Anger Management (2003)

Mwa.

Redelijk doordeweekse Sandler-film. Dit keer mag hij alleen naast een zeer bekende acteur lopen, eentje die ik niet snel had verwacht in deze film. De eer gaat naar Nicholson, een naam die me eigenlijk gewoon te goed lijkt voor een film als deze. Hij speelt dan ook verreweg de beste rol, alhoewel Sandler ook doet wat hij moet doen.

Het verhaal is wat aan de simpele kant en wat moraal richting de finale zorgt voor wat vraagtekens. Verder is dit een redelijk voorspelbare film met wat min- en pluspunten. De minpunten liggen toch wel vooral aan de kant van de komedie, waarvan veel grapjes niet weten te landen. Zelfs van ervaren acteurs komen de monologen en dialogen er nooit geweldig uit. Toch wel jammer.

Niettemin vermaakt de eerste helft goed en betreedt de film een pad dat niet meteen uit te tekenen valt. Ik kan er alleen maar van genieten, maar het neemt niet weg dat de film in de tweede helft wat uit de bocht vliegt. Om een poging te doen niet voorspelbaar te zijn neemt de film namelijk een aantal wendingen (De neprelatie van Nicholson en Tomei) die te moeilijk te plaatsen zijn. Verder een vergeetbare, maar aangename kijkervaring die nergens verveelt.

Best wel een belachelijke film eigenlijk. Ik vraag mij ook af wat Nicholson hier te zoeken had. Niet dat hij misplaatst is (hij acteert weer als vanouds goed en zit lekker in zijn rol), maar bij zo'n slecht geschreven script had ik hem niet verwacht. De film kent een paar geslaagde grappen, voor de rest is het maar een matige boel qua humor (net als bepaalde personages). Kan deze film niet meer dan 2 sterren geven.

Tja.

Vermakelijk voor een minuut of 20, zolang Adam Sandler een beetje het sulletje blijft. Nadien wordt de film schreeuwerig. De rol van Jack Nicholson doet daar ook geen goed aan. Het samenspel met Sandler is niet wat ik als 'grappig' zou omschrijven. Dat het aan het einde een complot blijkt te zijn, is een klein twistje maar dat verandert m.i. niet veel.

2

Zeer irritante film, kan er helemaal niet tegen als er een hele film lang met iemand gesold wordt.

Niet het soort van humor waar ik van hou, het acteerwerk van Jack Nicholson is wel erg goed en het is "eind goed, al goed", maar voor die tijd zat ik me vreselijk te ergeren aan wat iemand werd aangedaan. Ik heb ook weinig kunnen lachen.

Nee, niet mijn soort van Feel Good movie. Dan kijk ik liever Kingpin (1996) voor de 100ste keer.

Nix aan ! Om te janken zo slecht. Het ene cliché na 't andere, en zelfs Woody ging nat in z'n Piet Bambergen uitdossing. Kortom, slappe hap.