Tinker Tailor Soldier Spy (2011)

wie is de mol. poeh, wat een zit was dit. een intelligent aandoende thriller, maar waar je nooit echt grip op het verhaal krijgt. het gaat zo tergend traag, er komen zoveel namen langs, de personen zijn lastig uit elkaar te houden, net als de flashbacks en het heden. geen moment ga je mee in de sfeer van de film en omdat ik maar niet bij kon houden hoe het een en ander in elkaar stak, was er een enorme afstand en totaal geen spanning. pas tegen het einde had ik weer even grip, maar dat was uiteraard lang niet voldoende. acteerwerk is prima, maar voor de rest een jammerlijke teleurstelling, ook omdat je proeft dat de bedoelingen prima zijn.

Behoorlijk.

De plot zelf is niet onoverkomelijk, maar wordt nogal taai door het groot aantal personages en de onchronologische vertelstijl.

Niettemin kan het allemaal wel boeien. Enkele personages zijn kleurrijk in het grauwe spionagelandschap van de Koude Oorlog en zorgen voor een geslaagd contrast met de kille, vastgeroeste oudgedienden.

De ontknoping had spannender kunnen zijn, maar de schrijvers houden de groep verdachten vrij snel beperkt.

De reden waarom ik deze film per se wilde zien is ook het grote pluspunt, nl de cast, die bestaat uit vaste namen uit het Britse filmlandschap. Gary Oldman wordt vaak geprezen voor z'n rol, maar steelt wat mij betreft niet de show. Hij is goed, maar net iets te gevoelloos waardoor het moeilijk is sympathie voor hem op te brengen.

Dan heb ik meer met Benedict Cumberbatch en Mark Strong, wat mij betreft met enige voorsprong degenen die het best op dreef zijn.

Tomas Alfredson levert een knap staaltje regie af. De sfeer is ijzersterk en beantwoordt perfect aan de sfeer die ik voor ogen heb als ik aan de Koude Oorlog denk. Het camerawerk met die verre shots is daar niet vreemd aan.

Mogelijk een topper voor de liefhebbers. Helaas ben ik dat niet echt.

3

Tsja wat is een goede film.....deze is goed gemaakt, sfeervol geschoten, uitstekend geacteerd door de gehele cast...en toch... De film kon me maar niet boeien, en dat is uiteindelijk de belangrijkste kwaliteitsindicatie.

De kille sfeer is heel goed weergegeven, doch ik voelde geen enkele empathie met de protagonisten, die waren net zo kil, en daarmee kon het me ook niet schelen wat er met hen gebeurde. Uiteindelijk gaat de film ten onder aan die kilte en onverschilligheid.

Ik kreeg wel het gevoel, misschien moet ik hem nog eens zien om hem beter te kunnen beoordelen, gezien de ronkende teksten op de filmflap. "geniaal denkwerk", "ongelooflijk spannend". Ik heb nergens echt spanning gevoeld, nog werd mijn nieuwsgierigheid getriggerd.

P.S. Ik moest bij Gary Oldman denken aan Tampert.

Nu ja, de film ziet er erg mooi uit. Ik vermoed ook dat het verhaal erg spannend moet zijn geweest, maar dat heb ik niet echt tijdens het kijken meegekregen. En dat ligt er niet aan dat ik niet goed heb opgelet, want ik heb mijn volle aandacht erbij gehouden. De film kabbelt echter maar voort zonder dat het veel uit lijkt te maken wat er gebeurt. Tegen het einde vraag je je vooral af: wat? hoe? waarom? en het belangrijkste: kan dit me eigenlijk nog wel wat schelen? Niet echt, zo blijkt. Gelukkig maar, want ik moet er niet aan denken ook nog eens chocola te maken van deze duffe warboel. Wel leuke rollen van John Hurt en Tom Hardy; Gary Oldman daarentegen vond ik overkomen als een meneertje dat steeds een stemmetje opzet zodat hij gewichtig overkomt. Met een overzichtelijker verteld plot had dit 'n puike film kunnen zijn.

Sorry maar ik vond deze film echt niks aan.Ik probeerde het te volgen maar na een gegeven moment boeit het je niet meer .Was gewoon een saaie film .

Een goede Mysteriefilm...

