Don't Bother to Knock (1952)

Wel een vermakelijk filmpje maar niet echt bijzonder.

Marilyn doet het goed, en ze laat zien dat ze ook andere rollen kan spelen.

Verhaal was wel te doen, maar komt bij mij toch net niet op een voldoende.

2,5*

Willekeurig een titel gekozen om de Marilyn Monroe-collectie mee te beginnen, en hopelijk niet de beste.

Echt een prutfilm. Het was wel grappig dat ik dacht dat dit een romkom zou zijn, maar toen begon Monroe's karakter toch wel erg vreemde trekjes te vertonen ... en dat was het. Veel meer behelst de film niet, en dat is maar goed ook want ik denk niet dat ik hem dan zou hebben afgezien. Monroe vond ik waardeloos; de pop van haar oppaskindje speelt haar nog van het scherm. Ze was dan ook de zwakste schakel in een toch al niet echt boeiende en zelfs saaie film met een mat script. Nergens ook maar een klein beetje memorabel, maar het kan nog slechter. Eddie vond ik soms wel lollig.

Toch hoop ik dat Monroe in andere films beter is, wat je gezien haar status wel mag verwachten. Hier is het allemaal veel te overdreven en ongeloofwaardig. Ze is zeker best een hottie om naar te kijken, maar heeft ze daaraan haar hele status te danken?

Hoe dan ook een half boeiend net-niks filmpje dat zonder Monroe en Widmark waarschijnlijk niet eens op MovieMeter zou staan en in feite vooral onderuitgaat doordat Monroe's karakter niet boeiend is.

1,5*

...a wicked sensation as the lonely girl in room 809!

Twee dagen geleden had ik nog eens zin in een ouderwetse Marilyn Monroe film. De films op zich behoren niet tot de meesterwerken van de cinema maar Monroe zorgt er altijd wel voor dat ze een hoog niveau bereiken. Ik had de film een lange tijd geleden al wel eens gezien, ik geloof toen ik hem juist op DVD had gekocht maar vond hem toen al erg goed. De tijd heeft overduidelijk geen effect op the Mmmm Girl.

Monroe bewees met Don't Bother to Knock dat ze effectief serieuze rollen aankon en niet altijd moest worden gecast als dom blondje. Degene die altijd zeggen dat ze zo'n blonde bimbo is, zouden beter eens wat meer opzoekwerk moeten verrichten want Marilyn is hier geweldig in. De rol van Nell is geen unicum, het is een rol die een andere actrice even goed had kunnen vertolken maar het is juist de manier waarop Marilyn zich inleeft waardoor haar vertolking naar een hoger niveau wordt gebracht. De zachte stem, de wartaal, de rare trekjes, ... Allemaal heerlijk om te zien en natuurlijk kun je als man nooit genoeg van haar performance krijgen. Uitermate charmant en beeldschoon. In haar glorieperiode kreeg ze de naam van mooiste actrice en nu, 48 jaar na haar dood, is zij de enige actrice die deze naam nog altijd waardig is. Ze lijkt zo onschuldig maar ze heeft tegelijkertijd toch zo'n seksuele, dierlijke uitstraling waardoor echt elke film een genot wordt om naar te kijken, zelfs al heeft ze een kleine rol of een beginnende hoofdrol zoals hier. Met zo iemand als Monroe in de film vergeet je nogal snel de rest van de cast. Gelukkig is haar tegenspeler, Richard Widmark, van een hoog niveau waardoor hij ook genoeg memorabels heeft te bieden. De combinatie en de chemie tussen beide is om je vingers en duimen van af te likken maar het wordt pas echt interessant wanneer een beginnende Anne Bancroft op de proppen komt. Erg leuke actrice, die hier compleet wordt weggespeeld door Monroe, maar toch nog een goede rol neerzet. Hetzelfde geldt voor Elisha Cook Jr. Ook hij heeft maar een klein rolletje maar zorgt, net als de rest van de cast, dat ze niet moeten onderdoen voor elkaar en geeft een mooie vertolking. Alleen Donna Corcoran als de kleine Bunny is vaak irritant maar ik heb het dan ook niet op kinderen in films, al zijn er uitzonderingen.

Het zwart-wit werkt perfect in de film. Ik zat eerst nochtans in een tweestrijd toen de film startte. Normaal gezien ben ik altijd voor zwart-wit, ik vind het vaak mooier dan kleur en het geeft een zekere sfeer en karakter aan een film maar Monroe komt echt tot haar recht in kleurrijke foto's waar je niet naar haar vuurrode lippen en platinablonde kunt kijken. Toch weet Baker goed genoeg wat hij doet en zorgt voor een paar erg sfeervolle beelden.

