dingen die een film als deze het kijken waard maakt. Maar zoals ik al eerder zei is het merendeel saai waardoor de interesse soms wegvaagde. Nergens echt spectaculair. Jammer. Hopelijk kan het vervolg me meer bekoren.

2,5*

Volslagen absurde film bij momenten. Die scene met die drummer was geweldig gevonden. Verder vraag ik me af waar Castellari die nicht van een Gregory vandaan heeft gehaald. Wat een stijve hark is dat zeg.

verder veel saaie scenes die de film inderdaad nekt maar toch heb ik aardig wat plezier (lees: continue glimlach) aan de film beleeft. Net als 'Bastards' heeft de film een bepaalde lichtheid die ontzettend fijn is. Niets om serieus te nemen en daardoor ook zo aardig. Ik hou het op 2.5*en.

Heeft iemand het vervolg die ik zou kunnen lenen? Aan de reacties hier zou die beter moeten zijn.

vind je niet dat ze dit soort film NIET MEER kunnen maken in het jaar 1990 dat is al te laat

Een bijna onkijkbare kul(t)film die door slecht acteerwerk, matige actiechoreografie, een onzinnig script, een grote stroperige saus nichterigheid en een gebrek aan zelfspot alleen met grote hoeveelheden alcohol enigszins gewaardeerd zou kunnen worden. Ik had of niet genoeg van dit laatste, of het lukte me zelfs met niet goed genoeg om er echt om te kunnen lachen. Rampzalig.

...hoe bedoel je?

Dat vroeg ik dus ook al af. In 1982 was 1990 nog ver weg.

In de sportschool, meen ik.

Ghehe. Geniaal die Castellari.

Ik zou zeggen de dark room.

Vermakelijke film waar nog aardig wat aktie in zit.

De film heeft duidelijk mindere aspecten. De hoofdrolspeler is toch echt een miscast aangezien je als kijker vrij vaak vermoed dat hij eerder vanwege het leer dan vanwege de motoren bij een straatbende is gegaan. Toch is de film best lekker. De sfeer is degelijk en er zitten voldoende goede momenten in. Zo is de scene met de drummer en de motoren toch wel écht bijzonder. Montage, mise-en-scene; Castellari laat met momenten duidelijk zijn enorme creativiteit en inventiviteit zien. 1990: I Guerrieri del Bronx is een film die door haar goede momenten het kijken waard is.

The lucky ones were the first to die!

Ik maakte voor het eerst kennis met Castellari door Inglorious Bastards maar die sloeg redelijk hard tegen waardoor het even duurde eer ik iets nieuw van hem wou aanzien. Dan zag ik deze film in de updates verschijnen en herinnerde ik me opeens dat iemand me deze had aangeraden omdat ik The Warriors van Walter Hill zo goed vond. Snel maar eens bekeken.

De vergelijking met The Warriors is dan ook niet ver te zoeken. Bendes regeren over hele wijken en de politie kan er niets aan doen. Leuk uitgangspunt en Castellari weet er wel degelijk iets deftig van te maken. 1990 is ondertussen al wel 20 jaar achter de rug en de toekomstvisie die hier wordt weergegeven is zo achterhaald als het maar kan maar toch blijft het allemaal interessant. Castellari weet dan ook een aantal uitstekende scènes op het scherm te toveren. De uitschieters zijn toch wel de crematiescène waar de riders de as van hun kameraad één voor één in de zee smijten maar ook de scène waar de Riders allemaal in een W staan, onder leiding van tromgeroffel, en dat de Tigers er aan komen. Heerlijke spanningsopbouw en zeer doeltreffend. De gevechten zijn maar zo zo. De ene moment lijken ze vrij geloofwaardig maar dan schakelt het over naar ontzettend houterig en overduidelijk fake. Ach, het heeft wel zijn charmes. Iets wat ook zijn charmes heeft is de aankleding van de vele bendes doorheen heel de film. Bij The Warriors zijn ze net dat tikkeltje stoerder maar eerlijk gezegd kon ik de aanpak van Castellari om er een rolschaatsbende, een stel wilden, de tapdansers, ... in te steken wel waarderen. Het zorgde ervoor dat ik nooit goed wist wat ik moest verwachten en daar hou ik wel van. Voor de rest bevat Bronx Warriors ook nog een sfeer die de film naar een hoger niveau tilt, de muziek heeft hier sowieso een groot aandeel in. Allemaal typische jaren '80 deuntjes maar het past zo lekker bij de film dat ik me er compleet niet aan stoorde. Wel vind ik het jammer dat er naar het einde toe teveel gebruik wordt gemaakt van dezelfde scènes, ik heb denk ik dezelfde gast 4x verbrand zien worden door die vlammenwerper. Het einde zelf was dan wel weer goed en bij vlagen zelfs onverwacht.

