The Lost Battalion (2001)

Ik vond het leuk om eindelijk eens een film over de eerste wereldoorlog te zien ( met die leuke helmpjes ). Ik vond het een goeie film, en het verhaal, tsja het is een waargebeurd verhaal, dus daar kun je weinig aan doen. Het enige minpuntje vond ik het camerawerk, de camera stond geen seconde stil, ook bij de rustige gedeeltes van de film. Maar dat zie je trouwens wel vaak bij oorlogsfilms, om je het gevoel te geven er midden in te zitten. Dat is bij deze film wel gelukt.

3,5 ster van mij

Aardige oorlogsfilm, net camerawerk (ook al is het niet orgineel te noemen), meestal aardig acteerwerk, verzorgde productie voor een tv-film, alleen miste ze wat aan diepte waardoor inleving uitbleef. 3*

Ik vond er vrij weinig aan. Het verhaal speelde zich ook eigenlijk maar op 1 plek af, in dat bos. En bij een oorlogsfilm vind ik de mooie en vele locaties altijd heel sterk. De gevechten, op het allerlaatste gevecht na, zagen er vrij nep uit. Wel een mooi verhaal maar vind het te weinig uitgewerkt. 2.5*

The Lost Battalion is een uitstekende TV-film die erg realistisch (voor zover ik dat beoordelen kan) overkomt. Sterke acties, goed geacteerd, camerawerk soms iets te shaky, maar verder niks op aan te merken.

De belgen lagen 4 jaar achter een ongelopen stuk land te niksen tot het laatste offensief in de herfst van 1918

Ik vond de film goed trouwens een dikke 3 waard

WO I "heeft" wel wat aansprekends: die bajonetten, de korte afstandsgevechten en de typsiche helmen en uniformen. Deze film brengt het fraai in beeld. Mooie grijs- en groentinten en het rood dat er telkens uitspringt. De beste scenes vind ik die met de lichtkogels en de vlammenwerpers.

Het verhaal is vrij eenvoudig en mist eigenlijk de dramatiek om onder je huid te kruipen; het is een wat platte registratie van het harde geweld. Beetje cliché achtig ingevuld ook met die Amerikaanse gasten.

Toch een film die me positief verrast heeft.

Oorlogje spelen in de bossen, zo komt deze film een beetje over. Van een TV-productie op dit vlak hoef je uiteraard geen grootse praktijken te verwachten, maar gaf The Lost Battalion op weinig momenten een realistisch gevoel. Het oogde meer als een actiefilm en dat had ik op een gegeven moment wel gezien. Thematiek als uitputting en wilskracht worden onvoldoende uitgewerkt en wat overblijft is een actieprent doordrenkt van het bekende Amerikaans patriottisme.

Leuk om een keertje gezien te hebben, maar geen klassieker.

''New York City gangsters.''

Een zoveelste film over een zoveelste waargebeurde gevecht.

Tot zover heb ik een grote indruk dat de gevechten tijdens de Grote Oorlog veel woester en bruter waren dan van de 2de. Tijdens de Grote Oorlog heb je te maken met de zogenaamde loopgravenoorlog, waar beide partijen een aanval inzette, om daarna weer terug te trekken of enkele meters grond te winnen... op kosten van vele doden. Ook de gevechten waren wat heviger; meer one-on-one combat waar je bajonet meer te pas kan komen dan je loop.

Je volgt hier een battalion van meer dan 500 soldaten onder leiding van majoor Whitlesey. Hun orders zijn om Argonne in te nemen en zo het centrum van het bos weten te houden. Uiteraard wordt hun bezorging van eten en drinken en een fikse ondersteuning van het Franse leger beloofd. Zodra de mannen achter komen dat het allemaal niet waar is, moeten ze zich - zonder medicijnen, proviand en versterking - tegen een grotere vijand beschermen.