Het verhaal achter Don't Bother to Knock is niet zo bijster speciaal. Heden ten dage hebben we al veel soortgelijke films gezien maar toch moet de film niet onderdoen voor de hedendaagse spannende film. Langzaamaan merk je dat er iets niet klopt met Nell, o.a. de littekens, maar het wordt pas echt spannend wanneer de film naar het einde toeloopt. Nell begint beetje bij beetje meer en meer gestoord te geraken en wanneer ze haar man begint te verwarren met Jed is het hek helemaal van dam. Erg leuk om te zien en de korte speelduur is hier een meerwaarde want mocht dit gerekt worden, dan zou het nogal snel redelijk saai worden. Hoewel, ik kan nooit genoeg krijgen van Monroe dus misschien had het ook gewerkt. Soit, ik snap in ieder geval niet waarom de film hier zo'n lage waardering krijgt. Het plot is niet vernieuwend of verfrissend, wat wil je voor een film van 58 jaar geleden maar ik heb het vermoeden dat er hier nogal vrij veel Monroe bashers zitten. Jammer want Don't Bother to Knock is de moeite waard, zowel voor de fan als voor de niet-fan.

Monroe bewijst wat ze kan en voor dit alleen verdient de film al een dikke voldoende. Tel daarbij nog eens het sfeervolle zwart-wit, de leuke muziek (al is een deel wel van Panic in the Streets overgenomen) en de uitmuntende cast op en je hebt een uitstekende film. Blijft toch een beeldmooie vrouw, die Marilyn.

4*

Marilyn is mooi.

En niet zo'n beetje ook. Als kijker wil je wel door het beeldscherm heen. Om haar te aaien. Behalve mooi zijn kan Monroe ook acteren, iets wat er eigenlijk niet toe doet. Nou ja, vooruit dan. Ze zet een heerlijk labiele femme fatale neer in deze broeierige thriller.

Het verhaal kent genoeg suspense, maar wanneer de echte spanning toeslaat gaat dit gepaard met een onnodig kluchtgehalte. Dit doet de film weinig goed, doch Marilyn blijft adembenemend.

Goed.

Ja, dat kom ik toch niet zo gek vaak tegen, een film waarbij ik geen flauw idee heb waar het verhaal naar toe zal gaan – het meest waarschijnlijk leek het me dat het personage van Richard Widmark –verbitterd door de afwijzing door Anne Bancroft– Monroe en het meisje zou gijzelen, maar dan neemt de film een paar onverwachte (dramatische èn psychologische) wendingen en wordt de spanning flink opgeschroefd. Kort genoeg om nergens saai of vervelend te worden, gefilmd in real-time met weinig gebruik van achtergrondmuziek, goed spel en minstens één prachtig schokeffect (het kleine meisje dat door Monroe gekneveld op bed ligt) maken hier een verrassende en verrassend sterke kleinschalige thriller van met een mooie serieuze Monroe die ondanks haar gebruikelijke "breathiness" toch een prima rol neerzet, en dan gelukkig absoluut niet als de "internationaal bekende seksgodin" ("une bombe sexuelle internationale") die de dwaze tekst op het DVD-hoesje belooft – net zoals bovenstaande filmposter trouwens.

De dvd had ik gekocht als onderdeel van mijn film noir collectie. De enige reden dat deze film nog vlot verkrijgbaar is, is uitsluitend te wijten aan Marilyn Monroe op de affiche. Ik had geen grootse verwachtingen, had Monroe verwacht in een femme fatale rol. De rol van psychopate had ik niet in haar gezien, en is dan ook bijzonder verrassend, bovendien zet ze de rol met verve neer. Ik vond het gevoelsmatig aangrijpend naar de ontknoping toe en had echt te doen met de vrouw die Monroe vertolkte. Zeker een geslaagde film. Het jazzy sfeertje in de hotellobby was een mooie opener van de film, met Anne Bancroft als jazzdiva. Het appeal van Monroe blijft overeind in deze film, maar krijgt een tragisch kantje omwille van de verwarring van het hoofdpersonage. Een klein groot filmpje.