Qua cast is dit soms ook wel tenenkrommend slecht, ik val hier waarschijnlijk mee in herhaling, maar toch paste het plaatje perfect. In eender welke andere film waar Mark Gregory in mee zou spelen dat van dit soort genre is zou ik me ontzettend hard irriteren aan de nichterige manier waarop hij loopt en praat. Castellari heeft hem echt rechtstreeks uit de fitness geplukt en het is eraan te zien. Toch doet hij het helemaal niet slecht en liet hij zelfs wat acteren zien bij de sterfscène van Fisher (?). Oké, het is zo melodramatisch als de pest maar toch ben ik een sucker voor dit soort scènes mits ze wat deftig worden uitgevoerd. Fred Williamson, ik kwam hem voor de eerste keer tegen in diezelfde Inglorious Bastards van Castellari maar daar sloeg hij, samen met de rest van de film, dik tegen. Ik vroeg me echt af waar hij in godsnaam de status van cultlegende aan verdiende. Gelukkig wordt het hier duidelijk. De man heeft gewoon een charisma van hier tot in Tokio en is zelfs cool met zijn wandelstok. Hetzelfde geldt voor Vic Morrow, die jammer genoeg niet veel hierna in een tragisch accident is omgekomen bij het filmen van de Twilight Zone. In het begin lijkt hij niet zo speciaal maar wanneer hij daar op het einde in compleet leren outfit staat te roepen en te lachen is het gewoon hilarisch slecht. Stefania Girolami Goodwin was trouwens nog een mooie verschijning, niet zo geweldig qua acteren maar het kon er net zoals bij de rest van de cast ermee door.

Ik ben op het moment van schrijven maar één van de twee mensen die de film beloont met 4* en dat verbaast me eerlijk gezegd. Dit is gewoon heerlijk pulpvermaak dat door een catchy soundtrack, een sterke sfeer en een cast die perfect in het verhaal past helemaal tot zijn recht komt. Ik ben benieuwd naar het vervolg!

4*

En Nuovi Barbari, I (1982)

Die is slechts een 0,5* beter... Maar het vervolg hiervan ( Fuga dal Bronx (1983) ) was best aardig.

Escape from New York?! Eh, nee. Dit is de Italiaanse rip-off van Enzo G. Castellari. Zeker niet slecht als je het mij vraagt. Natuurlijk oogt het allemaal erg goedkoop en is het schaamteloos jatwerk van Carpenter's klassieker. Voor de pulpliefhebber is hij zeker amusant. Veel gevechten en over-the-top personages met erg foute nazi-attributen. Die stahlhelmen vond ik wel iets te ver gaan...

Ik vind het eigenlijk erg vermakelijk. Hoewel het een beetje een combinatie is van eerdere films (Escape From New York en the Warriors met name), vind ik dit soort uitgangspunten erg leuk en voldoende ruimte bieden voor vermaak. Van de setting werd ook optimaal gebruik gemaakt. Film kent enkele uitstekende scenes, waaronder een aantal actiescenes, hoewel die wel wat spaarzaam waren.

Verder schort er van alles aan de film. Matig acteerwerk, ridicule dialogen, sommige dingen die alle wetten van de logica tarten. Af en toe is dat wat storend, maar overwegend had ik zoiets “wat geeft het eigenlijk”. En dus blijft Castellari me hevig vermaken.

3,5 sterren.