Personages bestaan uit jonge vrijwilligers tot wel wat oudere en ervaren beroepsmilitairen. De meeste personages hier zijn de 'gangsters uit NYC'. Italianen, Ieren en joden zijn enkele afkomsten waar het vermoeide battalion uit bestaat. Bij het begin vond ik Whitlesey maar een arrogant officier die graag alles tot op de puntjes wilt hebben, maar hoe langer de film duurt des te beter je hem goed gaat vinden. Hij geeft om zijn mannen en begrijpt ze en dat is een punt wat hem sympathiek maakt.

De uniformen en wapens zien er prima uit. Evenals de brute gevechten die hier voorkomen. Er komen genoeg schermutselingen en aanvallen in voor, want zodra de Amerikanen het verdedigingslinie aan de rand van het bos hebben overmeesterd, worden ze snel genoeg omsingeld, wat tot enkele Duitse tegenaanvallen uitloopt. Gek genoeg trekken de Duitsers telkens terug, terwijl de Amerikanen omsingeld waren. Maar zoals de gevangengenomen lt. Leak zei, vechten de Duitser niet tegen hedendaagse soldaten. Naast alle gevechten, heb je ook nog beelden van het bos. Het ziet er allemaal prima uit en komt overtuigend neer. Met wat loopgraven en andere kraters om te schuilen, is het Argonne bos één grote oorlogszone.

Er komt ook een gigantische militaire blunder in voor wat aan meer dan 60 Amerikaanse soldaten het leven kost. Berekeningsfouten van positie leidt tot verkeerd afgestelde mortieraanvallen van de Amerikanen. De bommen komen weliswaar aan, maar niet op Duitse hoofden maar op Amerikanen. Het hakt er behoorlijk in, mede omdat het echt heeft plaatsgevonden.

Voor de rest was het acteren niet altijd geweldig goed, maar het stoorde niet enorm. Qua realisme is het vaak wat vergezocht, want het leek eigenlijk meer op een standaard actie-film waar de helden makkelijk 15 vijanden konden uitschakelen.

Toch geen teleurstellende ervaring, maar ook geen supergeweldige. Het is gewoon een oorlogsfilm dat je een keertje moet zien en wat het natuurlijk extra interessant maakt is een waargebeurde verhaal over de slag om Argonne.

Een goede actie/drama/oorlogfilm...

Prima verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Wel bekende acteur Ricky Schroder speelt zeer goed...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Soms mooi HD kwaliteit....

In het begin een beetje te snel camerabeweging, de

rest zijn goed...

Werd in de TV-gids behoorlijk afgezeikt, maar ik vond het best een aardig oorlogsdrama. Het tempo lag best hoog en er gebeurde ook best veel. Ook visueel mocht de film er wezen. De cast is misschien niet echt overtuigend maar ze deden redelijk en zeker Rick Schroder. Een hoogvlieger en echt aangrijpend is deze film niet, maar hij keek zich wel lekker weg.

Heel mooie weergave van een markant feit uit WOI.

Argonne werd overmeesterd op de Duitsers door een groep van 500 verwilderde soldaten - criminelen en niet-Amerikanen - die vochten onder leiding van een prima-vertolkende Rick Schroder of majoor Whittlesey die zijn omsingelde groep met hart en daad voorging.

Een veldslag die een opmerkelijke historische bijdrage leverde op de Duitse weerstand.

Opmerkelijk waren de korte bloedflitsen van de doden en de gewonden, de duiven die als koeriers vlogen, De Duitsers en Amerikanen die hun eigen taal spraken, het heldhaftig, maar ook angstig gedrag van de soldaten die het vooral van het vechten aan de grond moesten hebben met de schaarse middelen die ze hadden. de vechtscenen werden binnen de perken gehouden en vooral door overzichten van het slagveld getoond ... Iets minder was het nogal nieuwe wapenmateriaal dat gebruikt werd en niet helemaal past bij de jaren 1918.

Algemeen een goede vertolking. Ook al is dit niet strikt nodig bij zo'n massafilm. Vooral de kopstukken brachten het er goed van af. Van Rick Schroder horen en zien we nog.

Ik denk dat ik niet een vrouw gezien heb in de ganse film.

Om historische redenen en ook het innemend gebeuren van deze film lijkt mij een 4,5 score niet overdreven.