Prima acteerwerk...

Goed verhaal, moet echt goed volgen...

Bekende acteurs...

Prachtig mooi HD kwaliteit....

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Ja, voor sensationele spanning moet je deze film niet kijken. Deze film gaat wel erg diep in het spionage verhaal. Alfredson zocht ook waarschijnlijk zijn heil in de states (of wacht: Engeland) na de fantastische Let the Right one in om nu te werken aan een erg subtiel en nadenkend spionage/koude oorlogverhaal. De cast was om te beginnen al erg goed, Gary Oldman als gepensioneerde spion en ook Tom Hardy, Colin Firth en Mark Strong waren prima van de partij. Inderdaad gaat de film nog wel eens erg diep en is het te uitgebreid dat je het soms niet echt goed kan volgen. Dat dit een film is voor een hoog niveau was mij al duidelijk. Verwacht ook geen actiescenes of wilde achtervolgingen. TTSS is wat dat betreft nog wel bloedserieus. Het hele plot rond de leugens en de verraad in het M16 systeem werd ook erg goed maar interlectueel neergezet. De jaren 70 settings vond ik ook erg schitterend gebouwd. Het leek soms wel alsof Alfredson een hele museum heeft leeggekocht voor het maken van zijn film.

Prima nadenkertje.

4,0*

Deze film viel me toch wat tegen. Van deze cast en regisseur had ik meer verwacht. Vooral op narratief vlak is dit een fikse tegenvaller geworden. Ik heb er geen problemen mee om te moeten opletten tijdens een film, maar hier wordt het toch wel wat te gortig bij momenten. Eerst en vooral wordt er nooit enige info gegeven over wie die hoge piefen nu allemaal zijn, wat hun functie is en hoe zich onderling tot elkaar verhouden. Tot diep in de film had ik moeite om zelfs maar de namen op de juiste gezichten te plakken...

De uiteindelijk mol blijkt dan het personage van Colin Firth te zijn, al was er eerst een ander figuur (zijn naam ben ik alweer kwijt) die doodleuk vertelt dat iedereen informatie doorspeelt. Tja, waarom dan nog verder zoeken naar de mol? Zulke zaken verwarren mij en dat komt de uiteindelijk score van de film niet ten goede.

Visueel ziet het er allemaal prima uit, met veel oog voor detail. Ook met het gezapige tempo is niets mis en de acteurs doen allemaal hun ding, dus daar ligt het zeker niet aan.

Wellicht moet ik 'm nogmaals opnieuw zien, al heb ik daar nu even geen zin in.

De film is langdradig en je moet hier wel van houden, maar door de prachtige sfeer en goede vertolkingen blijft de film wel boeien. Het verhaal is soms lastig te volgen, zeker als je niet alert aan het kijken bent. Het script is zeker tegen het einde onnodig ingewikkeld, zelf een beetje geforceerd. Ik had er iets meer van verwacht maar desondanks een goede film zoals ze nauwelijks meer gemaakt worden.

Verhaal speelt zich af ten tijde van de Koude Oorlog. Informatie is levensbelangrijk, en aldus zijn inlichtingendiensten een cruciale pion in dit grote potje Stratego. Wanneer blijkt dat er een spion zich schuilhoudt in de allerhoogste kring van de Britse geheime dienst MI-6, wordt George Smiley teruggehaald uit pensioen om orde op zaken te stellen.

Eerst en vooral wil ik even de loftrompet bovenhalen voor Alfredson. Erg fijn afwerking, korrelig, en veel vale kleuren. Helpt perfect om een stoffig, maar toch benauwd sfeertje te creëren waar deze film grotendeels op drijft, en ook de camera staat altijd op de juiste plaats. De actie wordt beperkt tot enkele scènes, maar dat komt de film ook ten goede. Suspense voert hier de boventoon en is ruim aanwezig.

Alfredson wordt ook ruim geholpen door z'n cast. Het kruim van de Britse acteursgilde wordt samengebracht en stuwt elkaar duidelijk naar een hoger niveau. Oldman is fantastisch (ik moet The Artist nog zien, maar ik kan me niet voorstellen dat Dujardin die Oscar echt verdiende boven Oldman) als Smiley, Cumberbatch is sowieso een persoonlijke favoriet, Mark Strong schudt de Ritchie-rollen moeiteloos van zich af, en ook de rest van de cast is goed op dreef.

