Toast (2010)

Aparte film, maar wel erg vermakelijk.

Lijkt me erg leuk, staat op mijn lijstje .... ben benieuwd.

Pastelkleurige, nostalgische, onderhoudende, pijnlijk stekelig, schrille, droevige, gestileerde, maar ook wel glad, kleverige en saaie feelgood film, gesitueerd in het kleinburgelijke Engelse milieu van de jaren zestig. De regisseur weet de sombere treurigheid van die tijd goed te pakken. Sterke rollen, in het bijzonder van Helena Bonham Carter. Wanneer je een liefhebber bent van kookprogramma's op de tv waarschijnlijk nog interessanter.

Hier moet je van houden, kan me voorstellen dat dit door een grote groep mensen als saai afgedaan wordt. Toch is dit zeker een goede film, prachtige kleuren en mooie details. Leuk en speels camerawerk en ook de audio/geluid vondt ik goed. Verder goed acteerwerk, Helena Bonham Carter zet zeer zeker een schitterende rol neer. Opeens is ze in beeld en dan ook niet meer weg te branden.

Een kleurrijke en gevoelige drama die me van het begin tot het einde bleef boeien.

Mooie langzame opbouwende film.

Uitstekende ingetogen mooie en onderhoudende Britse film met een uitstekende cast ook Oscar Kennedy als de jonge Nigel Slater is geniaal de film berust op een waargebeurd verhaal.

Heerlijke film in de beste Britse traditie. Mooi van kleur en tijdsbeeld. Fijn melodrama wat nog een tijdje in mijn gedachten bleef hangen. Komedie kan ik het niet noemen al zijn er wel grappige gebeurtenissen in de film. Van mij 3 sterren.

Grappig filmpje, blijft lekker klein, maar bevredigt niet geheel.

Aangename Britse familiefilm, absoluut "licht" verteerbaar. Nogal vreemd einde. 3*.

Het laatste half uur verpest voor mij de film.

Matige film waarin een jongen gefrustreerd raakt omdat zijn ouders er op culinair gebied niet veel van bakken. Pas tijdens het tweede gedeelte kon ik sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, en dat is eigenlijk te laat. Ook is het geheel wat flauwtjes en mist eigenlijk wat peper en zout.

Naaaghhh! Ik vond het echt helemaal niks! Ten eerste een komedie?? Ik heb eerste 45 min zeker 3 keer gehuild.. Arme vader! Vrouw dood, en dan ie in bed ging liggen (met stomme zoon die toch alleen die pakketjes opend) daarna toch aangebrande vis eet omdat ie het zo leuk vond dat zoon kookte. En daarna snift ie aan vrouws jurk *Ik heb hem toen even uitgezet, ik dacht ik ben een te emo vandaag*

Paar dagen later heb ik hem weer aangezet, en ik vind Helena altijd heel leuk hoor, maar ze pakte me niet, het koken vond ik saai (terwijl ik bijv Julie and Julia geweldig vind, bij Julia Child heb ik altijd zin om te bakken X-D) maar hier totaal niet. En dan blijkt dat Nigel dus een top kok is geworden.. (*** en dan de laatste zin over iemand*** :/ ) Nou ik vond het totaal niet grappig, het gaf mij geen kookboost en ik vond Nigel maar een verwend jong! Neee! Weg d'r mee!

Alleen die vader vond ik leuk! En komt die nou voor in de nieuwe Hobbit film! Ja! Ik ben benieuwd!

Begon wel aardig met een jochie dat dat nieuwe gerechten aan zijn ouders voorstelt. Ze laten de spaghetti zomaar staan en nemen niet eens de moeite nemen om iets anders te proeven en dat was best zielig. Wanneer zijn moeder overlijd (van het sterven, Nigel's reactie of een begrafenis krijgen we jammer genoeg niets te zien) gaat het meer om de band tussen hem, zijn vader en de 'vreemde poetsvrouw' en het koken zelf wordt naar de achtergrond geschoven. Met als gevolg een teleurgestelde Nigel die overal tussendoor loopt met een strenge blik op z'n gezicht. Prima kijkbaar maar absoluut niet grappig en het is allemaal iets te gemakkelijk om een echte impact te maken.

geen echte hoogvlieger maar zeker niet slecht,iets beter dan de gulden middelmaat .