Mede door de hoge score en de vele positieve reacties heb ik besloten, hoewel de uitzendtijd laat was, toch te kijken.

Al met al vond ik het geen realistische film. De acteerprestaties waren in mijn ogen matig, diepgang in de emoties van de soldaten heb ik niet tot nauwelijks gezien, en de confrontaties met de Duitsers werden teveel en te langdradig weergegeven. Daarnaast heb ik me ook gestoord aan het Amerikaans patriottisme.

Positieve bekeken kan ik zeggen dat de film me niet verveelde, en dat het een groot pluspunt was dat de Duitsers daadwerkelijk Duits spraken. Maar al met al geen voldoende: *2,5

Al zagen we reeds vaak heroïsche gevechten tegen een overmacht, toch is een film over WO I iets bijzonders.

Het lopend jaar werden we met documentaires en herdenkingen vele keren aan deze gruwel herinnerd en in deze "The Lost Battalion" wordt het afschuwelijke van die oorlog nogmaals voorgeschoteld. Komt daarbij dat de film in feite blunders van militaire overheden die "maar" leidden naar "aanvaardbare verliezen" scherp aan de kaak stelt. De mens als voer voor het vijandig vuur wordt hier nogmaals onderstreept.

"The Lost Battalion" is geen grootse oorlogsfilm maar laat toch indruk met overtuigende vertolkingen al zag ik in de figuur van Rick Schroder niet direct een oorlogsheld.

Aanvankelijk was ik enigszins verbaasd een film over WO I in kleur te zien, maar moet toegeven dat de indruk van authenciteit, door het ontbreken van wit-zwart, niet werd geschaad.

Aardige film over het waargebeurde verhaal van het Amerikaanse 77th ‘Lost’ bataljon dat tegen het einde van de Eerste wereldoorlog een actie moeten uitvoeren tegen de Duitse linie die hen het vijandige Argonnebos in leidde. Zeven dagen en 200 doden en evenveel vermisten of gevangenen verder worden de omsingelde jongens eindelijk afgewisseld door extra troepen, maar de trauma’s zijn gefundeerd.)
Ik had het gevoel dat ik naar een prototype oorlogsfilm zat te kijken, met die verschillende typetjes (de grappenmakker, de arbeider, de afgestudeerde) die in begin wat vijandig tegenover elkaar staan, maar door hun gedeelde ervaring nader tot elkaar komen. Zelfs de salto’s bij ontploffingen waren weer van de partij. Daarnaast hebben de makers netjes aan het reglement van de stereotypen van de Eerste Wereldoorlog gehouden: de meedogenloze legerleider, de shellshock soldaat die verdwaasd het bombardement tegemoetloopt etc.
Kortom: vermakelijk, maar geen topfilm.

Een prima film tegen het einde van de 1e wereldoorlog (De grote oorlog) die ontstond door de moord op aartshertog Frans Ferdinand, de troonopvolger van Oostenrijk-Hongarije die vermoord werd op 28 juni 1914. Zijn vrouw Sophie kwam hierbij ook om het leven. Ferdinand was niet een kroonprins zoals vaak gedacht wordt.

De film draait vrijwel geheel om troepen van majoor Whittlesey, die met ongeveer 500 man de bossen, het Argonne-woud, in is getrokken om een verderop gelegen molen te bezetten. Voor deze missie worden jonge militairen gerekruteerd afkomstig uit verschillende achterbuurten uit de zelfde grote stad. Al snel loopt de divisie op tegen een Duits mitrailleursnest, ze schakelen het uit en hebben nu een deel van de heuvel verovert. Het dringt de Duitse officier door deze gebeurtenis door dat de Amerikanen niet zomaar opgeven. Vanaf dit punt stuurt het Amerikaanse hoofdkwartier de divisie met voorbedachte raden naar het centrum van de vijand. Hen is wijsgemaakt dat de Fransen en een andere divisie, links en rechts van hen opereren. Fijne leiding die generaals en dit later dan ook afdoen met dat het acceptabele verliezen zijn. Ongeveer 300 jonge mannen werden de dood ingejaagd!