En dan nu het lastige deel, en de reden waarom ik nog geen score heb toegekend aan deze film. Na m'n kijkbeurt gisteren vond ik de vele subplotjes onnodig en het einde zwaar teleurstellend, meteen ook de reden dat ik in de loop van de dag m'n oorspronkelijke 3.5* naar 3* terugschroefde. Maar de film bleef door m'n hoofd spoken en hoe meer ik las, hoe meer lijntjes zich weer samenvoegde en het me verraste hoe ik sommige dingen heb kunnen missen. Het plot is dan ook erg complex te noemen, van die orde dat even met de ogen knipperen eigenlijk al genoeg kan zijn om iets belangrijks te missen. En ik heb het gevoel dat ik iets te veel met m'n ogen heb geknipperd.

Sfeer, beeld en cast zijn alvast goed voor 4*, de herkijk binnenkort schept hopelijk duidelijkheid over de uiteindelijke score.

-

Yep...terug naar 1973 en de koude oorlog.

Dubbelagenten, mollen, overlopers en Gary Oldman mag het allemaal gaan uitzoeken.

Lekker ouderwetse gecompliceerde spionagefilm die ondanks de duistere look visueel prachtig gedaan is.

Veel personages, veel flashbacks dus enige geconcentreerde kijkhouding is van belang anders ben je draad zo kwijt.

Heerlijk deze film waar de plot veel belangrijker is dan enige actie en geweldige rol van Oldman als de ietwat stijve Britse spion George Smiley.

Eerder Tinker Tailor Soldier Saai....

Ben ik het me eens. De sfeer die Alfredson oproept, prikkelt de nostalgie-receptoren inmens, maar de onteindelijke ontknoping van de intrige valt wat tegen. Het verhaal valt prima te volgen, maar of het subtiel wordt gebracht valt te bezien. Daartoe wil ik eerst de mini-serie van 1979 met Alec Guiness zien (waar ik ook meer van verwacht). Ik vraag me af of deze versie daaraan ook maar iets origineels toevoegt.

Ik heb enorm genoten van de intensivering van het verhaal doordat er ruim de tijd wordt genomen in vrijwel alle scènes. De supercast doet daar nog eens een schep bovenop. Sterk acteerwerk van met name Gary Oldman.

Helaas blijft het verhaal voor mijn gevoel maar dun, (wie is de mol?). De kijker blijft maar gissen, her en der wordt je op heel subtiele wijze op het verkeerde been gezet. De uitkomst was voor mij niet bevredigend genoeg.

Mooi einde, nice clean up, leuke soundtrack.

Ruime 3*.

Goed acteerwerk, maar trage vooruitgang. Een film die met volle aandacht moet bekeken worden.

Te degelijk.

Beetje hetzelfde als een Das Leben des Anderen, alleen is Alfredson wel een iets betere regisseur. "Iets", want ook dat verstilde weet hij niet sterk genoeg te brengen. Het wordt al gauw een beetje saai en middle of the road, waardoor dat deel van de film nooit echt gaat boeien.

Groter probleem is de druk die daarmee op het verhaaltje komt te liggen. Na een intro heb je eigenlijk al de hele basis mee (er is een spion, vind hem), daarna weet je dat je ongeveer 90 minuten aan verplichte verwarring doormoet om daarna alles mooi op een presenteerblaadje te krijgen. Je moet jezelf al aardig voor de gek houden om écht vol spanning naar deze film te gaan zitten kijken, gewoon wat gelaten achterover hangen en alles dient zich toch wel aan.

Jammer dat een film als deze dan niet wat meer risico durft te nemen. Alles wordt uit de doeken gedaan, iedereen krijgt z'n momentjes, alle draadjes krijgen aandacht en elk detail wordt zo uitgepuurd dat de braafheid gewoon tastbaar wordt.

Acteerwerk van Oldman wel goed, ook Toby Jones geweldig op dreef. De rest van de cast was iets te saai jammer genoeg. Weer die degelijkheid die mensen er blijkbaar toe drijft om braaf hun ding te doen zonder al te veel op te vallen.