Monroe buiten haar comfortzone. Wat lijkt als een romcom wordt al snel een thriller. Monroe speelt een personage waar iets mis mee lijkt te zijn. Alsof ze op een rare manier acteert. Maar het wordt gaandeweg duidelijk dat haar personage zo is. Sterk gedaan met de nodige mysterie. En misschien laat ze hier idd wel zien dat ze wel degelijk kan acteren. Haar beste films moesten nog komen, waar ze haar komische talent voluit liet zien. De actrice gaat met alle aandacht lopen, en niet omdat ze de bekendste naam is van de affiche.

Mooi om te zien hoe de thriller verloopt en een passende, menselijke ontknoping krijgt. Ook mooi om te zien is de relatie tussen de personages van Richard Widmark en Anne Bancroft (in haar debuutrol). De jazzmuziek maakt het helemaal af. Een film-noir met een eigen draai. Boeiend script.

De film lijkt in het begin één nogal doorsnee, maar krijgt op een passend tempo de nodige spanning en diepgang op een geloofwaardige manier. Onverwacht goed dit.

Marilyn Monroe doet het bijzonder goed als een psychiatrisch patiënte, die net ontslagen is uit een psychiatrisch ziekenhuis en die een terugval krijgt tijdens een avondje babysitten.

Ik snap eigenlijk niet goed waarom er hier een paar negatieve opmerkingen staan over haar acteerprestaties in deze film,want ze is zeer overtuigend als de jonge verwarde vrouw,Nell.

Richard Widmark speelt een nogal overdreven macho , stevig rokend en whisky drinkende piloot,die wel zin heeft in een nachtje met Monroe.

Er is een duidelijke erotische sfeer voelbaar tussen Monroe en Widmark.

Anne Bancroft vond ik maar matig als zangeres,vond haar playback ook vrij zwak.

Dit was haar film debuut.

De film die zich bijna geheel afspeelt in een hotelkamer vond ik maar middelmatig.

De film is vooral de moeite waard door Monroe’s goede vertolking.

Goeie film over een vrouw met psychische problemen die in een hotel op een kind past. Echt spannend wil deze thriller niet worden. Maar het hoofdpersonage is boeiend genoeg neergezet en de film duurt zeker niet te lang. Verder een prima cast waarbij dit het debuut betekende voor Anne Bancroft. Marilyn Monroe weet te overtuigen.

Monroe speelt hier heel overtuigend de rol van een vrouw die psychish niet helemaal in orde is , zodra widmark in haar kamer verschijnt wordt het pas onderhoudend , ook hij doet zijn best maar zij steelt wel de show met haar performance .

Zondag klassiekeravond bracht kringloopvondst Don't bother to Knock, en hoewel vooraf de kennis ontbrak is dat dan toch weer zo'n moment dat je zo'n film niet laat liggen en op de gok meeneemt. En hoewel het verhaal interessant genoeg leek viel het toch allemaal een beetje tegen.

Het verhaal is opzich duidelijk met Nell die uit de hoge hoed getoverd wordt om oppas te spelen. Niets aan de hand toch? Niets bijzonders zou je zeggen waar het opvallend is dat femme fatale Monroe hier breekt met haar gebruikelijke sexuele rollen en hier zelfs een rol speelt met diepte. Want waar alles aanvankelijk in orde lijkt tijdens oppasdienst, waar de ouders beneden in het restaurant zitten, slaat de sfeer langzaam om niet in de minste door de impuls van toevallige buurman Jed.

En het moet gezegd dat Monroe prima acteert en het geval Nell op subtiele wijze uit de boeken wordt gedaan. Want waar anderen een minpunt zien in de weinig bekende achtergrond van Nell vind ik het juist wel interessant hoe het beeld rond haar langzaam instort met het ongeremde gedrag zomaar sierraden en kleding aan te trekken, de tragische en langzame traan wanneer ze een vliegtuig hoort en anders wel het subtiele moment waarop het litteken op de pols in beeld komt, en het wordt alleen maar van kwaad tot erger. En zoals reeds gezegd is het niet bepaald oninteressant ook met alle spelletjes en leugens tegenover Jed waar je toch afvraagt waar dit nu eigenlijk heen gaat.

Maar zoals zo vaak, geen film zonder minpunten, dus deze ook niet waar het de film toch wel aan opbouwende spanning ontbreekt waardoor het gedrag van La Monroe toch eigenlijk niet meer dan gewoon vreemd is, en heeft de film zo kort als hij is toch moeite om te blijven boeien. Daarom helaas niet meer dan een 3.