Mark Gregory (de nichterige lead) is blijkbaar al jaren vermist. Eén of andere Britse fan gaat elk jaar naar hem op zoekt in Rome:

YouTube - Bronx Warriors: The Hunt for Trash 2009

Voor ieder cijfer hierboven kan ik wel begrip opbrengen.The Bronx Warriors is gewoon een vreselijk slechte film, maar tegelijkertijd ook fantastisch. De setting is te absurd voor woorden. The Bronx mag dan wel no mansland zijn, maarwat doen in hemelsnaam die belachelijke bendes daar? Hetzelfde geldt ook voor het verkeer dat op de achtergrond rustig doorraast. En wat beweegt een rijkeluisdochter om daar heen te vluchten? Natuurlijk voor Fred Williamson de ondankbare taak om haar terug te vinden.

Zoals gezegd is deze film belachelijk. De ene gang is nog idioter dan de andere. De motorclub lijkt nog de enige (enigszins) normale van het stel. Toen de holbewoners opkwamen, kwam ik helemaal niet meer bij van het lachen. Dat het acteerwerk, de dialogen en de actie ver ondermaats zijn, maakt het geheel alleen maar fantastisch. Bezint eer ge aan deze film begint.

Dit is een behoorlijk onwaarschijnlijke film. Ik heb de trilogy op de gok meegenomen en weet eigenlijk niet wat ik hier nou weer mee aan moet. Ik kan wel zeggen dat ik me goed vermaakt heb. Dit is een dieptepunt in de filmgeschiedenis, of in ieder geval acteergeschiedenis. En toch is het allemaal zo fascinerend. Ik snap er niks van. Bijna onmogelijk te beoordelen voor mij

Viel toch aardig tegen. Moest er wel vaak om lachen. Gevechten zaten geen fut in. Kwam over als verkleedpartij of satire op the warriors die nog steeds erg gers is ! Dat stomme gelach van Hammer aan het eind is ook erg irritant. Ik sla deel 2 maar over. Leider van de riders loopt idd erg vreemd ,alsof hij een ei kwijt moet ! En lijkt meer op een lid van een silly Amerikaanse hardrockband.

"The First To Die Were The Lucky Ones." ... " !!!

Vermakelijke 'chit' !!! Wat een geflipte film zeg in een heerlijk uitgangspunt ... , The Bronx !

De actie was beperkt maar stoorde mij nooit ! We gingen echt van de ene maffe situatie naar de andere !

Tap dansende bendeleden, bendeleden die zich voordoen als zombies, bendeleden die zich erg 'gay' kleden

en zotte dialogen uitspuwen ! Laat het me duidelijk zeggen we zitten wel degelijk in de Bronx !

Heerlijke foute pulpfilm die volop entertaint !

Trailer @ Youtube met nl subs!

Een redelijke film voor de liefhebbers.

1990: I Guerrieri del Bronx (1982) is een kruising tussen The Warriors (1979) , Mad Max 2 (1981) en Escape from New York (1981)

De film werd in 1981 opgenomen, maar werd pas in 1982 uitgebracht.

Hoewel het verhaal zich in The Bronx moet afspelen, is het overduidelijk te zien dat sommige scènes in Brooklyn werden geschoten.

Tevens was een dergelijke gebeurtenis voor producent Fabrizio De Angelis de reden om deze film te maken.

Naast Brooklyn werd er o.a. in Italië gefilmd, en zien we het WTC meerdere keren voorbij komen.

Mark Gregory maakte met deze film zijn debuut, en was in die tijd pas 17 jaar.

Regisseur Enzo G. Castellari had moeite bij het vinden van de juiste dame die de rol van Anna moest vertolken.

Uiteindelijk bleek zijn dochter Stefania Girolami Goodwin de ideale persoon te zijn.

Het was ook de laatste film voor Vic Morrow.

Tijdens de opnames van Twilight Zone: The Movie (1983) kwam hij bij een tragisch ongeval om het leven.

Opvallend detail is dat de valpartij van Ice niet in scène was gezet.

Ook de drummers bleken niet in het script te staan.

De band was toevallig op dat moment aan het spelen, en werden zonder enige uitleg door Castellari toegevoegd.