Vond het allemaal te stoffig, al streeft Alfredson dat ook wel bewust na. Dan nog is de hele opzet te doorzichtig om echt een interessante film op te leveren.

2.0*

Degelijke, ingetogen spionagefilm met een aardig neergezet sfeertje, maar net als de boeken van John le Carré (waar ik wel eens aan begon, maar nooit uitlas) kan het me niet de volledige duur geboeid houden. Daarvoor blijft het allemaal teveel op één golflengte hangen in plaats van je te prikkelen of af en toe een versnellinkje erin te gooien.

Goeie sfeer, mooi langzaam uitgewerkt en prettig gefilmd - mooie shots, hoewel er ook wel een aantal waren die ik oerlelijk vond. Helaas komt het verhaal maar erg langzaam tot uiting, en daardoor wordt de film wel slaapverwekkend langdradig, ik kon m'n aandacht er met geen mogelijkheid bijhouden. Het boek heb ik geloof ik heel lang geleden ook wel gelezen, en dat vond ik ook als saai als ik het me goed herinner.

Veel goede acteurs, maar wat eruit komt is niet heel bijzonder vond ik.

Zo... toch nog maar een keer gekeken. Eerste keer kon ik er mijn aandacht niet bijhouden. Daarom een film voor het grote doek in wezen, zonder afleiding. Moet m'n mening herzien. Prachtige sfeertekening van het Engeland ten tijde van een 'slice' Koude Oorlog, zeg maar gerust een exercitie in Britishness deze film, met slim camerawerk van de Nederlander Hoyte van Hoytema. Veel onderbelichting, spiegelende brilleglazen, met af en toe een toets Magritte en zowaar Hergé. Ruim aandacht voor de banaliteit en de ambtelijkheid van het spionage- en contraspionagewerk, de bijbehorende achterdocht en backstabbing. Het Kerst personeelfeest met de aanhef van het Russische volkslied leek uit het leven gegrepen. Kom daar eens aan in Amerikaanse spionagefilms. Banaal ook natuurlijk in "What did Karla want you to do?"... "I'm not his bloody office dog!"... M.a.w. verraad uit een vaag moreel besef, niet totale toewijding. Zou een weggever zijn dat de mol degeen is die van alle medewerkers in The Circus het meest wegheeft van Kim Philby? Leuke aan spionagefilms als deze is dat je bijna schematisch varianten op dit thema kan maken: wie houdt wie voor de gek, en waarom? Geen gemakkelijke film omdat het verhaal 'rond' komt door af en toe terug te grijpen naar wat eerder is gebeurd, compleet met subplotjes en het nodige aantal personages. Ga 3 min. naar het toilet, en je vraagt je bij terugkomst af wat die nou weer daar doet?

De crème de la crème van het Britse acteergilde treedt op in deze spionagethriller die veel weg heeft van een complexe versie van Wie Is De Mol. Erg jammer, maar dit sloeg bij mij niet aan en na een half uur was ik afgehaakt. De sfeer, de productie en het acteerwerk op zich waren nog wel het genieten waard, maar je kijkt een film toch voor een verhaal wat enigszins duidelijk te volgen is. Dat zat er niet in voor mij.

Uitstekende film waarin een ex-spion de opdracht krijgt een mol te zoeken binnen de Britse geheime dienst. De film speelt zich af tijdens de koude oorlog en is authentiek aangekleed. Traag en sfeervol (geen actie-scenes in deze spionage-thriller). Een ingewikkeld, maar onderhoudend plot maar de personages komen voorop hier. Sterk neergezet door een prima cast met aardig wat bekende namen.

Een misdaad-, politie-, spionagefilm....impliceert dat de kijker met het verhaal meeleeft, een eigen mening over dader of ontknoping in de loop van de film ontwikkelt en liefst voor verrassende wendingen komt te staan.

Van al dit komt niets in huis. Ik vond geen enkele motivering omtrent de afloop van de film. Een personage wordt aangeduid als schuldige, maar waarom die precies heb ik niet gesnapt.

In de film zit noch emotie noch hart.

Dikke ontgoocheling.

Voor mij was hier werkelijk geen doorkomen aan. Aan topacteurs ontbreekt het niet. Ik heb drie keer geprobeerd verder te kijken maar nee ik geraakte er niet door. Een thriller? Werkelijk?