3 op 5

een zeer charmante film; met een goede dosis azijn en bitter. Het koken werd mij net te karikaturaal; en daardoor verdween een thema voor mij naar de achtergrond: de gewone pure liefde voor koken. Jammer en wat paradoxaal in deze film.

En om een weekje vakantie in te luiden: een feel-good-film!!

Niet te zoetsappig, very British en met hoge dosis Dusty Springfield.

Zo ongeveer de Billy Elliot-stijl maar dan met lieve moeder die niet kan koken en nare stiefmoeder die fantastisch kan koken.

Zeer fijne Britse film. Zoveel beter dan al die rommel uit de VS.

Kan maar niet vaak gezegd worden, want veel mensen laten Europese film links liggen.

Dit is nostalgische kitch in alle positieve zin van het woord.

Deze eens meegebracht en het was toch niet echt wat 'k had verwacht. De film was veel meer dramagericht, zeker het eerste uur. 'k dacht dat het veel meer rond koken ging draaien, maar dit was toch eerder een klein onderdeel, de relatie tussen de moeder en de vader had een veel prominentere rol.

De cast deed het wel prima en visueel zag het er ook prima uit.

'k zou de film niet onder het genre komedie klasseren, want de film was toch veel meer drama.

Tja, uiteindelijk vond 'k het zeker geen slechte film, maar wel veel meer drama dan dat 'k had verwacht.

Mooie dramatische film.

Had er eerst geen flauw benul van dat dit op feiten is gebaseerd, maar ik heb kok Nigel Slater al aan het werk gezien op TV.

En rond deze persoon zijn jeugd draait het allemaal.

Verbazingwekkend verhaal is het wel.

Positief is wel dat het niet altijd rondom eten draait, al speelt het wel een rol in het verhaal.

De film heeft me kunnen boeien.

Het gegeven van de film is aan de ene kant heel bijzonder, maar aan de andere kant toch ook weer erg mager. Een jongen wil indruk maken op zijn ouders,vader en eerst zijn moeder, en later zijn stiefmoeder, door lekker eten voor ze te maken. Maar vooral de stiefmoeder blijkt een grote concurrent. Helaas komt de film te geforceerd en te ongeloofwaardig over. Bovendien verlopen de emotionele gebeurtenissen erg snel en erg afstandelijk. Dit had allemaal een stuk beter uitgewerkt mogen worden om er een echt goede film van te maken. Het erg Engelse tintje en de jaren zeventig sfeer is wel heel goed aan de film.

Pfff, dit was toch een stuk dramatischer dan wat ik van te voren verwacht had. Maar over het algemeen wel een interessant om een keer te zien. Sowieso spreekt het Brits-Engels taalgebruik me meer aan dan het Amerikaanse Engels, maar de Britse sfeer is ook erg prettig.

Wat verder aardig is, is dat geen van de personages uiteindelijk echt sympathiek is. De schoonmoeder is dus de "vijand", maar die komt er wellicht nog het beste vanaf. Ik zie in haar geen golddigger, maar iemand die met haar kookkunsten echt haar best doet om het hart van haar man te veroveren. Maar wellicht dan anderen dit anders zien. Je mag toch wel verwachten dat na een aantal jaar de zoon haar accepteert, maar zijn afwijzing omdat ze van lagere klasse is, maakt hem er niet sympathieker op. En verder leven hij en vader zich maar weinig in elkaar in.

Dat de strijd zich voornamelijk culinair uit, is grappig. Wat verder ook sterk is, dat de homoseksualiteit van de hoofdpersoon maar terloops ter sprake komt. Er zijn niet veel films waar de hoofdpersoon homo is, maar waar het er eigenlijk niet veel toe doet. En dat doet verfrissend aan.

De film mag er verder visueel redelijk uitzien, maar uiteindelijk heeft deze film hetzelfde probleem wat meer biografische films hebben. Het gevoel van: "ja en?" Waarom is het zo belangrijk om deze levensgeschiedenis te vertellen? En van dat belang weet de film me niet te overtuigen. 2,5*.