Sherlock Holmes and the Voice of Terror (1942)

De eerste van een lange reeks Holmes films met Rathbone en Universal als studio. Door deze wisseling van filmstudio werden de films moderner en aantrekkelijker. Dit is oa. terug te vinden in de scene waarin hij net zijn ouderwetse pet wilt opzetten en Watson hem erop wijst dat hij belooft had het niet meer te dragen. De detective moest ook maar eens de nazi's aanpakken, geen wonder in de tijd waarin ie gemaakt werd. Purely quite decent, genuine war propaganda. 3 sterren

Holmes op nazi-jacht.

Deel drie in de serie pakt anders uit dan daarvoor. Een en ander voelt aan als een propagandafilm voor de geallieerden. Een Holmes die op nazi's jaagt is echter net zo spannend, al is het verhaal een beetje simpel. De onderonsjes tussen de speurder en zijn assistent blijven boeien. Wederom een uit de reeks die makkelijk de tand des tijds heeft doorstaan.

Goed.

Mooi hoe de actualiteit van 1942 in het verhaal verwerkt is: de uitzendingen van het titelpersonage zijn een echo van die van de Amerikaanse Nazi William Joyce die als radiopresentator propaganda voor de Duitsers maakte onder het alias Lord Haw-Haw. Af en toe ook fraaie opnames, zoals de chiaroscuro-close-ups van de Duitsers die de Engelsen halverwege de film onder schot houden en de ruïnes van de slotscènes. Aardig mysterie, alleen dat kapsel van Rathbone…

De eerste film die Basil Rathbone en Nigel Bruce maakt voor de Universal-serie. (ze hadden er al wel twee gemaakt voor 20th Century Fox) In tegenstelling tot de voorgaande twee films met het duo speelt deze film zich echter af in de jaren '40. De wereld stond in brand het was daarom niet gek dat Engelse detective, een nationale held, een rol speelde in een film vol met antinazi propaganda. De film combineert elementen uit het "His Last Bow" (een verhaal geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog en met een patriottische thema) en de nazi-radio-activiteiten in het echte leven van Lord Haw-Haw (de Iers-Amerikaanse William Joyce) Vandaar dan ook de titel "Stem van Terreur". Sherlock en Watson maken jacht op nazi-saboteurs en het voert ze naar het Limehouse-district in Londen, waar ze Kitty (Pin-up en "scream queen" Evelyn Ankers) ontmoeten. Uiteindelijk eindigt het in prachtige climax in een plat-gebombardeerde kerk. De woorden aan het einde van Holmes;

Good old Watson. The one fixed point in a changing age. There's an east wind coming all the same. Such a wind as never blew on England yet. It will be cold and bitter, Watson, and a good many of us may wither before its blast. But it's God's own wind none the less. And a greener, better, stronger land will lie in the sunshine when the storm is cleared.

Zijn een direct citaat uit het verhaal van Arthur Conan Doyle's "His Last Bow" Geschreven tijdens de Eerste Wereldoorlog maar misstaan zeker niet in deze antinazi propaganda-film.

People of Britain, greetings from the third Reich!

De start van deze Rathbone-Holmes is erg sterk: de stem van terreur en bijbehorende aanslagen op het Britse eiland leveren een knap staaltje spanning en urgentie op. Het begin van het onderzoek, in de krochten van de Londense wereld, ik ook nog wel in orde. Als eenmaal alles op zijn plekje valt, wordt het minder, al mag de climax in de kapotgeschoten kerk er inderdaad zijn. Wel gênant hoe makkelijk er over de dood van Kitty heengestapt wordt. 'It's a beautiful day' zegt Watson doodleuk een minuut later!

De patriottistische speeches maken hier verder natuurlijk een bijzondere film van, een tijdscapsule.