Hoewel deze film middelmatig werd ontvangen, kwam er 1983 toch nog een sequel uit onder de titel: Fuga dal Bronx (1983)

2,5 *

Na mijn vierde Castellari kan ik één ding alvast zeggen over de beste man: het is allemaal zo wisselvallig als de pest. Na het geweldige Hammerhead (1987), het degelijke Escape from the Bronx (1983) en het matige Great White (1981) is 1990: The Bronx Warriors een simpelweg slechte rip-off van The Warriors.

Voor 1990: The Bronx Warriors werd een imponerend blik B-acteurs opengetrokken. Vic Morrow, Fred Williamson, George Eastman, Marc Gregory en Joshua Sinclair. Alle behalen een acceptabel niveau al is het van geen van allen hun beste werk. De motorgroep wordt geleidt door Trash, gespeeld door een destijds 17-jarige Mark Gregory. Toegegeven, hij loopt er de gehele film wel érg verwijfd bij maar aan de andere kant moet het ook wel erg moeilijk zijn niet compleet ridicuul en verwijfd over te komen in de garderobe die hij voor deze film moest dragen.

Over de film zelf kan ik kort zijn: die is ronduit slecht. De politie heeft alle hoop in de Bronx, die nu geteisterd wordt door bendes, opgegeven. Dit is opzienbarend te noemen aangezien een aanzienlijk deel van de 'gangs' geen ziel kwaad doen en absoluut niet onoverwinnelijk overkomen. Castellari is bij de vorming van de gangs overduidelijk geïnspireerd geweest door The Warriors. Elke gang is een ware freakshow, in de verkeerde zin van het woord. Ik kan niet kiezen welk zooitje nou zieliger was, de rolschaatsers of de dansers . Dreigend was het in ieder geval allemaal niet, eerder zeer clownesk.

De actie slaat de plank volledig mis. Waar ik gisteren met Castellari's Hammerhead nog werd getrakteerd op spectaculaire stunts en rauw actiegeweld komt het hier niet verder dan wat matig gefilmde gevechten en af en toe eens een aardig stukje gore. De leukste 'stunt' in de film was de niet geplande motorcrash van Ice.

Pluspunten zijn de aardige soundtrack en de setting. De Bronx was destijds echt een dump en valt te vergelijken met de vervallen wijken in Detroit waar imposante gebouwen dagelijks ineenstorten en/of wegrotten. Zoals eerder gezegd ook een leuke cast maar die trekken het niveau van de film, zo teleurstellend als het is, maar weinig omhoog.

Na de originele Inglorious Bastards mijn tweede Castellari en ik moet zeggen dat hij redelijk te doen is. Als men de hoes, synopsis, enz. van deze film bekijkt zou men haast een lekker over-the-top actiefilmpje verwachten. Betekent dit dat er geen actie in voorkomt? Welnee, er vind nog best wat actie plaats, vooral tegen het einde aan. Het wil echter nergens boven de middenmoot uitkomen. Als de acteerprestaties en de sfeer ook maar net tegen het randje zijn, blijft er helaas niet al teveel over om echt noemenswaardig van te kunnen genieten.

Echt slecht kan ik de film alleen ook niet noemen, dus ik blijft met mijn score toch hangen op een 2,5*.

de Bronx (pre-gentrification) blijft een coole backdrop. Daar kan je als ripoff van the Warriors en Escape From New York al nauwelijks meer fout gaan, maar dit blijft toch nog wel de beste van de reeks aan klonen. De beperkingen liggen hier vooral in het budget en het acteertalent, maar cult-figuur Mark Gregory heeft wel degelijk een uitstraling die de film boven de middelmaat doet uitsteken.

Heerlijk genieten met deze post apocalyptische revenge cult cheeeeeeesy film de DFW DVD release maakt gebruik van de ShriekShow transfer en die is subliem !

Wat een vreselijke domme nichtenfilm. Valt mij mee dat de bendeleden elkaar niet met handtasje begonnen te meppen. Zeer fatterig geklede motorgays onder leiding van supernicht Trash (Mark Gregory) nemen het op tegen een stel rolschaatssissies. Bij elke beweging die Gregory maakt spat de homoseksualiteit van het scherm. Hoe kan hij ooit overtuigen als leider van een motorbende? Zelfs Vic Morrow moet er met zijn leren nichtenpet aan geloven