Het is mooi verfilmd, helaas doet de beeldkwaliteit niet denken aan een film van 2001 maar dat kan ook aan mijn exemplaar hebben gelegen. Het verhaal, de spelers en de locatie zijn verder prima en het is dan in zijn geheel ook wel een spannende film.

Als waardering geef ik een 7+.

Vond dit een goede film. Goed acteerwerk. Duitsers praten Duits. Zo hoort het ook.

Redelijk, en daar is dan ook meteen veel mee gezegd over een productie die diepte mist en verder vooral oogt als B-film.

The Lost Battalion richt zich op het Maas-offensief en slag rond het bos van Argonne. Een aanval waar boven genoemd onderdeel geïsoleerd raakt en vol hield tot het ontzet werd. Het onderdeel stond bekend als The Lost Battalion en bestond volgens de 'verhalen' uit New Yorkse straatboefjes en 'niet-Amerikanen' wat te interpreteren valt als de smeltkroes van nationaliteiten die New York was. Een groep 'boeven', niet zo zwaar geïnterpreteerd als dat het klinkt, die stand wist te houden tegen de Duitse aanval.

Opzich een erg interessante geschiedenis, ware het niet dat al de karakter flets zijn en praktisch geen moment uit de verf komen. Er zit tussen alle clichématigheden geen enkele zinvolle dialoog nog interessant karakter. De aanval van de loopgraaf is dan wel weer redelijk toch struikel ik over hoe net ze eruit zien, en vooral hun ronduit geweldige loopgraven en accomodaties. De Franse regio stond bekend om deplorabele omstandigheden, dagen lang tot je knieën of middel in het water, kapotte accomodaties en loopgraven, dagenlang geen warm eten. De Fransen hadden zelfs enkele keren gestaakt en waren bereid te wapenen er bij neer te gooien , een godswonder dat de Duitsers dat niet wisten want die hadden de Fransen in een ommezien verslagen. Geen van dit allen herken ik echt terug in een reëel beeld behalve dan hoe de Franse troepen zo gemakkelijk de brui er aan geven. Al met al een beeld dat te gemakkelijk gaat en daarnaast sfeer mist.

Even veer ik op als het clichematige gejuich van de eigen artillerie een noodlottige wending krijgt en de sfeer en het lijden eindelijk het B-film achtige sfeertje van zich af lijkt te schudden. De eindfase trekt daarna qua actie en gruwel nog een aardige eindsprint met een officier die dan toch eindelijk overtuigt.

Eindresultaat is een film die heel wat had kunnen zijn maar over de hele lengte en op bijna alle vlakken net wat te mager is.

Een voetnoot in de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog - de film laat het echter als allesbepalend voor het verdere verloop uitschijnen - ware het niet dat de beroemde duif Cher Ami voor zijn daden het befaamde Croix de Guerre ontvangen heeft en het verloren bataljon heeft gered van de ondergang. Een vrij accurate weergave van de feiten al zitten er zeker hier en daar enkele foutjes in.

Het dichte Argonnenwoud was en is vrij ontoegankelijk voor gemotoriseerd verkeer, dus zo evident is het niet om zo'n bataljon op te sporen, laat staan te bereiken. Dat generaal Alexander daar op het eind komt aangetuft met zijn auto, lijkt me wat bij de haren getrokken. Bovendien klopt het ook niet dat hij het bevel gegeven zou hebben dat ze moesten aanvallen als hij wist dat er geen flankbezetting meer was van de Fransen.

Altijd fijn dat ook de andere partij belicht wordt én bovendien ook niet wordt afgebeeld als een bende wilde hunnen. Denk maar aan die jammerende soldaat die zijn brood wou behouden of de majoor Prinz die geen nodeloos bloedvergieten wou. In werkelijkheid was zijn rol veel onbeduidender dan wordt gesuggereerd in de film. Tof ook om daar de Duitse taal te ontwarren.

Meer dan degelijke film overigens waarbij de focus ligt op de onervaren majoor Whittlesey, misschien iets te veel, maar een one man show of super hero wordt hij gelukkig nooit. Behoort zeker tot één van de betere films over WOI, die zijn sowieso al niet dik bezaaid.