Oké, 1 dag later nog maar is geprobeerd. Het is me gelukt om af te kijken! Meer van hetzelfde grijs decor met grijze, grauwe maatpakken.

Een dromerige Gary Oldman die ik overigens vaak heel goed vind maar me hier echt niets wist te doen. Soms loopt ie half voor zich uit te mompelen. Een hoofdpersoon dat zich gedurende lange tijd eigenlijk weet te camoufleren met de meubels. Misschien gewoon mijn ding niet, maar ik heb nog maar weinig films gezien die ik zo ongelooflijk saai vond. Er is maar 1 score die overblijft dan: 0.5*.

“It's the oldest question of all, George. Who can spy on the spies?”

Tinker Tailor Soldier Spy laat zien dat een herziening soms wonderen kan doen. Het verhaal en het einde kende ik nu, en daardoor ben ik ook op andere dingen gaan letten. Het trage tempo, de grauwe kleuren, het ingetogen acteerwerk, de weinig (uitgesproken) emotie, het einde waarbij de verrader zonder veel vuurwerk wordt ontmaskerd etc. Alles draagt bij een sfeervolle film die bij iedere kijkbeurt steeds meer indruk maakt.

Geen sentimenteel gedoe of grootse gebaren, maar gewoon een stel spionnen die hun werk doen en een dubbelagent moeten ontmaskeren. Er is zeker wel plaats voor emotie, en vooral Strong en Hardy vond ik hierin erg overtuigend. En dan heb je ook nog Oldman als Smiley, Cumberbatch, Hurt, Jones, Hinds en Firth. Zo ongeveer het beste wat Groot Brittannië te bieden heeft. Het verhaal zit ingenieus in elkaar en uiteindelijk passen alle puzzelstukjes. Het is soms ingewikkeld, maar aan het einde van de film zit je ook als kijker met een voldaan gevoel.

Het beroemde boek van thrillerauteur John le Carré, leverde eind jaren zeventig al een memorabele, zes uur durende BBC-serie op, maar de Zweedse regisseur Tomas Alfredson bewees dat het verhaal ook in twee uur verteld kan worden.

Begin jaren zeventig is de Koude Oorlog op zijn absolute hoogtepunt. De gepensioneerde spion George Smiley (een meesterlijke acterende Gary Oldman) moet op zoek naar een Russische mol binnen de Britse geheime dienst.

Dit is geen film waarbij je rustig onderuit kunt hangen, want je moet als kijker namelijk constant opletten. Er worden weinig aanwijzingen gegeven en belangrijke ontwikkelingen vallen nauwelijks op, omdat ze niet vet worden aangezet. De sterrencast (o.a. de bekende acteurs Gary Oldman, Tom Hardy, Colin Firth, Mark Strong, John Hurt en Benedict Cumberbatch) speelt geweldig en het is ook allemaal zeer fraai geschoten. Meermaals bekijken is, gezien de complexiteit van de plot, aan te bevelen.

Oef, wat een degelijkheid.

Je leest het hier wel vaker: tot in de puntjes verzorgd. Qua visuele invulling is haast overal aan gedacht en het verhaal zit geraffineerd in elkaar, zo erg zelfs dat de ontvouwing zich zonder welke vorm van bombast dan ook voltrekt. Het is aan de kijker om de lading ervan op te pikken.

Hoewel het te bewonderen valt dat de kijker er op die manier actiever bij betrokken wordt, maakt de film er - bij een eerste kijkbeurt - minder gemakkelijk indruk mee.

Je leest hier ook dat een herziening vaak wonderen doet. Dat dan pas opvalt hoe verfijnd en doordacht alles erin verweven zit. Er zit echter vrij weinig in dat tot die herziening uitnodigt.

Acteurs zijn beroofd van hun charme, het kleurschema oogt vergeeld en grauw en hoewel het allemaal past bij het verhaal en de setting, staat het niet echt in dienst van een filmbeleving.

Het had meer in zich. De onthulling dat Tarr per toeval raak schiet met de terloops genoemde mol, had bijvoorbeeld meer lading kunnen dragen, ware het niet dat wij al wísten dat die mol er zat.

Tinker is een boek. Een doordacht en kundig geschreven vertelling die indruk wil maken met realisme, gespeend van de kunstmatige ingrepen die we gewend zijn, en zich beperkt tot de essentie. Het maakt alleen geen indruk.

Het kat-en-muisspel gedijt beter bij voelbare spanning, die met iedere ontdekking toeneemt. In boekvorm bouwt de lezer die zelf deels op in zijn hoofd; deze film serveert de onthullingen even neutraal als een roman maar zet nergens aan om die spanning tastbaar te maken.

Een gemis, eens temeer omdat de film oogt alsof alles een bewuste keuze is. 2,5*

Het is geen voordeel als je (zoals ik) de originele tv-serie uit 1979 kent. Onwillekeurig zit je steeds te vergelijken. Dat pakt meestal niet goed uit voor de film.

Aan bekende namen geen gebrek, maar de film is zo mogelijk nog trager dan de toenmalige tv-serie. Ook de interne strubbelingen bij de geheime dienst (MI6) komen niet goed uit de verf. Meer dan een magere '3' kan ik er niet van maken.

Wat vooral opvalt is het erg sterke acteerwerk van o.a Oldman, Hurt en Hardy en de erg goede muziek van Alberto Iglesias. Het camerawerk van Hoyte van Hoytema valt ook in positieve zin op. Het tempo had wat hoger mogen liggen, maar de film weet wel goed een beklemmende sfeer neer te zetten.

3,5*

Filmpje die ooit wel eens grotere indruk maakte, en heden ten dage vooral oerdegelijk overkomt.

Bijzonder spannend is het allemaal niet, verdraaid goed in elkaar zit het wel mede door het boek van Le Carré. Overigens niet om door te komen dat boek, maar dat heeft betrekking op het meeste dat hij schrijft naar mijn bescheiden mening. Verder mag de uitmuntende en grootse cast er zijn, is de soundtrack meer dan prima en is de authenticiteit qua aankleding ook goed.

Achter liggende gedacht is naar mijn mening toch wel dat men elkaar de tent uitvecht met valse insinuaties bij gebrek aan een echte oorlog en spionage. De politiek ziet het nut er niet meer van in en allemaal proberen ze het wiel opnieuw uit te vinden. Tijdens hun machtstrijd en onderlinge wedijver blijkt er dan nog echt wat loos en lijkt alle achterdocht en schimmigheid ook nog terecht. Toch tot een vage afspiegeling met pijnlijke flashbacks naar beteren tijden geraakt het niet voor de mannen. Vergane glorie is het en blijft het ondanks de afloop en het trieste relaas van Prideaux die vertelt in feit dat het spionnen bestaan geen helden kent, slechts slachtoffers, mensen die breken en mensen die ondanks volk en vaderland de zwarte piet toegeschoven krijgen veelal door volk dat zelden de veiligheid van hun bureau of kantoor verlaat.

Een aantal prima geregiseerde scènes vallen op zoals wanneer Cumberbatch telefoon verwacht in het archief en de uiteindelijke ontmaskering. Toch biedt de film verder net wat te weinig verassing en spanning om een top beoordeling te krijgen. Leuk weer eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook wel weer.

Heel raak. Thema is trouwens bijna nostalgie in het algemeen. Veel spionnen hebben in de jaren '70 al heimwee naar de jaren '50 toen KGB'ers bij bosjes overliepen of zelfs naar de Britse gloriedagen toen het nog een wereldmacht was. Verder een boeiend vormexperiment. In veel opzichten de anti-James Bond en visueel fraai. Erg goed camerawerk en met auto's van toen aerodynamica de vormgeving nog niet had verknalt, de geheime dienst vooral in kantoren met donkere houten meubels en volle asbakken werd geleid en als film niet zo gericht op spanningsopbouw, Ik hou het nu op 3.5 maar daar kan wellicht nog wat bij als hier bij eventuele herziening het verhaal (dat niet echt boeide) nog verder los kan laten.

Verfilming van de complexe spionageroman van John Le Carré die één van de uitvoerende producenten was. Control [John Hurt] stuurt begin jaren ’70 Jim Prideaux [Mark Strong] naar Budapest voor een gesprek met een Hongaarse generaal die weet wie de mol is binnen MI. Wanneer Jim tijdens een ontmoeting met zijn contactpersoon [Zoltán Mucsi] wordt neergeschoten door een ober [[Péter Kálloy Molnár], besluit Control zijn topagenten bijeen te roepen. daar op straat wordt neer geschoten roept Control zijn belangrijkste agenten bijeen om de verantwoordelijkheid op zich te nemen en zijn eigen vertrek en dat van George Smiley [Gary Oldman] aan te kondigen. Enkele jaren later krijgt Smiley de opdracht te onderzoeken wie nu eigenlijk de mol was. Het scenario bestaat uit een overdaad aan dialoog en introduceert zoveel karakters dat het niet meevalt om het allemaal te kunnen volgen. De niet-chronologische structuur helpt bepaald niet, al doet Alfredson zijn best om enige dynamiek toe te voegen en levert de indrukwekkende cast (waaronder ook Tom Hardy, Toby Jones en Benedict Cumberbatch) prima werk af. De gelijknamige miniserie uit 1979 met Alec Guinness als Smiley is een stuk beter.

Nogmaals een kijkje in de keuken van de internationale spionage van de jaren '70. Dit bestaat niet uit wilde autoachtervolgingen, bloedmooie vrouwen en chique feestjes op exotische locaties. Want als binnen de Britse inlichtingendienst zich een Sovjet-mol in de hoogste rangen bevindt Gaan onopvallende rokende theedrinkende mannen in pak aan de slag met dossiers, afluisterapparatuur en ontmoetingen op geheime armtierige locaties. De film laat dan ook veel meer zien hoe de geheime dienst werkt (de alledaagse routine) dan een echte whodunnit.

De film is gebaseerd op de roman van John Le Carre uit 1974, en kreeg in 1979 al een BBC-bewerking in de vorm van een miniserie van 315 minuten. En daar wringt direct de schoen...het vuistdikke boek bevat een best ingewikkeld verhaal wat niet valt te vertellen in 127 minuten. Het verhaal is een schaakspel tussen George Smiley (Gary Oldman), vijf á zes verdachte leden van het Circus (MI6) en zijn Russische tegenhanger Karla. Smiley moet uitzoeken wie welk stuk is. Echter Smiley krijg hier bijna geen achtergrond (oké Smiley's vrouw Ann is ontrouw) en Karla is zo goed als afwezig.

Nee, het scenario is geen toonbeeld van duidelijkheid. Het verhaal is tot op het bot teruggebracht. Terwijl de kijker een groot aantal personages, een aantal gebeurtenissen en veel mogelijkheden moet verwerken. Dit lukt niet als de speeltijd te kort is om de personages en hun functies te leren kennen, dus het is lastig om te onthouden wie wie was. Wie de originele tv-serie hebt gezien of het boek van Le Carre hebt gelezen, zal misschien wat beter op de hoogte zijn! (en ja de miniserie heb ik gezien!)

Technisch gezien was dit in handen van regisseur Tomas Alfredson buitengewoon goed. Ja op dat vlak doet het veel goed! Uitstekende cinematografie, donkere, trieste shots, prachtig gearrangeerde sets en de muziek is slim in de film verwerkt. (bv. Het themalied van de Britse Bond-rip-off Licensed to Kill (1965) of Sovjet-volkslied) Daarnaast is het acteerwerk puik! Wat ook niet verwonderlijk was, als er een blik met mannelijk Britse topacteurs is opgetrokken!

Rest mij alleen nog de vraag; waarom dit opnieuw gemaakt moest worden? Dat ontgaat mij ook een beetje? Geen probleem dat ze een boek opnieuw verfilmen, maar deze bracht niet veel nieuws aan het verhaal. Het is prima dat ze iets dat 32 jaar oud was nieuw leven willen inblazen. Echter zie ik maar weinig relevantie voor deze film. Qua uiterlijk gaat het terug naar de jaren '70. Digitale camera's leveren wel een beter kwaliteit maar dat is de enige meerwaarde. Als historische kijkje bij de Britse spionagedienst werkt dit niet En het onderwerp is ook enigszins gedateerd want zover ik weet zijn ook geheime diensten gemoderniseerd.